Ήταν και εκείνες οι λέξεις...

Ήταν και εκείνες οι λέξεις... Ήταν και εκείνο το κείμενο... σε εκείνην την παράσταση... που γινόταν καθρέφτης και έδειχνε σε κάθε θεατή τον εαυτό του... Τόσες διαφορετικές αντιδράσεις των θεατών σε ένα μόνο μικρό κειμενάκι... Άλλος έμενε ακινητοποιημένος... Άλλος έκλαιγε και δεν μπορούσε να σταματήσει... Άλλος έσφιγγε στο σώμα του τα χέρια του σταυρωμένα και έπαιρνε θέση άμυνας... Άλλος με κοίταζε και δεν γινόταν να βγάλει το βλέμμα του από εμένα... και άλλος δεν άντεχε να με κοιτάξει και έστριβε το βλέμμα του σε οποιοδήποτε άλλο σημείο... Σε μια παράσταση μου, ήρθε μια παιδοψυχίατρος... και σε αυτό το κείμενο δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα στο πρόσωπό της... Ήρθε να μου μιλήσει μετά για αυτό το κείμενο... κουνώντας το κεφάλι... Αναρωτιόταν πώς γράφτηκε κάτι τέτοιο... Ήταν σαν εκείνη να βιώνει καθημερινά τα αποτελέσματα αυτού του κειμένου... Το κείμενό μου ήταν μέρος της δικής της πραγματικότητας. Χωρίς να γνωρίζω πολλά από ψυχολογία ή από ψυχιατρική... με μόνο γνώμονα τον ίδιο τον εαυτό μου και την ίδια την ζωή... είχα γράψει αυτό το μικρό κείμενο... για το οποίο ελάχιστοι άνθρωποι γνωρίζουν την πραγματικότητα του... και για αυτούς είναι ακόμα πιο ανατριχιαστικό καθώς είχε ακόμα περισσότερα επίπεδα από όσα θα μπορούσαν να φανταστούν οι θεατές... Εκείνη ήρθε και δεύτερη φορά να δει την παράστασή μου. Με συγκίνησε τόσο. Ήταν ένας ηθικός άνθρωπος στον χώρο της ψυχιατρικής... και αγωνιζόταν μέσα σε καταστάσεις... που είναι αδύνατο να τις φανταστεί κανείς πόσο μάλλον να τις ζήσει.

Σε ένα σύστημα αδιάφορο και θολό, άδικο και απάνθρωπο... πώς άραγε να επιβιώσουν... Οι γιατροί που ενδιαφέρονται για την υγεία και οι δικηγόροι που ενδιαφέρονται για την δικαιοσύνη... Οι δάσκαλοι που αγαπάνε την εκπαίδευση και οι καλλιτέχνες που υπηρετούν την τέχνη τους... Οι άνθρωποι που αγαπάνε την ανθρωπιά και που υποστηρίζουν την αγάπη... Πώς να επιβιώσουν οι ανθρώπινοι άνθρωποι; Πόσο δύσκολη είναι η ζωή για αυτούς... Μόνο αυτοί το γνωρίζουν...

Μα είμαι μαζί τους. Με κάθε έναν από αυτούς. Σε έναν κοινό αγώνα.

Και όποτε τους συναντάω... στην τέχνη μου ή στην ζωή μου... θα τους αγκαλιάζω... με τις λέξεις μου, με τις σκέψεις μου, με τις πράξεις μου, με το χαμογελό μου... Και θα φροντίζω με τον τρόπο που ζω την ζωή μου να τιμάω και την δική τους ζωή...

Δεν είναι όλα δύσκολα.

Δεν είναι όλα δύσκολα και σου το λέω εγώ που, πίστεψέ με, δυσκολεύομαι. Αλλά και πάλι το μυαλό μου γνωρίζει πως δεν είναι όλα τόσο δύσκολα, τουλάχιστον, όχι τόσο όσο συνηθίζουν να τα παρουσιάζουν αρκετοί άνθρωποι. Ναι, το έχω παρατηρήσει. Πολλές φορές, μπορεί να μην γνωρίζω κάτι. Και θεωρώ πως είναι λογικό και φυσικό το να μην γνωρίζεις κάτι. Πολλές φορές, μπορεί να ρωτήσω για να μάθω πώς γίνεται αυτό το οποίο δεν γνωρίζω. Και θεωρώ πως δεν είναι ντροπή καθόλου να ρωτάς για να μάθεις. Πολλές φορές, τις περισσότερες φορές, αρκετοί άνθρωποι θα σε κάνουν να αισθανθείς άσχημα ή περίεργα... επίσης, θα σου δώσουν την εντύπωση πως αυτό που ζητάς είναι δύσκολο ή αδύνατο. Και το πιο φοβερό είναι ότι δεν θα είναι τόσο δύσκολο. Και σίγουρα δεν θα είναι αδύνατο. Δυστυχώς, δεν έχω τον χρόνο για να ασχοληθώ με όλα όσα θα ήθελα να ασχοληθώ και με τον τρόπο που θα ήθελα να ασχοληθώ. Τότε θα μπορούσα να αποδείξω ότι δεν είναι τόσο δύσκολα τα πράγματα όσο τα παρουσιάζουν. Υπάρχουν στιγμές, που υποχρεωτικά επειδή είμαι ένας μόνο άνθρωπος με ένα μόνο σώμα... δεν μπορώ να τα κάνω όλα μαζί... και να τα κάνω όλα καλά. Εκείνες τις φορές, βλέπεις αρκετούς ανθρώπους... να ζητάς κάτι απλό και να σου το κάνουν να φαίνεται σύνθετο... Σαν να είναι κάτι που θέλει πολύ χρόνο ή πολύ κόπο... ή ακόμα και σαν κάτι που δεν μπορεί με τίποτα να γίνει. Επειδή δεν μπορείς να το κάνεις εσύ, την συγκεκριμένη χρονική στιγμή, δεν σημαίνει πως είναι τόσο δύσκολο να γίνει. Δεν σημαίνει πως θέλει πολύ χρόνο και πολύ κόπο. Ιδιαίτερα αν γίνεται από κάποιον που το γνωρίζει και όχι από εσένα που δεν το γνωρίζεις. Με στενοχωρεί πάρα πολύ γενικά στην εποχή μας το ότι θεωρείται περίεργο το να ρωτάς για να μάθεις. Υποτίθεται πως οφείλεις και καλά να γίνεις αυτοδίδακτος στα πάντα... να τα μάθεις όλα μόνος σου! Μα δεν είναι δυνατόν όταν κάνεις ήδη τόσα πράγματα... να βάλεις άλλα τόσα... και άλλα τόσα... και να τα κάνεις όλα μόνος σου! Υποτίθεται πως υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που γνωρίζουν το αντικείμενό τους και που είναι εκεί για να σε βοηθήσουν σε σχέση με αυτά που δεν γνωρίζεις να κάνεις. Χαίρομαι τους ανθρώπους που δεν θεωρούν γελοία καμία ερώτηση και που δεν αντιμετωπίζουν υποτιμητικά ΚΑΝΕΝΑΝ άνθρωπο. Προσέξτε με: ΚΑΝΕΝΑΝ. Έχω κουραστεί να με κάνουν να νιώθω πως όλα είναι δύσκολα. Έχω κουραστεί και να με κάνουν να νιώθω άσχημα... επειδή μπορεί να χρειάζομαι βοήθεια ή μπορεί να έχω ανάγκη κάποιος να μου κάνει μια χάρη. Είναι τόσο όμορφο... όταν υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου που σε βοηθάνε όταν το χρειάζεσαι. Χωρίς ανταλλάγματα. Είναι εκεί για εσένα. Σπανίζουν. Αλλά χαίρομαι όταν τους συναντάω. Νιώθω ευγνωμοσύνη. Θα ήθελα να ήταν περισσότεροι. Θα τους έκανα μόνιμους συνεργάτες. Και δεν θα τους άφηνα, όσο περνάει τουλάχιστον από το δικό μου χέρι, με τίποτα να φύγουν από την ζωή μου. Λυπάμαι... επειδή δεν είναι εύκολο να βρείς άτομα εμπιστοσύνης σε προσωπικό και σε επαγγελματικό επίπεδο... Κάθε φορά όταν είμαι σε στάδιο που ψάχνω ανθρώπους εμπιστοσύνης... αγχώνομαι για το πώς θα τους βρω... Να έχουν αίσθηση της ευθύνης και να είναι άξιοι εμπιστοσύνης. Ακούγεται απλό μα είναι σύνθετο. Ακούγεται συνηθισμένο μα είναι σπάνιο... Αν έχετε τέτοιους ανθρώπους στην ζωή σας... να τους τιμάτε και να τους αγαπάτε... να μην θεωρείτε την βοήθειά τους συνηθισμένη ή δεδομένη. Δεν είναι. Επιλέγουν να είναι εκεί για εσάς. Να τους σέβεστε και να τους προσέχετε. Είναι είδος προς εξαφάνιση. Αυτά τα λίγα είχα να γράψω... και πάω να επιστρέψω στην αναζήτηση ανθρώπων που είναι άξιοι εμπιστοσύνης...

Σ’ αγαπώ

Ήταν σε εκείνη την παράσταση που τόσο αγάπησα και τόσο συνεχίζω να αγαπώ... κι ας έχουν περάσει χρόνια από τότε... Μόνη μου στην σκηνή... να αλλάζω τόσους ρόλους... και να χορεύω... και να τραγουδαώ... με δύο υπέροχους μουσικούς... δύο εξαιρετικούς ανθρώπους... Προς το τέλος της παράστασης... μετά από γέλια και δάκρυα... των θεατών ή δικά μου... πήγαινα προς τους θεατές... με σεβασμό... πάντα με σεβασμό... και τους ζητούσα να μου δώσουν τα «Σ’ αγαπώ» τους... Κοίταξα τόσα πρόσωπα... Ένιωσα τόσα βλέμματα... Είδα τόσα δάκρυα... Και επειδή τους είχα δώσει στο πριν όλο τον εαυτό μου... (ποτέ δεν μου είναι αρκετός ο μισός εαυτός μου στην σκηνή...)... οι θεατές «άνοιγαν» προς εμένα με έναν απίστευτο, μοναδικό, ιδιαίτερα προσωπικό τρόπο... «Δώσε μου ένα Σ’ αγαπώ»... και είναι η αλήθεια πως όταν έφτιαξα αυτήν την παράσταση... δεν ήξερα τι θα γίνεται σε αυτό το σημείο της... Και, όμως, οι θεατές πάντα αναγνωρίζουν το αληθινό... Και απλά μου έδιναν το «Σ’ αγαπώ» τους... ένας – ένας... με δάκρυα στα μάτια... ή με αχνό χαμόγελο... άντρες... γυναίκες... όλων των ηλικιών... Μετά τους ζητούσα να μου πουν το όνομά τους... Και εκείνοι μου το έλεγαν... Κι έτσι πρώτα δεχόμουν ένα «Σ’ αγαπώ» και μετά μάθαινα ποιος ήταν αυτός που μου το έδωσε... Και μάζευα αόρατα «Σ’ αγαπώ» και ορατά ονόματα... Και γέμιζε η ψυχή μου με ανθρώπους και συναισθήματα...

Θυμάμαι... σε μια από τις παραστάσεις μου... ήταν μια κοπέλα όμορφη σαν άγγελος... Τους καταλαβαίνεις τους θεατές-αγγέλους... Είναι εκείνοι... που σε δέχονται με όλο τους το «είναι»... και ξέρεις πως έχουν βιώσει την παράστασή σου... λίγο διαφορετικά από τους υπόλοιπους... Στο σημείο των «Σ’αγαπώ», όταν πήγα προς εκείνη, την κοίταξα, με κοίταξε, της ζήτησα ένα «Σ’αγαπώ» και εκείνη μου το έδωσε αμέσως... Την ρώτησα το όνομά της... και εκείνη μου απάντησε κάτι που δεν θα ξεχάσω εγώ και όσοι θεατές είδαν εκείνη την παράσταση... «Αγάπη»... Την έλεγαν Αγάπη... Σε μια παράσταση που η Αγάπη με το Α το κεφαλαίο είχε πρωταγωνιστικό ρόλο... είχα απέναντί μου την ίδια την Αγάπη που ήρθε να με παρακολουθήσει... Χαμογέλασα και χαμογέλασε... γέλασα και γέλασε... και όλο το κοινό γύρω μας... ένιωσα την ανάσα του ενωμένη... σε ένα αχνό χαμογελαστό γέλιο... Σαν να πήρε άλλη διάσταση όλη η παράσταση... αφού ήταν μια παράσταση Αγάπης... και ήταν σαν να φέρνει αυτός ο άνθρωπος ένα ακόμα πιο ολοκληρωμένο λυτρωτικό τέλος από το δικό μου... Ήταν μια τόσο συγκινητική στιγμή... όχι μόνο για εμένα ή για εκείνη... μα για όλο το κοινό...

Και στο τέλος, σε εκείνο το τελευταίο μου τραγούδι, που ακούγονταν και τα ονόματα των θεατών... ακούστηκε ανάμεσα και στα άλλα και το όνομα της... «Αγάπη»...

Αγάπη...

Μάζεψα τόση αγάπη σε εκείνη την παράσταση... σε εκείνες τις παραστάσεις... από όλους... που μου είναι δύσκολο να πιστέψω πως έχει παγώσει η αγάπη στους ανθρώπους... ακόμα εκεί είναι... απλά, καμιά φορά, χρειάζεται ένα άγγιγμα για να ξυπνήσει...

Καμιά φορά, κάθεται και σε παρακολουθεί... και περιμένει πότε θα πας εσύ προς αυτήν...

Πηγαίνω πάντα προς την αγάπη... ακόμα κι αν δεν έρχεται εκείνη προς εμένα...

Κι αυτό είναι μια επιλογή ζωής... που με οδηγεί στο να είμαι αυτή που είμαι.

Κι όταν πέσει η αυλαία... ακόμα κι αν δεν με χειροκροτήσουν... Θα μπορώ να πω πως αν κάτι έκανα σε αυτήν την ζωή... ήταν πως μοίρασα αγάπη...

Έλαβα, όμως, και αγάπη...

Όσα «Σ’ αγαπώ» δεν έλαβα και δεν θα λάβω στην ζωή μου... Τα έλαβα στην σκηνή... σε μια παράσταση αγάπης... που παίχτηκε ξανά και ξανά και ξανά... και από ανθρώπους... γνωστούς ή αγνώστους... ανθρώπους που βρίσκονται αυτήν την στιγμή στην ζωή μου ή που δεν θα ξαναδώ ποτέ... Ανθρώπους που μπορεί ακόμα και να μην λένε «Σ’ αγαπώ» στην ζωή τους... αλλά κι όμως... το είπαν σε εμένα... το έδωσαν σε εμένα το «Σ’αγαπώ» τους... με δακρυσμένα μάτια και πονεμένη ψυχή... Πόσο εύχομαι για όλους όσους μου έδωσαν το «Σ΄ αγαπώ» τους... να ζουν την αγάπη... να ζουν με αγάπη... Πόσο εύχομαι να αγαπάνε και να τους αγαπάνε... Πόσο το εύχομαι αυτό για κάθε άνθρωπο πάνω σε αυτόν τον κόσμο...

Ανολοκλήρωτος και Ολοκληρωμένος

(Μια φράση μόνο και για το σήμερα)


Όποιος υποστηρίζει πως οι πιο μεγάλοι έρωτες είναι οι ανολοκλήρωτοι... Το πιθανότερο, δεν έχει ζήσει πώς είναι οι ολοκληρωμένοι...

Και εκεί που πιστεύεις πως δεν θα γράψεις, γράφεις...

Από τον Ιανουάριο του 2016 μέχρι τώρα, που είναι Μάιος του 2016 (ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω πώς γλιστράει έτσι ο χρόνος!), πίστευα πως στο ιστολόγιό μου δεν θα γραφτεί σχεδόν τίποτα... πως θα γράψω λίγα εώς ελάχιστα...

Ο κύριος λόγος ήταν πως όταν ασχολούμαι με το θέατρο, συνήθως, δεν προλαβαίνω να γράψω και όταν δεν ασχολούμαι με το θέατρο, συνήθως, γράφω...

Από την στιγμή, λοιπόν, που φέτος έτυχε να έχω, απέναντί μου, τρεις διαφορετικές και μοναδικά υπέροχες ομάδες, γνώριζα πως το πιθανότερο δεν θα υπάρχει ούτε ο χρόνος, ούτε ο τρόπος, ούτε η διάθεση, ούτε η έμπνευση, ούτε η δύναμη (ίσως ακόμα και ούτε η ανάγκη; Αν και αυτό το ομολογώ είναι πιο σπάνιο να συμβεί...) για να γράψω το οτιδήποτε από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο και από το πιο βαθύ μέχρι το πιο επιφανειακό...

Κάτι περίεργο συνέβηκε αυτούς τους μήνες κι ενώ το μυαλό μου, όπως κι εγώ, είναι διασκορπισμένο σε δέκα διαφορετικές κατευθύνσεις... το χέρι μου, τα χέρια μου, όπως κι εγώ, είναι συγκεντρωμένα προς μία μόνο ίδια κατεύθυνση...

Έρχονται εδώ... πού και πού... όλο και κάτι για να γράψουν...

Μάλιστα, τις περισσότερες φορές, ενώ εκείνα, τα χέρια μου, συνεχίζουν να γράφουν... εκείνο, το μυαλό μου, σκέφτεται... πως δεν είναι έτσι οι λέξεις μου όπως θα τις ήθελα ακριβώς να είναι...

Δεν προλαβαίνω να ελέγξω, να διορθώσω, να αλλάξω...

Απλά αποφασίζω να δημοσιεύσω το μη τέλειο, να μοιραστώ το μη διορθωμένο...

Που, εξάλλου, με αντιπροσωπεύει (αν όχι απόλυτα, σχετικά)... αφού κι εγώ... μη τέλεια είμαι... και μη «διορθωμένη»...

Θα τα ήθελα τα πράγματα, αλλιώς;

Ω! Ναι! Πολλά θα ήθελα αλλιώς! Ούτε και στις Ομάδες μου προλαβαίνω να είμαι όπως θα ήθελα να είμαι...

Μα κάπως σκέφτομαι πως τα μη τέλεια κείμενά μου... μπορεί να έχουν αξία να διαβαστούν...
Όπως και ο μη τέλειος εαυτός μου... μπορεί να έχει αξία να μοιραστεί...
Μπορεί αυτό ακριβώς που είμαι τώρα, για κάποιους ανθρώπους, όχι, φυσικά, για όλους, να είναι αρκετό, υπέραρκετό...

Κι αυτός είναι και ένας από τους ισχυρούς λόγους που συνεχίζω να αγωνίζομαι...
Στραβά, κουτσά και ανάποδα;
Ναι, στραβά, κουτσά και ανάποδα...
Μα συνεχίζω...
Ίσως το «στραβά» μου, να μην είναι τόσο στραβό.
Ίσως το «κουτσά» μου, να μην είναι τόσο κουτσό.
Ίσως το «ανάποδά» μου, να μην είναι τόσο ανάποδο.

Και ακόμα και αν δεν είμαι τέλεια... που δεν είμαι... δεν θα άλλαζα με τίποτα... την διαδικασία που πέρασα ή που περνάω για να γράψω αυτά τα κείμενα... ή την διαδικασία που πέρασα ή περνάω με το να μοιράζομαι κάποια πράγματα με κάποιους ανθρώπους.

Χαίρομαι αυτούς τους μήνες... που ήμουν... όχι με κάποιους ανθρώπους (ας διορθώσω τις παραπάνω λέξεις μου, όσο προλαβαίνω να τις διορθώσω)... μα με αυτούς τους συγκεκριμένους ανθρώπους...
Χαίρομαι αυτούς τους μήνες... που, ταυτόχρονα, για κάποιο περίεργο και παράδοξο λόγο, συνέχισα να γράφω...

Ήταν ωραίο και ιδιαίτερο...
Το η ζωή μου...
Να έχει, ταυτόχρονα, και θέατρο και γράψιμο...

Τώρα τις επόμενες εβδομάδες... είναι η αλήθεια... πως το τρέξιμο... δεν θα είναι απλά τρέξιμο... μα θα είναι αγώνας ταχύτητας και αντοχής μαζί...

Υπάρχει μια περίπτωση... να σταματήσω να γράφω για λίγο...

Συνήθως, έτσι γίνεται...

Αν δεν γράψω θα είναι γιατί τρέχω με τους Ανθρώπους μου ή για τους Ανθρώπους μου... και τις ανάσες μου μπορεί να τις έχω ανάγκη για σιωπή και όχι για γραφή...

Η πορεία βέβαια θα δείξει...

Δεν σημαίνει πως συνηθίζεται να συμβαίνει αυτό που συμβαίνει «συνήθως».

Μπορεί να έχω και ακόμα περισσότερη ανάγκη γραψίματος... Μπορεί και όχι...

Είναι η πρώτη φορά που έφτασα τα εκατό κείμενα... σε λίγους μήνες... τίποτα δεν αποκλείεται και όλα είναι πιθανά...

Αυτήν την χρονιά... τίποτα δεν πήγε... όπως «συνήθως»... οπότε δεν γνωρίζω το τι θα γίνει...

Είναι και αυτό που συμβαίνει με το γράψιμο... Πρέπει να αφήνεσαι στο κύμα του γραψίματος και έπειτα να σταματάς όταν το κύμα έχει εξασθενίσει ή όταν η θάλασσα έχει σχεδόν εξαφανιστεί...

Περίεργοι μήνες... Αυτό είναι το μόνο σίγουρο... Από όλες τις απόψεις...

Μα γεμάτοι...

Και αυτά που κρατάω...

Από την μία μεριά είναι οι λέξεις μου και οι σκέψεις μου, τα συναισθήματα και τα βιώματά μου...

Και από την άλλη μεριά είναι... οι Άνθρωποι μου... Πάντα οι Άνθρωποι μου.

Νιώθω τόσο όμορφα που οι δρόμοι μας συναντήθηκαν στο «τώρα» μας.

Τόσο μοναδικοί.
Τόσο υπέροχοι.
Τόσο Άνθρωποι.

Μόνο Αγάπη νιώθω για αυτούς.

Αγάπη.

(Και τώρα... μην μου πείτε πως αυτό το κείμενο δεν είναι στραβό, κουτσό και ανάποδο! Άλλα ξεκίνησα να γράφω κι άλλα κατέληξα να γράφω! Μα και για αυτό το κείμενο... Μόνο Αγάπη νιώθω. Αγάπη... )

Ονειροπραγματικότητα

Σε αυτό το όνειρο συνέβαιναν τα εξής...

Ήταν μια δραματική σχολή καινούρια, που μόλις είχε ανοίξει, η οποία ήταν και δωρεάν... Και οι σπουδές εκεί θα ήταν τρία χρόνια... Δεν είχα ιδέα πώς βρέθηκα εκεί... Δεν ήμουν σίγουρη για το αν θα σπούδαζα ή όχι... Από την μία μεριά, μου άρεσε η ιδέα του να σπουδάσω αυτό που αγαπώ κάπου συγκεκριμένα... Από την άλλη μεριά, δεν άντεχα να ξαναμπώ... σε αυτήν την διαδικασία των σπουδών... που είχα ελπίδες συνέχεια για πράγματα τα οποία ποτέ δεν συνέβαιναν... Είδα και γνωστούς μου ανθρώπους στο όνειρο... Μια παλιά καλή μου φίλη... που κι εκείνη είχε αποφασίσει να σπουδάσει ξανά... εκεί... Κάτι δεν μου άρεσε συνολικά στο κλίμα και στην ατμόσφαιρα...

Τριγύρισα στην σχολή...
Είχε μεγάλες αίθουσες...
Πολλούς ορόφους...
Γυριστές σκάλες...
Ήταν σε ένα όμορφο κτήριο... που ήταν σαν λαβύρινθος...

Έπειτα κατάλαβα πως ήταν και σχολή χορού... και όχι μόνο θεάτρου...

Μπορούσες να επιλέξεις... αν θα πας στο τμήμα του χορού ή του θεάτρου...

Και άρχισα να σκέφτομαι μήπως να πάω στο τμήμα του χορού... που κι αυτό πάντα το ήθελα μα που ποτέ δεν κατάφερα να το «σπουδάσω» «σωστά».

Έπειτα άρχισα να σκέφτομαι πώς θα κάνω τώρα χορό... με το πονεμένο σώμα μου... Το θέμα των γονάτων μου... Την μέση μου... Πώς θα μπορούσα άραγε να πάρω τώρα μια τέτοια απόφαση;

Έπειτα αποφάσισα να φύγω... απλά να φύγω...

Βγαίνοντας από το κτήριο... ήρθε κάποιος τρέχοντας από πίσω να με ρωτήσει... Πόσο χρονών είμαι...

35... του απάντησα...

Δυνατά και καθαρά...

Και έφυγα...

Ξύπνησα και ήμουν τόσο μπερδεμένη, ανάμεσα σε δύο κόσμους... τον μη πραγματικά ονειρικό και τον μη ονειρικά πραγματικό...

Κάπως ένιωθα να μου λείπει ο χορός... Κάπως ένιωθα να μου λείπει και το θέατρο...

Ύπηρχε κι ένα άλλο στοιχείο στο όνειρο... όταν ήμουν στην σχολή... ένιωθα πως αν άρχιζα τώρα να σπουδάζω ξανά, δεν θα ήμουν τόσο «καλή» όσο ήμουν παλιά... Σαν να έχασα το ταλέντο μου... και σαν να έπρεπε να βιώσω την παρακμή του εαυτού μου... σαν να πέρασε εκείνο το τρένο... σαν να έφυγε εκείνο το τότε... Σαν το χάρισμά μου... να μην ήταν πια εδώ... να μην είναι πια εδώ...

Γνωρίζω, βέβαια, γιατί συνέβηκε αυτό στο υποσυνειδητό μου... Είναι με αφορμή κάτι πραγματικό που σκεφτόμουν... που έγινε ό,τι έγινε στο υποσυνείδητο...

Τέλος πάντων...

Μια στενοχωρητική ατμόσφαιρα υπήρχε...
Και στο Όνειρο...
Και στην Αλήθεια...

Χμ...

35.
Δεν είναι ο αριθμός των χρόνων μα η ποιότητα των χρόνων που με προβληματίζει...
Δεν είναι το 35.
(ποτέ δεν ήταν και ποτέ δεν θα είναι. Δεν είχα άγχος ποτέ με αυτού του τύπου τους αριθμούς).
Είναι το πώς ήταν αυτά τα 35 χρόνια.

Πόσο εύχομαι...
τα καλύτερα να έρχονται και να μην έχουν ήδη φύγει...
Πόσο έχω ανάγκη...
από κάτι φωτεινό και ζωντανό!

Πόσο θέλω να έχω αντοχές και δύναμη...
για να πάω προς το όνειρό μου...
Ακόμα κι αν εκείνο όλο και απομακρύνεται... και όλο και σβήνει...

Πόσο εύχομαι και έχω ανάγκη και θέλω να το προλάβω πριν σβήσει...
Να με προλάβω πριν σβήσω...
Και να προλάβω να ζήσω...

Χάνομαι και Βρίσκομαι

Και τώρα... άκου να δεις τι συνέβηκε...

Αυτά που νόμισα πως έχασα... τα βρήκα...
Κι αυτά που νόμισα πως βρήκα... τα έχασα...
Κατά συνέπεια, κατά καιρούς, βρίσκονται αυτά που χάνονται και χάνονται αυτά που βρίσκονται...
Και μαζί με αυτά, νιώθεις πως χάνεσαι και βρίσκεσαι κι εσύ...
Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι αν χάνεις ή αν βρίσκεις, αν χάνεσαι ή αν βρίσκεσαι...
Το θέμα είναι να μην αγχώνεσαι και να μην φοβάσαι μέσα στις αλλαγές και στις αναζητήσεις...

Αυτή είναι η ζωή.
Και αυτός είσαι εσύ.