10/19/17

Κιτρινοπράσινο-Πρασινοκίτρινο



Φόρεσα κιτρινοπράσινα ή πρασινοκίτρινα σήμερα. Βγήκα να περπατήσω. Συνάντησα μία από τους καινούριους μικρούς μου Φίλους. (Γράφω καινούριους μικρούς φίλους γιατί οι παλιοί μικροί Φίλοι μου, θυμάστε που σας έγραφα για αυτούς πριν κάποια χρόνια; Ε, έχουν πια μεγαλώσει. Έχουν ψηλώσει, έχουν ωριμάσει, κάποιοι είναι γυμνάσιο (ναι, γυμνάσιο!), κάποιοι λύκειο (ναι, λύκειο!), κάποιοι έχουν δώσει πανελλήνιες (ναι, πανελλήνιες!), κάποιοι δουλεύουν (ναι, δουλεύουν!), τους περισσότερους δεν τους βλέπω πια γιατί έχουν αλλάξει και γειτονιά αλλά όταν τους πετυχαίνω στον δρόμο πάντα χαιρετιόμαστε και λέμε τα νέα μας και πάντα με θυμούνται σαν έναν άνθρωπο που συζητούσαμε ή παίζαμε όμορφα όταν ήταν παιδιά. Ένα κοριτσάκι, που πια δεν είναι κοριτσάκι, κάποια στιγμή, όταν την συνάντησα, μου είπε για το πως την βοηθούσε το ότι συζητούσαμε. Γενικά, αυτοί οι Φίλοι μου με έχουν πάντα σαν την "Κυρία Μαριλού" παρόλο που ποτέ δεν ήμουν δασκάλα τους. Κι εγώ τους έχω πάντα σαν... πραγματικούς μου Φίλους. Κλείνει αυτή η μεγαάαααλη παρένθεση και συνεχίζω). Έχω, λοιπόν, τώρα κάποιους καινούριους μικρούς Φίλους (γιατί όπως φεύγουν άνθρωποι από την γειτονιά έτσι κι έρχονται άνθρωποι στην γειτονιά!). Συνάντησα σήμερα μία μικρή σχετικά καινούρια Φίλη μου που ήταν παρέα με ακόμα δύο Φίλες της (σας μπέρδεψα; Μπορεί. Έχω την τάση να είμαι πάντα χαοτική). Η μικρή μου Φίλη ενθουσιάστηκε με το ντύσιμό μου. Για την ακρίβεια... με τα χρώματα του ντυσίματός μου. Α! Κίτρινο (είπε δείχνοντας το κολάν), πράσινο (είπε δείχνοντας την φούστα), κίτρινο (είπε δείχνοντας την μπλούζα), πράσινο (είπε δείχνοντας την μπλούζα πάνω από την μπλούζα)... και κίτρινα παπούτσια! (Αυτό το είπε σούπερενθουσιασμένα, με τόσο ενθουσιασμό όσο είχα κι εγώ όταν τα αγόραζα!)... και κίτρινο λαστιχάκι μαλλιών (είπε δείχνοντας το δεξί μου χέρι, γιατί είχα περάσει στον καρπό του χεριού μου το λαστιχάκι). Μετά κοίταξε τα μαλλιά μου και είπε φωναχτά "Και κίτρινα τσιμπιδάκια μαλλιών! Όχι, πράσινα τσιμπιδάκια μαλλιών. Όχι, κίτρινα τσιμπιδάκια μαλλιών. Όχι, πράσινα τσιμπιδάκια μαλλιών." χωρίς να μπορεί να αποφασίσει αν τα τσιμπιδάκια μου είναι κίτρινα ή πράσινα. Κι είχε δίκιο που δεν μπορούσε να αποφασίσει... Τα συγκεκριμένα τσιμπιδάκια έχουν ένα χρώμα που είναι ανάμεσα στο κίτρινο και στο πράσινο. Και της το είπα αυτό. Πως έχει δίκιο που μπερδεύεται. Έπειτα μου είπε πως είμαι όλη κίτρινη και πράσινη κι εγώ της είπα εκτός από την τσάντα μου που είναι σιελ. Τι ήθελα να δείξω την τσάντα... που ξετρελάθηκε με τις κουκουβάγιες και ήθελε να μάθει από πού την πήρα και από πού θα μπορούσε να πάρει κι αυτή (συζήτηση που την είχαμε κάνει και την προηγούμενη φορά για την συγκεκριμένη τσάντα!). Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά... Εκεί που μιλούσαμε για το κίτρινο και το πράσινο, μιλάει ένα από τα δύο άλλα κοριτσάκια και μου λέει "Ήλιος και Φύση" και έπειτα κοίταξε την τσάντα μου προσπαθώντας να σκεφτεί κάτι για το γαλάζιο κι αμέσως της είπα "Ουρανός". Και κάπως ένιωσα πως τα παιδάκια αυτά ίσως να γνώριζαν καλύτερα κι από εμένα γιατί φοράω πάντα χρώματα. Ναι, σήμερα από το πρωί είχα ντυθεί κιτρινοπράσινη ή πρασινοκίτρινη. Κι αυτό το κίτρινο και το πράσινο με έκανε να χαμογελάω. Όμως, δεν το είχα σκεφτεί τόσο απλά... Ήλιος και Φύση... και Ουρανός... Μαζί με αυτά περπάτησα σήμερα στους δρόμους της Αθήνας. Πάντα μου άρεσε αυτό με τους μικρούς μου Φίλους. Πως με διδάσκουν. Πως με μαθαίνουν. Πως με κάνουν καλύτερο άνθρωπο. Κι είτε είναι παλιοί ή καινούριοι, είτε είναι εδώ ή αλλού, τους κουβαλάω μαζί μου. Είπαμε κι άλλα πολλά με τα τρία κορίτσια... αλλά αυτά ανήκουν σε άλλα θέματα κι είναι αφορμή για άλλες ιστορίες... Για σήμερα... κρατάω τον Ήλιο, την Φύση και τον Ουρανό... Τρείς λέξεις για τρία κορίτσια με τρία χαμόγελα. Και σας τα στέλνω. Τις λέξεις και τα χαμόγελα. Και σας στέλνω και λίγο χρώμα κιτρινοπράσινο ή πρασινοκίτρινο για να βάψετε το σήμερά σας... Μόνο αν το θέλετε. Μόνο αν το έχετε ανάγκη...


10/18/17

Φταίει.



Φταίει το ότι είναι Δευτέρα νωρίς το απόγευμα. Φταίει το ότι είναι Κυριακή, νωρίς ή αργά, μεσημέρι. Φταίει το ότι είναι Τετάρτη αργά το βράδυ. Φταίει η ημερομηνία. Ήταν κοντά σε καποια γιορτή ή σε κάποια αργία. Ήταν στις διακοπές. Δεν ήταν στις διακοπές. Φταίει που ήταν Δεκέμβριος. Φταίει που ήταν Ιούνιος. Φταίει που ήταν Σεπτέμβριος. Φταίει ο μήνας. Φταίει η μέρα. Φταίει η ώρα. Φταίει ο χρόνος. Φταίει το πότε. Φταίει το πού. Φταίει το ότι κάποιος πρέπει να περπατήσει. Φταίει το ότι κάποιος πρέπει να πάρει το λεωφορείο. Φταίει το τρένο. Φταίει το μετρό. Φταίει η πρόσβαση. Φταίει το πώς. Φταίει το πού. Φταίει ο χώρος που είναι λίγο πιο μακρυά από τον σταθμό κι ας είναι κεντρικός ο σταθμός. Φταίει ο χώρος που είναι κοντά σε κάποιο σταθμό αλλά σε μη κεντρικό σταθμό. Φταίει το ότι είναι σε κακή περιοχή. Φταίει το ότι είναι σε καλή περιοχή. Φταίει που είναι μεγάλος ο χώρος. Φταίει που είναι μικρός χώρος. Φταίει το ότι είναι μπαρ. Φταίει το ότι είναι μουσική σκηνή. Φταίει το ότι δεν είναι θεατρικός χώρος. Φταίει το ότι είναι θεατρικός χώρος. Φταίει το ότι είναι ανοιχτός ή κλειστός χώρος. Φταίει το ότι δεν έκανες καλή διαφήμιση. Φταίει το ότι έκανες κακή διαφήμιση. Φταίει το ότι δεν έκανες καθόλου διαφήμιση, ούτε καλή ούτε κακή. Φταίει ότι δεν σε γράφει το τάδε ή το δείνα περιοδικό, η τάδε ή η δείνα εφημερίδα. Φταίει ότι σε γράφει το τάδε ή το δείνα περιοδικό, η τάδε ή η δείνα εφημερίδα, αλλά δεν σε γράφει σωστά. Γράφει την μέρα λάθος ή την ώρα λάθος ή το μέρος λάθος ή ακόμα και το όνομά σου λάθος. Φταίει το θέμα επειδή δεν είναι εύκολο. Λάθος, επειδή δεν είναι αστείο. Λάθος, επειδή δεν είναι κωμικό. Λάθος, επειδή δεν είναι γελοίο. Λάθος, επειδή δεν είναι ακριβώς... θέατρο. Φταίει το ότι έπαιξες μόνο μία μέρα. Φταίει το ότι έπαιξες μόνο δύο μέρες. Φταίει ότι έπαιξες μόνο ένα Σαββατοκύριακο. Δεν πρόλαβαν να έρθουν να σε δουν όσοι θα ήθελαν να σε δουν. Φταίει ότι έπαιξες πολλά Σαββατοκύριακα. Χωρίστηκε ο κόσμος που θα ερχόταν όλος μαζί αν έπαιζες μόνο ένα Σαββατοκύριακο. Φταίει που δεν είσαι γνωστός. Φταίει που είσαι άγνωστος. Φταίει που δεν έχεις παίξει στην τηλεόραση. Φταίει που κάνεις μόνο θέατρο. Φταίει αυτό που είσαι. Φταίει ο χαραχτήρας σου. Φταίει που δεν βάζεις νερό στο κρασί σου. Φταίει που δεν συμβιβάζεσαι. Φταίει που δεν μπαίνεις στο σύστημα. Φταίει που μπαίνεις στο σύστημα. Φταίει που δεν είσαι ικανός να μείνεις με το ένα πόδι μέσα και με το άλλο έξω από το σύστημα. Φταίει το γράψιμό σου. Φταίει το παίξιμό σου. Φταίει το ότι τα κάνεις όλα μόνος σου. Φταίει το ότι δεν τα κάνεις όλα μόνος σου. Φταίει το ότι είσαι σε ομάδα. Φταίει το ότι δεν είσαι σε ομάδα. Φταίει το ότι θα έπρεπε να τα παρατήσεις. Φταίει το ότι δεν θα έπρεπε να τα παρατήσεις.

Πριν πολλά πολλά χρόνια, σε εκείνο το παρελθοντικό στάδιο που κατάφερνα να ανεβάζω μία παράσταση τον χρόνο (χωρίς χρήματα, χωρίς παραγωγή, μόνο με αγάπη, πάθος και τρελό τρέξιμο) πρέπει να ομολογήσω πως άκουσα πάρα πολλά σε σχέση με το τι μπορεί να φταίει για το ότι δεν έχω κόσμο στις παραστάσεις μου.

Οι θεατές (γνωστοί και άγνωστοι) ερχόντουσαν να μου πουν για το πόσο διαφορετικές ήταν οι παραστάσεις μου. Συγκινημένοι και με δάκρυα στα μάτια μου έλεγαν πως δεν έχουν ξαναδεί κάτι τέτοιο και πως πρέπει να προσέξω να μην χαλάσει η καθαρότητά μου στον χώρο και να μην χαθεί αυτό που είμαι.

Κάποιοι θεατές (συνήθως, γνωστοί) ήθελαν να μου πουν την συμβουλή τους σε σχέση με το γιατί δεν έχω κόσμο.

Επειδή δοκίμασα πολλούς διαφορετικούς τρόπους... θεωρώ άδικο αυτός που προσπαθεί να «βομβαρδίζεται» από ένα σωρό «Φταίει» από τους άλλους. Πραγματικά τις περισσότερες φορές αυτό το «Φταίει» ικανοποιεί μόνο την ανάγκη του άλλου να εξηγήσει το ότι δεν μπορεί να πιστέψει το ότι δεν έχεις κόσμο.

(Εκείνος δεν μπορεί να αποδεχτεί αυτό που εσύ έχεις αποδεχτεί. Μπορεί να κάνεις το καλύτερο που μπορείς και απλά να μην έχεις κόσμο.)

Γιατί μας έχουν πείσει, και καλά, πως όταν κάτι είναι καλό θα έχει κόσμο.
Γιατί μας έχουν πείσει, και καλά, πως όταν προσπαθείς θα πετύχεις.
Γιατί μας έχουν πείσει, και καλά, πως αν είσαι καλός θα τα καταφέρεις.

Αλλά αυτό δεν ισχύει. Δεν είναι απαραίτητο να συμβεί. Όπως συμβαίνει με όλα στην ζωή...
Αν είσαι καλός... μπορεί να τα καταφέρεις μπορεί και να μην τα καταφέρεις.
Αν προσπαθείς... μπορεί να πετύχεις μπορεί και να μην πετύχεις.

Ο στόχος, φυσικά, είναι να προσπαθείς γιατί δεν έχει νόημα να βιώσεις την ζωή σου χωρίς, τουλάχιστον, να μπορείς να πεις πως προσπάθησες. Με όλες σου τις δυνάμεις. Αλλά αυτό είναι ανεξάρτητο από το αποτέλεσμα.

Εγώ, βέβαια, είμαι από αυτούς που θα σου πουν... πως, κατά την γνώμη μου, φταίει το πώς λειτουργεί το σύστημα και το πώς είναι φτιαγμένη η κοινωνία. Τους έξυπνους και τους ταλαντούχους ανθρώπους όχι μόνο δεν τους βοηθάει αλλά τους εμποδίζει κιόλας. (Και το ομολογώ. Μπορεί και το δικό μου το «φταίει» να είναι μια παγίδα. Σε κάθε περίπτωση, δεν επαναπαύομαι σε αυτό.). Προσπαθούν με ένα σωρό τρόπους κι αυτοί... τι να κάνουν... και μέσα σε όλα αυτά είναι υποχρεωμένοι να ακούν κι όλες αυτές τις γνώμες των άλλων... από ανθρώπους που δεν ξέρουν το πώς λειτουργεί ο χώρος τους και το ποιο είναι το αντικείμενό τους γιατί εκείνοι είναι σε άλλο χώρο και ασχολούνται με άλλο αντικείμενο. Ή που νομίζουν πως ξέρουν το πώς λειτουργεί ο χώρος τους και ποιο είναι το αντικείμενό τους γιατί εκείνοι είναι στον ίδιο χώρο και ασχολούνται με το ίδιο αντικείμενο.

Δηλαδή μετά από όλες τις προσπάθειές σου να ακούς κι όλα αυτά τα «Φταίει» πάνω στο γιατί δεν «πετυχαίνουν» οι προσπάθειές σου. Όλοι έχουν άποψη για τα πάντα, όπως πάντα.

Θα σου πω τι φταίει. Το ξερό μας το κεφάλι φταίει. Το μη ανθρώπινο. Αντί να κάνεις την κριτική σου στον άλλον, μείνε στην σιωπή. Επεξεργάσου. Σκέψου. Αν πραγματικά θέλεις να τον βοηθήσεις, στήριξέ τον.

Αν σου αρέσει να τον στηρίξεις, αν δεν σου αρέσει να μην τον στηρίξεις.

Ίσως να «φταίει» το ότι δεν στηρίζουμε ο ένας τον άλλον.

Τόσο απλά.

Ίσως να «φταίει» όλη αυτή η ανάγκη για «φταίει».

Να θέλουν όλοι να πουν στους άλλους τι έκαναν λάθος. Αν ξέρεις τον δρόμο για το σωστό, δείξε τον δρόμο για το σωστό... με πράξεις.

Κι αυτό σκοπεύω και θέλω να κάνω. Να δείξω τον δρόμο προς το σωστό. Και ξέρεις ποιο είναι το δικό μου σωστό; Το ανθρώπινο.


10/13/17

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.



(Οκτώβριος)


11.10.2017 Τετάρτη

Συνήθως η συνήθεια σε συνηθίζει στα συνήθως.


12.10.2017 Πέμπτη

Κάτι έχει σπάσει μέσα μου, κάτι που δεν κολλάει,
και κάπως εξαπλώνεται κι όλα γύρω τα σπάει,
ξεκίνησε από την καρδιά και πήγε προς το στήθος,
μαύρισε την αγάπη και πλήγωσε το ήθος,
το ένιωσα να πηγαίνει μέχρι τα δάχτυλά μου,
να αλλάζει όσα αισθάνομαι μα και το άγγιγμά μου,
προσπάθησε να επεκταθεί, το κέντρο να τυλίξει,
το χάος να επικρατεί, το σώμα για να ρίξει.
Προσπάθησε τα άκρα μου κάπως να τα λυγίσει,
και τίποτα άλλο μέσα μου να μην υπολογίσει.
Κι αυτά που ήταν όμορφα, να τα εξαθλιώσει,
Κι αυτά που κάποτε άρχιζαν, τώρα να τα τελειώσει.
Είναι φορές που αισθάνεσαι πραγματικά χαμένος.
Είναι φορές που νιώθεις ξαναματαειπωμένος.
Είναι φορές που η επανάληψη χαλάει την ουσία.
Είναι φορές που η ζωή φέρνει μελαγχολία.
Μα κι όμως, εκεί που είσαι στο σημείο το τελειωμένο,
και δεν μπορείς να ονειρευτείς ό,τι νιώθεις χαμένο,
κάτι συμβαίνει ξαφνικά και βλέπεις λίγο φως,
κι ας ήσουνα τόσο καιρό σαν να ήσουνα τυφλός.
Αρχίζει τότε πια δειλά μια νέα ιστορία,
κι είναι μια κάπως φωτεινή μικρή ιδεολογία,
κι απ’ τις ιδέες ξεκινούν οι ρίζες και οι βάσεις,
πάνω εκεί που θα χτιστούν αυτά που δεν θα χάσεις.
Δεν κινδυνεύουν τα ισχυρά, τα αιώνια δεν σβήνουν,
Δεν λιώνουν τα αληθινά, τα ανθρώπινα θα μείνουν.
Για αυτό χρειάζεσαι πολλή, μπόλικη, ψυχραιμία,
Στους εσωτερικούς θορύβους σου θα έρθει ηρεμία.
Υπομονή και δύναμη, αγαπή κι ησυχία.
Και να θυμάσαι πως κι εσύ αξίζεις ευτυχία.
Κι αυτά τα κομμάτια σου που αισθάνεσαι σπασμένα,
Το πιο φοβερό είναι, πως ακόμα είναι ενωμένα.
Κι αυτό που εξαπλώνεται μπορεί να μειωθεί,
αν το περιορίσεις όπου έχει γεννηθεί.
Γιατί ό,τι βρεις απ’ την αρχή μπορείς να το ορίσεις,
το μαύρο που εξαπλώνεται μπορείς να σταματήσεις.
Άρκει να βρεις τους τρόπους, απ’ αυτούς να κρατηθείς,
Αρκεί να βρεις ανθρώπους, μαζί τους για να ζεις.
Θα είσαι μόνος σε αρκετά, αυτό είναι γεγονός,
Είσαι κι εσύ εξάλλου, ένας άνθρωπος απλός.
Θα είσαι μαζί σε άλλα, σε όσα χρειαστεί,
να μοιραστεί η ουσία και να απλωθεί η ζωή.



Και σκέφτηκε η... Μαριλού.



(Οκτώβριος)


09.10.2017 Δευτέρα

Καμιά φορά... αισθάνομαι σαν μια αποτυχημένη άσκηση αντιστοιχίας. Στην μία στήλη είναι οι λέξεις και στην άλλη στήλη είναι οι σκέψεις. Κι εγώ ενώνω τις γραμμές όλες λάθος κι έτσι καμία λέξη δεν αντιστοιχεί στην σωστή σκέψη και καμία σκέψη δεν αντιστοιχεί στην σωστή λέξη.


10.10.2017 Τρίτη

Καμιά φορά αισθάνομαι σαν μια αποτυχημένη άσκηση ακροστιχίδας. Κοιτάω τις ερωτήσεις, σκέφτομαι τις απαντήσεις. Γράφω όλες τις λέξεις, την μία κάτω από την άλλη, μα τα αρχικά τους δεν βγάζουν καμία λέξη, δεν βγάζουν κανένα νόημα. Και έπειτα σκέφτομαι πως οι απαντήσεις είναι λάθος. Και έπειτα σκέφτομαι πως οι ερωτήσεις είναι λάθος. Και έπειτα δεν μπορώ να βρω πού είναι το λάθος. Μα το σίγουρο είναι πως τα αρχικά των λέξεων ή των φράσεων δεν δείχνουν τίποτα που να έχει νόημα. Και έπειτα σκέφτομαι πως το νόημα ίσως είναι άλλο, ίσως είναι αλλού. Δεν ξέρω ποιο και πού, αλλά ίσως δεν είναι αυτό, εδώ. Και έπειτα σβήνω όλες τις λέξεις, τις απαντήσεις και τις ερωτήσεις, και ξαναρχίζω από την αρχή. Σαν μια καινούρια ακροστιχίδα. Ψάχνωντας ένα καινούριο νόημα. Είναι εκείνα τα αρχικά των στιγμών μας που δημιουργούν την λέξη του νοήματος της ζωής. Το μυστικό βρίσκεται στο πώς θα τοποθετήσεις και θα ενώσεις τα κομμάτια σου έτσι ώστε να καταλάβεις και να αισθανθείς την ουσία.



Και σκέφτηκε η... Μαριλού.



(Οκτώβριος)


07.10.2017 Σάββατο

Έχει κουραστεί τόσο πολύ το μυαλό που δεν κινείται το σώμα.
Έχει κουραστεί τόσο πολύ το σώμα που δεν κινείται το μυαλό.


08.10.2017 Κυριακή


Όταν δεν φοβάμαι να γίνω ατάλαντος γίνομαι ταλαντούχος.

-

Όταν φοβάμαι να γίνω ταλαντούχος γίνομαι ατάλαντος.

-

Όλοι έχουμε άποψη για τα πάντα. Τα πάντα δεν έχουν άποψη για εμάς.

-

Όλοι ξέρουν να σου πουν γιατί ήταν λάθος. Κανείς δεν ξέρει να σου πει πώς να γίνει σωστό.

-


Και σκέφτηκε η... Μαριλού.



(Οκτώβριος)


05.10.2017 Πέμπτη

Η ελευθερία της επιλογής. Η επιλογή της ελευθερίας. Τι όμορφο να έχεις την δύναμη να επιλέγεις κάτι σήμερα κι αυτό να μην σε εγκλωβίζει από το αν θέλεις να επιλέξεις κάτι άλλο αύριο. Αν επιλέγεις το ίδιο δεν σημαίνει απαραίτητα συνήθεια μπορεί να σημαίνει σταθερότητα. Κι αν δεν επιλέγεις το ίδιο δεν σημαίνει απαραίτητα αστάθεια μπορεί να σημαίνει αλλαγή. Έχεις δικαίωμα και να μένεις σταθερός και να αλλάζεις. Δεν είσαι βαρετός όταν μένεις σταθερός, δεν είσαι ανισόρροπος όταν θέλεις να αλλάζεις. Το σημαντικό είναι να επιλέγεις κάθε μέρα αυτό που είσαι. Όσο είσαι τίμιος απέναντι στον εαυτό σου, τίμιες θα είναι και οι επιλογές σου.


06.10.2017 Παρασκευή

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να υπάρχει πιο τελευταία στιγμή και από την τελευταία στιγμή...

-

Όταν είναι μπλεγμένες οι σκέψεις,
είναι πιο δύσκολες οι λέξεις.
Όταν είναι μπλεγμένες οι λέξεις,
είναι πιο δύσκολες οι σκέψεις.


Και σκέφτηκε η... Μαριλού.



(Οκτώβριος)


04.10.2017 Τετάρτη

Σε είκοσι μέρες γίνομαι τριάντα επτά,
δεν είναι λίγα χρόνια μα δεν είναι πολλά,
Εξάλλου, όλα αυτά είναι κάπως σχετικά,
οι ηλικίες, οι αριθμοί και όλα τα λοιπά,
ποτέ δεν είχα θέμα να πω το πόσο είμαι,
να δω τα χρόνια που έφυγαν, να πω στον χρόνο «μείνε».
Καμία ανάγκη κάτι για να το ξαναζήσω,
Καμία ανάγκη πίσω τον χρόνο να γυρίσω.
Αν φτάσω βέβαια κάπου μέχρι τα εκατό,
και αισθάνομαι την κούραση να είναι πια εδώ,
αν φτάσω κάπως, κάποτε να μην μπορώ να κινηθώ,
Δεν ξέρω τότε, ίσως, να θέλω πίσω να ξαναβρεθώ.
Μα για την ώρα κάθε χρόνος που ήρθε στην ζωή μου,
Ήταν αυτό που ήταν, ήταν στιγμή δική μου,
Κάθε κερί που υπάρχει επάνω στο γλυκό,
Εμπεριέχει μέσα του ό,τι καλό κι ό,τι κακό.
Κι όταν σβήνω τα κεριά δεν κάνω πια ευχή,
που περιμένω μόνη της να πραγματοποιηθεί.
Ούτε περιμένω από την ζωή κάτι να μου προσφέρει
Να το κοιτάξω για να πω «Κοίτα τι μου έχει φέρει!».
Δεν μου οφείλει η ζωή να είναι καλή μαζί μου,
ήτανε δύσκολη εξάλλου από την πρώτη αρχή μου.
Τώρα είναι όλα διαφορετικά, τώρα είναι όλα αλλιώς,
Τώρα τα άλλαξε όλα ετούτος ο καιρός.
Ο άνεμος που φύσηξε πάνω στο παρελθόν
Και έδιωξε όλα αυτά που πνίγαν το παρόν.
Ένα γλυκό δίνει γεύση, ένα κερί δίνει φως,
Και ο χρόνος που περνάει ψάχνει όλα τα «πώς».
Γιατί είναι αυτό νομίζω που έχει σημασία,
Να αναζητάμε τρόπους που δίνουν ευτυχία.
Τώρα είμαι καλά με τα απλά, με αυτά τα λίγα, τα γνωστά,
Ένα φιλί, μια αγκαλιά, κι ό,τι μου δίνει ζεστασιά.
Μπορώ να είμαι ευτυχισμένη μες στο δωματιό μου,
Μπορώ να είμαι καλά μόνο με τον εαυτό μου.
Νομίζω δεν ζητάω πολλά, μόνο δημιουργία,
Και στο μυαλό να υπάρχει απέραντη ησυχία.
Αγάπη, έρωτα, υγεία, αυτή είναι η λίστα μου η μικρή,
Μα ακόμα πια κι αυτά δεν τα ζητάω απ΄ την ζωή.
Και την ημέρα γενεθλίων πάντα την γιορτάζω,
έτσι όπως μόνο θέλω εγώ κι αυτό δεν το αλλάζω.
Βλέπεις μαθαίνεις με τον χρόνο να σέβεσαι ό, τι θες,
κι αν έχεις κάτι ανάγκη, έτσι απλά το λες.
Τριαντά επτά χρόνια πάνω σε αυτήν την γη,
Κι αλήθεια είναι, αισθάνομαι ακόμα πια παιδί.
Κάποια σκέψεις έχουν αλλάξει, μα κάποια όνειρα κοινά,
Κι αυτά που με κάνουν Άνθρωπο είναι τα παιδικά.
Όσα επιβίωσαν από ένα μεγάλωμα σε έναν κόσμο τρελό,
Όσα κατάφεραν να προστατεύσουν ό, τι ήμουν εγώ.
Και χρειάστηκε απέραντη προσπάθεια για αυτήν την προστασία
Να βρεις τρόπο να σωθείς απ΄ την υποκρισία.
Μα τώρα είμαι πια εδώ και είμαι μεγαλωμένη
Χωρίς να έχω φτάσει ακόμα να είμαι γερασμένη.
Υπάρχει χρόνος για να ζήσω όσα επιθυμὠ,
αρκεί να μην μου βάλω εμπόδια στον δρόμο που θα δω.
Σε αυτόν τον δρόμο που σχεδίασα όλα αυτά τα χρόνια,
Όπου οι αξίες και τα όνειρα μένουν για πάντα αιώνια.
Κι εκεί σε αυτόν τον δρόμο δεν υπάρχουν ηλικίες,
Μα μόνο ζωντανές, απλές, επιθυμίες.
Ό,τι αγαπάω είναι εδώ, σε ετούτο το σημείο,
που δεν υπάρχει ζέστη, που δεν υπάρχει κρύο.
Δεν περιμένω την στροφή, αν είμαι στην ευθεία,
Δεν περιμένω να φανεί μια κάποια επιτυχία.
Τι περιμένω; Τίποτα. Όχι από άλλους, όχι από αλλού.
Δεν περιμένω πουθενά, δεν περιμένω ούτε παντού.
Κι αν τα κεριά φωτίζουν, τα άναψες εσύ,
Δεν σου τα άναψε άλλος, ούτε καν η ίδια η ζωή.


Και σκέφτηκε η... Μαριλού.



(Οκτώβριος)


01.10.2017 Κυριακή

Και μέσα στο «κάπως» υπάρχει ένα «πώς».
Και μέσα στο «γιατί» υπάρχει ένα «τι».
Για αυτό όταν λες «κάπως» να προσπαθείς να ορίσεις το «πώς» για να βρεις το «τι» που θα απαντήσει στο «γιατί».


02.10.2017 Δευτέρα

Δεν μου αρέσει η πίεση του χρόνου και ο χρόνος της πίεσης.


03.10.2017 Τρίτη

Δεν έγραψα την σημερινή φράση μου κι έτσι το σήμερα έμεινε χωρίς φράση κι η φράση έμεινε χωρίς σήμερα.



10/10/17

Μη σωστές συμπεριφορές



Δεν μου αρέσει καθόλου όταν ένας άνθρωπος που είναι σε «ανώτερη» θέση δεν συμπεριφέρεται καλά σε έναν άνθρωπο που είναι σε «κατώτερη» θέση. Ακριβώς, επειδή δεν πιστεύω και πως υπάρχουν ουσιαστικές «ανώτερες» και «κατώτερες» θέσεις αλλά ακόμα κι αν υπήρχαν σε καμία περίπτωση δεν θα δικαιολογούνταν το να μην συμπεριφέρεται σωστά κάποιος σε κάποιον.

Δεν μου αρέσει καθόλου όταν ένας προϊστάμενος ή ένας διευθυντής δεν συμπεριφέρεται καλά σε κάποιο υπάλληλό του.

Ας σας δώσω ένα απλό παράδειγμα. Πηγαίνω σε έναν φούρνο. Έναν απλό φούρνο της γειτονιάς. Μου αρέσει να τρώω πρωινό από εκεί γιατί έχει κάτι νόστιμο που δεν το βρίσκω πουθενά αλλού. Και είναι ακριβώς ό,τι χρειάζομαι εγώ για πρωινό. Όμως, κάποια στιγμή έτυχε και δούλεψε ένας πολύ αγαπημένος μου άνθρωπος εκεί που του έχω απόλυτη εμπιστοσύνη. Όταν μου είπε για τις συνθήκες που επικρατούν πίσω από αυτό που βλέπουν οι πελάτες, στενοχωρέθηκα, εκνευρίστηκα και θύμωσα. Δεν μου αρέσει η ιδέα του «φοράμε το ψεύτικο χαμόγελό μας και είμαστε δήθεν ευγενικοί σε όλους τους πελάτες αλλά από πίσω δεν συμπεριφερόμαστε καλά και με σεβασμό στους υπαλλήλους». Δεν ξαναπήγα ποτέ από εκεί. Αυτή ήταν η δική μου επανάσταση. Δεν ήθελα να στηρίξω τον συγκεκριμένο άνθρωπο που ήταν σε θέση και καλά «εξουσίας» και εκμεταλλεύτηκε αυτήν την θέση για να συμπεριφερθεί με υποτίμηση στους ανθρώπους που δουλεύουν εκεί. Δεν είμαι σίγουρη πως αυτός ο τρόπος αντίδρασης είναι και ο σωστός. Γιατί στο, κάτω κάτω, αν δεν πηγαίνει καλά αυτό το κατάστημα δεν κάνεις κακό μόνο σε αυτόν που είναι δικό του το κατάστημα αλλά και στους υπαλλήλους που μπορεί να χάσουν την δουλειά τους. Όμως, για κάποιο λόγο, η απόφασή μου ήταν πάνω από εμένα. Πραγματικά, δεν μπορούσα να ξαναπάω.

Κάποια άλλη στιγμή, σε έναν άλλον φούρνο είδα να συμβαίνει μπροστά στα μάτια μου. Ο «ανώτερος» να μιλάει άσχημα, μπροστά στους πελάτες, στον «κατώτερο». Πάλι δεν ήθελα να ξαναπάω.

Έπειτα αναρωτήθηκα... ακόμα και στα μέρη που πηγαίνω δεν γνωρίζω αν συμπεριφέρονται σωστά στους υπαλλήλους. Δεν γνωρίζεις πάντα τις συνθήκες από πίσω. Άρα μήπως ακόμα κι αυτή η μικρή μου επανάσταση δεν έχει νόημα αφού δεν γνωρίζω ποια είναι τα μέρη στα οποία συμπεριφέρονται με σεβασμό στους υπαλλήλους ώστε να πηγαίνω μόνο σε αυτά; Από την άλλη... είναι διαφορετικό... να συνεχίσεις να πηγαίνεις κάπου όπου γνωρίζεις πως σίγουρα δεν είναι σωστές οι συμπεριφορές από το να πηγαίνεις κάπου όπου δεν γνωρίζεις ακόμα ποιες είναι οι συνθήκες από πίσω.

Για την ώρα, προσπαθώ να μην πηγαίνω εκεί που δεν συμπεριφέρονται με σεβασμό σε όλους. Και στους πελάτες και στους υπαλλήλους.

Καμιά φορά, μοιάζει μάταιο. Γιατί μπορεί πουθενά να μην συμπεριφέρονται καλά. Αλλά δεν το γνωρίζουμε με σιγουριά αυτό. Μπορεί να υπάρχουν και εξαιρέσεις. Συνήθως υπάρχουν και εξαιρέσεις.

Δεν θέλω να στηρίζω πάντως αυτούς που γνωρίζω πως σίγουρα δεν συμπεριφέρονται σωστά.

Κι όταν συμβαίνει μπροστά μου μιλάω, με τρόπο και με σεβασμό, υποστηρίζοντας τον όποιο υπάλληλο.

Ούτε και οι πελάτες έχουν δικαίωμα να μιλάνε άσχημα στους υπάλληλους. Δεν με ενδιαφέρει αυτό το και καλά οι πελάτες έχουν πάντα δίκιο. Τι να κάνουμε. Δεν έχουν πάντα οι πελάτες δίκιο. Όπως δεν θα ήθελα να μιλάνε άσχημα οι υπάλληλοι στους πελάτες, δεν μου αρέσει καθόλου και οι πελάτες να μιλάνε με αγένεια και με ασέβεια προς τους υπαλλήλους.

Είμαστε όλοι άνθρωποι και πρέπει να συμπεριφερόμαστε με σεβασμό ο ένας στον άλλον. Κι αυτό δεν είναι διαπραγματεύσιμο.

Καμία θέση δεν δικαιολογεί την μη σωστή συμπεριφορά.

Και όσο μπορώ, στα πλαίσια τα δικά μου, με τις δυνάμεις τις δικές μου, θα προσπαθώ για τις σωστές συνθήκες και θα προστατεύω και θα υπερασπίζομαι τις σωστές συμπεριφορές.



9/30/17

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.



(Σεπτέμβριος)


29.09.2017 Παρασκευή

Ήθελα να είμαι μια σπάνια λέξη ή ένα μη συνηθισμένο συναίσθημα. Ήθελα να είμαι μια πολύτιμη στιγμή ή ένα μη ξεχασμένο όνειρο. Από την άλλη μεριά... υπάρχει κάτι ωραίο στο να είσαι απλά Άνθρωπος. Μπορείς να πεις μια σπάνια λέξη, μπορείς να δημιουργήσεις ένα μη συνηθισμένο συναίσθημα, μπορείς να ζήσεις μια πολύτιμη στιγμή ή να διατηρήσεις ένα μη ξεχασμένο όνειρο. Τώρα που το σκέφτομαι μόνο αυτό ήθελα να είμαι και μόνο αυτό πάντα ήθελα να γίνω: Άνθρωπος.


30.09.2017 Σάββατο

Βρισκόμαστε στο τέλος αυτού εδώ του μήνα,
Σκέφτομαστε, λοιπόν, τον τάδε και τον δείνα.
Αυτός γιατί μας είπε αυτό, γιατί έκανε το άλλο,
Κι εμείς γιατί σκεφτόμαστε εκείνο το παράλλο;
Τι έγινε στις εξετάσεις, με τα μαθήματά μας,
Τι έγινε με τα χρήματα, στην άδικη δουλειά μας;
Πότε άραγε οι σπουδές έγιναν αγγαρεία,
Και η δουλειά πότε έγινε ατέλειωτη δουλεία;
Πόσα μαθήματα περάσαμε, πότε θα πληρωθούμε,
Και αν ερωτευτήκαμε, πότε θα πληγωθούμε.
Αυτός γιατί μας έσπρωξε, αυτός γιατί φωνάζει,
Αυτός γιατί τσακώνεται και με οργή κοιτάζει.
Γιατί, λοιπόν, τόσος θυμός, γιατί τόση κακία;
Γιατί τόση παράνοια και τόση αδικία;
Τι υστερία, τι τρέλα είναι αυτή που επικρατεί,
Ποιος έχει το τιμόνι; Ποιος είναι αυτός που οδηγεί;
Σε αυτούς εδώ τους δρόμους, γιατί τα σήματα είν’ όλα σπασμένα;
Και τα φανάρια γιατί αναβοσβήνουν, γιατί είναι χαλασμένα;
Και τι συμβαίνει άραγε με αυτά τα βήματά μας,
Που δεν τα νιώθουμε ποτέ να είναι πια δικά μας;
Και αυτά που αισθανόμαστε γιατί δεν τα ακούμε
Και αυτά που λέμε ή κάνουμε, γιατί απλά δεν ζούμε;
Σε κάθε τέλος πάντοτε κοιτάζω την πορεία
Να δω απλά πώς κύλησε η κάθε ιστορία.
Οι μήνες ξεκινάνε, περνάνε, σταματάνε,
Εμείς τους κοιτάζουμε κι εκείνοι μας κοιτάνε.
Δεν ξέρω τι είναι τέλος, δεν ξέρω τι είναι αρχή,
ξέρω πως μέρα μέρα συμβαίνει η ζωή.
Ο κάθε μήνας που περνά έχει δική του αξία,
Μα ό,τι κι αν συμβαίνει, μην δίνεις σημασία.
Κι αν πέρασες ένα μάθημα αντί όσα επιθυμούσες,
Θα έρθει άλλη εξεταστική, θα’ ρθουν όσα ζητούσες.
Άλλες ευκαιρίες, άλλα όνειρα και άλλες προεκτάσεις
Άλλες θα φαίνονται οι κορφές και άλλες θα είναι οι βάσεις.
Και ό,τι κι αν δεν πάει καλά, που, φυσικά, θα είναι πολλά,
προσωπικά ή στην δουλειά, να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά.
Γύρω σου να κοιτάζεις, μέσα σου να αλλάζεις,
Και όλα όσα βιώνεις να τα επανεξετάζεις.
Τίποτα δεν έχει τελειώσει, γιατί, λοιπόν, να απογοητευτείς,
Υπάρχει ελπίδα, όσο η ζωή συνεχίζει, όσο ακόμα ζεις.



9/28/17

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.



(Σεπτέμβριος)


28.09.2017 Πέμπτη

Έχεις μια άνω τελεία και μια κάτω τελεία. Και έχεις και μια παρένθεση που ανοίγει ή που κλείνει. Κι αν κλείνει η παρένθεση η φατσούλα είναι χαρούμενη. Κι αν ανοίγει η παρένθεση η φατσούλα είναι στενοχωρημένη. Πόσο άδικο είναι όλες οι παρενθέσεις που ανοίγουν να δηλώνουν στενοχωρημένες φατσούλες κι όλες οι παρενθέσεις που κλείνουν να δηλώνουν χαρούμενες φατσούλες. Στην πραγματικότητα είναι διαφορετικά. Η ζωή έχει τελείες, άνω και κάτω. Η ζωή έχει παρενθέσεις, που ανοίγουν και που κλείνουν. Δεν είναι πάντα καλές όλες οι παρενθέσεις που κλείνουν, δεν είναι πάντα κακές όλες οι παρενθέσεις που ανοίγουν. Δεν μας κάνουν χαρούμενους όλα όσα τελειώνουν. Δεν μας κάνουν στενοχωρημένους όλα όσα αρχίζουν. Ούτε, φυσικά, το αντίστροφο. Δεν μας κάνουν χαρούμενους όλα όσα αρχίζουν. Δεν μας κάνουν στενοχωρημένους όλα όσα τελειώνουν. Τα πρόσωπά δεν έχουν τελείες. Τα πρόσωπα δεν είναι παρενθέσεις. Και η χαρά και η λύπη έχουν τόσα σημεία στίξης όσα δεν έχουν ακόμα ανακαλυφτεί.


Και σκέφτηκε η... Μαριλού.



(Σεπτέμβριος)


26.09.2017 Τρίτη

Την επόμενη ημέρα της βροχής όλοι κρατάνε ομπρέλα... γιατί κάνουν το λάθος με βάση το χθες να κρίνουν το σήμερα, με βάση το τι συνέβηκε να αγχώνονται για το τι θα συμβεί. Προσπαθούμε να προστατευτούμε από το χθες αντί να κοιτάζουμε το σήμερα... και η ζωή κυλάει με χθεσινούς φόβους αντί με σημερινούς στόχους. Και κάπως έτσι όταν βρέχει, με ομπρέλα ή χωρίς, δεν αισθανόμαστε την βροχή κι όταν δεν βρέχει, με ομπρέλα ή χωρίς, αγχωνόμαστε για την βροχή. Και κάπως έτσι χάνουμε και τις βροχές και τους ήλιους της ζωής μας... Γιατί κρατάμε ομπρέλα βροχής όταν έχει ήλιο και φοράμε γυαλιά ηλίου όταν έχει βροχή. Λες και γίνεται να προλάβεις; Τι; Το οτιδήποτε. Λες και γίνεται να προστατευτείς. Από τι; Από οτιδήποτε. Για αυτό κυκλοφορώ χωρίς ομπρέλα και χωρίς καπέλο, χωρίς γαλότσες και χωρίς γυαλιά ηλίου. Ακούω, πού και πού, το δελτίου καιρού. Ως ένα βαθμό μπορεί κάποια στιγμή από κάτι να επηρεαστώ. Ιδιαίτερα αν ακουστεί σοβαρό ή σημαντικό. Ναι, μπορεί να πάρω κάποια στιγμή ομπρέλα ή καπέλο μαζί μου. Αλλά δεν αφήνω την ομπρέλα να μου κρύψει τον ήλιο και το καπέλο να μου στερήσει την βροχή.


27.09.2017 Τετάρτη

Όταν η μέρα ξεκινάει στραβά υπάρχει πάντα η ελπίδα μέχρι την νύχτα κάτι να ισιώσει.



Και σκέφτηκε η... Μαριλού.



(Σεπτέμβριος)


24.09.2017 Κυριακή

Τελευταία Κυριακή του Σεπτεμβρίου. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό έτσι; Πως θα περάσει ένας ολόκληρος χρόνος μέχρι να ξαναέχεις Κυριακή Σεπτεμβρίου... Κι είναι μακρυά, αυτό το ένα χρόνο μετά... Κανείς δεν ξέρει πού θα βρίσκεται... Κανείς δεν ξέρει τι θα κάνει... ακὀμα κι όσοι νομίζουν πως γνωρίζουν πού θα βρίσκονται και τι θα κάνουν... Τίποτα δεν είναι δεδομένο... Τίποτα δεν είναι σίγουρο... Κι αυτό το ένα χρόνο μετά, είναι μακρυά... Τελευταία Κυριακή του Σεπτεμβρίου... να το χαρείτε αυτό το σημερινό αεράκι... Φυσάει αλλαγές...


25.09.2017 Δευτἐρα

Κρύα διάθεση; Ζεστό ρόφημα.
Κρύα έκφραση; Ζεστό συναίσθημα.
Κρύο σώμα; Ζεστή αγκαλιά.
Κρύα σκέψη; Ζεστή συζήτηση.
Κρύα μοναξιά; Ζεστή επικοινωνία.
Υπάρχει πάντα κάτι ζεστό για να ζεστάνεις το κρύο που κρυώνει.
Όπως υπάρχει πάντα κάτι κρύο για να κρυώσεις το ζεστό που ζεσταίνεται.

Υ.Γ. Δεν είναι το κρύο κακό. Δεν είναι η ζέστη καλή. Όσοι έχουν κρύα χέρια δεν έχουν πάντα ζεστή καρδιά και όσοι έχουν ζεστή καρδιά δεν έχουν πάντα κρύα χέρια. Υπάρχουν κρύα χέρια, κρύες καρδιές, ζεστά χέρια, ζεστές καρδιές... σε όλους τους ανθρώπους, με όλους τους συνδυασμούς... κατά καιρούς όλοι μπορούμε να γίνουμε ή να είμαστε αυτό ή το άλλο... κρύοι ή ζεστοί ή ακόμα και χλιαροί... Κι ακόμα και οι χλιαροί δεν σημαίνει πως είναι αδιάφοροι... Μπορεί, επίσης, να έχουμε σημεία-στάδια που θα φτάσουμε στα άκρα και θα γίνουμε καυτοί ή παγωμένοι. Όλα μέσα στο πρόγραμμα του δικού μας προσωπικού καιρού είναι... Δεν υπάρχουν αδιάφορες θερμοκρασίες... Όπως δεν υπάρχουν και αδιάφοροι άνθρωποι...


9/27/17

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.



(Σεπτέμβριος)


22.09.2017 Παρασκευή

Στην σκηνοθεσία μου αρέσει η σύνθεση των εικόνων και στην σύνθεση μου αρέσει η σκηνοθεσία των νοτών.


23.09.2017 Σάββατο

Κλείνουν τα βλέφαρα των ματιών από την κούραση μα ανοίγουν τα βλέφαρα των ματιών από την υπερένταση...
Κλείνει ο διακόπτης του μυαλού από την επεξεργασία μα ανοίγει ο διακόπτης του μυαλού από την δημιουργία...
Πάνω που πάω να κοιμηθώ, ξυπνάω.
Πάνω που πάω να αισθανθώ, πονάω.
Πάνω που πάω να κινηθώ, φοβάμαι.
Πάνω που πάω να αρνηθώ, θυμάμαι.
Κι αυτό που είμαι όταν ξυπνάω, κι αυτό που είμαι όταν πονάω...
Κι αυτό που είμαι όταν κινούμαι, κι αυτό που είμαι όταν αρνούμαι...
Όλα τα δέχομαι. Όλα τα αποδέχομαι.
Και μόνο τότε τον ύπνο υποδέχομαι.
Κλείνουν τα μάτια και το μυαλό πετάει...
Και η σκέψη απλά δεν σταματάει...


Και σκέφτηκε η... Μαριλού.



(Σεπτέμβριος)


20.09.2017 Τετάρτη


Μέσα από την γνώση πολεμάς την απόγνωση.



21.09.2017 Πέμπτη


Αυτοκριτική 01. Κριτική του εαυτού μας που μας βοηθάει να μας βελτιώσουμε.

Αυτοκριτική 02. Κριτική του εαυτού μας που μας βοηθάει να βαλτώσουμε.

Φρόντισε η κριτική που ασκείς στον εαυτό σου να ανήκει στην πρώτη κατηγορία και όχι στην δεύτερη. Δεν είναι όλες οι αυτοκριτικές καλές με τον τρόπο που γίνονται. Πρόσεξε ο τρόπος της αυτοκριτικής σου να σέβεται τον κόπο της ζωής σου. Από το «βελτιώνω» στο «βαλτώνω» μερικά γράμματα-βήματα διαφορά...




Και σκέφτηκε η... Μαριλού.



(Σεπτέμβριος)


19.09.2017 Τρίτη

Τα εύκολα μπορούν να γίνουν δύσκολα και τα δύσκολα μπορούν να γίνουν εύκολα. Χρειάζεται μια διαφορετική οπτική και μια άλλη κατεύθυνση. Ένα «τσικ» του μυαλού. Ένα «κλικ» του βλέμματος. Αυτό είναι. Τόσο απλό και τόσο σύνθετο. Ένα «τσικ» κι ένα «κλικ». Μια μικρή μετακίνηση στο σώμα του φωτογράφου μπορεί να αλλάξει το πλάνο της φωτογραφίας. Έτσι και στην ζωή. Ένα μικρό βήμα λίγο πιο εκεί ή λίγο πιο εδώ μπορεί να κάνει την διαφορά. Μια μικρή απόφαση μπορεί να αλλάξει την μεγάλη πορεία. Μια μικρή σκέψη μπορεί να αλλάξει την μεγάλη συζήτηση. Μια μικρή λεπτομέρεια μπορεί να αλλάξει την μεγάλη εικόνα. Μια ελάχιστη μετακίνηση στην σκέψη του ανθρώπου μπορεί να αλλάξει το πλάνο της ζωής. Για αυτό να τα προσέχεις τα «τσικ» του μυαλού και να τα φροντίζεις τα «κλικ» του βλέμματος... Αυτά διαμορφώνουν την αισθητική, την ομορφιά... Αυτά δημιουργούν την ανθρωπιά, την αγάπη... Αυτά είναι υπεύθυνα... για το πώς βλέπουμε τον κόσμο... και για το πώς θα θέλαμε να είναι ο κόσμος... Αυτά σχεδιάζουν τα όνειρα... δείχνοντάς μας εικόνες και δίνοντάς μας προεκτάσεις... Αυτά πραγματοποιούν τα όνειρα... δείχνοντάς μας τον δρόμο και δίνοντάς μας την δύναμη...



Και σκέφτηκε η... Μαριλού.



(Σεπτέμβριος)


17.09.2017 Κυριακή

Αν έρθεις κάποια στιγμή αντιμέτωπος με τον θάνατο, λένε, πως εκείνη την στιγμή, λίγο πριν, περνάει ολόκληρη η ζωή μπροστά από τα μάτια σου. Εμένα η ζωή περνάει μπροστά από τα μάτια μου, όχι κάποια στιγμή, μα κάθε στιγμή, και όχι όταν έρχομαι αντιμέτωπη με τον θάνατο αλλά όταν έρχομαι αντιμέτωπη με την ζωή. Κάτι συμβαίνει... και εκείνη την στιγμή, λίγο πριν να αγγίξω την υπάρξη κι όχι την ανυπαρξία, περνάει όλο το παρελθόν μέχρι το παρόν για να δημιουργηθεί το μέλλον. Κι είναι εκείνες οι στιγμές που ενώνονται όλα τα κομμάτια μου όταν έρχομαι αντιμέτωπη με την ζωή... που πιστεύω ότι θα περάσουν μπροστά από τα μάτια μου κι όταν έρθω αντιμέτωπη με τον θάνατο.


18.09.2017 Δευτέρα

Η σκέψη τρέχει. Αγώνα δρόμου. Ταχύτητας. Με εμπόδια.

Και έχει τις εξής επιλογές:

-Να συνεχίσει να τρέχει προσπερνώντας τα όποια εμπόδια βρίσκονται μπροστά της και να τερματίσει.
-Να συνεχίσει να τρέχει περνώντας κάποια εμπόδια με επιτυχία και κάποια άλλα, μην καταφέρνωντας να τα περάσει χωρίς να τα ακουμπήσει, να τα ρίξει κάτω ακουμπώντας τα, ακόμα κι αν είναι να βγει λίγο χτυπημένη η ίδια, και να τερματίσει με τις όποιες πληγές της, αφήνοντας όμως πια πίσω της όλα τα εμπόδια, άλλα ριγμένα κι άλλα μη ριγμένα.
-Στο πρώτο εμπόδιο που θα συναντήσει, να μην συνεχίσει.
-Στο δεύτερο εμπόδιο που θα συναντήσει, να μην συνεχίσει.
-Στο τρίτο εμπόδιο που θα συναντήσει, να μην συνεχίσει.
-Στο όποιο εμπόδιο, να μην συνεχίσει.
-Στο όποιο μη εμπόδιο, να μην συνεχίσει.
-Οποιαδήποτε στιγμή, δηλαδή, μπορεί να σταματήσει, να μην συνεχίσει και να μην τερματίσει.
-Μπορεί, επίσης, να μην ξεκινήσει καν να τρέχει τον αγώνα. Να σταματήσει στο ζέσταμα, στην προθέρμανση. Με το που θα πάρει θέση εκκίνησης, να το μετανιώσει και απλά να μην τρέξει. Γιατί δεν νιώθει έτοιμη για αυτόν τον αγώνα, γιατί δεν θέλει να πάρει μέρος σε αυτόν τον αγώνα, γιατί δεν αισθάνεται αρκετά γυμνασμένη ή αρκετά προετοιμασμένη για αυτόν τον αγώνα.

Μερικές σκέψεις πάνω στα παραπάνω:

Οι ιδέες που δεν τις αφήνεις να τρέξουν στον αγώνα εξαιτίας των εμποδίων που βάζεις στον εαυτό σου δεν θα μάθεις ποτέ τι μορφή θα έπαιρναν αν τις άφηνες να τερματίσουν.

Δεν είναι δίκαιο να μην ξεκινήσουν να τρέχουν τον αγώνα, δεν είναι δίκαιο, αν τρέξουν στον αγώνα, να τις αφήσεις να σταματήσουν, σε κάποιο εμπόδιο ή μη εμπόδιο, κάπου στην πορεία.

Μόνο αφού τερματίσουν, μπορείς να δεις αν κάποια ιδέα της σκέψης σου «αξίζει» να τρέξει ή όχι σε άλλον αγώνα ή αν πρέπει απλά να αλλάξει άθλημα, να αλλάξει κατεύθυνση.

Όλες οι ιδέες αξίζουν να προσπαθήσουν να τρέξουν στον αγώνα ανεξάρτητα από το αν τελικά θα τα καταφέρουν να τερματίσουν ή όχι.

Ακόμα και οι ιδέες που σταματάνε στην πορεία, δεν είναι αποτυχημένες ιδέες είναι απλά ιδέες που δεν βρήκαν τον τρόπο να συνεχίσουν.

Αν καταφέρεις να μην βάζεις εμπόδια στις σκέψεις σου κι εκείνες θα τα καταφέρουν να τερματίσουν.

Η σκέψη τρέχει. Αγώνα δρόμου. Ταχύτητας. Με εμπόδια. Αλλά θα μπορούσε και με χωρίς.

Όταν αντιληφθείς τι σημαίνει αυτό το «χωρίς εμπόδια» θα αντιληφθείς το μέγεθος της δύναμης της σκέψης σου. Και τότε αγώνας δεν θα είναι μόνο ταχύτητας μα και αντοχής...


9/21/17

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.



(Σεπτέμβριος)


16.09.2017 Σἀββατο

Και θα σας πω τι μου αρέσει στους σταθμούς στων τρένων... Άνθρωποι έρχονται και Άνθρωποι φεύγουν... Άλλος πηγαίνει στην δουλειά του, άλλος πηγαίνει στην σχολή του, άλλος πηγαίνει να συναντήσει κάποιον που συμπαθεί ή κάποιον που δεν συμπαθεί, άλλος είναι ερωτευμένος, άλλος είναι πληγωμένος, άλλος είναι συγκεντρωμένος και άλλος χαμένος... Συναντάς όλα τα πρόσωπα και όλες τις εκφράσεις, όλες τις λέξεις κι όλες τις φράσεις... Άλλος κουβαλάει μια κούραση, άλλος σηκώνει ένα βάρος, άλλος αφήνει μια διάθεση και άλλος παρατάει μια συνήθεια... σκέψεις και αποφάσεις τρέχουν στις ράγες του μετρό... πόρτες, τρένου και ζωής, ανοιγοκλείνουν... Κι εκεί που νομίζεις πως υπερισχύουν τα δάκρυα ξαφνικά βλέπεις ένα χαμόγελο... Κι εκεί που αισθάνεσαι πως η απογοήτευση νίκησε ξαφνικά υπάρχει μια στιγμή ελπίδας... Εκείνα τα δύο χέρια που κρατάνε το ένα το άλλο... Εκείνο το βλέμμα που κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο ονειρεύεται κάτι... κι ας μην ξέρεις εσύ τι... Αυτό που μου αρέσει σε αυτά τα βαγόνια είναι το πόσες ιστορίες κυλάνε, ταυτόχρονα, όλες μαζί... κι όμως εσύ γνωρίζεις μόνο την δική σου... όσο κι αν παρατηρείς ή αν προσπαθείς να φανταστείς και των άλλων... Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, όλες αυτές οι ιστορίες, συναντιούνται σε ένα μόνο βαγόνι ενός τρένου... Όλες αυτές οι διαφορετικές ζωές ενώνονται σε έναν κοινό σταθμό μια ίδιας περιοχής... Αυτό που αγαπάω στους σταθμούς των τρένων είναι... τους ανθρώπους. Και τις ιστορίες τους. Κι ας μην τις γνωρίζω κι ας μην τις γνωρίσω ποτέ...



Και σκέφτηκε η... Μαριλού.



(Σεπτέμβριος)


14.09.2017 Πέμπτη

Όταν γράφεις κάτι για κάθε μέρα, η κάθε μέρα γράφει κάτι για εσένα.


15.09.2017 Παρασκευή

Και είμαστε ακριβώς στην μέση του μήνα. Σε αυτό το 15 από τα 30. Ξέρεις γιατί έχεις αυτήν την ανησυχία έτσι; Γιατί βρίσκεσαι στην εφηβεία του μήνα... Και όλες οι εφηβείες είναι έντονες και γεμάτες αλλαγές... Όλα τώρα ορίζονται, όλα τώρα διαμορφώνονται. Η εφηβεία του Σεπτεμβρίου είναι από τις πιο δύσκολες γιατί ορίζει και διαμορφώνει όχι μόνο όλο τον υπόλοιπο μήνα μα και όλη την υπόλοιπη χρονιά... Μην αγχώνεσαι. Θα περάσει. Όλα περνάνε. Όπως η εφηβεία του ανθρώπου καθορίζει την συνέχειά του έτσι και η εφηβεία του μήνα καθορίζει την πορεία του... μα όταν φτάσεις στην ενηλικίωση... όσο κι αν σε όρισε η εφηβεία... όσο κι αν έπαιξε το δικό της σημαντικότατο ρόλο... είναι γεγονός... δεν υπάρχει πια αυτό το άμορφο στάδιο που προσπαθεί απεγνωσμένα να πάρει σχήμα και μορφή για να υπάρξει. Για αυτό... όσο βρίσκεσαι ακόμα στην εφηβεία του μήνα... να την χαρείς και να την ευχαριστηθείς... Το πρόγραμμα θα έρθει όταν είναι να έρθει... και οι μέρες θα πάρουν μορφή και θα αρχίσουν να κυλάνε με ρυθμό... για την ώρα... να αφεθείς στο να γευτείς το χωρίς ρυθμό... να ζήσεις το ακατέργαστο... Σαν το άγαλμα του γλύπτη, θα έρθει η στιγμή που θα αποκτήσεις μορφή... Και το πιο όμορφο είναι... πως εσύ είσαι το άγαλμα... εσύ και ο γλύπτης... και όταν πια θα έχεις σχήμα θα έχει φτιαχτεί από το χέρι το δικό σου κι όχι κάποιου άλλου...


9/20/17

«Είμαι η Μαριλού και αυτή είναι η Τέχνη μου»


Μαριλού Βαλεοντή

Παρουσίαση-Ομιλία

«Είμαι η Μαριλού και αυτή είναι η Τέχνη μου»

Πρόσκληση προς όλους τους Ανθρώπους που Αγαπάνε το Θέατρο

Θέατρο Εμπρός, Σάββατο, 7 Οκτωβρίου, μεσημέρι: 13.00-16.00.
Ελεύθερη Είσοδος

Σας προσκαλώ όλους, το Σάββατο 7 Οκτωβρίου, να έρθετε στο Θέατρο Εμπρός. Θα κάνω μια παρουσίαση σε σχέση με το «Ποια Είμαι» και το «Τι κάνω». Θα μιλήσω για Το Θέατρο Ως Τρόπο Ζωής, για την Αξία του Ανθρώπου, για την σημασία της συνέπειας και του σεβασμού, για την επικοινωνία και την συνεργασία, για την Αλήθεια και την Αγάπη. Θα παρουσιάσω τα σχέδια και τα όνειρά μου, τα «πιστεύω» μου, τις ιδέες μου, τα συναισθήματά μου και τις σκέψεις μου πάνω στην Τέχνη και στην Ζωή. Αυτή η παρουσίαση είναι ένας πρώτος τρόπος γνωριμίας με το κοινό μου, με ανθρώπους που θα ήθελαν να με υποστηρίξουν, με ανθρώπους που θα ήθελαν να συνεργαστούν μαζί μου, με ανθρώπους που απλά Αγαπάνε το Θέατρο. Με Ανθρώπους, δηλαδή, που θα ήθελαν να γίνουν, με όποιο τρόπο, μέρος αυτών των ονείρων με στόχο να κάνουμε καλύτερη την πραγματικότητα.

Απευθύνομαι σε:
-Ανθρώπους που ενδιαφέρονται να μπουν σε Θεατρικές Ομάδες. Τα καινούρια τμήματά μου ξεκινάνε τον Οκτώβριο και είναι ανοιχτά σε καινούριους ανθρώπους μετά από προσωπική συνάντηση μαζί μου με καθέναν χωριστά.
-Φοιτητές Ερασιτέχνες Ηθοποιούς και Πανεπιστημιακές Θεατρικές Ομάδες. Τα τελευταία χρόνια συνεργάζομαι με φοιτητικές θεατρικές ομάδες και ενδιαφέρομαι να συνεχίσω να συνεργάζομαι με φοιτητές (είτε αυτοί ανήκουν σε κάποια ομάδα είτε όχι).
-Θεατρικές Ομάδες (Επαγγελματικές ή Ερασιτεχνικές).
-Ανεξάρτητους Καλλιτέχνες. Ηθοποιούς, τραγουδιστές, χορευτές, μουσικούς... (σπουδαστές ή απόφοιτους, επαγγελματίες ή ερασιτέχνες) ανθρώπους που θα ήθελαν να συνεργαστούν στο μέλλον μαζί μου.
-Οπερατέρ, μοντέρ, φωτιστές, ηχολήπτες, τεχνικούς... (σπουδαστές ή απόφοιτους, επαγγελματίες ή ερασιτέχνες) ανθρώπους που θα ήθελαν να συνεργαστούν στο μέλλον μαζί μου.
-Δασκάλους φωνητικής, τραγουδιού, κινησιολογίας, χορού, αυτοσχεδιασμού, σωματικού θεάτρου... (με προϋπηρεσία ή χωρίς) που δεν είναι ευχαριστημένοι από το πώς λειτουργεί ο καλλιτεχνικός χώρος εδώ και που θα ήθελαν να πάρουν μέρος σε κάτι καινούριο, σε περίπτωση που θα καταφέρω να δημιουργήσω μετά από κάποια χρόνια μια άλλου τύπου σχολή η οποία, πάνω από όλα, θα βασίζεται στον σεβασμό του Ανθρώπου.
-Υπεύθυνους χώρων και θεάτρων που θα ήθελαν να με βοηθήσουν σε σχέση με την λύση της αναζήτησης χώρου είτε για μαθήματα, είτε για πρόβες, είτε για παραστάσεις, είτε για σεμινάρια.
-Ανθρώπους που απλά έχουν την περιέργεια να με γνωρίσουν από κοντά και που θα ήθελαν να τους γνωρίσω από κοντά.
-Ανθρώπους που θέλουν να με στηρίξουν- υποστηρίξουν με διάφορους τρόπους.
-Ανθρώπους που απλά αγαπάνε το Θέατρο, τον Κινηματογράφο, τον Χορό, την Μουσική, την όποια μορφή Τέχνης.
-Και αν δεν ανήκεις σε καμία από τις παραπάνω «κατηγορίες» αλλά, παρόλα αυτά, θέλεις να έρθεις... συμπλήρωσε νοητά μόνος σου εδώ την δική σου κατηγορία και έλα να με βρεις. Ενδιαφέρομαι για εσένα, που θέλεις να έρθεις και που έχεις ανάγκη από κάτι διαφορετικό...

Μπορείτε να με γνωρίσετε καλύτερα μέσα από...
το κανάλι μου στο youtube (marilou valeonti),
την σελίδα μου στο fb (https://www.facebook.com/%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%BB%CE…/),
το ιστολόγιό μου
www.veltiodoxia.blogspot.gr .

Μα θα χαρώ πολύ να έρθετε να με γνωρίσετε και από κοντά.

Να είστε πάντα καλά.

Μαριλού.


9/14/17

Πρόσκληση


Έλα να σε γνωρίσω από κοντά!

Ο Σεπτέμβριος ξεκινάει δυναμικά και δημιουργικά!

Καλώ ανθρώπους που ενδιαφέρονται να μπουν σε θεατρική ομάδα να έρθουν σε επικοινωνία μαζί μου. Κάνω μία πρώτη συνάντηση με καθέναν χωριστά για να συζητήσουμε γύρω από το τι θέλει αυτός που ενδιαφέρεται να μπει στην ομάδα και γύρω από το τι κάνω εγώ και ποια είναι η δική μου προσέγγιση σε σχέση με το θέατρο και την ζωή. Αυτή η πρώτη συνάντηση είναι συνάντηση γνωριμίας, είναι δωρεάν, γίνεται κάπου κεντρικά στην Αθήνα και κρατάει μισή με μία ώρα ανάλογα με αυτόν που έχω απέναντί μου. Ελάτε να με γνωρίσετε και να σας γνωρίσω! Τα τμήματα μου ξεκινάνε τον Οκτώβριο... είναι μία φορά την εβδομάδα για δύο ώρες. Το Θέατρο για Εμένα είναι πάνω από όλα Τρόπος Ζωής και όσοι έχουν συνεργαστεί μαζί μου γνωρίζουν πως η δουλειά μου στηρίζεται πάνω στους Ανθρώπους που έχω απέναντί μου και προσαρμόζεται ανάλογα με την κάθε ομάδα. Σεβασμός, συνέπεια, πρόθεση για εξέλιξη, διάθεση για επικοινωνία, ελπίδα, αισιοδοξία και αγάπη είναι αυτά που θα συναντήσετε στην δική μου ατμόσφαιρα μαθημάτων. Α! Θα συναντήσετε και κάτι ακόμα... Την ανάγκη μου για έναν καλύτερο κόσμο. Αφήστε τους άλλους να μας λένε ρομαντικούς και ιδεαλιστές κι ελάτε να δημιουργήσουμε χωρίς φόβο και με πάθος το δικό μας κομμάτι καλύτερου κόσμου, γνωρίζοντας και βελτιώνοντας πρώτα τον εαυτό μας και μετά την σχέση μας με τους άλλους...

Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να μου στείλει email στο marilouvaleonti@gmail.com.

Μπορείτε να με γνωρίσετε καλύτερα μέσα από...
το κανάλι μου στο youtube (marilou valeonti),
την σελίδα μου στο fb (https://www.facebook.com/%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CF%8D-Marilou-193559660776455/),
το ιστολόγιό μου
www.veltiodoxia.blogspot.gr .

Αν χρειάζεστε κάποια παραπάνω πληροφορία για εμένα ή για την δουλειά μου, μην διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μου.

Να είστε πάντα καλά.

Μαριλού Βαλεοντή.


9/13/17

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.



(Σεπτέμβριος)


12.09.2017 Τρίτη

Κάποτε αισθανόμουν πως μόνο μέσα από παράσταση μπορώ να κάνω επανάσταση...
Τώρα αισθάνομαι πως μόνο μέσα από επανάσταση μπορώ να κάνω παράσταση...


13.09.2017 Τετάρτη

Αν ήταν Τρίτη σήμερα, αυτό το δεκατρία,
θα θεωρούνταν άτυχο, πως φέρνει δυστυχία,
και κάποιοι άνθρωποι, ελπίζω όχι πολλοί,
θα νόμιζαν πως έρχεται κάποια καταστροφή,
Αν έπεφτες, αν σκόνταφτες, αν γλίστραγες εσύ,
Αν κάτι σου συνέβαινε, σε μια κακιά στιγμή,
Θα σου έλεγαν πως φταίει αυτή η ημερομηνία,
Αυτή εδώ η Τρίτη, με αυτό το δεκατρία...
Μα ας το σκεφτούμε λογικά, πως είναι δυνατό;
Να έρχεται η γουσουζιά από έναν αριθμό;
Από μικρή σκεφτόμουν, αυτό είναι γελοίο...
Κι όμως συμβαίνει σοβαρά και δεν είναι αστείο...
Κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν πως έρχεται κακό
από το χρώμα μίας γάτας, αν είναι σκοτεινό!
Κάποιοι άνθρωποι νομίζουν πως κάτι θα συμβεί,
αν περάσεις κάτω από μία σκάλα, σε μια τυχαία στιγμή!
Οι καθρέφτες είναι για να δείχνουν τον εαυτό μας,
Κι αν σπάσουν καταστρέφουν μόνο το ειδωλό μας,
Οι ομπρέλες είναι για να φέρνουν προστασία,
Και όπου κι αν ανοίξουν, δεν φέρνουν ατυχία.
Δεν φταίνε τα αντικείμενα για δεισιδαιμονίες
Δεν φταίνε οι αριθμοί για ανόητες ερμηνείες
Ευθύνεται ο άνθρωπος για ανθρώπινες προλήψεις,
Για τέτοιου τύπου της ζωής γελοίες απορρίψεις.
Γιατί δεν είναι απόρριψη για έναν αριθμό
Να τον θεωρούνε δήθεν πως φέρνει το κακό;
Γιατί δεν είναι απόρριψη για μία γάτα σε ένα δρόμο
Να την θεωρούν δήθεν πως μπορεί να φέρει πόνο;
Αυτά είναι παράλογα, αυτά είναι αστεία,
Αυτά είναι γελοία κι όχι στην θεωρία...
Το δύο χιλιάδες δέκα επτά είναι σχεδόν τρομαχτικό
να θεωρούμε ακόμα άτυχο αυτόν τον αριθμό.
Μακάρι να είχε φωνή αυτό το δεκατρία
για να μας πει πώς νιώθει για αυτήν την ιστορία.
Μακάρι να είχαν φωνή αυτές οι Τρίτες
για να μας πουν πως νιώθουν για αυτές τις ήττες.
Αλλά σήμερα δεν είναι Τρίτη, δεν έχει σημασία,
κανείς δεν ασχολείται με την δήθεν ατυχία.
Επειδή είναι Τετάρτη, αυτό το δεκατρία,
Θεωρείται μια απλή, καλή, ημερομηνία...
Ναι, ναι, δεν είναι λογικό...
Μα πια είμαι εγώ για να το πω...
Νομίζω αυτό είναι αρκετό...
Ας σταματήσω ως εδώ...



9/11/17

Διαλύθηκε το σύμπαν (μου)




Διαλύθηκε το σύμπαν μετά από αυτήν την παράσταση. Ένας από τους λόγους... ήμουν ευτυχισμένη. Και την ευτυχία, καμιά φορά, δεν σου την συγχωρούν οι γύρω σου... Γνώριζα τι θέλω να κάνω στην ζωή μου, προσπαθούσα μόνο για αυτό, είχα φτιάξει μια παράσταση που ήταν ακριβώς όπως την ήθελα να είναι, αισθανόμουν αισιόδοξη και δυνατή (αν και η παράσταση ήταν απέραντα σκοτεινή), ένιωθα έτοιμη για όλα και αποφασισμένη... να τα καταφέρω... να προσπαθήσω, τουλάχιστον, με όλες μου τις δυνάμεις για να τα καταφέρω (παρόλο που ήδη είχα ασχοληθεί αρκετά χρόνια με το θέατρο και είχα ήδη προλάβει να απογοητευτώ από το πώς είναι τα πράγματα εδώ)... Πίστευα πως υπάρχει τρόπος και δρόμος και για εμένα... και ήμουν αποφασισμένη να τον βρω. Και μετά; Τι έγινε; Όπως έγραψα... διαλύθηκε το σύμπαν (μου). Άλλαξαν οι συμπεριφορές γύρω μου (όπως συνηθίζεται να συμβαίνει όταν αισθάνεσαι αισιόδοξος και δυνατός και πιστεύεις πως μπορείς να κάνεις τα πράγματα να πάνε προς το καλύτερο). Φιλία, συνεργασία, έρωτας, σχέσεις, επαγγελματικά, προσωπικά... Μπουμ. Έχασα αγαπημένα άτομα όχι με την έννοια του θανάτου αλλά με την έννοια της ζωής. Και πονάει διαφορετικά το να χάνεις από την ζωή σου... ζωντανούς ανθρώπους... κοντινούς σου ανθρώπους επειδή αλλάζουν οι συμπεριφορές τους... Έχω την αίσθηση πως ποτέ δεν ενώθηκε εκείνο το τότε μου με το τώρα μου... Έτσι συνήθιζα να λέω και να σκέφτομαι. Από εκείνο το σημείο της ζωής μου κάτι γκρεμίστηκε μέσα μου. Καθώς κλονίστηκε μέσα μου η Εμπιστοσύνη και η Αγάπη. Το να γίνεται κομμάτια από διαφορετικά άτομα από την μία η έννοια της φιλίας και της συνεργασίας και από την άλλη η έννοια του έρωτα και της αγάπης. Ω! Ναι. Μου πήρε χρόνια να συνέλθω. Παρόλο που κυκλοφορούσα ανάμεσα στους ανθρώπους... δεν ζούσα ανάμεσα σε αυτούς. Ένιωσα μόνη μου. Πάντα ένιωθα μόνη μου. Αλλά εκείνη η χρονιά με αποτελείωσε. Αγαπημένο 2005 που σκότωσες μέσα σε λίγους μόνο μήνες σχεδόν τα πάντα...

Μετά την συνέχεια την ξέρετε. Το πιθανότερο την έχετε βιώσει κι εσείς. Σηκώθηκα. Συνέχισα. Χωρίς να ξέρω πώς. Αλλά... προσπαθήσα να συνεχίσω. Και τώρα κάπως σκέφτομαι... πως όλα είναι ενωμένα. Εννοώ... πάντοτε ένιωθα πως κόπηκε η κλωστή με εκείνον τον εαυτό μου. Αλλά η κλωστή με τον εαυτό μας δεν κόβεται ποτέ. Ποτέ; Ναι, ποτέ, όχι, όσο συνεχίζουμε να ζούμε. Η κλωστή με τους άλλους; Μπορεί. Με εμάς; Με τον εαυτό μας; Όχι. Για αυτό όσο κι αν ανησυχήσατε πως κάπου, κάπως, χάσατε κάτι... σας βεβαιώνω... κάπου, κάπως μέσα σας βρίσκεται ακόμα αυτό το κάτι που νομίσατε πως χάσατε. Απλά, ίσως, να έχει λίγο αλλαγμένη μορφή και για αυτό δεν το αναγνωρίζετε και για αυτό είναι τόσο δύσκολο να το βρείτε...


Και σκέφτηκε η... Μαριλού.



(Σεπτέμβριος)


10.09.2017 Κυριακή

Υπάρχουν οι άνθρωποι που ξυπνάνε νωρίς και οι άνθρωποι που ξυπνάνε αργά.
Υπάρχουν οι άνθρωποι που κοιμούνται νωρίς και οι άνθρωποι που κοιμούνται αργά.
Συνήθως, αυτοί που κοιμούνται νωρίς, ξυπνάνε νωρίς και αυτοί που κοιμούνται αργά, ξυπνάνε αργά.
Ανήκω σε αυτούς που κοιμούνται αργά και που ξυπνάνε νωρίς. Έτσι μεγαλώνει και η ημέρα και η νύχτα. Έτσι αισθάνομαι πως καταφέρνω να ζήσω παραπάνω χρόνο από όσο κανονικά μου αναλογεί. Είναι μια μικρή ψευδαίσθηση σε μια μεγάλη πραγματικότητα ή μια μεγάλη ψευδαίσθηση σε μια μικρή πραγματικότητα. Κοροϊδεύω τον εαυτό μου... πως νικάω τον χρόνο απλώνοντας την ζωή σε περισσότερες ώρες... Δεν θα άλλαζα με τίποτα τα ήσυχα πρωινά ούτε και τα ήρεμα βράδια. Οι ημέρες είναι για την επεξεργασία και οι νύχτες για την δημιουργία. Καμιά φορά, ισχύει και το αντίστροφο. Την ημέρα περπατάω και την νύχτα γράφω. Καμιά φορά, ισχύει και το αντίστροφο. Χωρίς τις ανατολές και τις δύσεις, το μυαλό μου και το σώμα μου θα ήταν κουρασμένα κι αδειασμένα. Όλα όσα είμαι... τα οφείλω στο πολύ πρωί και στο πολύ βράδυ. Το «λίγο» έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν μου αρκούσε. Όλα όσα γίνομαι... τα οφείλω σε εκείνα τα άκρα που κάποτε έφτασα ή που κάποτε θα φτάσω. Βέβαια... αυτό δεν σημαίνει... πως δεν χρειάζεται όλη η υπόλοιπη ημέρα για να υπάρξεις... πως δεν χρειάζεται να περπατήσεις όλη εκείνη την διαδρομή που βρίσκεται στην μέση των άκρων... Εκεί είναι όλη η προετοιμασία... Στην διάρκεια του ενδιάμεσου... Αλλά και πάλι... γεννιέμαι και πεθαίνω στην αρχή και στο τέλος... της κάθε μέρας...


11.09.2017 Δευτέρα

Ο φόβος σταματάει την προσπάθεια και η προσπάθεια σταματάει τον φόβο.



9/9/17

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.



(Σεπτέμβριος)


01.09.2017 Παρασκευή

Οι ποιητές προτιμούν να γράφουν για τον ήλιο και για την βροχή... Τους αρέσουν οι ακτίνες και οι σταγόνες... Μα για τον αέρα; Για αυτό το αρχικό αεράκι του Φθινοπώρου... πόσα ποιήματα υπάρχουν άραγε; Ίσως να είναι που δεν είμαι ποιητής... Ίσως για αυτό με συγκινεί περισσότερο από όλα...


02.09.2017 Σάββατο

"Πουλάει το να μην ξέρουν ποιος είσαι." Αυτή ήταν η συμβουλή του ενός νεαρού προς τον άλλον κι εγώ συνειδητοποιήσα, για μια ακόμα φορά, ακούγοντας τυχαία την συζήτησή τους στο μετρό, πόσο απομακρύνομαι από τον κόσμο και τους ανθρώπους.


03.09.2017 Κυριακή

Η ησυχία της Κυριακής είναι απαραίτητη για να αντέξεις την φασαρία της Δευτέρας...


04.09.2017 Δευτέρα

Αν οι ημέρες είχαν φωνή η Δευτέρα θα σου έλεγε πως δεν ευθύνεται εκείνη που σε αγχώνει αλλά εσύ που την αντιμετωπίζεις με τρόπο αγχωτικό.


05.09.2017 Τρίτη

Κι αν θέλεις να μιλήσουμε για εποχές... ας μιλήσουμε... μην περιμένεις όμως να θρηνήσω το Καλοκαίρι που έφυγε ούτε να γκρινιάξω για το Φθινόπωρο που έρχεται σιγά σιγά... Δεν θα μπορούσα ποτέ να κατηγορήσω μια εποχή για αυτό που είναι, όπως ακριβώς, δεν θα μπορούσα ποτέ να κατηγορήσω έναν άνθρωπο για αυτό που είναι. Κάθε εποχή έχει την ομορφιά της, κάθε άνθρωπος έχει την ομορφιά του... Κάθε εποχή έχει μέσα της πολλούς ανθρώπους και κάθε άνθρωπος έχει μέσα του πολλές εποχές. Επομένως; Επομένως... Δεν θρηνώ και δεν γκρινιάζω. Μόνο γιορτάζω. Τι; Την κάθε εποχή και τον κάθε άνθρωπο όταν έρχονται στην ζωή μου...


06.09.2017 Τετάρτη

Η Τετάρτη... η τετάρτη δεν είναι ούτε στην αρχή ούτε στο τέλος... κανένας δεν πανηγυρίζει που έρχεται, κανέναν δεν τον ενδιαφέρει το ότι φεύγει... Συνήθως... απλά... την προσπερνάνε... επειδή στέκεται κάπου στην μέση της εβδομάδας... Δεν θα ακούσεις κανέναν να πει "Όχι, πάλι! Ήρθε η Τετάρτη!" ούτε και κανένας όμως θα πει "Επιτέλους! Είναι Τετάρτη!"... Απλά δεν θα πουν τίποτα... απολύτως τίποτα για εκείνην... Πόσες Τετάρτες πρωινά πήγαν χαμένα; Αμέτρητα... Πόσες Τετάρτες απογεύματα περάσαν αδιάφορα; Αναρίθμητα... Στον ρυθμό και στον βωμό της δουλειάς, αδικαιολόγητα από τους ανθρώπους, θυσιάστηκαν πολλές Τετάρτες... Υπάρχουν, όμως, κάποια γενναία φιλιά που δόθηκαν Τετάρτες... κι ακριβώς επειδή βρήκαν χρόνο και τρόπο ανάμεσα στο άγχος, στα τρεξίματα, στην κούραση, στην αδιαφορία... άντεξαν μέσα στον χρόνο... Υπάρχουν κάποιες Τεταρτιάτικες γνωριμίες, κάποια Τεταρτιάτικα βλέμματα, κάποιες Τεταρτιάτικες αγκαλιές... που κάνουν τις Τετάρτες να μην ξεχνούν την αξία τους ακόμα κι αν, σε γενικές γραμμές, οι άνθρωποι δεν τους συμπεριφέρονται καλά... Γιατί οι Τετάρτες γνωρίζουν πως η αξία μας δεν εξαρτάται από το πώς επιλέγουν να μας συμπεριφερθούν. Και χαίρονται απλά που υπάρχουν κάποιοι, κάπου, κάπως, κατά καιρούς, που όχι μόνο τις εκτιμάνε... μα που τις σέβονται και που τις αγαπάνε... που επιλέγουν να τις ζουν... Και για αυτούς τους λίγους... οι Τετάρτες συνεχίσουν να υπάρχουν...


07.09.2017 Πέμπτη

Αυτό που με ξεκουράζει όταν κοιμάμαι είναι ένας καλός, χωρίς εφιάλτες, ύπνος. Αυτό που με ξεκουράζει όταν ξυπνάω είναι μια καλή, με όνειρα, ζωή...


08.09.2017 Παρασκευή

Οι περισσότεροι αγαπάνε την Παρασκευή γιατί είναι η τελευταία ημέρα της δουλειάς τους, γιατί ήρθε το Σαββατοκύριακο. Εγώ αγαπάω την Παρασκευή γιατί είναι η πρώτη ημέρα της ζωής μου, γιατί ήρθα στον κόσμο. Μια παρελθοντική Παρασκευή... γεννήθηκα.


09.09.2017 Σάββατο

Δεν είμαι από αυτούς που λένε "Εγώ φταίω για όλα". Δεν είμαι από αυτούς που λένε "Εσύ φταίς για όλα". Δεν είμαι από αυτούς που λένε "Εμείς φταίμε για όλα" αλλά ούτε κι από αυτούς που λένε "Αυτοί φταίνε για όλα". Είμαι από αυτούς που πιστεύουν πως ο καθένας είναι καλό να βλέπει, να καταλαβαίνει, να αισθάνεται και να επεξεργάζεται το δικό του μερίδιο της ευθύνης, εκείνο που του αναλογεί, κάθε φορά, ανάλογα με την κάθε συγκεκριμένη κατάσταση και με τις κάθε συγκεκριμένες συνθήκες. Κι επειδή η κάθε κατάσταση είναι διαφορετική, η κάθε συνθήκη είναι διαφορετική και ο κάθε άνθρωπος διαφορετικός... έτσι συμβαίνει και με το μερίδιο της ευθύνης, δεν είναι σε όλες τις καταστάσεις ίδιο για όλους. Άλλος μπορεί να έχει περισσότερο, άλλος λιγότερο, άλλος καθόλου. Για αυτό δεν είναι δίκαιο να λες "εμείς" όταν εννοείς "εγώ" ή "εσείς" όταν εννοείς "εσύ" ούτε είναι, όμως, σωστό να λες "εγώ" όταν εννοείς "αυτός", "αυτή" ή "αυτοί". Να έχεις το βάρος της δικής σου ευθύνης. Μόνο της δικής σου. Δεν μπορείς να σηκώσεις το βάρος όλου του κόσμου αλλά μην αφήσεις και τον κόσμο να σηκώσει το βάρος το δικό σου.




9/3/17

Ο πίνακας (ανακοινώσεων;)




Έχω έναν πίνακα ανακοινώσεων στο δωμάτιο. Βασικά... δεν ξέρω αν λέγεται πίνακας ανακοινώσεων... καλύτερα να πω... έχω έναν πίνακα σκέτο στο δωμάτιο... Γράφω εκεί πότε τις μέρες, πότε τους μήνες, πότε τις ημερομηνίες, πότε δουλειές που έχω να κάνω, πότε ανθρώπους που πρέπει να δω. Όταν τρέχω, όμως... όταν πραγματικά τρέχω... δεν προλαβαίνω να γράψω τίποτα. Τίποτα απολύτως. Έτσι ο πίνακας μένει με αυτό που έχει γραφτεί τελευταίο. Τώρα... γιατί τα γράφω αυτά... Πήγα να γράψω στον πίνακα μου... τον Σεπτέμβριο... και είδα πως ο πίνακας έγραφε ήδη Σεπτέμβριος... Η διαφορά είναι πως είναι άλλος Σεπτέμβριος αυτός που ήθελα να γράψω με αυτόν που ήταν ήδη γραμμένος. Ο φετινός και ο περσινός. Και τους χωρίζει ένας ολόκληρος χρόνος. Η τελευταία φορά που έγραψα στον πίνακα ήταν ακριβώς πριν έναν χρόνο. Και δεν μου το είπε το Προσωποβιβλίο, δεν μου το θύμισε ο υπολογιστής μου, μου το είπε ο ίδιος ο πίνακας, η ίδια η ζωή. Πόσο έτρεξα το 2016 προς το 2017, δεν λέγεται. Δεν πρόλαβε να γραφτεί σε αυτόν τον πίνακα τίποτα άλλο πέρα από τον Σεπτέμβριο. Στον πίνακα της ζωής, όμως, γράφτηκαν όλα. Γιατί εκεί... τίποτα δεν διαγράφεται, τίποτα δεν σβήνεται, τίποτα δεν φεύγει, τίποτα δεν προσπερνιέται... Αυτό, πάντως, που έχει μείνει σίγουρα κοινό από το τότε στο τώρα είναι η ζωγραφισμένη καρδούλα στην άκρη του πίνακα. Ό,τι κι αν γίνεται... πάντα αγαπάω τον Σεπτέμβριο. Είναι φοβερό. Πάντα βρίσκω τρόπο να τον συνοδεύει μία καρδούλα... ζωγραφισμένη ή μη. Όσο κι αν δυσκολεύομαι ή αγχώνομαι, όσο κι αν βρίσκομαι στο άγνωστο ή όσο κι αν δεν γνωρίζω πώς θα είναι η χρονιά... όσο κι αν προσπαθώ να οργανωθώ κι αν αρχίζω να τρέχω κι αν αισθάνομαι πως βρίσκομαι ξανά στο μηδέν χωρίς να έχω ιδέα πως να πάω ούτε καν στο ένα μα στο μισό ή στο μισό του μισού... Όσο κι αν το ένα ή το άλλο ή το τρίτο ή το κάθε τρίτο... Είναι γεγονός. Πάντα μα πάντα... τον αγαπάω τον Σεπτέμβριο. Είναι γεμάτος Όνειρα... Είναι γεμάτος από όλα τα όνειρα που έκανα ποτέ μέσα σε όλους τους Σεπτέμβριους της ζωής μου... Είναι γεμάτος από εμένα...


8/2/17

Γεγονός 06


Γεγονός 06

Δεν ξέρω ποιο (πρέπει ή θέλει) να είναι το γεγονός νούμερο έξι. Όχι γιατί δεν υπάρχουν γεγονότα για να γράψω. Το αντίθετο γιατί παραυπάρχουν γεγονότα για να γράψω και δεν ξέρω ποιο να επιλέξω. Επιλογές και αποφάσεις ακόμα και για τα πιο μικρά. Για να γράψεις κάτι, για να πεις κάτι, για να κάνεις κάτι. Για να είσαι ή για να γίνεις κάτι. Στην αρχή σκέφτηκα να γράψω για αυτό, αμέσως μετά ήθελα να πάω στο άλλο. Ίσως, λοιπόν, το γεγονός νούμερο έξι είναι το ότι είναι δύσκολο και άδικο να αριθμούμε τα γεγονότα και να τα βάζουμε σε σειρά. Γιατί να είναι αυτό το γεγονός νούμερο τάδε κι όχι το άλλο; Με ποια λογική; Με ποια κριτήρια; Χωρίζουμε την ζωή σε γεγονότα... και λέμε συνέβηκε αυτό ή έγινε το άλλο... αλλά τίποτα δεν συμβαίνει μόνο του, τίποτα δεν γίνεται χωριστά από όλα τα άλλα. Όλα ενώνονται με έναν μοναδικό τρόπο. Για εμάς είναι τα παιχνίδια του μυαλού. Για εμάς... οι χωρισμοί, οι κατηγορίες, οι αριθμοί... Για να διασκεδάσουμε λιγάκι με τον εαυτό μας, να μπορέσουμε να εξηγήσουμε λίγο καλύτερα τις καταστάσεις, να καταφέρουμε να επικοινωνήσουμε με τους άλλους... Να γελάσουμε ή να κλάψουμε με τις ιστορίες μας, να αισθανθούμε, να μοιραστούμε... Έτσι λέξεις, φράσεις, εκφράσεις, εξηγήσεις και παρεξηγήσεις... Το μυαλό κάνει τα δικά του... Τρέχει... από την μία σκέψη στην άλλη... πριν προλάβεις καν να σκεφτείς πως πήγε από την μία σκέψη στην άλλη... Όταν αντιλαμβάνομαι πόσο γρήγορα πηγαίνει το μυαλό μου από το ένα στο άλλο, με πόση ευκολία... σχεδόν τρομάζω... Δεν προλαβαίνω να τα παρατηρήσω όλα... να τα ακούσω... να τα καταλάβω... Απλά τρέχει το μυαλό και τρέχεις κι εσύ μαζί του χωρίς να γίνεται να το προλάβεις... Γεγονός νούμερο έξι είναι πως στην ουσία δεν υπάρχει γεγονός νούμερο έξι. Ο μόνος λόγος που ένα γεγονός της ζωής μου έχει έναν αριθμό είναι επειδή εγώ επέλεξα να του βάλω έναν αριθμό. Θα μπορούσε να έχει έναν άλλον αριθμό. Θα μπορούσε να μην έχει και κανένα αριθμό. Και να μείνει απλά αυτό που πραγματικά είναι. Ένα απλό καθημερινό γεγονός. Ή ένα σύνθετο μη καθημερινό γεγονός. Ό,τι είναι, τέλος πάντων, το κάθε γεγονός. Γνωρίζω πως όλο αυτό με τα γεγονότα είναι κάτι που το κάνω για να παίξω και για να γράψω. Για να δημιουργήσω. Παιχνίδι, γραφή, δημιουργία. Πάντα μου άρεσαν και τα τρία. Τα γεγονότα και οι αριθμοί γίνονται μέρος αυτού του παιχνιδιού, αυτής της γραφής, αυτής της δημιουργίας... Αλλά πάνω και πέρα από όλα τι είναι; Τι βρίσκεται; Όλα αυτά που είναι βουτηγμένα; Στο ζωντανό μας πλαίσιο... Αυτό που φαντάζομαι πως θέλω να πω είναι... δεν είναι η ζωή χωρισμένη σε γεγονότα, τα γεγονότα είναι ενωμένα με ζωή...


8/1/17

Γεγονός 05



Γεγονός 05: Δεν ήταν, όμως, μόνο τα μενταγιόν και τα μπρελόκ, τα σπασμένα κλειδιά και τα πιασμένα φορέματα... Όχι... Ήταν και τα παπούτσια... Κάτι τα έπιασε κι αυτά κι άρχισαν να χαλάνε... Ίσως από τον χρόνο, ίσως από την ζέστη, ίσως από την ταλαιπωρία, ίσως από το περπάτημα... Ποιος ξέρει; Και έτσι απλά εκεί που περπατούσα... άρχισαν να σπάνε οι αγκράφες, να φεύγουν τα φιογκάκια ή να ξεβάφουν τα λουλουδάκια... Ίσως να είναι οι δρόμοι που περπατήθηκαν... με τα πετραδάκια, τις λακούβες, τα νερά και τα σκουπίδια... με τα λοφάκια, τις ανηφόρες, τις κατηφόρες και τις στροφές... με τα αδιέξοδα, τα τούνελ, τα στενάκια και τις στοές... με τους τοίχους, τις κολώνες, τα φανάρια, τις διαβάσεις, τους πεζούς... Ίσως πάλι... να είναι το αντίθετο... να μην είναι οι δρόμοι που περπατήθηκαν εκείνοι που χάλασαν τα παπούτσια... μα οι δρόμοι που δεν περπατήθηκαν... εκείνες οι στροφές που ποτέ δεν πήρες... εκείνες οι στοές που ποτέ δεν ακολούθησες... Ίσως πάλι δεν είναι ο χρόνος μα ο πόνος που ξέβαψε τα παπούτσια... Όχι η διαδρομή που περπάτησες, μα η διαδρομή που δεν περπάτησες, όχι η ζωή που έζησες, μα η ζωή που δεν έζησες... Ποιος ξέρει; Κανείς δεν ξέρει. Ούτε εγώ, ούτε εσύ, ούτε και τα παπούτσια... Το γεγονός είναι πως άρχισαν να χαλάνε... και υπήρχε μία θλίψη... να ξέρεις... πως δεν έχει άλλο... πως όσο περπάτησαν, περπάτησαν... αυτό ήταν... όσο περπατήσατε μαζί, περπατήσατε μαζί... Αχ, αυτἀ τα παπούτσια! Πόσες ιστορίες κουβαλάνε κι αυτά... Πόσα λένε για τον άνθρωπο που τα φοράει... Είναι άνετα; Είναι κομψά; Είναι άσπρα, μαύρα, χρωματιστά; Καλοκαιρινά; Φθινοπωρινά; Έχουν περπατήσει; Έχουν φορεθεί; Πόσους και ποιους δρόμους συνάντησαν; Πόσους και ποιους δρόμους περπάτησαν; Αλλά... και πάλι... Ένα παπούτσι είναι απλά ένα παπούτσι. Τα σκισμένα παπούτσια δεν ορίζουν ποιους δρόμους τελικά θα περπατήσεις. Μπορείς να συνεχίσεις... ακόμα και χωρίς παπούτσια... Αυτό που φαντάζομαι θέλω να πω είναι... δεν ανήκουν οι δρόμοι στα παπούτσια, τα παπούτσια ανήκουν στους δρόμους...


Γεγονός 04



Γεγονός 04: Δεν ήταν, όμως, μόνο τα μπρελόκ. Ήταν και τα κλειδιά. Α! Αυτά τα κλειδιά! Πόσες ιστορίες λένε για τις πόρτες! Μικρά, μεγάλα, χρυσά, χάλκινα, απλά, στολισμένα, στριφογυριστά... Κλειδιά για σπίτια, για αυτοκίνητα, για κουτιά, για μπαούλα, για ημερολόγια, για ντουλάπες... Και τώρα που είπα ντουλάπες... Έκλεισα το ένα φύλλο της ντουλάπας και πιάστηκε ένα φόρεμα. Ποιο φόρεμα; Ακόμα δεν ξέρω... Δεν μπορώ να δω... Πάω να τραβήξω το φόρεμα... δεν γίνεται τίποτα. Πάω να γυρίσω το κλειδί... δεν γίνεται τίποτα. Μου έχει ξανασυμβεί. Άλλη μια φορά. Το αποτέλεσμα ήταν πως όταν κατάφερα να γυρίσω το κλειδί και να τραβήξω το ύφασμα έκανα μια ωραιότατη τρύπα σε ένα από τα αγαπημένα μου φορέματα. Ένα φόρεμα που μου είχε πάρει δώρο ένα συγγενικό πρόσωπο όταν ήμουν 16-17 χρονών. Και άντεχε μέχρι τώρα... Φαινόταν σχεδόν σαν καινούριο... Αυτό κατάφερα τότε να σκίσω... Τώρα, λοιπόν, τα παθήματα μαθήματα και τα μαθήματα παθήματα, προσπάθησα να είμαι ακόμα πιο προσεχτική. Και τότε ήμουν προσεχτική αλλά, καμιά φορά, δεν αρκεί το να είσαι προσεχτικός για να κυλήσουν τα πράγματα ήρεμα και χωρίς προβλήματα. Πάω να γυρίσω το κλειδί... και... σπάει. Αλήθεια, δεν το έκανα και με τόση δύναμη ώστε να σπάσει! Τώρα, λοιπόν, έχει μείνει πιασμένο το φόρεμα μαζί με το σπασμένο κλειδί... Γιατί το σπασμένο κομματάκι κλειδιού έχει μείνει εκεί που είναι το πιασμένο κομματάκι του φορέματος... Ωραία... Πολύ ωραία... Εξαιρετικά. Καταπληκτικά. Κι άλλα τέτοια επιρρήματα. Το άφησα εκεί αν και ξέρω πως δεν θα λυθεί το πρόβλημα μόνο του. Θα ασχοληθώ μετά μαζί του. Τι γίνεται αυτές τις ημέρες; Δεν ξέρω τι παθαίνουν τα πράγματα... Το ένα μετά το άλλο. Πρώτα το φόρεμα. Μετά το κλειδί. Φυσικά, δεν είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί. Το να σκιστεί ένα φόρεμα ή το να σπάσει ένα κλειδί. Το να μην ανοίγει μια πόρτα. Όπως και στην ζωή, δεν είναι το χειρότερο το να μην ανοίγει μια πόρτα... το να μην έχεις το κλειδί για αυτήν ή το να μην ταιριάζει το δικό σου κλειδί σε αυτήν ή το να σπάσει το κλειδί σου μέσα σε αυτήν... Όχι, πολλές φορές, υπάρχουν πόρτες που ανοίγουν διαφορετικά... ή μπορεί ακόμα και να είναι ήδη ανοιχτές και να μην χρειαζόσουν καν κλειδί για να τις ανοίξεις. Επίσης, πολλές φορές, υπάρχουν πόρτες που μένουν κλειστές και που δεν ανοίγουν, δεν μπορούν να ανοίξουν, για εσένα. Με τίποτα; Με τίποτα. Δεν πειράζει. Καμιά φορά, οι πόρτες περιορίζουν τις εκδοχές σου, δεν τις ανοίγουν μα τις στενεύουν. Δεν ξέρω ακόμα τι θα γίνει; Θα σκιστεί το φόρεμα; Θα βγει το σπασμένο κλειδί; Θα ανοίξει η πόρτα; Όλες οι εκδοχές μπροστά μου. Μπορεί. Μπορεί. Μπορεί. Μπορεί και όχι. Όλα πιθανά. Αλλά... και πάλι... αλλού κρύβεται η ουσία... Ένα κλειδί είναι απλά ένα κλειδί. Ό,τι κι αν ανοίγει. Ένα φόρεμα είναι απλά ένα φόρεμα. Ό,τι κι αν εκφράζει. Τα σπασμένα κλειδιά δεν ορίζουν ποιες πόρτες τελικά θα ανοιχτούν και τα σκισμένα φορέματα δεν ορίζουν ποια σώματα τελικά θα χορέψουν. Αυτό που φαντάζομαι θέλω να πω είναι... δεν ανήκουν τα σώματα στα φορέματα, τα φορέματα ανήκουν στα σώματα...


Γεγονός 03



Γεγονός 03: Δεν ήταν, όμως, μόνο τα μενταγιόν. Ήταν και τα μπρελόκ. Α! Αυτά τα μπρελόκ στα κλειδιά! Πόσες ιστορίες λένε για τους ανθρώπους! Σε κάθε στάδιο της ζωής μου τα κλειδιά μου είναι διαφορετικά. Έχουν υπάρξει με πολλά ή με λίγα μπρελόκ. Σπάνια με καθόλου. Τον τελευταίο καιρό τα κλειδιά μου είχαν πάνω τους μόνο δύο μπρελόκ. Συνήθως έχω περισσότερα, πολλά περισσότερα. Τώρα; Δύο. Το ένα δώρο του μεγάλου μου αδερφού. Το άλλο δώρο της μικρής μου αδερφής. Μου τα έκαναν δώρο και τα δύο αυτήν την χρονιά. Και έτυχε να έχουν τα ίδια ακριβώς χρώματα. Κόκκινο, κίτρινο, μαύρο. Έτσι φόρεσα και στα ίδια τα κλειδιά μου "καπελάκια", δεν έχω ιδέα πώς ονομάζονται αυτά που τυλίγουν το πάνω μέρος των κλειδιών. Ένα κόκκινο και ένα κίτρινο. Και αυτά ήταν τα φετινά χρωματιστά κλειδιά μου. Και κάπως αισθανόμουν πως κουβαλάω και τους δύο αδερφούς μου και τις δύο αδερφές μου μαζί με αυτά. Και τον πατέρα μου. Τα φετινά κλειδιά δήλωναν οικογένεια. Όμως... τι έγινε πάλι τις τελευταίες εβδομάδες; Δεν ξέρω τι έπαθαν ούτε αυτά. Το ένα μετά το άλλο. Πρώτα βγήκε η μπιλίτσα. Μετά έφυγε το κρικάκι. Πάει και το ένα μπρελόκ... μετά από λίγες ημέρες... πάει και το άλλο... Πρώτα του αδερφού μου, μετά της αδερφής μου. Δεν τα έχασα. Πάλι, δεν τα έχασα. Τα κατάλαβα κι αυτά ακριβώς την στιγμή που έφυγαν. Έμειναν τα κλειδιά μόνα τους. Με τα κοκκινοκίτρινα "καπελάκια" τους. Βέβαια, φτιάχνονται... δεν είναι δύσκολο να φτιαχτούν... αν και φοβάμαι μην τώρα είναι πιο εύκολο να φύγουν... να χαθούν... Αμέσως... ο φόβος της απώλειας... ακόμα και για τα μικρά... Από την άλλη... ισχύει με τα μπρελόκ ότι και με τα μενταγιόν... τίποτα δεν χάθηκε και όλα είναι ακόμα εδώ... αυτά... μη διασκορπισμένα μα χαλασμένα... στο ίδιο ράφι της βιβλιοθήκης του δωματίου... Ένας bubble bobble και μία χαμογελαστή φατσούλα περιμένουν να φτιαχτούν... Θα τα φτιάξω... αλλά μπορεί να τα κρεμάσω κάπου μέσα στο δωμάτιο... μάλλον θα μπουν άλλα μπρελόκ στα κλειδιά μου... Και πάλι... αλλού κρύβεται η ουσία... όπως είπα... ισχύει με τα μπρελόκ ότι και με τα μενταγιόν... Αυτό που φαντάζομαι θέλω να πω είναι... δεν ανήκουν οι άνθρωποι στα κλειδιά, τα κλειδιά ανήκουν στους ανθρώπους...


Γεγονός 02



Γεγονός 02: Τις τελευταίες εβδομάδες ανάμεσα στα διάφορα τρεξίματά μου είδα τα μενταγιόν μου να χαλάνε ένα ένα. Ειλικρινά δεν ξέρω τι έπαθαν. Το ένα μετά το άλλο. Έσπασαν τα κρικάκια, χάλασαν τα σκοινάκια. Δεν έχασα κανένα γιατί όλα τα καταλάβαινα την στιγμή ακριβώς που χάλαγαν. Έπεφτε η πεταλούδα, έφευγε η καρδούλα... Το κάθε μενταγιόν μου έχει και μια ιστορία. Κάποιος μου το έδωσε, κάποιος μου το χάρισε, κάτι συνέβηκε, κάτι ειπώθηκε. Κάτι υπάρχει πίσω από τα διάφορα μικρά απλά κοσμηματάκια μου... Κάποια κατάσταση ή κάποιος άνθρωπος... Κάποια σχέση ή κάποιος αγώνας... Κάποιο αίσθημα ή κάποιο συναίσθημα... Μπορεί να είναι ακόμα και κάτι που πήρα εγώ για εμένα... Για να θυμάμαι ή για να μην φοβάμαι... Για να συνεχίζω ή για να μην σταματάω... Διάφοροι λόγοι... που κρέμονται στο λαιμό μου... και κανένας δεν γνωρίζει πόσο κουβαλάω όλη μου την ζωή όλη την ώρα... Αυτήν την ζωή είδα να πέφτει και να χαλάει... μαζί με τις γαλάζιες πεταλούδες και τις ασημένιες καρδούλες που εκτοξεύονταν... Από την άλλη... τίποτα δεν χάθηκε και όλα είναι ακόμα εδώ... διασκορπισμένα και χαλασμένα... στα διάφορα ράφια της βιβλιοθήκης του δωματίου... αλλά ακόμα κι αν χανόντουσαν... οι πεταλούδες και οι καρδούλες... όσο κι αν θα στενοχωριόμουνα... γνωρίζω πως η ζωή μου δεν θα χανόταν μαζί τους... Γιατί τα δικά μας κομμάτια όσο κι αν υπάρχουν μέσα στα αντικείμενα υπάρχουν κι έξω από αυτά... Αυτό φαντάζομαι που θέλω να πω είναι... Δεν ανήκουν οι στιγμές στα αντικείμενα, τα αντικείμενα ανήκουν στις στιγμές...


Γεγονός 01



Γεγονός 01: Κοιμήθηκα δύο ημέρες συνεχόμενα 8 ώρες και αισθάνομαι ακόμα κουρασμένη (σχεδόν ποτέ δεν χρειάζομαι 8 ώρες ύπνου, είμαι από τους ανθρώπους που με 6-7 ώρες είμαι πολύ καλά, ξεκούραστη και δυνατή). Παρόλα αυτά, νομίζω θα χρειαστώ 8ωρα ύπνου για μία εβδομάδα ακόμα, τουλάχιστον. Μάλλον βγαίνει η κούραση όχι μόνο όλης της εβδομάδας που ήταν με λιγοστό ύπνο αλλά και όλης της χρονιάς που ήταν γεμάτη ένταση από όλες τις απόψεις... Κάποτε θεωρούσα... ναι, ναι, αν είναι δυνατόν... πως ο ύπνος είναι... χάσιμο χρόνου... Θεωρούσα πως έπρεπε να τρέχω ασταμάτητα 24ώρες το 24ώρο για να προλάβω... Τι να προλάβω; Να κάνω όλα όσα θέλω να κάνω. Να προλάβω να ζήσω... Τώρα τον συμπαθώ τον ύπνο. Δεν μπορώ χωρίς αυτόν. Τον χρειάζομαι. Μόνο αν κοιμάμαι σωστά και αν τρώω σωστά αισθάνομαι πως έχω τις δυνάμεις που θέλω να έχω για να κάνω όσα θέλω και όσα πρέπει να κάνω... Υπάρχουν κάποιες ημέρες στην διάρκεια μία χρονιάς που υποχρεωτικά θα κοιμηθώ λιγότερο... αλλά δεν επιτρέπω να συμβαίνει για πολύ. Γιατί; Γιατί ο ύπνος ξεκουράζει και το σώμα και την διάθεση. Μόνο αν είσαι ξεκούραστος μπορείς να λειτουργήσεις με καθαρό μυαλό και ανοιχτό συναίσθημα... Αυτό φαντάζομαι που θέλω να πω είναι... να τον αγαπάτε τον ύπνο και, ίσως, θα σας αγαπήσει και αυτός...



7/14/17

Δεν είναι...



Δεν είναι τα ανέκφραστα συναισθήματα ούτε οι ανείπωτες σκέψεις αυτά που θα με πνίξουν. Ό,τι θέλω να πω το λέω χωρίς φόβο κι ό,τι είναι να αισθανθώ το αισθάνομαι με όλο μου το "είναι". Ούτε η πορεία του έρωτα, όσο δύσκολη κι αν ήταν, είναι αυτό που θα με πονάει στο τέλος. Ούτε καν το ασταμάτητο κυνήγι της αγάπης και η προσπάθεια να την δημιουργήσω από το πουθενά και να την διατηρήσω παντού και πάντα. Όχι, ούτε καν η αγάπη που τόσο αγαπώ και προσπαθώ με τόσο κόπο να την σώσω και να την εξαπλώσω, ούτε η αποτυχία μου σε αυτό δεν είναι αυτή που θα με καταστρέψει. Θα ξέρω πως προσπάθησα τίμια και αυθεντικά κι αυτό θα είναι αρκετό. Άλλο είναι αυτό που θα με καίει μέσα μου αιώνια. Τα απραγματοποιητα όνειρα και οι ανολοκλήρωτες ιδέες... αυτά είναι αυτά... από τα οποία θα καώ... Αυτά που ήθελα να γίνω... αυτά που ήθελα να είμαι... αυτά που δεν έγινα... αυτά θα με κάνουν στάχτη... Αυτά που δεν με άφησαν να γίνω... Και βάζω πολύ συνειδητά το κομμάτι των άλλων σε αυτό. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που ρίχνουν την ευθύνη στους άλλους όταν δεν τους ανήκει. Αλλά, καλώς ή κακώς, ζούμε σε αυτόν τον κόσμο. Και για κάποιους από εμάς δεν υπάρχει χώρος γιατί δεν μας αφήνουν χώρο για να υπάρξουμε. Αυτό που αιώνια θα θρηνώ... είναι όλο αυτό το ταλέντο που χάνεται στον κόσμο επειδή επίτηδες το αφήνουν να χαθεί... Τα τελευταία δάκρυά μου θα είναι για τους ταλαντούχους ανθρώπους...



6/20/17

Βαρέθηκα


Βαρέθηκα

Βαρέθηκα τις προσφορές κι όλες τις διαφημίσεις,
κουράστηκα να βλέπω στην οθόνη τις ειδήσεις,
μηνύματα με δώρα, όχι στο κινητό μου,
δεν θέλω τίποτα κενό να μπαίνει στο μυαλό μου,
κρατήστε πια τις κάρτες σας και τα φυλλάδιά σας,
θέλω να ζήσω την ζωή χωρίς την άδειά σας,
μην παίρνετε τηλέφωνο στον σταθερό αριθμό μου,
γιατί ενοχλείτε πιεστικά τον φυσικό ρυθμό μου,
όχι άλλα δήθεν δωρεάν όχι άλλα κάπως «γειά σας»,
όχι άλλο «περιμένετε» να δω την προσφορά σας,
ποια είναι η ηλικία σας και ποιο το όνομά σας,
αν είστε παντρεμένος και πόσα τα παιδιά σας.
Δεν έχω αριθμό ταυτότητας, δεν έχω Α.Φ.Μ.,
Δεν έχω ούτε κλειδάριθμο, δεν έχω ούτε κλειδί,
Δεν έχω πόρτα, σπίτι, χώρα, δεν έχω πια δουλειά,
Και δεν θα έχω ούτε ποτέ του κόσμου τα λεφτά.
Το ξέρω πια κυκλοφορούν όλοι με χρεωστικές,
και βλέπεις τους παππούδες με τις πιστωτικές,
να βασανίζονται στα pin, να ψάχνουν αριθμούς,
να χάνονται σ’ ένα σωρό σύνθετους κωδικούς.
Και δεν είμαι από αυτούς που δεν αντέχουν την τεχνολογία,
μα, όπως πάντα, η λάθος χρήση της χαλάει την ιστορία,
και δεν είμαι από αυτούς που ακυρώνουν τα σχολεία,
μα ο τρόπος της εκπαίδευσης την πνίγει την παιδεία.
Χρειαζόμαστε άλλους δάσκαλους, άλλους πολιτικούς,
άλλους μπροστά μας, άλλους πίσω μας και άλλους διπλανούς.
Χρειαζόμαστε άλλη σκέψη και άλλη νοοτροπία,
για να ανέβει η διάθεση και η ψυχολογία.
Στα αισθήματα, μας έμαθαν να κάνουμε εκπτώσεις,
τις σκέψεις να προσφέρουμε σπάνια και με δόσεις,
το καθετί ωραίο να γίνεται φτηνό,
το όμορφο γενναίο να μοιάζει με δειλό.
Σε χαμηλής ποιότητας, να ζούμε, εκπομπές,
να σχολιάζουμε μονάχα των άλλων τις ζωές.
Τι εύκολη η κριτική από τον καναπέ μας!
Τι αδιάφορη που είναι η ζωή πίνοντας τον καφέ μας!
Κρατάμε μια απόσταση από ό,τι κι αν συμβαίνει,
όλα περνάνε μέσα μας μα τίποτα δεν μένει...
Μην μου μιλάς, μην με ρωτάς, δεν θες να με γνωρίσεις
για αυτού του κόσμου τα τρελά δεν έχω απαντήσεις,
εγώ γεννήθηκα αλλιώς, έχω άλλα πιστεύω,
κι αυτόν τον ύπουλο χορό εγώ δεν τον χορεύω...
Αλλιώς είναι τα όνειρα, άλλη ιδεολογία,
άλλο το πώς βρεθήκαμε σε ετούτη την κηδεία,
σκοτώνουμε το όραμα, θάβουμε την ελπίδα,
κι η μόνη μας απάντηση «δεν άκουσα» «δεν είδα»!
Και τι ακριβώς δεν άκουσες και τι ακριβώς δεν είδες;
Πού ήσουν όταν έγινε, τι έκανες, πού πήγες;
Πώς έκλεισες τα μάτια σου; Πώς έκλεισες τα αυτιά σου;
Πώς πίστεψες πως δήθεν δεν θα έρθει κι η σειρά σου;
Δεν φταίνε μόνο εκείνοι, δεν φταίνε μόνο οι άλλοι,
ευθύνονται και όσοι, το σκύβουν το κεφάλι.
Ευθύνη έχω κι εγώ, ευθύνη έχεις κι εσύ,
που σβήσαμε απ’ το λεξικό το ισχυρό «μαζί».
Αυτό ήταν, το ξέρεις;, το δυνατό χαρτί μας,
Μα εμείς πήγαμε πάσο μπροστά στον «νικητή» μας.
Ποιος ήτανε, λοιπόν, αυτός, ο απέναντί μας;
αυτός ο ύπουλος εχθρός που πήρε την ζωή μας;
Κοιτάζω τον καθρέφτη, με βλέμμα καθαρό,
και πια δεν βλέπω φίλο, δεν βλέπω ούτε εχθρό,
Μα το χειρότερο απ’ όλα, χάνω την ανθρωπιά μου,
Και κάπως έχω μείνει να ζω με την σκιά μου.
Δεν έχω σχήμα προσώπου, δεν έχω χρώμα ματιών,
ούτε δακτυλικό αποτύπωμα ανθρώπινων χεριών,
δεν έχω ύψος, βάρος, δεν έχω ηλικία,
δεν έχω δρόμο, διεύθυνση, ούτε και κατοικία.

Έπαιξα τον ρόλο μου σε μία σάπια μπάντα,
Γεννήθηκα στο πουθενά και πέθανα στα πάντα...




3/24/17

Γκρίζο



(Ψάχνοντας ένα συγκεκριμένο τετράδιο, βρίσκοντας ένα ξεχασμένο κείμενο... Κάτι που γράφτηκε σε κάποιο από τα «πριν» μου... Έχω ενστάσεις εγώ για όσα έγραψα εγώ... εγώ για εμένα... αλλά και πάλι δεν θα κάνω ούτε αλλαγές ούτε διορθώσεις...)


Γκρίζο


Δεν έχω βάψει ποτέ τα μαλλιά μου. Ούτε μία φορά στην ζωή μου. Είχα πάντα την αίσθηση πως οι γυναίκες είναι πιο όμορφες με το φυσικό χρώμα των μαλλιών τους. Κάπως σαν να ένιωθα πως η φύση γνωρίζει καλύτερα από εμάς σε σχέση με το τι μας ταιριάζει.
Ὀποτε έβλεπα μια γυναίκα με το φυσικό χρώμα των μαλλιών της και μετά με το αλλαγμένο χρώμα των μαλλιών της, μου φαινόταν πολύ πιο όμορφη με το φυσικό της χρώμα. Ίσως και να είχα-έχω άλλη αίσθηση για το τι σημαίνει ομορφιά. Μπορεί.
Μόνο μία φορά στην ζωή μου, σε μία μόνο γυναίκα, θυμάμαι πως είδα να γίνεται μια εντυπωσιακή μεταμόρφωση με την αλλαγή στο χρώμα των μαλλιών της. Είχε πολύ λευκό δέρμα, υπερβολικά λευκό, αυτό το λευκό... το πορσελάνινο, το παραμυθένιο... και έβαψε τα μαλλιά της, μαύρα, κατάμαυρα, αυτό το μαύρο... το σκοτεινό, το βαθύ... Αυτή η αντίθεση του λευκού και του μαύρου, του φωτός και του σκοταδιού... σε συνδυασμό με τα σχετικά σκιστά της μάτια... την έκανε να μοιάζει σαν ένα μαγικό πλάσμα που προέρχεται από έναν άλλον πλανήτη... Κάτι ανάμεσα σε πριγκίπισσα και μάγισσα... ξωτικό και νεράιδα... Δεν γινόταν να περάσει από δίπλα σου και να μην στρέψεις το βλέμμα σου για να την κοιτάξεις. Άντρες και γυναίκες έμεναν εντυπωσιασμένοι από αυτήν την εξωτική, σχεδόν απρόσιτη, παρουσία. Έπειτα έβαψε τα μαλλιά της έντονο πορτοκαλί. Αυτό το χρώμα... το καροτί. Τότε ήταν της μόδας. Και έτσι απλά από την μία στιγμή στην άλλη έγινε, στα δικά μου μάτια, καθημερινή, συνηθισμένη, σχεδόν απαρατήρητη ανάμεσα στις τόσες γυναίκες που είχαν βάψει κι εκείνες τότε ακριβώς το ίδιο χρώμα τα μαλλιά τους. Και πάλι είμαι σίγουρη πως με το φυσικό της χρώμα αυτή η γυναίκα αποκλείεται να ήταν «ίδια» με τους άλλους. Δεν την είδα ποτέ με το φυσικό της χρώμα. Αλλά πρέπει να παραδεχτώ πως με το μαύρο χρώμα στα μαλλιά της ήταν η μοναδική φορά που θυμάμαι γυναίκα να βάφει τα μαλλιά της και να γίνεται μια τόσο εντυπωσιακή αλλαγή... Μια μαγική μεταμόρφωση.
Τέλος πάντων. Το νόημα είναι άλλο και αλλού. Χωρίς, φυσικά, να θεωρώ κακό ή άσχημο ή περίεργο ή κάπως το να βάφουν οι γυναίκες τα μαλλιά τους, χωρίς να σημαίνει πως δεν μπορεί να είναι ωραίο στις γυναίκες το να βάφουν τα μαλλιά τους διάφορα χρώματα, χωρίς να σημαίνει πως δεν έχω δει πανέμορφες γυναίκες που βάφουν τα μάλλια τους έτσι όπως τα θέλουν κι όπως τις εκφράζει και συνεχίζουν να είναι πανέμορφες... προσωπικά, τις περισσότερες φορές, το φυσικό τους χρώμα, μου φαίνεται το πιο όμορφο για αυτές...
Αλλά όπως έγραψα αυτό είναι υποκειμενικό... Είναι η δική μου αντίληψη για το τι σημαίνει... ομορφιά...
Τώρα, λοιπόν, γιατί τα γράφω όλα αυτά;
Έχω μια άσπρη τρίχα στα μαλλιά μου.
Γκρίζα, για την ακρίβεια. (Αυτό το χρώμα... το γκρι... που μπαίνει πάντα στην ζωή...)
Και τώρα πια... δεν θα είναι μία... Μπορεί και να έγιναν και δύο ή τρεις ή τέσσερις ή... Δεν έχει σημασία...
Μεγαλώνω... και δεν θα γράψω ωριμάζω... Θα γράψω απλά πως μεγαλώνω... και ήταν-είναι η πρώτη φορά που σκέφτηκα... μήπως... ήρθε η ώρα... να βάψω τα μαλλιά μου... ή μήπως... δεν ήρθε η ώρα... και απλά να αφήσω την φύση και τον χρόνο να κάνουν ό,τι θέλουν να κάνουν... Ίσως εκείνοι γνωρίζουν καλύτερα από εμένα...
Μπορεί να έχω μια γκρίζα τούφα και να γίνω σαν εκείνη την ηρωϊδα που ήταν γοητευτική ακόμα και με την γκρίζα τούφα της... Ή μπορεί και να γκριζάρουν-ασπρίσουν όλα τα μαλλιά μου... Πάντα, μου φαίνονταν εντυπωσιακοί οι άνθρωποι που άφηναν τα μαλλιά τους να είναι κάτασπρα... Εκείνες οι γυναίκες με τα μακρυά γκρίζα μαλλιά ή με τις κάτασπρες μπούκλες... Πάντα μου φαίνοταν γοητευτικές... Ή μπορεί και να τα βάψω... το φυσικό μου χρώμα... Εδώ γελάνε... Η πρώτη φορά που θα βάψω τα μαλλιά μου να είναι για να τα βάψω το χρώμα το δικό μου... Το χρώμα που έχουν ακόμα... Το χρώμα που δεν θα έχουν στο μέλλον... Αλλά δεν είμαι σίγουρη... μπορεί να θέλω απλά να αποδεχτώ το καινούριο τους χρώμα... Αυτό το χρώμα που έχουν τώρα... και αυτό που θα έχουν μετά... και κάθε τώρα... και κάθε μετά...
Ειλικρινά, δεν ξέρω τι θα κάνω... Απλά μου φαίνεται λίγο περίεργα αστείο... Τι κάνει κανείς με αυτό το γκρίζο χρώμα στην ζωή του;
Οι άντρες αρχίζουν να χάνουν τα μαλλιά τους, καμιά φορά, σε τέτοιες ηλικίες... Κι αυτό περίεργα παράξενο... το να σου πέφτουν τα μαλλιά... (Δεν μιλάμε από αρρώστια... εκεί είναι άλλου τύπου η συζήτηση... Μιλάμε από θέμα ηλικίας...)... Επειδή κυλάει ο χρόνος... Τους έβλεπα γύρω μου να παθαίνουν έναν πανικό γύρω από αυτό... Πώς θα το κρύψουν... Πώς θα το καλύψουν... Πώς θα το αποδεχτούν... Ενώ κανείς δεν το προσέχει... κανείς δεν το παρατηρεί...

Η γοητεία είναι γοητεία... Η ομορφιά ομορφιά... Και υπάρχουν ανεξάρτητα από αυτά που αισθανόμαστε εμείς για εμάς... Και όλοι είναι άνθρωποι είναι γοητευτικοί και όλοι είναι όμορφοι...

Προσαρμοζόμαστε όλοι στο μεγάλωμα...

Έχω περίεργη σχέση με τον χρόνο...
Δεν με τρομάζει να μεγαλώνω...

Με τρομάζει το να μην κάνω όλα όσα θέλω να κάνω... Το να μην είμαι, το να μην γίνω, αυτό που θα ήθελα να είμαι, αυτό που θα ήθελα να γίνω. Το να μην είμαι ικανοποιημένη με εμένα και με την ζωή μου.

Περισσότερο με τρομάζει το γκρίζο χρώμα όχι στα μαλλιά μου μα στην καρδιά μου.

Και την αισθάνομαι κι αυτήν...

Να βάφεται, σιγά σιγά, γκρι...
Σαν να φοβάται την ζωή...

Εμένα τα μαλλιά μου πάντα είχαν το χρώμα το δικό μου...
Εμένα η καρδιά μου πάντα είχε τον χτύπο τον δικό μου...

Κι αν βάλω τον εαυτό μου στην βαφή...
Νομίζω δεν θα υπάρχει επιστροφή...

Ποιον κοροϊδεύω; Νομίζω... Ίσως... Μόνο για την τέχνη θα έβαφα τα μαλλιά μου... Μόνο για έναν ρόλο... Μόνο για έναν χαραχτήρα... Μόνο για να υποδυθώ κάποιον που δεν θα ήμουν εγώ... Μόνο για την τέχνη θα έκανα την καρδιά μου ακόμα και να χτυπάει διαφορετικά... Μα στην ζωή μου; Στην ζωή;

Καλώς μας ήρθες γκρι!
Πάμε να δούμε τι θα συμβεί...
Με αυτό το χρώμα...
που δεν το ζήσαμε ακόμα...


3/18/17

Μπαλόνια



(Σαν σήμερα το 2014... έγραψα αυτό...)


Μπαλόνια

Και τα μπαλόνια που βρίσκονται στην γη τρέμουν τις καρφίτσες. Και τα μπαλόνια που βρίσκονται στον αέρα τρέμουν τα πουλιά. Και τα μπαλόνια που ταξιδεύουν από την γη στον αέρα ή από τον αέρα στην γη, δεν τρέμουν ούτε τις καρφίτσες ούτε τα πουλιά... γιατί γνωρίζουν πως δεν έχει νόημα να χάσουν όλο το σύντομο ταξίδι τους μέσα στον φόβο... και αντί να τρέμουν ή να τρέχουν... απλά απολαμβάνουν την όποια διαδρομή... ανάμεσα στους ανθρώπους ή στα σύννεφα...



2/12/17

Έχεις κάτι που περιμένεις;



Ένας από τους ανθρώπους μου με ρώτησε... αν έχω κάτι που περιμένω στην ζωή μου, αυτήν την στιγμή. Αν έχω κάτι που ανυπομονώ, για παράδειγμα, ένα ταξίδι... Δικό του, το συγκεκριμένο παράδειγμα... Αν έχω κάτι που σκέφτομαι να έρθει εκείνη η ημέρα για να γίνει... Πώς σκεφτόμαστε πότε θα έρθει το Σαββατοκύριακο... ή πότε θα έρθουν τα γενέθλιά μας ή πότε θα έρθει εκείνη η ημέρα που το οτιδήποτε... που θα πας εκείνη την εκδρομή που κανόνισες ή που θα κάνεις εκείνη την έξοδο που οργάνωσες... που θα γίνει μια συνάντηση... που θα γίνει κάτι... όμορφο για εσένα... μια παράσταση, μια συναυλία, ένα σινεμά, ένα πλανητάριο... κάτι, κάτι, οτιδήποτε... Σκέφτηκα για λίγο την ερώτηση... και συνειδητοποίησα... πως πια... τίποτα δεν περιμένω... Δεν υπάρχει τίποτα που να περιμένω να έρθει... Ίσως είναι που περίμενα πολύ στην ζωή μου... Όλο περίμενα... Όλο ευχόμουν... Όλο κυνηγούσα για αυτό που περίμενα... Κι όλο δεν γινόταν αυτό που ευχόμουν... Όλο προσπαθούσα για να έρθει αυτό που περίμενα... κι όλο δεν ερχόταν... Όλο περίμενα... Έναν άνθρωπο... Μια συνεργασία... Έναν έρωτα... Μια αγάπη... Ένα γεγονός... Μια κατάσταση... Ένα συναίσθημα... Μια σκέψη... Ένα δημιούργημα... Μια έμπνευση... Όλο περίμενα... ένα επιθυμητό αποτέλεσμα... μια γλυκιά ανταμοιβή... Κι όλο δεν ερχόταν... Όλο περίμενα κάτι, οτιδήποτε... Κι όλο δεν ερχόταν τίποτα, οτιδήποτε... Και έτσι απλά σταμάτησα να περιμένω... Και έτσι απλά σταμάτησα και να απογοητεύομαι... Γιατί όταν δεν περιμένεις κάτι, δεν απογοητεύεσαι κι επειδή δεν έρχεται... Όλο περίμενα να ανοίξει μια αυλαία... μα δεν άνοιγε... να αρχίσει μια παράσταση... μα δεν άρχιζε... να ειπωθεί ένα κείμενο... που δεν ειπωνόταν... να κινηθεί μια επικοινωνία... που δεν κινούνταν... Όλο προσπαθούσα να κουνήσω, τα ακίνητα... να ταρακουνήσω, τα σταθερά... Μα τίποτα απλά δεν συνέβαινε... ανεξάρτητα από τις προσπάθειές μου... Σκέφτηκα την ερώτηση του και του απάντησα αυτό που συνειδητοποίησα εκείνη την στιγμή... Τώρα πια δεν περιμένω τα μεγάλα, δεν ανυπομονώ για αυτά... περιμένω και ανυπομονώ, καμιά φορά, ίσως, για κάποια μικρά... Για εκείνο το πολύτιμο ήσυχο μισάωρο το καθημερινό με τον εαυτό μου... Για εκείνο το ζεστό πρωινό ρόφημα... Για εκείνο το χιλιογραμμένο μουτζουρωμένο τετράδιο... Για εκείνες τις στιγμές που είμαι μόνο εγώ με εμένα... Μόνο αυτά περιμένω... Μόνο για αυτά ανυπομονώ... Και είναι και τα μόνα που συμβαίνουν... Δεν τα περιμένω χωρίς να έρχονται... αλλά έρχονται... καθημερινά... Περιμένω πότε θα περπατήσω... γιατί αυτή η ώρα του περπατήματος είναι ιερή... Περιμένω πότε θα ακούσω μουσική... γιατί αυτή η ώρα της μουσικής είναι θεϊκή... Δεν έχω ανάγκη άλλα μέρη για να είμαι καλά... Δεν έχω ανάγκη άλλους ανθρώπους για να έχω λίγη ησυχία μέσα μου... Δεν έχω ανάγκη από κάτι να ανυπομονώ για να κρατηθώ από αυτό... Έχω κάποια όνειρα... αλλά δεν τα περιμένω... αν είναι κάτι να γίνει, φαντάζομαι θα γίνει... κι αν δεν γίνει, δεν θα γίνει... Ξέρω πως αρκετά πράγματα δεν ορίζονται από εμένα... κι έτσι... κάνω απλά ό,τι μπορώ... Περιμένω τα ήσυχα, τα απλά και τα όμορφα... Αυτά με γεμίζουν... Αυτά με ηρεμούν... Κι αυτά έρχονται... και δεν με απογοητεύουν... Και όσο για τα μεγάλα; Ίσως πολλά μικρά να φτιάχνουν κάτι μεγάλο... Ίσως όλες αυτές οι μικρές στιγμές μου να φτιάχνουν όλη μου την ζωή... Κι αυτό... πια... μου είναι αρκετό...

Είναι ένας απίστευτος συνδυασμός απόλυτου μηδενισμού και υψηλής συνειδητοποίησης. Ίσως αυτό με κάνει να είμαι, ταυτόχρονα, τόσο αισιόδοξη και τόσο απαισιόδοξη μαζί.

Δεν περιμένω ένα καλύτερο μέλλον. Περιμένω ένα καλύτερο παρόν.
Δεν περιμένω κάτι αόρατο. Περιμένω κάτι ορατό.
Δεν περιμένο κάτι σύνθετο. Περιμένω κάτι απλό.
Δεν περιμένω τίποτα από τους άλλους. Περιμένω κάποια πράγματα από εμένα.
Δεν περιμένω πολύ. Περιμένω λίγο. Για αυτά που έρχονται κι όχι για αυτά που δεν έρχονται.

Κι έτσι οι αναμονές γίνονται αναπνοές...



Σκόνη Σκόρδο




Από ό,τι, λοιπόν, κατάλαβα, αυτό που θέλεις να μου πεις είναι πως νιώθεις ότι σου λείπει το, πώς το είπες;, αλάτι ή το πιπέρι ή το αλατοπίπερο ή το ό,τι είπες την ζωής σου. Αλλά εγώ, όσο σε ξέρω, όσο σε έχω ζήσει, αισθάνομαι πως αυτό που σου λείπει δεν είναι το αλάτι ή το πιπέρι ή το αλατοπίπερο της ζωής σου. Αφού μιλάμε με διατροφική μεταφορά... θα έλεγα πως αυτό που σου λείπει, αυτό που απουσιάζει από την ζωή σου είναι σκόνη... όχι, όχι τέτοια σκόνη, περίμενε να ολοκληρώσω... ξέρεις πως είμαι κατά των όποιον ναρκωτικών και των όποιων εξαρτήσεων... άλλη σκόνη. Σκόνη σκόρδο. Μάλιστα. Αυτό σου λείπει. Είδες; Δεν ήξερες καν ότι υπάρχει. Αυτό είναι μία ακόμα απόδειξη πως αυτό είναι το πιθανότερο να σου λείπει. Η δική σου σκόνη σκόρδο. Περίμενε να σου εξηγήσω... Μην βιάζεσαι να βγάλεις συμπεράσματα... Ξέρω πως δεν σου αρέσει το σκόρδο... αλλά κάνε λίγη υπομονή μέχρι να τελειώσω την σκέψη μου. Λοιπόν... όπως ξέρεις... δεν μου αρέσει να πετάω φαγητά... ναι, είναι γεγονός... Θεωρώ πολύ άσχημο το να πετιούνται τόσα φαγητά από τους ανθρώπους... Με τα φαγητά, λοιπόν, που μένουν πάντα κάνω σαλάτες... ξέρεις από αυτές τις σαλάτες που φτιάχνω μόνο εγώ με προχειρότητα και με βιασύνη και που τα θεωρώ τα καλύτερα και τα πιο νόστιμα φαγητά του κόσμου... Τα πετάω όλα μέσα... και μετά... πάντα βάζω αλάτι... φυσικά πιπέρι... λάδι... (τι χαρά όταν ανακάλυψα πόσο ωραίο είναι το λάδι όταν δεν βάζεις πολύ) και λεμόνι... (τι χαρά όταν ανακάλυψα πόσο ωραίο είναι το λεμόνι όταν βάζεις πολύ)... Τα βάζω όλα αυτά... Και το αλατοπίπερο που βάζω είναι, φυσικά, αρκετό... Δεν είμαι σίγουρη ότι θα μπορούσε άλλος άνθρωπος να φάει από τις σαλάτες μου... Όλα αυτά... σε σωστή δόση... είναι γεγονός... πως νοστίμιζαν το φαγητό μου... Χωρίς αλάτι... δεν γίνεται... Χωρίς πιπέρι... το ίδιο... Χωρίς λάδι; Χωρίς λεμόνι; Όχι, όχι... Θα ήταν καταστροφή... Μου αρέσει να τα βάζω όλα μαζί... και αυτά όλα τα υλικά έβαλαν γεύση ακόμα και στα πιο απλά φαγητά μου. Ακόμα και το πιο συνηθισμένο φαγητό αν φτιάξεις... πόσο διαφορετικό είναι με το αλατοπίπερο! Βέβαια, δεν υπάρχουν συνηθισμένα φαγητά... αλλά... Κατάλαβες το νόημά μου... Και για αυτό φαντάζομαι πως όλοι μιλάνε για το αλάτι και το πιπέρι και το αλατοπίπερο της ζωής... και άλλα τέτοια ωραία... Αυτό, όμως, που έκανε το δικό μου φαγητό από ωραίο σε υπερβολικά ωραίο ήταν κάτι που μέχρι πρόσφατα ούτε το είχα ακούσει. Ήταν η μαγική σκόνη σκόρδο! Και να φανταστεί κανείς πως δεν τρώω ιδιαίτερα το σκόρδο... Και είναι αλήθεια... στην αρχή ήμουν διστακτική... επιφυλακτική... Είχα αυτήν την έκφραση που έχεις κι εσύ και όποιος άλλος του έχω μιλήσει για αυτό το μαγικό συστατικό που έβαλε νοστιμιά στην ζωή μου. Αλλά... παρόλο που είχα αυτήν την έκφραση... δοκίμασα. Και μία δοκιμή ήταν αρκετή για να με πείσει πως αυτό ήταν το συστατικό που έλειπε από τις δικές μου σαλάτες. Από το δικό μου φαγητό. Από την δική μου ζωή. Αυτό που θέλω να σου πω... είναι πως καλά τα αλάτια και τα πιπέρια και τα αλατοπίπερα... αλλά το θέμα είναι να βρεις εκείνο το κάτι... που μπορεί να μην είναι και τόσο γνωστό... και που μπορεί να μην συμφωνείς με όλους στο ότι όντως νοστιμίζει την ζωή... αλλά που σε εσένα, σε εσένα και μόνο, κάνει την γεύση της ζωής σου να πάει... πιο μακρυά... πιο ψηλά... προς διάφορες γευστικές κατευθύνσεις... Εμένα ήταν η σκόνη σκόρδο στο φαγητό. Και έψαξα να βρω τι είναι αυτή η σκόνη σκόρδο στην ζωή μου. Τι είναι αυτό... που δεν την νοστιμίζει απλά... αλλά την σούπερ νοστιμίζει... Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία... Εσένα η ζωή σου... ποτέ δεν ήταν αδιάφορη! Ω! Πόσο άδικο θα ήταν να πούμε πως η δική σου ζωή ήταν ή είναι ανάλατη;! Ούτε μία στιγμή δεν την ένιωσα έτσι... Δεν είναι σωστό να το πούμε αυτό, απλά και μόνο επειδή βρίσκεσαι σε ένα σημείο της ζωής σου που νιώθεις κάπως... πώς να το πω... κάπως... χωρίς... χωρίς να έχεις αυτό που θα ήθελες να έχεις... χωρίς να είσαι αυτό που ήθελες να είσαι... Όμως η ζωή σου είχε πάντα αλάτι. Είχε και πιπέρι. Είχε και λάδι και λεμόνι, αρκετές φορές. Και πόση ζάχαρη είχε!!! Αυτό που δεν είχε, αυτό που νιώθεις ότι δεν έχει τώρα, είναι κάτι που δεν σκέφτηκες να βάλεις ποτέ, κάτι που δεν ήξερες πως υπάρχει για να το βάλεις... Σκόνη σκόρδο. Δηλαδή, για παράδειγμα, σκόνη σκόρδο. Γιατί μπορεί να είναι κάτι άλλο το δικό σου υλικό, κάτι που δεν το γνωρίζω για να σου το πω. Κάτι αντίστοιχο, κάτι που κι εγώ μπορεί να μην το έχω ξανακούσει. Και η αποστολή σου τώρα είναι το βρεις. Και είναι λογικό... γιατί όσο μαθαίνουν οι μάγειρες... όλο κι ανακαλύπτουν και καινούρια υλικά... όλο και φτιάχνουν καινούριες συνταγές... Η ζωή σου δεν είναι χωρίς αλάτι, η ζωή σου χρειάζεται σκόνη σκόρδο. Χρειάζεται το κάτι παραπάνω. Πρέπει να ψάξεις μέσα και έξω από το σπίτι για να το βρεις. Σε βιβλία. Σε καταστήματα. Εδώ ή αλλού. Θέλεις το κάτι παραπάνω και είναι λογικό που το θέλεις. Έχεις ανάγκη την εξέλιξη της γεύσης σου. Έχεις ανάγκη την εξέλιξή σου. Έχεις ανάγκη την ζωή σου. Συγνώμη για όλα αυτά τα μαγειρικά... αλλά... όλος ο λόγος σου ήταν γεμάτος... γευστικές μεταφορές... και έπρεπε να προσπαθήσω να μιλήσω στην δική σου γλώσσα... στο κάτω κάτω αυτή είναι που δοκιμάζει και τις γεύσεις μας... η γλώσσα... με αυτήν επικοινωνούμε... με αυτήν γευόμαστε... Αλλά νομίζω πως πρέπει να προσθέσω και κάτι άλλο... έτσι... τροφή για σκέψη κι αυτό... αφού μιλάμε για τροφές κι αφού μιλάμε για σκέψεις... Θέλω να έχεις και κάτι άλλο έτσι στην άκρη του μυαλού σου... Καμιά φορά, δεν λείπει τίποτα από τα υλικά που έχουμε μπροστά μας... Ίσως αυτό που αισθάνεσαι πως λείπει είναι το ότι δεν ξέρεις τον τρόπο για να τα συνδυάσεις... Ίσως δεν λείπει τίποτα από το τραπέζι σου... Ίσως σου λείπει μια καλή συνταγή... που να σε κάνει να φτιάξεις κάτι καλό με όσα έχεις όχι με όσα δεν έχεις... Καμιά φορά, δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω από ό,τι έχεις και από ό,τι είσαι. Δεν χρειάζεται να πας κάπου αλλού. Δεν χρειάζεται να αναζητήσεις κάτι άλλο. Μπορείς να μείνεις στο σημείο σου και με ό,τι έχεις, χωρίς τίποτα παραπάνω, όχι μόνο να ζήσεις, όχι μόνο να δημιουργήσεις αλλά να μεγαλουργήσεις... Απλά... θέλει να βρεις τον τρόπο... να συνδυάσεις τα υλικά σου... να βρεις τις δόσεις... να βρεις τους χρόνους... Νομίζω αυτά είναι αρκετά για τώρα... Πάω κι εγώ να χαθώ... στις δικές μου αναζητήσεις ή μη αναζητήσεις... Πάντα χαίρομαι τις συζητήσεις μας... και ο λόγος που γράφω όσα σου είπα εδώ... είναι γιατί μου ζήτησες να γίνεις μέρος της ιστορίας μου... Ορίστε, λοιπόν... Μοιράζομαι όσα σου είπα, χωρίς να θεωρώ πως έχουν καμία ιδιαίτερη αξία πέρα από όση είχαν για εμένα και για εσένα. Για να δούμε στην πορεία αν θα βρεθούν οι γεύσεις που επιθυμούμε ή θα ξαναβρεθούν οι γεύσεις που νοσταλγούμε...


2/9/17

Γέλασαν



Ήταν ένας διάσημος σκηνοθέτης. Ένας πολύ διάσημος σκηνοθέτης. Όλοι οι ηθοποιοί ήθελαν να συνεργαστούν μαζί του. Στεκόταν ανάμεσα σε μερικούς ηθοποιούς όταν ο βοηθός του, που στεκόταν κι αυτός ανάμεσα σε μερικούς ηθοποιούς λίγο πιο μακρυά, τον ρώτησε για την θέση κάποιου ηθοποιού. «Είναι καλά εδώ;». Ήταν η ερώτηση. Τότε εκείνος είπε κάτι σε σχέση με το ότι είναι καλά η θέση του συγκεκριμένου ηθοποιού, γύρισε το κεφάλι προς τους ηθοποιούς και τους άλλους συντελεστές που είχε γύρω του και, χωρίς να μπορούν να ακούσουν οι άλλοι που στέκονταν πιο μακρυά, είπε «Αν γονατίσει κιόλας κι ανοίξει και το στόμα του, ακόμα καλύτερα.». Αυτό. Και τι έκαναν οι ηθοποιοί γύρω του; Γέλασαν. ΓΕΛΑΣΑΝ. Γ Ε Λ Α Σ Α Ν. Με ένα απαράδεκτο σχόλιο που ειπώθηκε για έναν ηθοποιό, ο οποίος ούτε καν το είχε ακούσει για να μπορέσει να έχει κάποια αντίδραση σε αυτό. Γέλασαν. Μόνο εγώ δεν γέλασα. Μόνο εμένα δεν μου φάνηκε αστείο. Μόνο εμένα μου φάνηκε απαράδεκτο. Μόνο εμένα μου φάνηκε προσβλητικό. Κοίταξα τον συγκεκριμένο ηθοποιό, εκείνο τον νεαρό άντρα, που ακόμα θυμάμαι, που έπαιζε έναν μικρό ρόλο, έναν πολύ μικρό ρόλο, έναν κομπάρσο. Απλά τον κοίταξα. Τίποτα άλλο. Χωρίς εκείνος να το ξέρει, χωρίς να μπορώ να του πω κάτι με το βλέμμα μου, απλά τον κοίταξα. Ήταν γεγονός. Δεν ήμουν σαν όλους τους άλλους. Εγώ δεν θα μπορούσα να γελάσω με κάτι τέτοιο. Εγώ δεν μπορούσα να γελάσω. Τι κάνω εδώ; Πώς είναι δυνατόν να συνεχίσω σε μια μόνιμη υποτίμηση; Αυτός ο κόσμος δεν είναι αυτός που θέλω να ζήσω την ζωή μου. Δεν νιώθω Καλλιτέχνης στον καλλιτεχνικό χώρο, όπως ακριβώς, δεν νιώθω Άνθρωπος στον ανθρώπινο κόσμο. Υποσχέθηκα να θυμάμαι, φράσεις και κινήσεις. Και δεν κράτησα την υπόσχεσή μου. Δεν θυμάμαι, δεν μπορώ να θυμηθώ πια, ούτε τα μισά. Λίγα από αυτά έμειναν στην μνήμη. Και πάλι καλά που έμειναν κι αυτά. Γιατί ένα συγκεκριμένο γεγονός, καμιά φορά, μπορεί να μιλήσει περισσότερο από θολά συναισθήματα και σκόρπιες σκέψεις. Μπορεί να περιγράψει καλύτερα τις καταστάσεις.

Είναι ένας διάσημος σκηνοθέτης. Ένας πολύ διάσημος σκηνοθέτης. Όλοι οι ηθοποιοί θέλουν να συνεργαστούν μαζί του.

Μόνο εγώ δεν θέλω. Μόνο εγώ.






2/8/17

Τους είδα...



Τους είδα εκείνους τους ανθρώπους να προχωράνε... Εσύ τους είδες; Εκείνους που έσπρωχναν για να προχωρήσουν; Εκείνους που πέρασαν δίπλα και από εσένα... Στεκόσουν ακριβώς μπροστά μου... Σε έσπρωξαν κι εσένα, παραπάτησες, σχεδόν έπεσες... Πήραν την θέση σου... κι έπειτα του πιο μπροστά σου... κι έπειτα του πιο μπροστά σου... Ξέρεις ποιους λέω... Εκείνους που φωνάζαν γκρινιάζοντας... Εκείνοι ήταν που έπαιρναν την σειρά, εκείνοι και που διαμαρτύρονταν... Γνωστό κι αυτό το σύνδρομο, ο θύτης να αισθάνεται και σαν θύμα... Αυτός που δημιουργεί το άδικο, να υποστηρίζει και πως είναι ο ίδιος που αδικείται... Τους είδα... Ήταν αυτοί που ενώ χωρίς βοήθεια δεν θα είχαν φτάσει εκεί που έφτασαν, οι ίδιοι δεν πρόσφεραν ποτέ την βοήθειά τους... Που όλα ορίζονται στην ζωή τους... σαν αντάλλαγμα... Αν σου δώσω αυτό, θα πρέπει να μου δώσεις εκείνο. Ποτέ δεν δίνουν κάτι, χωρίς να ζητήσουν κάτι. Ποτέ δεν προσφέρουν κάτι, χωρίς να περιμένουν κάτι. Τους είδα εκείνους τους ανθρώπους να προχωράνε... Τους είδες κι εσύ... Είδες κι εμένα όταν με έσπρωξαν... εγώ έπεσα... δεν μίλησες, σκέφτηκες να μιλήσεις... Δεν με βοήθησες να σηκωθώ, σκέφτηκες να με βοηθήσεις να σηκωθώ... Δεν έκανες τίποτα... Εσύ πιστεύεις ότι δεν έκανες επειδή δεν πρόλαβες να κάνεις... Εγώ πιστεύω ότι δεν έκανες επειδή δεν τόλμησες να κάνεις... Στεκόμουν, ακριβώς, πίσω σου, όταν με έσπρωξαν... και με άφησες να είμαι εκεί πεσμένη... μέχρι που σε έσπρωξαν κι εσένα... μέχρι που πήγες να πέσεις... μέχρι που συναντήθηκαν τα βλέμματά μας ξανά... μέχρι που επαναπροσδιόρισες αυτό το «δεν πρόλαβες» σε «δεν τόλμησες» όταν ούτε εσένα σε βοήθησαν οι γύρω σου και οι μπροστά σου... Τους είδα να προχωράνε και να προχωράνε και να προχωράνε... με κύριο «πιστεύω» τους, την υποτίμηση όλων των άλλων άνθρωπων... Εκείνοι είναι ανώτεροι όλων... Πάντα και παντού... Η δική τους ζωή είναι πάντα πιο σημαντική από των άλλων... Τα δικά τους προβλήματα πιο μεγάλα από όλων των άλλων... Μόνο εκείνοι έχουν σημασία... Μόνο εκείνη έχουν αξία... Μόνο εκείνοι... Παίρνουν τα αντικείμενα των άλλων στο πέρασμά τους... αντικείμενα που δεν τα χρειάζονται... μα που τα θέλουν απλά για να τα θέλουν... Παίρνουν την αξιοπρέπεια των άλλων... απλά περνώντας δίπλα τους... με μία κινήση τους ή μία φράση τους... Α! Πώς τους είδα να μιλάνε και πώς τους είδα να συμπεριφέρονται στο πέρασμα του χρόνου! Δεν μπορείς να φανταστείς! Ή μάλλον... μπορείς. Τους είδες, τους άκουσες... κι εσύ. Καμιά φορά, ξεχνάω πως ήσουν κι εσύ εκεί μαζί μου... γιατί εσύ δεν μίλησες ποτέ... εγώ όχι μόνο προσπάθησα να μιλήσω μα μίλησα κιόλας... κι ας μην είχε κανένα αποτέλεσμα... Τους είδα να προχωράνε και όσο πιο πολύ υποτιμούσαν τους ανθρώπους, τόσο πιο πολύ οι άνθρωποι τους ανέβαζαν ψηλά... Μην με ρωτάς πώς γίνεται... γίνεται... κι αυτό γνωστό σύνδρομο... Όσο πιο πολύ δεν συμπεριφέρονταν σωστά, τόσο πιο πολύ οι άνθρωποι τους θεωρούσαν ανώτερους επιβεβαιώνοντας τους! Ω! Αυτό ήταν το χειρότερο. Το να βλέπεις τους ανθρώπους να τους επιβεβαιώνουν κιόλας! Να τους υποστηρίζουν, να τους στηρίζουν! Ξέρεις ποιοι άνθρωποι τους υποστήριζαν και τους στήριζαν; Οι ίδιοι άνθρωποι που ήταν πεσμένοι κάτω επειδή εκείνοι τους είχαν ρίξει, εκείνοι που τώρα τους αποθέωναν! Τους έκαναν πιο ισχυρούς. Τους έκαναν πιο δυνατούς. Τους είδα να προχωράνε κι άλλο κι άλλο στην σειρά... Όχι με τίμιους τρόπους αλλά με άτιμους... Καμία αίσθηση δικαιοσύνης... Καμία ανάγκη ανθρωπιάς... Καμία προσπάθεια να ενδιαφερθούν για κάτι, οτιδήποτε... Και κανένας, ποτέ, να μην τους λέει τίποτα... για τα όρια που προσπερνάνε, για τις αξίες που καταπάτανε. Και να τα χρήματα μετά... Και να η εξουσία... Δηλαδή σε αυτούς τους ανθρώπους... να δίνονται τα χρήματα... σε αυτούς και η εξουσία... Και να και το δίδαγμα, αυτό είναι το χειρότερο, καταραμένο δίδαγμα, προς τους άλλους ανθρώπους... Αν θέλετε χρήματα... αν θέλετε εξουσία... αν θέλετε δύναμη... αν θέλετε επιτυχία... Να! Γίνετε έτσι! Γίνεται έτσι! Αν θέλετε να προχωρήσετε... ορίστε ο δρόμος και ο τρόπος. Αρκεί να τους σπρώξετε όλους μπροστά σας... Αν τους πατήσετε... ακόμα καλύτερα... θα πάτε και πιο ψηλά... όχι μόνο πιο μπροστά... αλλά και πιο ψηλά! Πιο ψηλά... ακόμα πιο ψηλά! Τους είδα εκείνους τους ανθρώπους να προχωράνε... πιο ψηλά... πιο μπροστά... προς όλες τις κατευθύνσεις... πατώντας ανθρώπους... κι άλλους κι άλλους κι άλλους... Καμία ενοχή... Καμία τύψη... Πώς κοιμούνται το βράδυ; Τους ρωτάνε οι επαναστάτες... Μια χαρά κοιμούνται το βράδυ... Τίποτα δεν καταλαβαίνουν... Εμείς δεν κοιμόμαστε καλά... Εκείνοι μια χαρά κοιμούνται... Τα μάτια τους ποτέ δεν είναι άυπνα... Με αδιάφορο βλέμμα; Μπορεί. Με ουδέτερο βλέμμα; Μπορεί. Αλλά χώρις ύπνο; Ποτέ... Τους είδα σε κάθε τους βήμα... Τους είδα σε κάθε τους κίνηση... Κι είδα πώς συνέχιζαν να τους αφήνουν να είναι έτσι... πώς τους διαμόρφωναν... πώς τους ενίσχυαν... Ποτέ κανείς δεν μπήκε μπροστά τους. Ποτέ κανείς δεν τους σταμάτησε. Αν θέλετε να έχετε χρήματα... Δεν θέλω να έχω πολλά χρήματα... τόσα ώστε να ζήσω! Αν θέλετε να έχετε εξουσία... Δεν θέλω να έχω πολλή εξουσία... θέλω πολλή δημιουργία... Θέλω να με αφήσετε να υπάρξω σε αυτήν την παράνοια που επικρατεί γύρω μας... Μα δεν υπάρχουν θέσεις για εσένα... Γιατί εσύ δεν σπρώχνεις. Ποτέ δεν θα υπάρξουν. Γιατί εσύ δεν πατάς τους άλλους γύρω σου. Ποτέ δεν θα υπάρξουν. Γιατί εσύ ενδιαφέρεσαι. Δεν θέλω να πάω μπροστά. Δεν θέλω να πάω ψηλά. Θέλω να μείνω εδώ που είμαι. Μπορώ ακόμα και σε αυτό το σημείο μου να εξελιχθώ. Αρκεί να μην με σπρώχνουν άλλοι για να περάσουν. Αρκεί να μην με πατάνε άλλοι για να με προσπεράσουν. Αρκεί να μην μου παίρνουν τα δικά μου αντικείμενα, αυτά που για εμένα χρειάζονται για την συνέχειά μου, ενώ για εκείνους που τα παίρνουν είναι απλά άλλο ένα κομμάτι στην συλλογή κατάκτησής τους. Αρκεί να μην μου παίρνουν την αξιοπρέπεια. Αλλά δεν με αφήνουν να ζήσω με αξιοπρέπεια. Δεν μπορώ να ζω βλέποντας, γύρω μου, κάτω όλους τους ανθρώπους. Τους είδα εκείνους τους ανθρώπους να προχωράνε... όρθιοι... με το κεφάλι ψηλά... αδιαφορώντας για ό,τι είναι πίσω τους... Μα είναι αυτό προχώρημα; Σε ρωτάω. Είναι προχώρημα; Και να είναι μπροστά, και να είναι ψηλά, εκείνοι! Εκείνοι που δεν πιστεύουν σε έναν καλύτερο κόσμο... Εκείνοι που δεν θέλουν τις γυναίκες, εκείνοι που γελοιοποιούν τους ανάπηρους, εκείνοι που το διαφορετικό θέλουν να το κάνουν ίσιο γιατί το θεωρούν στραβό, εκείνοι που το δημιουργικό θέλουν να το κάνουν ίδιο γιατί το θεωρούν περιττό. Εκείνοι που δηλώνουν πως ό,τι είναι ηθικό είναι ρομαντικό. Νέα μόδα κι αυτή. Εκείνοι που δηλώνουν πως ό,τι είναι ανθρώπινο είναι αδυναμία. Εκείνοι που δηλώνουν πως ό,τι είναι αυτονόητο είναι ιδεαλιστικό. Θα μας τρελάνουν, τελείως. Δεν εξηγείται αλλιώς... Αλήθεια... Δεν εξηγείται... Αυτή η μανία τους να θέλουν να μας πείσουν πως μόνο μέσα από την καταπάτηση κάθε δικαιώματος και μόνο με την εξαπάτηση κάθε ανθρώπου... μπορεί να υπάρξει ζωή. Και το συναίσθημα, το θεωρούν αδυναμία. Και το διάβασμα, χάσιμο χρόνου. Και την έξυπνη σκέψη, ελάττωμα. Και την γενναία έμπνευση, πρόβλημα. Θα μας τρελάνουν. Κι αυτό το μήνυμα που περνάει στον κόσμο! Πόσο πονάει! Να βλέπεις τον κόσμο να γκρεμίζεται και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα για αυτό πέρα από το να σηκώνεις και να ξανασηκώνεις τον εαυτό σου. Πόση μοναξιά! Σε αυτόν τον δρόμο! Μα πόσο τυχερός να δει κανείς πως κάποια πράγματα είναι εφικτά να γίνουν ακόμα κι αν δεν καταφέρει να τα κάνει σε τέτοια έκταση ώστε να φτάσει κάποτε κι άλλο ένα μήνυμα στους ανθρώπους... Όχι! Υπάρχει κι άλλος δρόμος! Υπάρχει κι άλλος τρόπος! Μην τους ακούτε! Μην τους αφήνετε να σας σπρώχνουν! Μην αφήνετε να σπρώχνουν και κανέναν γύρω σας! Όχι! Δεν είναι ανάγκη να είναι έτσι τα πράγματα! Όχι... δεν νομίζω πως είμαι καν επαναστάτης... ένας απλός άνθρωπος είμαι... Όχι... δεν ασχολούμαι με την πολιτική... Όχι... δεν είμαι σε κανένα κόμμα... Όχι... δεν έχω κανένα συμφέρον... Όχι... απλά προσπαθώ με το φτωχό μου το μυαλό... να καταλάβω... Και είναι ολοφάνερο στα μάτια τα δικά μου... Κάτι δεν πάει καλά. Και δεν είναι ανάγκη να μην πηγαίνει καλά... Θα έπρεπε να προσπαθήσουμε για να πάει καλά... ακόμα κι αν δεν το καταφέρουμε. Τους είδα εκείνους τους ανθρώπους να προχωράνε... Και τους είδες κι εσύ... Και δεν έπρεπε να τους έχουμε αφήσει να προχωρήσουν... αλλά ακόμα κι αν τους αφήσαμε... ή ακόμα κι αν δεν καταφέραμε να τους σταματήσουμε... Υπάρχουν κι άλλοι πίσω μας και γύρω μας και μπροστά μας, που φωνάζουν, βρίζουν, σπρώχνουν... κι άλλοι που υποτιμάνε... κι άλλοι που προχωράνε με αυτόν τον τρόπο... Πάμε να σταματήσουμε την αδικία. Πάμε να βοηθήσουμε τους πεσμένους. Πάμε να αντιμετωπίσουμε τους - και καλά - «προχωρημένους».

Τους είδα εκείνους τους ανθρώπους να προχωράνε... Και δεν ήταν προχώρημα αυτό, φίλε. Δεν ήταν προχώρημα. Ήταν πόλεμος με άλλη ονομασία.