6/20/17

Βαρέθηκα


Βαρέθηκα

Βαρέθηκα τις προσφορές κι όλες τις διαφημίσεις,
κουράστηκα να βλέπω στην οθόνη τις ειδήσεις,
μηνύματα με δώρα, όχι στο κινητό μου,
δεν θέλω τίποτα κενό να μπαίνει στο μυαλό μου,
κρατήστε πια τις κάρτες σας και τα φυλλάδιά σας,
θέλω να ζήσω την ζωή χωρίς την άδειά σας,
μην παίρνετε τηλέφωνο στον σταθερό αριθμό μου,
γιατί ενοχλείτε πιεστικά τον φυσικό ρυθμό μου,
όχι άλλα δήθεν δωρεάν όχι άλλα κάπως «γειά σας»,
όχι άλλο «περιμένετε» να δω την προσφορά σας,
ποια είναι η ηλικία σας και ποιο το όνομά σας,
αν είστε παντρεμένος και πόσα τα παιδιά σας.
Δεν έχω αριθμό ταυτότητας, δεν έχω Α.Φ.Μ.,
Δεν έχω ούτε κλειδάριθμο, δεν έχω ούτε κλειδί,
Δεν έχω πόρτα, σπίτι, χώρα, δεν έχω πια δουλειά,
Και δεν θα έχω ούτε ποτέ του κόσμου τα λεφτά.
Το ξέρω πια κυκλοφορούν όλοι με χρεωστικές,
και βλέπεις τους παππούδες με τις πιστωτικές,
να βασανίζονται στα pin, να ψάχνουν αριθμούς,
να χάνονται σ’ ένα σωρό σύνθετους κωδικούς.
Και δεν είμαι από αυτούς που δεν αντέχουν την τεχνολογία,
μα, όπως πάντα, η λάθος χρήση της χαλάει την ιστορία,
και δεν είμαι από αυτούς που ακυρώνουν τα σχολεία,
μα ο τρόπος της εκπαίδευσης την πνίγει την παιδεία.
Χρειαζόμαστε άλλους δάσκαλους, άλλους πολιτικούς,
άλλους μπροστά μας, άλλους πίσω μας και άλλους διπλανούς.
Χρειαζόμαστε άλλη σκέψη και άλλη νοοτροπία,
για να ανέβει η διάθεση και η ψυχολογία.
Στα αισθήματα, μας έμαθαν να κάνουμε εκπτώσεις,
τις σκέψεις να προσφέρουμε σπάνια και με δόσεις,
το καθετί ωραίο να γίνεται φτηνό,
το όμορφο γενναίο να μοιάζει με δειλό.
Σε χαμηλής ποιότητας, να ζούμε, εκπομπές,
να σχολιάζουμε μονάχα των άλλων τις ζωές.
Τι εύκολη η κριτική από τον καναπέ μας!
Τι αδιάφορη που είναι η ζωή πίνοντας τον καφέ μας!
Κρατάμε μια απόσταση από ό,τι κι αν συμβαίνει,
όλα περνάνε μέσα μας μα τίποτα δεν μένει...
Μην μου μιλάς, μην με ρωτάς, δεν θες να με γνωρίσεις
για αυτού του κόσμου τα τρελά δεν έχω απαντήσεις,
εγώ γεννήθηκα αλλιώς, έχω άλλα πιστεύω,
κι αυτόν τον ύπουλο χορό εγώ δεν τον χορεύω...
Αλλιώς είναι τα όνειρα, άλλη ιδεολογία,
άλλο το πώς βρεθήκαμε σε ετούτη την κηδεία,
σκοτώνουμε το όραμα, θάβουμε την ελπίδα,
κι η μόνη μας απάντηση «δεν άκουσα» «δεν είδα»!
Και τι ακριβώς δεν άκουσες και τι ακριβώς δεν είδες;
Πού ήσουν όταν έγινε, τι έκανες, πού πήγες;
Πώς έκλεισες τα μάτια σου; Πώς έκλεισες τα αυτιά σου;
Πώς πίστεψες πως δήθεν δεν θα έρθει κι η σειρά σου;
Δεν φταίνε μόνο εκείνοι, δεν φταίνε μόνο οι άλλοι,
ευθύνονται και όσοι, το σκύβουν το κεφάλι.
Ευθύνη έχω κι εγώ, ευθύνη έχεις κι εσύ,
που σβήσαμε απ’ το λεξικό το ισχυρό «μαζί».
Αυτό ήταν, το ξέρεις;, το δυνατό χαρτί μας,
Μα εμείς πήγαμε πάσο μπροστά στον «νικητή» μας.
Ποιος ήτανε, λοιπόν, αυτός, ο απέναντί μας;
αυτός ο ύπουλος εχθρός που πήρε την ζωή μας;
Κοιτάζω τον καθρέφτη, με βλέμμα καθαρό,
και πια δεν βλέπω φίλο, δεν βλέπω ούτε εχθρό,
Μα το χειρότερο απ’ όλα, χάνω την ανθρωπιά μου,
Και κάπως έχω μείνει να ζω με την σκιά μου.
Δεν έχω σχήμα προσώπου, δεν έχω χρώμα ματιών,
ούτε δακτυλικό αποτύπωμα ανθρώπινων χεριών,
δεν έχω ύψος, βάρος, δεν έχω ηλικία,
δεν έχω δρόμο, διεύθυνση, ούτε και κατοικία.

Έπαιξα τον ρόλο μου σε μία σάπια μπάντα,
Γεννήθηκα στο πουθενά και πέθανα στα πάντα...




3/24/17

Γκρίζο



(Ψάχνοντας ένα συγκεκριμένο τετράδιο, βρίσκοντας ένα ξεχασμένο κείμενο... Κάτι που γράφτηκε σε κάποιο από τα «πριν» μου... Έχω ενστάσεις εγώ για όσα έγραψα εγώ... εγώ για εμένα... αλλά και πάλι δεν θα κάνω ούτε αλλαγές ούτε διορθώσεις...)


Γκρίζο


Δεν έχω βάψει ποτέ τα μαλλιά μου. Ούτε μία φορά στην ζωή μου. Είχα πάντα την αίσθηση πως οι γυναίκες είναι πιο όμορφες με το φυσικό χρώμα των μαλλιών τους. Κάπως σαν να ένιωθα πως η φύση γνωρίζει καλύτερα από εμάς σε σχέση με το τι μας ταιριάζει.
Ὀποτε έβλεπα μια γυναίκα με το φυσικό χρώμα των μαλλιών της και μετά με το αλλαγμένο χρώμα των μαλλιών της, μου φαινόταν πολύ πιο όμορφη με το φυσικό της χρώμα. Ίσως και να είχα-έχω άλλη αίσθηση για το τι σημαίνει ομορφιά. Μπορεί.
Μόνο μία φορά στην ζωή μου, σε μία μόνο γυναίκα, θυμάμαι πως είδα να γίνεται μια εντυπωσιακή μεταμόρφωση με την αλλαγή στο χρώμα των μαλλιών της. Είχε πολύ λευκό δέρμα, υπερβολικά λευκό, αυτό το λευκό... το πορσελάνινο, το παραμυθένιο... και έβαψε τα μαλλιά της, μαύρα, κατάμαυρα, αυτό το μαύρο... το σκοτεινό, το βαθύ... Αυτή η αντίθεση του λευκού και του μαύρου, του φωτός και του σκοταδιού... σε συνδυασμό με τα σχετικά σκιστά της μάτια... την έκανε να μοιάζει σαν ένα μαγικό πλάσμα που προέρχεται από έναν άλλον πλανήτη... Κάτι ανάμεσα σε πριγκίπισσα και μάγισσα... ξωτικό και νεράιδα... Δεν γινόταν να περάσει από δίπλα σου και να μην στρέψεις το βλέμμα σου για να την κοιτάξεις. Άντρες και γυναίκες έμεναν εντυπωσιασμένοι από αυτήν την εξωτική, σχεδόν απρόσιτη, παρουσία. Έπειτα έβαψε τα μαλλιά της έντονο πορτοκαλί. Αυτό το χρώμα... το καροτί. Τότε ήταν της μόδας. Και έτσι απλά από την μία στιγμή στην άλλη έγινε, στα δικά μου μάτια, καθημερινή, συνηθισμένη, σχεδόν απαρατήρητη ανάμεσα στις τόσες γυναίκες που είχαν βάψει κι εκείνες τότε ακριβώς το ίδιο χρώμα τα μαλλιά τους. Και πάλι είμαι σίγουρη πως με το φυσικό της χρώμα αυτή η γυναίκα αποκλείεται να ήταν «ίδια» με τους άλλους. Δεν την είδα ποτέ με το φυσικό της χρώμα. Αλλά πρέπει να παραδεχτώ πως με το μαύρο χρώμα στα μαλλιά της ήταν η μοναδική φορά που θυμάμαι γυναίκα να βάφει τα μαλλιά της και να γίνεται μια τόσο εντυπωσιακή αλλαγή... Μια μαγική μεταμόρφωση.
Τέλος πάντων. Το νόημα είναι άλλο και αλλού. Χωρίς, φυσικά, να θεωρώ κακό ή άσχημο ή περίεργο ή κάπως το να βάφουν οι γυναίκες τα μαλλιά τους, χωρίς να σημαίνει πως δεν μπορεί να είναι ωραίο στις γυναίκες το να βάφουν τα μαλλιά τους διάφορα χρώματα, χωρίς να σημαίνει πως δεν έχω δει πανέμορφες γυναίκες που βάφουν τα μάλλια τους έτσι όπως τα θέλουν κι όπως τις εκφράζει και συνεχίζουν να είναι πανέμορφες... προσωπικά, τις περισσότερες φορές, το φυσικό τους χρώμα, μου φαίνεται το πιο όμορφο για αυτές...
Αλλά όπως έγραψα αυτό είναι υποκειμενικό... Είναι η δική μου αντίληψη για το τι σημαίνει... ομορφιά...
Τώρα, λοιπόν, γιατί τα γράφω όλα αυτά;
Έχω μια άσπρη τρίχα στα μαλλιά μου.
Γκρίζα, για την ακρίβεια. (Αυτό το χρώμα... το γκρι... που μπαίνει πάντα στην ζωή...)
Και τώρα πια... δεν θα είναι μία... Μπορεί και να έγιναν και δύο ή τρεις ή τέσσερις ή... Δεν έχει σημασία...
Μεγαλώνω... και δεν θα γράψω ωριμάζω... Θα γράψω απλά πως μεγαλώνω... και ήταν-είναι η πρώτη φορά που σκέφτηκα... μήπως... ήρθε η ώρα... να βάψω τα μαλλιά μου... ή μήπως... δεν ήρθε η ώρα... και απλά να αφήσω την φύση και τον χρόνο να κάνουν ό,τι θέλουν να κάνουν... Ίσως εκείνοι γνωρίζουν καλύτερα από εμένα...
Μπορεί να έχω μια γκρίζα τούφα και να γίνω σαν εκείνη την ηρωϊδα που ήταν γοητευτική ακόμα και με την γκρίζα τούφα της... Ή μπορεί και να γκριζάρουν-ασπρίσουν όλα τα μαλλιά μου... Πάντα, μου φαίνονταν εντυπωσιακοί οι άνθρωποι που άφηναν τα μαλλιά τους να είναι κάτασπρα... Εκείνες οι γυναίκες με τα μακρυά γκρίζα μαλλιά ή με τις κάτασπρες μπούκλες... Πάντα μου φαίνοταν γοητευτικές... Ή μπορεί και να τα βάψω... το φυσικό μου χρώμα... Εδώ γελάνε... Η πρώτη φορά που θα βάψω τα μαλλιά μου να είναι για να τα βάψω το χρώμα το δικό μου... Το χρώμα που έχουν ακόμα... Το χρώμα που δεν θα έχουν στο μέλλον... Αλλά δεν είμαι σίγουρη... μπορεί να θέλω απλά να αποδεχτώ το καινούριο τους χρώμα... Αυτό το χρώμα που έχουν τώρα... και αυτό που θα έχουν μετά... και κάθε τώρα... και κάθε μετά...
Ειλικρινά, δεν ξέρω τι θα κάνω... Απλά μου φαίνεται λίγο περίεργα αστείο... Τι κάνει κανείς με αυτό το γκρίζο χρώμα στην ζωή του;
Οι άντρες αρχίζουν να χάνουν τα μαλλιά τους, καμιά φορά, σε τέτοιες ηλικίες... Κι αυτό περίεργα παράξενο... το να σου πέφτουν τα μαλλιά... (Δεν μιλάμε από αρρώστια... εκεί είναι άλλου τύπου η συζήτηση... Μιλάμε από θέμα ηλικίας...)... Επειδή κυλάει ο χρόνος... Τους έβλεπα γύρω μου να παθαίνουν έναν πανικό γύρω από αυτό... Πώς θα το κρύψουν... Πώς θα το καλύψουν... Πώς θα το αποδεχτούν... Ενώ κανείς δεν το προσέχει... κανείς δεν το παρατηρεί...

Η γοητεία είναι γοητεία... Η ομορφιά ομορφιά... Και υπάρχουν ανεξάρτητα από αυτά που αισθανόμαστε εμείς για εμάς... Και όλοι είναι άνθρωποι είναι γοητευτικοί και όλοι είναι όμορφοι...

Προσαρμοζόμαστε όλοι στο μεγάλωμα...

Έχω περίεργη σχέση με τον χρόνο...
Δεν με τρομάζει να μεγαλώνω...

Με τρομάζει το να μην κάνω όλα όσα θέλω να κάνω... Το να μην είμαι, το να μην γίνω, αυτό που θα ήθελα να είμαι, αυτό που θα ήθελα να γίνω. Το να μην είμαι ικανοποιημένη με εμένα και με την ζωή μου.

Περισσότερο με τρομάζει το γκρίζο χρώμα όχι στα μαλλιά μου μα στην καρδιά μου.

Και την αισθάνομαι κι αυτήν...

Να βάφεται, σιγά σιγά, γκρι...
Σαν να φοβάται την ζωή...

Εμένα τα μαλλιά μου πάντα είχαν το χρώμα το δικό μου...
Εμένα η καρδιά μου πάντα είχε τον χτύπο τον δικό μου...

Κι αν βάλω τον εαυτό μου στην βαφή...
Νομίζω δεν θα υπάρχει επιστροφή...

Ποιον κοροϊδεύω; Νομίζω... Ίσως... Μόνο για την τέχνη θα έβαφα τα μαλλιά μου... Μόνο για έναν ρόλο... Μόνο για έναν χαραχτήρα... Μόνο για να υποδυθώ κάποιον που δεν θα ήμουν εγώ... Μόνο για την τέχνη θα έκανα την καρδιά μου ακόμα και να χτυπάει διαφορετικά... Μα στην ζωή μου; Στην ζωή;

Καλώς μας ήρθες γκρι!
Πάμε να δούμε τι θα συμβεί...
Με αυτό το χρώμα...
που δεν το ζήσαμε ακόμα...


3/18/17

Μπαλόνια



(Σαν σήμερα το 2014... έγραψα αυτό...)


Μπαλόνια

Και τα μπαλόνια που βρίσκονται στην γη τρέμουν τις καρφίτσες. Και τα μπαλόνια που βρίσκονται στον αέρα τρέμουν τα πουλιά. Και τα μπαλόνια που ταξιδεύουν από την γη στον αέρα ή από τον αέρα στην γη, δεν τρέμουν ούτε τις καρφίτσες ούτε τα πουλιά... γιατί γνωρίζουν πως δεν έχει νόημα να χάσουν όλο το σύντομο ταξίδι τους μέσα στον φόβο... και αντί να τρέμουν ή να τρέχουν... απλά απολαμβάνουν την όποια διαδρομή... ανάμεσα στους ανθρώπους ή στα σύννεφα...



2/12/17

Έχεις κάτι που περιμένεις;



Ένας από τους ανθρώπους μου με ρώτησε... αν έχω κάτι που περιμένω στην ζωή μου, αυτήν την στιγμή. Αν έχω κάτι που ανυπομονώ, για παράδειγμα, ένα ταξίδι... Δικό του, το συγκεκριμένο παράδειγμα... Αν έχω κάτι που σκέφτομαι να έρθει εκείνη η ημέρα για να γίνει... Πώς σκεφτόμαστε πότε θα έρθει το Σαββατοκύριακο... ή πότε θα έρθουν τα γενέθλιά μας ή πότε θα έρθει εκείνη η ημέρα που το οτιδήποτε... που θα πας εκείνη την εκδρομή που κανόνισες ή που θα κάνεις εκείνη την έξοδο που οργάνωσες... που θα γίνει μια συνάντηση... που θα γίνει κάτι... όμορφο για εσένα... μια παράσταση, μια συναυλία, ένα σινεμά, ένα πλανητάριο... κάτι, κάτι, οτιδήποτε... Σκέφτηκα για λίγο την ερώτηση... και συνειδητοποίησα... πως πια... τίποτα δεν περιμένω... Δεν υπάρχει τίποτα που να περιμένω να έρθει... Ίσως είναι που περίμενα πολύ στην ζωή μου... Όλο περίμενα... Όλο ευχόμουν... Όλο κυνηγούσα για αυτό που περίμενα... Κι όλο δεν γινόταν αυτό που ευχόμουν... Όλο προσπαθούσα για να έρθει αυτό που περίμενα... κι όλο δεν ερχόταν... Όλο περίμενα... Έναν άνθρωπο... Μια συνεργασία... Έναν έρωτα... Μια αγάπη... Ένα γεγονός... Μια κατάσταση... Ένα συναίσθημα... Μια σκέψη... Ένα δημιούργημα... Μια έμπνευση... Όλο περίμενα... ένα επιθυμητό αποτέλεσμα... μια γλυκιά ανταμοιβή... Κι όλο δεν ερχόταν... Όλο περίμενα κάτι, οτιδήποτε... Κι όλο δεν ερχόταν τίποτα, οτιδήποτε... Και έτσι απλά σταμάτησα να περιμένω... Και έτσι απλά σταμάτησα και να απογοητεύομαι... Γιατί όταν δεν περιμένεις κάτι, δεν απογοητεύεσαι κι επειδή δεν έρχεται... Όλο περίμενα να ανοίξει μια αυλαία... μα δεν άνοιγε... να αρχίσει μια παράσταση... μα δεν άρχιζε... να ειπωθεί ένα κείμενο... που δεν ειπωνόταν... να κινηθεί μια επικοινωνία... που δεν κινούνταν... Όλο προσπαθούσα να κουνήσω, τα ακίνητα... να ταρακουνήσω, τα σταθερά... Μα τίποτα απλά δεν συνέβαινε... ανεξάρτητα από τις προσπάθειές μου... Σκέφτηκα την ερώτηση του και του απάντησα αυτό που συνειδητοποίησα εκείνη την στιγμή... Τώρα πια δεν περιμένω τα μεγάλα, δεν ανυπομονώ για αυτά... περιμένω και ανυπομονώ, καμιά φορά, ίσως, για κάποια μικρά... Για εκείνο το πολύτιμο ήσυχο μισάωρο το καθημερινό με τον εαυτό μου... Για εκείνο το ζεστό πρωινό ρόφημα... Για εκείνο το χιλιογραμμένο μουτζουρωμένο τετράδιο... Για εκείνες τις στιγμές που είμαι μόνο εγώ με εμένα... Μόνο αυτά περιμένω... Μόνο για αυτά ανυπομονώ... Και είναι και τα μόνα που συμβαίνουν... Δεν τα περιμένω χωρίς να έρχονται... αλλά έρχονται... καθημερινά... Περιμένω πότε θα περπατήσω... γιατί αυτή η ώρα του περπατήματος είναι ιερή... Περιμένω πότε θα ακούσω μουσική... γιατί αυτή η ώρα της μουσικής είναι θεϊκή... Δεν έχω ανάγκη άλλα μέρη για να είμαι καλά... Δεν έχω ανάγκη άλλους ανθρώπους για να έχω λίγη ησυχία μέσα μου... Δεν έχω ανάγκη από κάτι να ανυπομονώ για να κρατηθώ από αυτό... Έχω κάποια όνειρα... αλλά δεν τα περιμένω... αν είναι κάτι να γίνει, φαντάζομαι θα γίνει... κι αν δεν γίνει, δεν θα γίνει... Ξέρω πως αρκετά πράγματα δεν ορίζονται από εμένα... κι έτσι... κάνω απλά ό,τι μπορώ... Περιμένω τα ήσυχα, τα απλά και τα όμορφα... Αυτά με γεμίζουν... Αυτά με ηρεμούν... Κι αυτά έρχονται... και δεν με απογοητεύουν... Και όσο για τα μεγάλα; Ίσως πολλά μικρά να φτιάχνουν κάτι μεγάλο... Ίσως όλες αυτές οι μικρές στιγμές μου να φτιάχνουν όλη μου την ζωή... Κι αυτό... πια... μου είναι αρκετό...

Είναι ένας απίστευτος συνδυασμός απόλυτου μηδενισμού και υψηλής συνειδητοποίησης. Ίσως αυτό με κάνει να είμαι, ταυτόχρονα, τόσο αισιόδοξη και τόσο απαισιόδοξη μαζί.

Δεν περιμένω ένα καλύτερο μέλλον. Περιμένω ένα καλύτερο παρόν.
Δεν περιμένω κάτι αόρατο. Περιμένω κάτι ορατό.
Δεν περιμένο κάτι σύνθετο. Περιμένω κάτι απλό.
Δεν περιμένω τίποτα από τους άλλους. Περιμένω κάποια πράγματα από εμένα.
Δεν περιμένω πολύ. Περιμένω λίγο. Για αυτά που έρχονται κι όχι για αυτά που δεν έρχονται.

Κι έτσι οι αναμονές γίνονται αναπνοές...



Σκόνη Σκόρδο




Από ό,τι, λοιπόν, κατάλαβα, αυτό που θέλεις να μου πεις είναι πως νιώθεις ότι σου λείπει το, πώς το είπες;, αλάτι ή το πιπέρι ή το αλατοπίπερο ή το ό,τι είπες την ζωής σου. Αλλά εγώ, όσο σε ξέρω, όσο σε έχω ζήσει, αισθάνομαι πως αυτό που σου λείπει δεν είναι το αλάτι ή το πιπέρι ή το αλατοπίπερο της ζωής σου. Αφού μιλάμε με διατροφική μεταφορά... θα έλεγα πως αυτό που σου λείπει, αυτό που απουσιάζει από την ζωή σου είναι σκόνη... όχι, όχι τέτοια σκόνη, περίμενε να ολοκληρώσω... ξέρεις πως είμαι κατά των όποιον ναρκωτικών και των όποιων εξαρτήσεων... άλλη σκόνη. Σκόνη σκόρδο. Μάλιστα. Αυτό σου λείπει. Είδες; Δεν ήξερες καν ότι υπάρχει. Αυτό είναι μία ακόμα απόδειξη πως αυτό είναι το πιθανότερο να σου λείπει. Η δική σου σκόνη σκόρδο. Περίμενε να σου εξηγήσω... Μην βιάζεσαι να βγάλεις συμπεράσματα... Ξέρω πως δεν σου αρέσει το σκόρδο... αλλά κάνε λίγη υπομονή μέχρι να τελειώσω την σκέψη μου. Λοιπόν... όπως ξέρεις... δεν μου αρέσει να πετάω φαγητά... ναι, είναι γεγονός... Θεωρώ πολύ άσχημο το να πετιούνται τόσα φαγητά από τους ανθρώπους... Με τα φαγητά, λοιπόν, που μένουν πάντα κάνω σαλάτες... ξέρεις από αυτές τις σαλάτες που φτιάχνω μόνο εγώ με προχειρότητα και με βιασύνη και που τα θεωρώ τα καλύτερα και τα πιο νόστιμα φαγητά του κόσμου... Τα πετάω όλα μέσα... και μετά... πάντα βάζω αλάτι... φυσικά πιπέρι... λάδι... (τι χαρά όταν ανακάλυψα πόσο ωραίο είναι το λάδι όταν δεν βάζεις πολύ) και λεμόνι... (τι χαρά όταν ανακάλυψα πόσο ωραίο είναι το λεμόνι όταν βάζεις πολύ)... Τα βάζω όλα αυτά... Και το αλατοπίπερο που βάζω είναι, φυσικά, αρκετό... Δεν είμαι σίγουρη ότι θα μπορούσε άλλος άνθρωπος να φάει από τις σαλάτες μου... Όλα αυτά... σε σωστή δόση... είναι γεγονός... πως νοστίμιζαν το φαγητό μου... Χωρίς αλάτι... δεν γίνεται... Χωρίς πιπέρι... το ίδιο... Χωρίς λάδι; Χωρίς λεμόνι; Όχι, όχι... Θα ήταν καταστροφή... Μου αρέσει να τα βάζω όλα μαζί... και αυτά όλα τα υλικά έβαλαν γεύση ακόμα και στα πιο απλά φαγητά μου. Ακόμα και το πιο συνηθισμένο φαγητό αν φτιάξεις... πόσο διαφορετικό είναι με το αλατοπίπερο! Βέβαια, δεν υπάρχουν συνηθισμένα φαγητά... αλλά... Κατάλαβες το νόημά μου... Και για αυτό φαντάζομαι πως όλοι μιλάνε για το αλάτι και το πιπέρι και το αλατοπίπερο της ζωής... και άλλα τέτοια ωραία... Αυτό, όμως, που έκανε το δικό μου φαγητό από ωραίο σε υπερβολικά ωραίο ήταν κάτι που μέχρι πρόσφατα ούτε το είχα ακούσει. Ήταν η μαγική σκόνη σκόρδο! Και να φανταστεί κανείς πως δεν τρώω ιδιαίτερα το σκόρδο... Και είναι αλήθεια... στην αρχή ήμουν διστακτική... επιφυλακτική... Είχα αυτήν την έκφραση που έχεις κι εσύ και όποιος άλλος του έχω μιλήσει για αυτό το μαγικό συστατικό που έβαλε νοστιμιά στην ζωή μου. Αλλά... παρόλο που είχα αυτήν την έκφραση... δοκίμασα. Και μία δοκιμή ήταν αρκετή για να με πείσει πως αυτό ήταν το συστατικό που έλειπε από τις δικές μου σαλάτες. Από το δικό μου φαγητό. Από την δική μου ζωή. Αυτό που θέλω να σου πω... είναι πως καλά τα αλάτια και τα πιπέρια και τα αλατοπίπερα... αλλά το θέμα είναι να βρεις εκείνο το κάτι... που μπορεί να μην είναι και τόσο γνωστό... και που μπορεί να μην συμφωνείς με όλους στο ότι όντως νοστιμίζει την ζωή... αλλά που σε εσένα, σε εσένα και μόνο, κάνει την γεύση της ζωής σου να πάει... πιο μακρυά... πιο ψηλά... προς διάφορες γευστικές κατευθύνσεις... Εμένα ήταν η σκόνη σκόρδο στο φαγητό. Και έψαξα να βρω τι είναι αυτή η σκόνη σκόρδο στην ζωή μου. Τι είναι αυτό... που δεν την νοστιμίζει απλά... αλλά την σούπερ νοστιμίζει... Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία... Εσένα η ζωή σου... ποτέ δεν ήταν αδιάφορη! Ω! Πόσο άδικο θα ήταν να πούμε πως η δική σου ζωή ήταν ή είναι ανάλατη;! Ούτε μία στιγμή δεν την ένιωσα έτσι... Δεν είναι σωστό να το πούμε αυτό, απλά και μόνο επειδή βρίσκεσαι σε ένα σημείο της ζωής σου που νιώθεις κάπως... πώς να το πω... κάπως... χωρίς... χωρίς να έχεις αυτό που θα ήθελες να έχεις... χωρίς να είσαι αυτό που ήθελες να είσαι... Όμως η ζωή σου είχε πάντα αλάτι. Είχε και πιπέρι. Είχε και λάδι και λεμόνι, αρκετές φορές. Και πόση ζάχαρη είχε!!! Αυτό που δεν είχε, αυτό που νιώθεις ότι δεν έχει τώρα, είναι κάτι που δεν σκέφτηκες να βάλεις ποτέ, κάτι που δεν ήξερες πως υπάρχει για να το βάλεις... Σκόνη σκόρδο. Δηλαδή, για παράδειγμα, σκόνη σκόρδο. Γιατί μπορεί να είναι κάτι άλλο το δικό σου υλικό, κάτι που δεν το γνωρίζω για να σου το πω. Κάτι αντίστοιχο, κάτι που κι εγώ μπορεί να μην το έχω ξανακούσει. Και η αποστολή σου τώρα είναι το βρεις. Και είναι λογικό... γιατί όσο μαθαίνουν οι μάγειρες... όλο κι ανακαλύπτουν και καινούρια υλικά... όλο και φτιάχνουν καινούριες συνταγές... Η ζωή σου δεν είναι χωρίς αλάτι, η ζωή σου χρειάζεται σκόνη σκόρδο. Χρειάζεται το κάτι παραπάνω. Πρέπει να ψάξεις μέσα και έξω από το σπίτι για να το βρεις. Σε βιβλία. Σε καταστήματα. Εδώ ή αλλού. Θέλεις το κάτι παραπάνω και είναι λογικό που το θέλεις. Έχεις ανάγκη την εξέλιξη της γεύσης σου. Έχεις ανάγκη την εξέλιξή σου. Έχεις ανάγκη την ζωή σου. Συγνώμη για όλα αυτά τα μαγειρικά... αλλά... όλος ο λόγος σου ήταν γεμάτος... γευστικές μεταφορές... και έπρεπε να προσπαθήσω να μιλήσω στην δική σου γλώσσα... στο κάτω κάτω αυτή είναι που δοκιμάζει και τις γεύσεις μας... η γλώσσα... με αυτήν επικοινωνούμε... με αυτήν γευόμαστε... Αλλά νομίζω πως πρέπει να προσθέσω και κάτι άλλο... έτσι... τροφή για σκέψη κι αυτό... αφού μιλάμε για τροφές κι αφού μιλάμε για σκέψεις... Θέλω να έχεις και κάτι άλλο έτσι στην άκρη του μυαλού σου... Καμιά φορά, δεν λείπει τίποτα από τα υλικά που έχουμε μπροστά μας... Ίσως αυτό που αισθάνεσαι πως λείπει είναι το ότι δεν ξέρεις τον τρόπο για να τα συνδυάσεις... Ίσως δεν λείπει τίποτα από το τραπέζι σου... Ίσως σου λείπει μια καλή συνταγή... που να σε κάνει να φτιάξεις κάτι καλό με όσα έχεις όχι με όσα δεν έχεις... Καμιά φορά, δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω από ό,τι έχεις και από ό,τι είσαι. Δεν χρειάζεται να πας κάπου αλλού. Δεν χρειάζεται να αναζητήσεις κάτι άλλο. Μπορείς να μείνεις στο σημείο σου και με ό,τι έχεις, χωρίς τίποτα παραπάνω, όχι μόνο να ζήσεις, όχι μόνο να δημιουργήσεις αλλά να μεγαλουργήσεις... Απλά... θέλει να βρεις τον τρόπο... να συνδυάσεις τα υλικά σου... να βρεις τις δόσεις... να βρεις τους χρόνους... Νομίζω αυτά είναι αρκετά για τώρα... Πάω κι εγώ να χαθώ... στις δικές μου αναζητήσεις ή μη αναζητήσεις... Πάντα χαίρομαι τις συζητήσεις μας... και ο λόγος που γράφω όσα σου είπα εδώ... είναι γιατί μου ζήτησες να γίνεις μέρος της ιστορίας μου... Ορίστε, λοιπόν... Μοιράζομαι όσα σου είπα, χωρίς να θεωρώ πως έχουν καμία ιδιαίτερη αξία πέρα από όση είχαν για εμένα και για εσένα. Για να δούμε στην πορεία αν θα βρεθούν οι γεύσεις που επιθυμούμε ή θα ξαναβρεθούν οι γεύσεις που νοσταλγούμε...


2/9/17

Γέλασαν



Ήταν ένας διάσημος σκηνοθέτης. Ένας πολύ διάσημος σκηνοθέτης. Όλοι οι ηθοποιοί ήθελαν να συνεργαστούν μαζί του. Στεκόταν ανάμεσα σε μερικούς ηθοποιούς όταν ο βοηθός του, που στεκόταν κι αυτός ανάμεσα σε μερικούς ηθοποιούς λίγο πιο μακρυά, τον ρώτησε για την θέση κάποιου ηθοποιού. «Είναι καλά εδώ;». Ήταν η ερώτηση. Τότε εκείνος είπε κάτι σε σχέση με το ότι είναι καλά η θέση του συγκεκριμένου ηθοποιού, γύρισε το κεφάλι προς τους ηθοποιούς και τους άλλους συντελεστές που είχε γύρω του και, χωρίς να μπορούν να ακούσουν οι άλλοι που στέκονταν πιο μακρυά, είπε «Αν γονατίσει κιόλας κι ανοίξει και το στόμα του, ακόμα καλύτερα.». Αυτό. Και τι έκαναν οι ηθοποιοί γύρω του; Γέλασαν. ΓΕΛΑΣΑΝ. Γ Ε Λ Α Σ Α Ν. Με ένα απαράδεκτο σχόλιο που ειπώθηκε για έναν ηθοποιό, ο οποίος ούτε καν το είχε ακούσει για να μπορέσει να έχει κάποια αντίδραση σε αυτό. Γέλασαν. Μόνο εγώ δεν γέλασα. Μόνο εμένα δεν μου φάνηκε αστείο. Μόνο εμένα μου φάνηκε απαράδεκτο. Μόνο εμένα μου φάνηκε προσβλητικό. Κοίταξα τον συγκεκριμένο ηθοποιό, εκείνο τον νεαρό άντρα, που ακόμα θυμάμαι, που έπαιζε έναν μικρό ρόλο, έναν πολύ μικρό ρόλο, έναν κομπάρσο. Απλά τον κοίταξα. Τίποτα άλλο. Χωρίς εκείνος να το ξέρει, χωρίς να μπορώ να του πω κάτι με το βλέμμα μου, απλά τον κοίταξα. Ήταν γεγονός. Δεν ήμουν σαν όλους τους άλλους. Εγώ δεν θα μπορούσα να γελάσω με κάτι τέτοιο. Εγώ δεν μπορούσα να γελάσω. Τι κάνω εδώ; Πώς είναι δυνατόν να συνεχίσω σε μια μόνιμη υποτίμηση; Αυτός ο κόσμος δεν είναι αυτός που θέλω να ζήσω την ζωή μου. Δεν νιώθω Καλλιτέχνης στον καλλιτεχνικό χώρο, όπως ακριβώς, δεν νιώθω Άνθρωπος στον ανθρώπινο κόσμο. Υποσχέθηκα να θυμάμαι, φράσεις και κινήσεις. Και δεν κράτησα την υπόσχεσή μου. Δεν θυμάμαι, δεν μπορώ να θυμηθώ πια, ούτε τα μισά. Λίγα από αυτά έμειναν στην μνήμη. Και πάλι καλά που έμειναν κι αυτά. Γιατί ένα συγκεκριμένο γεγονός, καμιά φορά, μπορεί να μιλήσει περισσότερο από θολά συναισθήματα και σκόρπιες σκέψεις. Μπορεί να περιγράψει καλύτερα τις καταστάσεις.

Είναι ένας διάσημος σκηνοθέτης. Ένας πολύ διάσημος σκηνοθέτης. Όλοι οι ηθοποιοί θέλουν να συνεργαστούν μαζί του.

Μόνο εγώ δεν θέλω. Μόνο εγώ.






2/8/17

Τους είδα...



Τους είδα εκείνους τους ανθρώπους να προχωράνε... Εσύ τους είδες; Εκείνους που έσπρωχναν για να προχωρήσουν; Εκείνους που πέρασαν δίπλα και από εσένα... Στεκόσουν ακριβώς μπροστά μου... Σε έσπρωξαν κι εσένα, παραπάτησες, σχεδόν έπεσες... Πήραν την θέση σου... κι έπειτα του πιο μπροστά σου... κι έπειτα του πιο μπροστά σου... Ξέρεις ποιους λέω... Εκείνους που φωνάζαν γκρινιάζοντας... Εκείνοι ήταν που έπαιρναν την σειρά, εκείνοι και που διαμαρτύρονταν... Γνωστό κι αυτό το σύνδρομο, ο θύτης να αισθάνεται και σαν θύμα... Αυτός που δημιουργεί το άδικο, να υποστηρίζει και πως είναι ο ίδιος που αδικείται... Τους είδα... Ήταν αυτοί που ενώ χωρίς βοήθεια δεν θα είχαν φτάσει εκεί που έφτασαν, οι ίδιοι δεν πρόσφεραν ποτέ την βοήθειά τους... Που όλα ορίζονται στην ζωή τους... σαν αντάλλαγμα... Αν σου δώσω αυτό, θα πρέπει να μου δώσεις εκείνο. Ποτέ δεν δίνουν κάτι, χωρίς να ζητήσουν κάτι. Ποτέ δεν προσφέρουν κάτι, χωρίς να περιμένουν κάτι. Τους είδα εκείνους τους ανθρώπους να προχωράνε... Τους είδες κι εσύ... Είδες κι εμένα όταν με έσπρωξαν... εγώ έπεσα... δεν μίλησες, σκέφτηκες να μιλήσεις... Δεν με βοήθησες να σηκωθώ, σκέφτηκες να με βοηθήσεις να σηκωθώ... Δεν έκανες τίποτα... Εσύ πιστεύεις ότι δεν έκανες επειδή δεν πρόλαβες να κάνεις... Εγώ πιστεύω ότι δεν έκανες επειδή δεν τόλμησες να κάνεις... Στεκόμουν, ακριβώς, πίσω σου, όταν με έσπρωξαν... και με άφησες να είμαι εκεί πεσμένη... μέχρι που σε έσπρωξαν κι εσένα... μέχρι που πήγες να πέσεις... μέχρι που συναντήθηκαν τα βλέμματά μας ξανά... μέχρι που επαναπροσδιόρισες αυτό το «δεν πρόλαβες» σε «δεν τόλμησες» όταν ούτε εσένα σε βοήθησαν οι γύρω σου και οι μπροστά σου... Τους είδα να προχωράνε και να προχωράνε και να προχωράνε... με κύριο «πιστεύω» τους, την υποτίμηση όλων των άλλων άνθρωπων... Εκείνοι είναι ανώτεροι όλων... Πάντα και παντού... Η δική τους ζωή είναι πάντα πιο σημαντική από των άλλων... Τα δικά τους προβλήματα πιο μεγάλα από όλων των άλλων... Μόνο εκείνοι έχουν σημασία... Μόνο εκείνη έχουν αξία... Μόνο εκείνοι... Παίρνουν τα αντικείμενα των άλλων στο πέρασμά τους... αντικείμενα που δεν τα χρειάζονται... μα που τα θέλουν απλά για να τα θέλουν... Παίρνουν την αξιοπρέπεια των άλλων... απλά περνώντας δίπλα τους... με μία κινήση τους ή μία φράση τους... Α! Πώς τους είδα να μιλάνε και πώς τους είδα να συμπεριφέρονται στο πέρασμα του χρόνου! Δεν μπορείς να φανταστείς! Ή μάλλον... μπορείς. Τους είδες, τους άκουσες... κι εσύ. Καμιά φορά, ξεχνάω πως ήσουν κι εσύ εκεί μαζί μου... γιατί εσύ δεν μίλησες ποτέ... εγώ όχι μόνο προσπάθησα να μιλήσω μα μίλησα κιόλας... κι ας μην είχε κανένα αποτέλεσμα... Τους είδα να προχωράνε και όσο πιο πολύ υποτιμούσαν τους ανθρώπους, τόσο πιο πολύ οι άνθρωποι τους ανέβαζαν ψηλά... Μην με ρωτάς πώς γίνεται... γίνεται... κι αυτό γνωστό σύνδρομο... Όσο πιο πολύ δεν συμπεριφέρονταν σωστά, τόσο πιο πολύ οι άνθρωποι τους θεωρούσαν ανώτερους επιβεβαιώνοντας τους! Ω! Αυτό ήταν το χειρότερο. Το να βλέπεις τους ανθρώπους να τους επιβεβαιώνουν κιόλας! Να τους υποστηρίζουν, να τους στηρίζουν! Ξέρεις ποιοι άνθρωποι τους υποστήριζαν και τους στήριζαν; Οι ίδιοι άνθρωποι που ήταν πεσμένοι κάτω επειδή εκείνοι τους είχαν ρίξει, εκείνοι που τώρα τους αποθέωναν! Τους έκαναν πιο ισχυρούς. Τους έκαναν πιο δυνατούς. Τους είδα να προχωράνε κι άλλο κι άλλο στην σειρά... Όχι με τίμιους τρόπους αλλά με άτιμους... Καμία αίσθηση δικαιοσύνης... Καμία ανάγκη ανθρωπιάς... Καμία προσπάθεια να ενδιαφερθούν για κάτι, οτιδήποτε... Και κανένας, ποτέ, να μην τους λέει τίποτα... για τα όρια που προσπερνάνε, για τις αξίες που καταπάτανε. Και να τα χρήματα μετά... Και να η εξουσία... Δηλαδή σε αυτούς τους ανθρώπους... να δίνονται τα χρήματα... σε αυτούς και η εξουσία... Και να και το δίδαγμα, αυτό είναι το χειρότερο, καταραμένο δίδαγμα, προς τους άλλους ανθρώπους... Αν θέλετε χρήματα... αν θέλετε εξουσία... αν θέλετε δύναμη... αν θέλετε επιτυχία... Να! Γίνετε έτσι! Γίνεται έτσι! Αν θέλετε να προχωρήσετε... ορίστε ο δρόμος και ο τρόπος. Αρκεί να τους σπρώξετε όλους μπροστά σας... Αν τους πατήσετε... ακόμα καλύτερα... θα πάτε και πιο ψηλά... όχι μόνο πιο μπροστά... αλλά και πιο ψηλά! Πιο ψηλά... ακόμα πιο ψηλά! Τους είδα εκείνους τους ανθρώπους να προχωράνε... πιο ψηλά... πιο μπροστά... προς όλες τις κατευθύνσεις... πατώντας ανθρώπους... κι άλλους κι άλλους κι άλλους... Καμία ενοχή... Καμία τύψη... Πώς κοιμούνται το βράδυ; Τους ρωτάνε οι επαναστάτες... Μια χαρά κοιμούνται το βράδυ... Τίποτα δεν καταλαβαίνουν... Εμείς δεν κοιμόμαστε καλά... Εκείνοι μια χαρά κοιμούνται... Τα μάτια τους ποτέ δεν είναι άυπνα... Με αδιάφορο βλέμμα; Μπορεί. Με ουδέτερο βλέμμα; Μπορεί. Αλλά χώρις ύπνο; Ποτέ... Τους είδα σε κάθε τους βήμα... Τους είδα σε κάθε τους κίνηση... Κι είδα πώς συνέχιζαν να τους αφήνουν να είναι έτσι... πώς τους διαμόρφωναν... πώς τους ενίσχυαν... Ποτέ κανείς δεν μπήκε μπροστά τους. Ποτέ κανείς δεν τους σταμάτησε. Αν θέλετε να έχετε χρήματα... Δεν θέλω να έχω πολλά χρήματα... τόσα ώστε να ζήσω! Αν θέλετε να έχετε εξουσία... Δεν θέλω να έχω πολλή εξουσία... θέλω πολλή δημιουργία... Θέλω να με αφήσετε να υπάρξω σε αυτήν την παράνοια που επικρατεί γύρω μας... Μα δεν υπάρχουν θέσεις για εσένα... Γιατί εσύ δεν σπρώχνεις. Ποτέ δεν θα υπάρξουν. Γιατί εσύ δεν πατάς τους άλλους γύρω σου. Ποτέ δεν θα υπάρξουν. Γιατί εσύ ενδιαφέρεσαι. Δεν θέλω να πάω μπροστά. Δεν θέλω να πάω ψηλά. Θέλω να μείνω εδώ που είμαι. Μπορώ ακόμα και σε αυτό το σημείο μου να εξελιχθώ. Αρκεί να μην με σπρώχνουν άλλοι για να περάσουν. Αρκεί να μην με πατάνε άλλοι για να με προσπεράσουν. Αρκεί να μην μου παίρνουν τα δικά μου αντικείμενα, αυτά που για εμένα χρειάζονται για την συνέχειά μου, ενώ για εκείνους που τα παίρνουν είναι απλά άλλο ένα κομμάτι στην συλλογή κατάκτησής τους. Αρκεί να μην μου παίρνουν την αξιοπρέπεια. Αλλά δεν με αφήνουν να ζήσω με αξιοπρέπεια. Δεν μπορώ να ζω βλέποντας, γύρω μου, κάτω όλους τους ανθρώπους. Τους είδα εκείνους τους ανθρώπους να προχωράνε... όρθιοι... με το κεφάλι ψηλά... αδιαφορώντας για ό,τι είναι πίσω τους... Μα είναι αυτό προχώρημα; Σε ρωτάω. Είναι προχώρημα; Και να είναι μπροστά, και να είναι ψηλά, εκείνοι! Εκείνοι που δεν πιστεύουν σε έναν καλύτερο κόσμο... Εκείνοι που δεν θέλουν τις γυναίκες, εκείνοι που γελοιοποιούν τους ανάπηρους, εκείνοι που το διαφορετικό θέλουν να το κάνουν ίσιο γιατί το θεωρούν στραβό, εκείνοι που το δημιουργικό θέλουν να το κάνουν ίδιο γιατί το θεωρούν περιττό. Εκείνοι που δηλώνουν πως ό,τι είναι ηθικό είναι ρομαντικό. Νέα μόδα κι αυτή. Εκείνοι που δηλώνουν πως ό,τι είναι ανθρώπινο είναι αδυναμία. Εκείνοι που δηλώνουν πως ό,τι είναι αυτονόητο είναι ιδεαλιστικό. Θα μας τρελάνουν, τελείως. Δεν εξηγείται αλλιώς... Αλήθεια... Δεν εξηγείται... Αυτή η μανία τους να θέλουν να μας πείσουν πως μόνο μέσα από την καταπάτηση κάθε δικαιώματος και μόνο με την εξαπάτηση κάθε ανθρώπου... μπορεί να υπάρξει ζωή. Και το συναίσθημα, το θεωρούν αδυναμία. Και το διάβασμα, χάσιμο χρόνου. Και την έξυπνη σκέψη, ελάττωμα. Και την γενναία έμπνευση, πρόβλημα. Θα μας τρελάνουν. Κι αυτό το μήνυμα που περνάει στον κόσμο! Πόσο πονάει! Να βλέπεις τον κόσμο να γκρεμίζεται και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα για αυτό πέρα από το να σηκώνεις και να ξανασηκώνεις τον εαυτό σου. Πόση μοναξιά! Σε αυτόν τον δρόμο! Μα πόσο τυχερός να δει κανείς πως κάποια πράγματα είναι εφικτά να γίνουν ακόμα κι αν δεν καταφέρει να τα κάνει σε τέτοια έκταση ώστε να φτάσει κάποτε κι άλλο ένα μήνυμα στους ανθρώπους... Όχι! Υπάρχει κι άλλος δρόμος! Υπάρχει κι άλλος τρόπος! Μην τους ακούτε! Μην τους αφήνετε να σας σπρώχνουν! Μην αφήνετε να σπρώχνουν και κανέναν γύρω σας! Όχι! Δεν είναι ανάγκη να είναι έτσι τα πράγματα! Όχι... δεν νομίζω πως είμαι καν επαναστάτης... ένας απλός άνθρωπος είμαι... Όχι... δεν ασχολούμαι με την πολιτική... Όχι... δεν είμαι σε κανένα κόμμα... Όχι... δεν έχω κανένα συμφέρον... Όχι... απλά προσπαθώ με το φτωχό μου το μυαλό... να καταλάβω... Και είναι ολοφάνερο στα μάτια τα δικά μου... Κάτι δεν πάει καλά. Και δεν είναι ανάγκη να μην πηγαίνει καλά... Θα έπρεπε να προσπαθήσουμε για να πάει καλά... ακόμα κι αν δεν το καταφέρουμε. Τους είδα εκείνους τους ανθρώπους να προχωράνε... Και τους είδες κι εσύ... Και δεν έπρεπε να τους έχουμε αφήσει να προχωρήσουν... αλλά ακόμα κι αν τους αφήσαμε... ή ακόμα κι αν δεν καταφέραμε να τους σταματήσουμε... Υπάρχουν κι άλλοι πίσω μας και γύρω μας και μπροστά μας, που φωνάζουν, βρίζουν, σπρώχνουν... κι άλλοι που υποτιμάνε... κι άλλοι που προχωράνε με αυτόν τον τρόπο... Πάμε να σταματήσουμε την αδικία. Πάμε να βοηθήσουμε τους πεσμένους. Πάμε να αντιμετωπίσουμε τους - και καλά - «προχωρημένους».

Τους είδα εκείνους τους ανθρώπους να προχωράνε... Και δεν ήταν προχώρημα αυτό, φίλε. Δεν ήταν προχώρημα. Ήταν πόλεμος με άλλη ονομασία.


Facebook



Και λένε, λένε, λένε για το Προσωποβιβλίο…
Και λέμε, λέμε, λέμε για το Προσωποβιβλίο...

Πόσες ώρες χάνουν οι άνθρωποι μέσα σε αυτό... Πόσο δεν επικοινωνούν... Πόσο ηλεκτρονικά είναι τα συναισθήματα και πόσο κωδικοποιημένες είναι οι σκέψεις... Πόσο έτοιμοι είναι να συγκρουστούν... να κρυφτούν πίσω από το πληκτρολόγιο... να μιλήσουν έτσι όπως δεν θα μιλούσαν... Πόσα βίντεο χωρίς αξία... Πόσες συζητήσεις χωρίς ουσία... Πόσες φράσεις χωρίς νόημα... Πόσες εικόνες χωρίς αισθητική... Πόσα κακόγουστα αστεία... Πόσο γελοίο χιούμορ... Πόσο εμποδίζει την επαφή με τον έξω κόσμο... Πόσο απομακρύνει τους ανθρώπους... Πόσο χωρίζει... Πόσος χαμένος χρόνος!

Αλλά... τα πάντα είναι πώς τα χρησιμοποιείς... τα πάντα είναι πώς θα τα κοιτάξεις...

Και λέω, λέω, λέω για το Προσωποβιβλίο...
Και σκέφτομαι, σκέφτομαι, σκέφτομαι για το Προσωποβιβλίο...

Πόσες ώρες βρίσκουν οι άνθρωποι μέσα σε αυτό... Πόσο επικοινωνούν... Πόσο αυθεντικά τα συναισθήματα και πόσο αληθινές οι σκέψεις... Πόσο έτοιμοι να μοιραστούν... να εκφραστούν μέσα από το πληκτρολόγιο... να μιλήσουν έτσι όπως δεν θα μιλούσαν... Πόσα βίντεο με αξία... Πόσες συζητήσεις με ουσία... Πόσες φράσεις με νόημα... Πόσες εικόνες με αισθητική... Πόσα καλόγουστα αστεία... Πόσο έξυπνο χιούμορ... Πόσο βοηθάει την επαφή με τον έξω κόσμο... Πόσο φέρνει κοντά τους ανθρώπους... Πόσο ενώνει... Πόσο κερδισμένος χρόνος!

Υπάρχουν βίντεο που με κάνουν να χαμογελάω... Υπάρχουν φράσεις που με κάνουν να επεξεργάζομαι... Υπάρχουν συζητήσεις που ανοίγουν το μυαλό μου... Υπάρχουν εικόνες που αγγίζουν την καρδιά μου... Υπάρχουν αστεία που με κάνουν να γελάω... Υπάρχει χιούμορ που με κάνει να ανατριχιάζω... Υπάρχουν άνθρωποι που με κάτι που επιλέγουν να μοιραστούν, χωρίς να το γνωρίζουν, επηρεάζουν ολόκληρη την ημέρα μου... Μπορεί ακόμα και να μην τους γνωρίζω... αλλά γνωρίζω αυτό που μοιράστηκαν... γνωρίζω αυτό που έγραψαν... γνωρίζω αυτό που αισθάνθηκαν... Άνθρωποι που μπορεί να μην τους γνώριζα ποτέ με άλλο τρόπο...

Περπατάω στον δρόμο και σκέφτομαι κάτι που σκέφτηκε κάποιος... και γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Ανοίγουν τα όρια μου... Εξαπλώνομαι σε όλο τον κόσμο... Μαθαίνω χωρίς περιορισμούς... Αισθάνομαι χωρίς σύνορα...

Για μια ακόμα φορά, ισχύει ό,τι κι αλλού, ισχύει ό,τι παντού.

Το πιο σημαντικό στο Προσωποβιβλίο είναι τα Πρόσωπα.

Οι Άνθρωποι.

Αυτά τα Πρόσωπα, αυτοί οι Άνθρωποι, είναι μέρος της καθημερινότητάς μου.

Δεν χάνω, κερδίζω. Χώρο και Χρόνο.
Δεν χάνομαι, βρίσκομαι. Εδώ και Αλλού.

Μέσα στα βλέμματα των Προσώπων ανακαλύπτω βιβλία που δεν θα τα διάβαζα ποτέ.

Στα πολυσέλιδα Βιβλία των πολυσύνθετων Προσώπων γεννιέται εκείνο το Προσωποβιβλίο του σεβασμού, της επικοινωνίας, της εμπιστοσύνης, της ανοιχτότητας, της ανθρωπιάς.

Και έτσι αλλάζει και το δικό μου Πρόσωπο.
Και έτσι αλλάζει και το δικό μου βιβλίο.

Και έτσι αλλάζω εγώ.


2/1/17

Ά, ρε, μπαμπά... 02




Α, ρε, μπαμπά... με έμαθες να αγωνίζομαι για το σωστό και το δίκαιο. Μα δεν υπάρχει περιθώριο για να σωθεί το σωστό και για να δικαιωθεί το δίκαιο. Κάποτε έδινες τις μάχες σου, κάποτε πήγαινες στις δίκες σου! Μα είναι η αλήθεια! Μέχρι και νομικά κινήθηκες για να διεκδικήσεις αυτά που ήταν δικαιωματικά δικά σου, μα άδικα αποφάσισαν να τα δώσουν σε κάποιον άλλον. Και νίκησες και πήρες αυτά που έπρεπε να σου είχαν δώσει από την αρχή. Και εγώ σε θαύμαζα για αυτά και για άλλα. Εγώ στις μάχες μου, χάνω, μπαμπά, και δεν κερδίζω. Εγώ στις δικές μου δίκες, δεν καταφέρνω να πάρω όσα μου αξίζουν. Βλέπω, στα δικαστήρια της ζωής, τους ένοχους να φεύγουν σαν αθώοι και τους αθώους να δικάζονται και να φυλακίζονται σαν ένοχοι. Και γύρω όλοι να μην μιλάνε... Κανένας να μην μιλάει... Και η φωνή μου δεν ακούγεται, μπαμπά... Αντί να γίνεται πιο δυνατή, κλείνει σιγά σιγά... Γίνεται ψίθυρος. Εξαφανίζεται. Εγώ, μπαμπά, δεν έχω ιδέα πώς να σώσω το σωστό και πώς να δικαιώσω το δίκαιο... Δεν είναι πως δεν προσπαθώ. Μα αυτό δεν είναι αρκετό. Βλέπω το λάθος, σιγά σιγά, να νικάει το σωστό. Βλέπω το δίκαιο, σιγά σιγά, να χάνεται, από το άδικο. Και χάνομαι και εγώ μαζί του, μπαμπά... Χάνομαι χάνοντας... Μα δεν πειράζει... γιατί γνωρίζω... πως το σωστό παραμένει σωστό και πως το δίκαιο παραμένει δίκαιο... Και από εσένα έμαθα να βλέπω τα πράγματα καθαρά ακόμα κι όταν οι άλλοι στα θολώνουν... Κι αυτές τις μάχες που δεν κατέχω... Κι αυτές τις δίκες που δεν αντέχω... προσπαθώ να τις προσπερνάω... Απλά, δεν είμαι σίγουρη, μπαμπά. Για τα σημάδια που σου αφήνουν. Για τα σημάδια που μου αφήνουν. Για τα σημάδια που μου αφήνει... το σωστό που δεν σωζέται και το δίκαιο που δεν δικαιώνεται...


1/31/17

Όνειρα που μοιάζουν με αληθινά



Ήμουν μέσα σε ένα τρένο... κρατούσα πολλά πράγματα στα χέρια μου... ένα παλτό, μια ζακέτα, ένα κασκόλ, κάτι σακούλες, την τσάντα μου... Άφησα κάποια από αυτά στα άδεια καθίσματα... κι άρχισα να περπατάω λίγο πάνω-κάτω στο σχετικά άδειο βαγόνι... Στον πρώτο σταθμό που φτάσαμε, άνοιξαν οι πόρτες, και μπήκε ένας άντρας ο οποίος ήταν περίεργος, ήρθε προς το μέρος μου και ο τρόπος που παραμιλούσε στον εαυτό του και σε εμένα και ο τρόπος που κινούνταν προς τον εαυτό του και προς τα εμένα, με έκανε να θέλω να φύγω και, χωρίς δεύτερη σκέψη, απλά κατέβηκα αμέσως από το τρένο... Με το που κατέβηκα και έκλεισαν οι πόρτες πίσω μου, συνειδητοποίησα ότι έχω αφήσει όλα τα πράγματα μέσα στο βαγόνι στο τρένο που μόλις έφυγε. Μόνο την τσάντα μου είχα επάνω μου... Πήγα αμέσως στον υπεύθυνο του σταθμού για να του πω πως ξέχασα μέσα τα πράγματά μου ενώ, ταυτόχρονα, το μυαλό μου έτρεχε προσπαθώντας να θυμηθεί τι έχω αφήσει και τι δεν έχω αφήσει. Ο υπεύθυνος του σταθμού ήταν πολύ ευγενικός αλλά στο ύφος του είδα ότι δεν πίστευε και πολύ ότι θα επιστρέψουν όλα τα πράγματα μου σε εμένα. Παρόλα αυτά, θα ενημέρωνε και θα έκανε ό,τι έπρεπε να κάνει. Προσπαθούσε και να με καθησυχάσει. Δεν ήμουν σε πανικό. Είχα μια απογοήτευση και μια θλίψη. Γνώριζα κι εγώ πως θα ήταν πολύ δύσκολο να μου επιστραφεί ό, τι άφησα στο τρένο. Και απλά προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω τι είναι αυτό που έμεινε πίσω και που έφυγε μακρυά μου. Δεν ήμουν σίγουρη για το ποια πράγματα ήταν στην τσάντα που είχα μαζί μου ή ήταν επάνω μου ή τα κρατούσα και ποια πράγματα δεν ήταν μέσα σε αυτήν την τσάντα μα στις άλλες σακούλες που άφησα πίσω, δεν ήταν πάνω μου, δεν τα κρατούσα. Στις σακούλες; Τι είχα μέσα στις σακούλες; Α, ναι... ήταν κάτι ρούχα... καινούρια ρούχα... μόλις τα είχα πάρει... οικονομικά... όμορφα... αλλά δεν είχα προλάβει να τα αγαπήσω... Ναι, θα στενοχωριόμουν αλλά όχι και τόσο... Τα γάντια μου; Ω! Αυτά ήταν τα αγαπημένα γάντια μου... Τα μαύρα... Τα παλιά... Τα είχα αφήσει με την ζακέτα μου πίσω; Α, όχι! Εδώ είναι, μαζί μου... Μα πώς βρέθηκαν μαζί μου... νόμιζα ότι τα είχα αφήσει στα καθίσματα... Το κινητό μου; Το είχα στην τσέπη του παλτού μου που έμεινε πίσω;... Και οι φωτογραφίες μου; Δεν με ενδιέφερε τόσο για το κινητό... αλλά για τις φωτογραφίες... Όσες δεν είχα προλάβει να έχω αποθηκεύσει κι αλλού... Οι φωτογραφίες... είναι στιγμές, είναι μνήμη, είναι ζωή... είναι δημιουργία, έμπνευση... Εντάξει... Πρέπει να το ξεπεράσω... Συνήθως, το κινητό το είχα στην τσάντα μου... τι με έπιασε σήμερα να το βάλω στην τσέπη; Α! Εδώ είναι και το κινητό... Στην τσάντα μου. Δεν το άφησα πίσω. Οι φωτογραφίες μου είναι εδώ! Ακόμα εδώ. Μα τι συμβαίνει... τι έχω αφήσει τελικά πίσω μου... Δεν μπορώ να εστιάσω την σκέψη μου, να συγκεντρωθεί το μυαλό μου... Στο τι είχα μαζί μου και στο τι άφησα... Δεν καταλαβαίνω πώς βγήκα από το τρένο χωρίς να σκεφτώ πως αφήνω πίσω τα πράγματά μου. Εντάξει, ένιωσα περίεργα, άβολα, αισθάνθηκα κίνδυνο... αλλά και πάλι... εγώ πάντα έχω το μυαλό μου προς όλες τις κατευθύνσεις... Τώρα δεν μπορώ να θυμηθώ ούτε από πού ήρθα ούτε προς τα πού πήγαινα, ούτε τι κουβαλούσα μαζί μου, ούτε γιατί το κουβαλούσα μαζί μου, ούτε τι έχω τώρα μαζί μου ούτε τι άφησα μόλις πριν πίσω μου... Γιατί βρισκόμουν σε αυτόν τον σταθμό; Γιατί ήμουν σε αυτήν την διαδρομή; Γιατί το τρένο έτρεχε με ένα κομμάτι μου μέσα του ενώ εγώ ήμουν έξω από αυτό; Και αισθανόμουν πως το χειρότερο κομμάτι είναι πως θα έβρισκαν κάποια πράγματά μου αλλά θα ήταν τα μισά από όσα άφησα... Θα μου επιστρεφόταν ένα κομμάτι μου αλλά μισό... Αυτό το ότι αισθάνεσαι ότι άφησες κάτι και θα πέσουν όλοι επάνω του και δεν θα το ξαναβρείς. Αφήνεις για μισό λεπτό την τσάντα σου κάπου και εξαφανίζεται. Φεύγει το βλέμμα σου για ένα δευτερόλεπτο και αμέσως σε κλέβουν. Καμιά φορά, αναρωτιέμαι πώς θα ήταν η ζωή σε ένα πλαίσιο ασφάλειας. Πραγματικής ασφάλειας. Εννοώ από τους ανθρώπους. Όχι από την ζωή. Στην ζωή πολλά μπορούν να συμβούν, έτσι κι αλλιώς. Αισθάνομαι χαμένη. Δεν ξέρω ποια είμαι, από πού ήρθα, πού πήγαινω, τι άφησα, τι κράτησα... τι θα μείνει, τι θα επιστρέψει, αν θα επιστρέψει. Χαίρομαι για ό,τι έχω μαζί μου... Νόμιζα ότι το είχα χάσει κι αυτό... Για τις φωτογραφίες μου, για τα γάντια μου... Λυπάμαι για ό,τι δεν έχω μαζί μου... Αυτό το πιθανότερο το έχασα... και μπορεί να μην το ξαναδώ. Ποτέ; Ποτέ. Ξέρω πως θα περιμένω... Θα περιμένω εδώ στον σταθμό για να μου πει ο υπεύθυνος του σταθμού τι έγινε τελικά, τι να κάνω, πού να πάω, τι θα κάνουμε. Εκείνος κάνει το καλύτερο που μπορεί. Είναι ευγενικός. Με βοηθάει. Τον αφήνω να κάνει την δουλειά του. Απομακρύνομαι ήσυχη λίγο πιο πέρα. Το μόνο που έχω να κάνω είναι να περιμένω. Δεν ξέρω τι σκεφτόμουν. Έπρεπε να είχα μείνει μέσα στο τρένο. Θα μπορούσα να χειριστώ τον φόβο και να αντιμετωπίσω τον κίνδυνο. Πάντα προσπαθώ να χειρίζομαι τον φόβο και να αντιμετωπίζω τον κίνδυνο. Δεν ξέρω τι σκεφτόμουν. Δεν σκεφτόμουν. Ήταν ένστικτο. Επιβίωσης; Δεν ξέρω. Απλά ήθελα να φύγω κι έφυγα. Έχω τόσο κουραστεί να ζούμε διαρκώς σε μια ατμόσφαιρα εκνευρισμού και μόνιμης επιφυλακής... που σαν πια... απλά να θέλω να φεύγω αντί να μένω... Δεν μου αρέσει να βιώνω πως δεν αισθάνομαι για τον όποιο λόγο καλά... Τρένα θα έρθουν... Τρένα θα φύγουν... Τα πράγματα που έχασα δεν ξέρω αν θα τα ξαναδώ και ποια από αυτά... Τα είχα ανάγκη αυτά τα πράγματα; Τα χρειαζόμουν; Τα χρειάζομαι; Μήπως κάποια ήταν περιττά; Μήπως κάποια δεν χρειαζόντουσαν για την συνέχειά μου; Μπορεί... Μπορεί και όχι. Κάποια... τα ήθελα. Κάποια... τα χρειαζόμουν. Απώλειες. Και παράπλευρες απώλειες. Κοιτάζω τα γάντια μου, είναι ακόμα εδώ. Κοιτάζω τα χέρια μου μέσα από τα γάντια μου, είναι ακόμα εδώ. Αυτό είναι το πιο σημαντικό, τα χέρια μέσα από τα γάντια. Εγώ. Κοιτάζω τις φωτογραφίες μου, είναι ακόμα εδώ. Κοιτάζω τις στιγμές μου, είναι ακόμα εδώ. Αυτό είναι το πιο σημαντικό, οι στιγμές μέσα από τις φωτογραφίες. Η ζωή μου. Κι αν περιμένω να μάθω τι έχασα και τι δεν έχασα, γνωρίζω πως το μυστικό βρίσκεται σε αυτά που έχουμε χωρίς καν να χρειαστεί να τα αναζητήσουμε για να τα βρούμε.

Εσύ. Η ζωή σου.

Αυτό.


Αποφάσισα να αλλάξω;




(Και μέχρι να βρω το συγκεκριμένο κείμενο που ψαχνώ θα συναντάω άλλα κείμενα... δικά μου... παρελθοντικοπαροντικομελλοντικά...)



Αποφάσισα να αλλάξω;


Αποφάσισα να αλλάξω την ζωή μου χωρίς να γνωρίζω αν είμαι ικανή για αυτό. Αν έχω τις δυνάμεις, τις αντοχές, τις ικανότητες για να το κάνω. Αποφάσισα να προσπαθήσω με ό,τι έχει απομείνει από εμένα. Αποφάσισα να γίνω η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου. Όχι να θέλω να είμαι κάτι αλλά να γίνω κάτι, να προσπαθήσω να γίνω αυτό που θα ήθελα να είμαι.




1/30/17

Νομίζω...



(Έψαχνα κάποιο άλλο τετράδιο, αναζητούσα κάποιο άλλο κείμενο μου, δεν το βρήκα, τουλάχιστον όχι ακόμα, μα κάπου στην πορεία συνάντησα αυτό...)



Νομίζω...


Νομίζω πως χάνω τον δρόμο αντί να τον βρίσκω.
Ο στόχος απομακρύνεται αντί να έρχεται πιο κοντά.
Το όνειρο πιο θολό αντί πιο καθαρό.
Η αγάπη πιο άφταστη αντί πιο ανθρώπινη.
Ο έρωτας πιο απρόσιτος αντί πιο προσιτός.
Ο άνθρωπος πιο απρόσωπος αντί πιο προσωπικός.
Εγώ πιο μη εγώ αντί πιο εγώ.




Οικογένεια.



Οικογένεια. Η κάθε μία έχει τις δικές της ιστορίες. Έτσι κι εμείς. Βγάζω από την αποθήκη το τεράστιο δέντρο που διάλεξε η μητέρα μου πριν πολλά πολλά χρόνια και το συναρμολογώ με την βοήθεια του πατέρα μου. Και όλες μας οι ιστορίες βρίσκονται σε αυτό το δέντρο. Κάθε φορά που ανοίγω το κουτί για να το βγάλω έξω ελευθερώνονται κι αυτές μαζί του. Κάθε φορά που κλείνω το κουτί για να το βάλω μέσα κλείνονται κι αυτές μαζί του.

Σε κάθε κλαδί και ένας άνθρωπος... Σε κάθε κλαδί μια στιγμή...

Αυτό δεν είναι Χριστουγεννιάτικο δέντρο... ποτέ δεν ήταν... Έτσι κι αλλιώς, δεν ανήκαμε ποτέ σε καμία
θρησκεία... Πάντοτε ήταν ένα οικογενειακό δέντρο... Στην βάση εκείνοι που δεν γνώρισα ποτέ και στην κορυφή εκείνοι που δεν θα γνωρίσω ποτέ... Στην βάση το παρελθόν και στην κορυφή το μέλλον... Το αναποδογύρισα το οικογενειακό δέντρο... και σε όλο το ενδιάμεσο όλα τα ενδιάμεσα... και στο κέντρο το παρόν... Εγώ... τα αδέρφια μου... οι αδερφοί μου... οι αδερφές μου... που είναι πολλοί παραπάνω από όσοι είναι πραγματικά... Όλα τα αδέρφια μου που ζουν στο παρόν... τώρα... σε αυτόν τον κόσμο... όπου κι αν βρίσκονται... Τόσες στιγμές... Τόση ζωή... ή... Τόσος θάνατος... Βέβαια... δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τα διαχωρίζουμε... Εννοώ... Αν λάβεις το θάνατο σαν μέρος του κύκλου της ζωής... τίποτα δεν τελειώνει και όλα συνεχίζουν... Το δέντρο μεγαλώνει και μεγαλώνει και μεγαλώνει... και δεν εννοώ για μετά θάνατον ζωή... Εννοώ... για την ζωή που συνεχίζει πέρα από εμάς... μέσα από άλλους ανθρώπους... ή ακόμα κι αν οι άνθρωποι κάποτε εξαφανιστούν... μέσα από άλλα πλάσματα...

Κι αν βάζω φωτάκια στο δέντρο μου... είναι για να φωτίσω καλύτερα το δέντρο της ζωής...
Κι αν βάζω στολίδια στο δέντρο μου... είναι για να στολίσω καλύτερα το δέντρο της ζωής...
Κι αν βάζω δωράκια, κάτω από αυτό, είναι για να θυμάμαι το έδαφος...
Κι αν βάζω αστέρι, πάνω σε αυτό, είναι για να θυμάμαι τον ουρανό...

Κι αν βάζω αγάπη... σε ό,τι κι αν κάνω σε ό,τι κι αν είμαι... είναι γιατί αισθάνομαι την σύνδεσή μου με όλους και με όλα...

Κι αν βάζω εμένα... σε ό,τι κι αν είμαι σε ό,τι κι αν κάνω... είναι γιατί δεν μπορώ να υπάρξω απομακρυσμένη και αποστασιοποιημένη...

Κι αν βάζω εμένα... Κι αν γίνομαι δέντρο... είναι γιατί... ο κορμός μου είναι ο κορμός του και τα χέρια μου είναι τα φύλλα του...



1/26/17

Συνταγές ζωής (1)



(Το κείμενο αυτό γράφτηκε... μια παρελθοντική Τετάρτη...)


Συνταγές ζωής (1)

Σήμερα, πρωί πρωί, όπως περπατούσα στον δρόμο (συνηθίζω να το κάνω αυτό), σκέφτηκα να σου γράψω. Να σου γράψω κάποια απλά πράγματα για την ζωή που μπορούν να σε βοηθήσουν, μπορεί και να μην σε βοηθήσουν... Μου ήρθε στο μυαλό αυτός ο τίτλος «Συνταγές ζωής» και μερικά απλά πραγματάκια που μπορεί και μπορούν, ίσως, να σε κάνουν να νιώσεις καλύτερα, σε περίπτωση που δεν αισθάνεσαι καλά, για τον όποιο λόγο... Σου τα γράφω λίγο μπερδεμένα... Θα προσπαθήσω να βάλω σε μία τάξη τις σκέψεις και τις λέξεις μου... Όπως περπατούσα, λοιπόν, σήμερα, σκεφτόμουν την ζωή μου (συνηθίζω να το κάνω και αυτό)... σκεφτόμουν και τις ζωές των άλλων (συνηθίζω να το κάνω και αυτό)... και σκέφτηκα πως θέλω να σου πω κάποια μικρά πραγματάκια... να μοιραστώ μαζί σου... κάποια «μυστικά» που δεν είναι και πολύ μυστικά... Ποια είμαι εγώ, βέβαια, για να δίνω «συνταγές» ζωής; Ποια είμαι εγώ, αλήθεια; Αυτἠ η ερώτηση του «Ποιος είμαι» με κυνηγάει μια ζωή... ήταν τόσο το άγχος μου να ξεφύγω από αυτήν την ερώτηση που δεν κάθισα ποτέ να την αντιμετωπίσω και να την απαντήσω... Μπα... Δεν σου λέω την αλήθεια, αυτήν την στιγμή... Η αλήθεια είναι πως προσπάθησα, αρκετές φορές, να την απαντήσω... άλλο αν δεν τα κατάφερα... Παραπροσπάθησα... Ξεκινάω, λοιπόν, με το να σου πω... πως στην δική μου ερώτηση «Ποιος είμαι;» η απάντηση είναι «Κανένας δεν είμαι.». Δεν είμαι κανένας «επιτυχημένος» άνθρωπος για να θεωρήσεις πως έχει νόημα να ακολουθήσεις τις συμβουλές μου ή να ακούσεις τις συνταγές μου... Μεγάλη συζήτηση, βέβαια, το τι θεωρούμε «επιτυχία» και το τι είναι «επιτυχία». Αλλά, τέλος πάντων, όπως η κοινωνία ορίζει την «επιτυχία» δεν νομίζω πως μπορώ να θεωρηθώ «επιτυχημένος» άνθρωπος. Είμαι 35 χρονών, σχεδόν 36... Ω! Ναι... σε λιγάκι, τώρα που το σκέφτομαι, τώρα που το συνειδητοποιώ, θα γίνω 36. Σταθερή δουλειά δεν έχω και δεν είχα ποτέ. Σταθερή σχέση δεν έχω και δεν είχα ποτέ. (Θα μιλήσουμε κάποια άλλη, ίσως, στιγμή για το τι εννοώ εγώ «σταθερότητα» και τι οι άλλοι). Δεν υπήρχε και δεν υπάρχει καμία ασφάλεια για εμένα. Όλα περπατάνε πάνω σε μία γραμμή όπως όλα κρέμονται από μία κλωστή. Αυτό δεν νομίζω πως ισχύει μόνο για εμένα. Ισχύει, φαντάζομαι, και για κάποιους άλλους ανθρώπους. Νιώθω ανεξάρτητη, μα δεν είμαι. Νιώθω ελεύθερη, μα δεν είμαι. Εννοώ... Είμαι ένας ουσιαστικά ανεξάρτητος και ελεύθερος άνθρωπος (μου αρέσουν και οι δύο λέξεις, «ελευθερία» και «ανεξαρτησία» και έχουν ιδιαίτερη θεωρητική και πρακτική σημασία για εμένα)... εσωτερικά. Εξωτερικά... δεν μπορώ να σταθώ στα πόδια μου... Θέλω να κάνω κάτι που να μου αρέσει και να καταφέρω να πληρώνομαι για αυτό... Χρήματα... Μεγάλη συζήτηση κι αυτή... Άλλα ήθελα να σου πω και σε άλλα κατέληξα πάλι... Άκου να δεις τι θα κάνουμε... Επειδή είμαι τελειομανής... Επειδή τα πράγματα τα παρασκέφτομαι... Επειδή συνηθίζω να παρακουράζω τις καταστάσεις... αυτά τα μηνύματά μου... αποφάσισα να τα γράψω... έτσι απλά... έτσι όπως γεννιούνται μέσα μου... αυθόρμητα... Δεν θα κάνω καμία διόρθωση... Δεν πρόκειται να είναι αριστουργηματικά κείμενα... ούτε θα δεις μέσα σε αυτά το μεγαλείο της λογοτεχνίας και το μέγεθος της φιλοσοφίας... Όχι... Θα ξεπεράσω τον εαυτό μου και απλά θα σου γράψω... χωρίς να το παρασκεφτώ... Κοίταξε, λοιπόν, να δεις τι γίνεται... Σου γράφω «Συνταγές ζωής»... και δεν είμαι σίγουρη πως γνωρίζω τι σημαίνει η λέξη «συνταγή» ούτε η λέξη «ζωή»... Αλλά κάποιες λέξεις πρέπει κι εγώ να χρησιμοποιήσω... Επιλέγω, λοιπόν, αυτές που τις αισθάνομαι κάπως πιο κοντινές... σε αυτό που θέλω να μοιραστώ... Η λέξη «συνταγή» μας πάει στην μαγειρική. Και πρέπει να σου πω πως δεν μαγειρεύω. Δηλαδή, μαγειρεύω, πού και πού, σπάνια, με το βιβλίο μαγειρικής μπροστά μου, και το φαγητό πετυχαίνει επειδή μαζί μου έχω την τύχη του αρχάριου... Αλλά, σε γενικές γραμμές, δεν μαγειρεύω... Σε αντίθεση με όλα τα υπόλοιπα πράγματα που κάνω στην ζωή μου (που θέλω να τα δημιουργώ όλα μόνη μου και από την αρχή)... στην μαγειρική, συνήθως, μου αρέσει να ανακατεύω αυτά που έχουν μαγειρέψει άλλοι ή αυτά που είναι ήδη έτοιμα... Φτιάχνω σαλάτες από ό,τι περισσεύει... Αυτά είναι τα αγαπημένα μου φαγητά... Τέλος πάντων... Αυτό που θέλω να σου πω... είναι ότι είναι λίγο γελοίο... ένας άνθρωπος που δεν μαγειρεύει σχεδόν καθόλου... να σου μιλάει για συνταγές... κι ένας άνθρωπος που δεν ζει σχεδόν καθόλου... να σου μιλάει για την ζωή... Μα η αλήθεια είναι πως δεν είναι ότι δεν ζω... είναι ότι δεν ζω όπως οι άλλοι... οι άλλοι μπορεί να πιστεύουν ότι δεν ζω... αλλά εγώ νιώθω ότι ζω... Θα σου τα εξηγήσω στην πορεία. Σιγά σιγά... Για την ώρα... Ας μείνουμε στο τι σημαίνει για εμένα ο τίτλος «συνταγές ζωής»... είναι κάποια μικρά, μικρούτσικα, πραγματάκια που, ίσως, θα σε κάνουν να βελτιώσεις την ζωή σου... ίσως, να σε κάνουν να νιώσεις καλύτερα... Ξέρεις... Σε μια εποχή... που έχει χαθεί κάθε ελπίδα και που η θλίψη και η κατάθλιψη υπάρχει σχεδόν παντού... είναι σημαντικό να βρούμε τρόπους όχι μόνο να επιβιώσουμε μα και να χαμογελάσουμε και να ελπίσουμε και να ονειρευτούμε και να οραματιστούμε... Θέλω να σε βοηθήσω... να πας προς τον καλύτερο δυνατό εαυτό σου... Μπορεί και να μην τα καταφέρω... αλλά, σε κάθε περίπτωση, δεν αξίζει να προσπαθήσω; Ας ξεκινήσουμε με το τι σημαίνει η λέξη «συνταγή». Στο λεξικό που μόλις άνοιξα γράφει τα εξής: «οδηγίες για το είδος και για την ποσότητα των υλικών που είναι απαραίτητα για να γίνει ένα φαγητό ή ένα γλυκό, καθώς και για τον τρόπο της παρασκευής του»... Αυτά, λοιπόν, που θέλω να σου γράψω είναι οδηγίες για το είδος και για την ποσότητα των υλικών που είναι απαραίτητα για να γίνει η ίδια ζωή. Για να δημιουργήσεις την δική σου ζωή. Όχι την δική μου ζωή. Όχι την ζωή κάποιου άλλου. Μα την δική σου, μοναδική και ξεχωριστή, ζωή... Γελάω τώρα... και κουνάω το κεφάλι... Δεν ξέρω γιατί γελάω... ούτε γιατί κουνάω το κεφάλι... Τέλος πάντων... Το πρώτο πράγμα που θέλω να μοιραστώ μαζί σου... είναι και το πιο απλό... και έρχεται και σε αντίθεση με όλα όσα σου γράφω... με τον τίτλο που εγώ η ίδια επέλεξα για αυτό το κείμενο που δεν έχει όρια... Η πρώτη συνταγή ζωής είναι πως δεν υπάρχουν συνταγές ζωής... Αυτό είναι το πρώτο «μάθημά» μας... Η πρώτη «οδηγία» μας... Είναι εύκολο να το ακούσει κάποιος... δύσκολο να το καταλάβει... ακόμα πιο δύσκολο να το αισθανθεί και ακόμα πιο δύσκολο να το πάρει απόφαση, να το δεχτεί, να το αποδεχτεί... Δεν υπάρχει καμία οδηγία για την επιτυχία, κανένας κανόνας για την ευτυχία, καμία συμβουλή και καμία συνταγή για μια επιτυχημένη και ευτυχισμένη ζωή... Δεν υπάρχει τίποτα που να είναι σωστό και τίποτα που να είναι λάθος... Τίποτα που να πρέπει να κάνεις και τίποτα που να πρέπει να συμβεί... Δεν υπάρχει μόνο ένας δρόμος... Υπάρχουν πολλοί... και το μόνο που έχει να κάνει κανείς είναι να αφήσει τον δρόμο του να φτιαχτεί στην πορεία... με το να ζει την ζωή του... Αλλά πάλι προτρέχω... Αυτό που για την ώρα, θέλω να θυμάσαι... είναι πως δεν υπάρχει καμία συνταγή ζωής... Δεν υπάρχουν σωστά υλικά να χρησιμοποιήσεις... Δεν υπάρχουν συγκεκριμένες ποσότητες που πρέπει οπωσδήποτε να τηρηθούν... Δεν υπάρχει συγκεκριμένος χρόνος που πρέπει κάτι να ετοιμαστεί ή να ψηθεί ή να φτιαχτεί... Δεν υπάρχει σωστό και λάθος αποτέλεσμα... Δεν υπάρχει επιτυχημένο και αποτυχημένο αποτέλεσμα... Το πρώτο που θέλω να θυμάσαι είναι... από την στιγμή που δεν υπάρχει αποτυχία... δεν γίνεται να είσαι αποτυχημένος... και από την στιγμή που δεν υπάρχει επιτυχία... δεν γίνεται να είσαι επιτυχημένος... Αν θἐλεις να μιλήσουμε για ευτυχία είναι άλλο... Αλλά την επιτυχία; Ποιος την ορίζει; Τον χρόνο; Ποιος τον ορίζει; Και αλήθεια... την ζωή σου... αυτήν την στιγμή... ποιος την ορίζει; Θέλω να σε πάω προς μια κατεύθυνση που να αρχίσεις να ορίζεις εσύ την ζωή σου και όχι κάποιος άλλος... Και αν με ρωτήσεις, γιατί... θα σου πω... γιατί το αξίζεις... αξίζεις να ζήσεις πώς είναι να ορίζεις εσύ την ζωή σου και όχι κάποιος άλλος... Σου τα λέω μπερδεμένα... Λυπάμαι για αυτό... Είμαι χαοτική... Δεν λυπάμαι για εμένα που είμαι χαοτική... αυτό το έχω δεχτεί και αποδεχτεί και έχω μάθει να ζω και να χαίρομαι μέσα στο χάος μου... Λύπαμαι, κυρίως, για εσένα που θα προσπαθείς να βγάλεις κάποιο νόημα από όλα όσα γράφω... και το πιθανότερο να σε μπερδεύω αντί να σε ξεμπερδεύω... Για να τα κάνουμε τα πράγματα όσο πιο απλά γίνονται... Για σήμερα θέλω να θυμάσαι μόνο αυτό...

Πρώτη Συνταγή Ζωής: Δεν υπάρχουν Συνταγές Ζωής.

Αυτό. Για τώρα... Μόνο αυτό...


1/25/17

Το ράγισμα και Το σπάσιμο



Θυμάμαι εκείνη την φορά που αποφάσισα να πιω για πρώτη φορά σε μία από τις κούπες μου στις οποίες δεν είχα ξαναπιεί. Πήρα το καυτό νερό, είχα ήδη βάλει το φακελάκι τσάι μέσα στην συγκεκριμένη κούπα, και την στιγμή που το έριξα μέσα στην κούπα... έγινε κάτι που δεν είχε ξανασυμβεί. Άρχισα να ακούω ένα μικρό ράγισμα να ξεκινάει και να μεγαλώνει και να μεγαλώνει. Πάγωσα στην θέση μου και σκέφτηκα πως αυτή θα ήταν μία στιγμή όπου θα έβλεπα την κούπα να σπάει-σκάει μπροστά στα μάτια μου, έτσι από την μία στιγμή στην άλλη. Προς μεγάλη μου έκπληξη, ο ήχος σταμάτησε και δεν έσπασε. Έβγαλα αμέσως το καυτό νερό, πέταξα και το φακελάκι και δεν την ξαναχρησιμοποίησα ποτέ από τότε, γνωρίζοντας πως την επόμενη φορά που θα έριχνα μέσα της νερό το πιθανότερο θα έσπαγε. Σαν η ζωή της πια να εξαρτάται από μία μικρή κλωστή. Έτσι απλά έτυχε και δεν έφτασε στο τελικό της όριο. Λίγο ακόμα ήθελε και θα είχε σπάσει. Ήταν από αυτές τις κούπες που είχα αγοράσει πολύ φτηνά. Μου άρεσε το σχήμα και το χρώμα και το σχέδιο της και για αυτό την είχα πάρει. Δεν ήταν επειδή την χρειαζόμουν. Είχα κι άλλες κούπες. Απλά μου άρεσε. Δεν ξέρω αν ήταν επειδή ήταν τόσο φτηνή, πάντως, προφανώς η ποιότητά της δεν ήταν και τόσο καλή από την στιγμή που την πρώτη φορά που ρίχτηκε νερό μέσα της ήταν έτοιμη να διαλυθεί σε χίλια κομμάτια! Παρόλα αυτά, δεν την πέταξα. Μου άρεσε. Μπορεί να γνώριζα ότι δεν θα την χρησιμοποιήσω ποτέ αλλά την κράτησα. Και μέσα της φαίνεται το ράγισμα της, που τότε άκουσα να συμβαίνει τόσο γρήγορα μα και τόσο σταδιακά. Από πάνω μέχρι κάτω... φαίνεται το σημάδι του ραγίσματος... η γραμμή... αυτή η γραμμή που δηλώνει... πως είναι στο χείλος της καταστροφής... που μου υπενθυμίζει... πως είναι μία κούπα που δεν αντέχει και πολλά... Από τότε μου έμεινε ένας μικρός φόβος... Όταν ρίχνω ζεστό νερό σε μια κούπα έχω την αίσθηση πως μπορεί να ακουστεί αυτός ο ήχος... ο οποίος ποτέ δεν ακούγεται... και ποτέ δεν ξανακούστηκε από τότε... και ο οποίος δηλώνει πως η κούπα που έχω μπροστά μου μπορεί να σπάσει. Όχι μόνο να ραγίσει αλλά και να σπάσει. Θυμάμαι που είχα ακούσει παλιότερα για το να βάζεις κουταλάκι μέσα στην κούπα όταν βάζεις καυτό νερό. Το κάνω κι εγώ αυτό, τις περισσότερες φορές μα όχι όλες. Αλλά ακόμα κι αν δεν έχεις κουταλάκι... κανονικά η κούπα νομίζω πως είναι προορισμένη για να αντέξει... τέτοιες θερμοκρασίες... Τέλος πάντων... Δεν ξέρω γιατί τα γράφω όλα αυτά... Καμιά φορά, αισθάνομαι πως είμαι κι εγώ όπως αυτή η κούπα. Έχω ραγίσει μα δεν έχω σπάσει. Δεν μπορώ να χρησιμοποιηθώ για αυτό που ήμουν προορισμένη να χρησιμοποιηθώ. Δεν μπορώ να προσφέρω αυτά που ήμουν προορισμένη να προσφέρω. Το σχήμα μου είναι το σχήμα μου, το χρώμα μου είναι το χρώμα μου, το σχέδιό μου είναι το σχέδιό μου. Είμαι μοναδική και ξεχωριστή ανάμεσα σε όλες τις τόσες άλλες όμορφες κούπες. Μεγάλες, μικρές, μονόχρωμες, πολύχρωμες, με λέξεις, με σχέδια, με διάθεση κωμική, με διάθεση σοβαρή, παλιές, καινούριες, απλές, σύνθετες... Εγώ είμαι αυτή... Έχω ραγίσει μα δεν έχω σπάσει. Και από το ράγισμα στο σπάσιμο η απόσταση είναι μικρή, πολύ μικρή, λεπτή, πολύ λεπτή.... αλλά σημαντική και καθοριστική. Απλά έτυχε και δεν έσπασα. Θα μπορούσα σε εκείνο το σημείο της ζωής μου να είχα σπάσει. Άκουσα το ράγισμα μου να συμβαίνει από πάνω μέχρι κάτω... κι εκεί... λίγο πριν σπάσω... σταμάτησε... εκεί που περίμενα όλα τα κομμάτια μου να διασκορπιστούν και να έρθει το τέλος... Φυσικά, γνωρίζω πως μιλάμε μόνο για μια κούπα που υπάρχει μέσα στο ντουλάπι μου. Ένα αντικείμενο. Ένα απλό άψυχο αντικείμενο. Αυτό που του δίνει ζωή είναι η σύνδεσή μου μαζί του. Το τι σημαίνει για εμένα αυτή η κούπα. Και για κάποιο περίεργο λόγο αυτή η κούπα συνδυάστηκε με τον ήχο του ραγίσματος, τον δικό μου ήχο. Συνδυάστηκε, επίσης, με τους μικρούς φόβους που μας μένουν όταν μας συμβαίνει κάτι. Πήρε καιρό να μην με πιάνει έστω ένα μικρό άγχος όταν ρίχνω ζεστό νερό σε μια κούπα... Σε κάτι τόσο απλό... κι όμως... για λίγες ημέρες είχα την αίσθηση ότι όποια κούπα κι αν πάρω αν της ρίξω ζεστό νερό θα αρχίσει να ραγίζει... Φανταστείτε, λοιπόν, στα πιο πολύπλοκα θέματα... πόσο πιο δύσκολο είναι να φύγουν δειλοί φόβοι και αχνές ανασφάλειες... ή ακόμα και γενναίοι φόβοι και γερές ανασφάλειες... Πόσο εύκολο είναι να μας μείνει κάτι για καιρό εξαιτίας κάποιου άλλου γεγονότος που συνέβηκε. Για παράδειγμα... Βάζω ζεστό νερό στην κούπα, η κούπα ραγίζει. Αγχώνομαι ότι κάθε φορά που θα βάλω ζεστό νερό στην οποία κούπα, η όποια κούπα θα ραγίσει. Συμπεριφερόμαστε κάπως σε κάποιον ή κάποιος συμπεριφέρεται κάπως σε εμάς. Και από αυτήν την μία περίπτωση τολμάμε να βγάλουμε συμπεράσματα για όλους τους ανθρώπους. Ενώ η πραγματικότητα είναι πως μόνο μία κούπα ράγισε. Όλες οι άλλες δεν ράγισαν. Με το ίδιο ζεστό νερό. Με την ίδια θερμοκρασία. Μιλάμε σε έναν καινούριο άνθρωπο κι ακούμε τον ήχο του ραγίσματος που είναι αποτέλεσμα άλλων καταστάσεων που ζήσαμε με άλλους ανθρώπους. Και θέλει χρόνο για να μην ακούμε τον ήχο του ραγίσματος. Για να μπορέσουμε να εμπιστευτούμε πως δεν θα μας ραγίσουν και πως δεν θα ραγίσουμε κι εμείς τους άλλους. Για να μπορέσουμε να έχουμε εμπιστοσύνη πως υπάρχει και μια περίπτωση, εμείς (!), μετά από τόσα ραγίσματα, να μην σπάσουμε. Η ζωή μου είναι σαν την ζωή αυτής της κούπας. Κρέμεται κυριολεκτικά από μία πορσελάνινη κλωστή. Θα μπορούσε να σπάσει ακόμα και ακίνητη εκεί που κάθεται στην γωνίτσα της και στην ασφάλειά της. Ακόμα δεν έχει βρει τον ρόλο της. Δεν μπορεί πια να είναι όπως όλες οι άλλες κούπες. Δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί έτσι... Δεν είναι φτιαγμένη για ζεστά νόστιμα ροφήματα... Δεν ξέρει τι θα γίνει με αυτήν... Δεν ξέρει ποια θα είναι η συνἐχειά της... Τι θα της συμβεί... Δεν ξέρει τι θέλει να κάνει, τι θα ήθελε να γίνει, τι θα μπορούσε να γίνει. Νιώθει ραγισμένη γιατί είναι ραγισμένη. Νιώθει σχεδόν σπασμένη γιατί είναι σχεδόν σπασμένη. Αλλά πριν σπάσει ολοκληρωτικά θέλει να προλάβει να ζήσει ολοκληρωμένα. Έτσι κι εγώ. Δεν υπάρχει ράγισμα που να μην αφήνει σημάδι. Δεν υπάρχει σπάσιμο που να μην πονάει. Δεν υπάρχει ήχος ραγίσματος, δεν υπάρχει ήχος σπασίματος, που να μην ακούγεται σε όλο σου το «είναι». Έτσι είναι. Έτσι είσαι. Έτσι είμαι. Αλλά πριν σπάσω ολοκληρωτικά θέλω να προλάβω να ζήσω ολοκληρωμένα.


1/24/17

Συναντήσεις & Συγκρίσεις



(Γράφτηκε κάποια στιγμή στο πριν)


Συναντήσεις & Συγκρίσεις


Είδα μετά από πολύ καιρό στον δρόμο την αδερφή μιας παλιάς πολύ καλής μου φίλης... Ήταν μαζί με την μητέρα τους... Σταματάνε να με χαιρετήσουν και ρωτάω τι κάνει η παρελθοντική παιδική μου φίλη που είχα χρόνια να την δω... Δεν ήταν απλά μια φίλη μου... Ήταν μια πολύ καλή μου φίλη... Μεγαλώσαμε μαζί... Μου λέει η αδερφή της «Γέννησε...», με το που πάω να χαμογελάσω στην σκέψη ότι η παρελθοντική φίλη μου είναι πια μητέρα... προσθέτει η αδερφή της «Εγώ πάλι, όχι.» ... Ξεκινήσαμε τα συγκριτικά πριν, καλά καλά, ξεκινήσει η συζήτηση... Δεν το σχολιάζω. Δεν θέλω να το σχολιάσω. Εκείνη συνεχίζει "Παντρεύτηκε... Εσύ παντρεύτηκες;" Α! Ωραία. Τώρα τα συγκριτικά θα στρέφονταν και προς τα εμένα. Ερώτηση αλλά όχι από ενδιαφέρον... από ανάγκη ανταγωνιστικοσυγκριτική... "Όχι." "Ούτε εγώ." μου λέει. "Έχεις κανένα καλό παιδί να μου γνωρίσεις;" με ρωτάει. Πριν προλάβω να πω το οτιδήποτε... πετάγεται η μητέρα της και λέει «Εδώ δεν έχει να βρει για εκείνην θα βρει για εσένα;» ... Δεν απαντάω. Απαντάει η κόρη «Δεν ξέρεις μπορεί να έχει σχέση απλά να μην έχει παντρευτεί.» Τους ακούω να κάνουν μικρό διάλογο για εμένα σαν να μην είμαι καν μπροστά. Έπειτα η κόρη στρέφεται σε εμένα «Είσαι με κάποιον;» με ρωτάει. «Είμαι με κάποιον.» απαντάω. Γυρίζει εκείνη στην μητέρα της «Είδες; Είναι με κάποιον!». Σαν να είναι η μεγαλύτερη έκπληξη του κόσμου που είμαι με κάποιον. Ωραία. Έχουμε γίνει θεάτρο του παραλόγου. «Αν επιτρέπεται, πόσο χρονών είσαι;» με ρωτάει. «36» απαντάω. «Και μοιάζεις έτσι;! Εσύ είσαι 36 και μοιάζεις 16! Και εγώ είμαι 38 και μοιάζω...»πετάγεται η μητέρα της «Ε, αφού είναι αδύνατη. Εσύ δεν είσαι αδύνατη. Τα κιλά προσθέτουν χρόνια». Καλοσύνες. Κάτι με έκανε να θέλω να φύγω γρήγορα από αυτήν την ατμόσφαιρα... εγώ ήθελα απλά να μάθω νέα για την φίλη μου... και αντί για αυτό εμφανίστηκε, για μια ακόμα φορά, το οικογενειακό αδιέξοδο μπροστά μου... Μητέρες και αδερφές και κόρες... Ποιος παντρεύτηκε, ποιος έκανε παιδί... Ποια είναι πιο όμορφη και ποια πιο επιτυχημένη... Ποια είναι «πιο»... οτιδήποτε... Πόσο τα βαριέμαι αυτά... Πόσο με κουράζουν... Πόσο με στενοχωρούν... Πόσο με εξαντλούν στην πορεία... Πόσο δεν βρίσκω νόημα στο να τα συζητάω... Ή ακόμα και στο να βρίσκομαι μπροστά σε τέτοιες συζητήσεις-συγκρίσεις... Κι έτσι... κάνω αυτό που κάνω... Μένω για λίγο... ακούω, παρατηρώ... χωρίς να σκέφτομαι, χωρίς να αισθάνομαι... αποστασιοποιημένα, καθαρά... κι έπειτα φεύγω διακριτικά... και περπατάω μόνη μου... την δική μου πορεία... μακρυά από τα μάτια και τα λόγια των άλλων... Γιατί το μόνο που έχει πραγματική σημασία είναι το πώς τα δικά μου μάτια βλέπουν την δική μου πορεία και το πώς τα δικά μου λόγια εκφράζουν αυτό που είμαι...


1/23/17

Το πρόβλημα...



Το πρόβλημα με το να μην σε αφήνουν να γίνεις καλύτερος άνθρωπος είναι ότι, το πιθανότερο, θα γίνεις χειρότερος άνθρωπος.

Για παράδειγμα... Θυμάσαι τότε που ερχόταν ένας καλός δάσκαλος, για λίγο, σε κάποιο μάθημα, και αισθανόσουν, ξαφνικά, πως όχι μόνο καταλαβαίνεις αυτά που πριν δεν καταλάβαινες αλλά και εξελίσσεσαι σε αυτά που δεν περίμενες να εξελιχθείς... και μετά από λίγο καιρό σου άλλαζαν δάσκαλο κι έρχοταν ένας άνθρωπος που βαριόταν, δεν αγαπούσε το αντικείμενό του, αδιαφορούσε για τους μαθητές και, ξαφνικά, όχι μόνο δεν καταλάβαινες αυτά που πριν καταλάβαινες, όχι μόνο έμενες στάσιμος αλλά άρχιζες να ξεχνάς κι αυτά που ξέρεις; Δεν γινόταν δηλαδή να μείνεις έστω σταθερός σε αυτά που μέχρι τότε γνώριζες αλλά άρχιζες να γίνεσαι κακός κι όχι μόνο κακός αλλά να χειροτερεύεις και να χειροτερεύεις; (Δεν είχες μείνει αρκετό καιρό με τον καλό δάσκαλο έτσι ώστε να έχεις πάρει τις σωστές γερές βάσεις και να μπορείς να προστατευτείς από την διαστρέβλωση της γνώσης).

Ε, αυτό είναι το πρόβλημα. Ένα από τα προβλήματα.

Αν δεν σε αφήσουν να πας μπροστά, το πιθανότερο, δεν θα μείνεις στο ίδιο σημείο αλλά θα αρχίσεις να πηγαίνεις προς τα πίσω.

Και, όπως είναι γνωστό, ο κατήφορος είναι πιο γρήγορος από τον ανήφορο.



Και μετά τι;



(Το κείμενο δεν γράφτηκε τώρα... αλλά λίγο καιρό πριν...)


Και μετά τι;


Θυμάμαι μετά το «Μην Πυροβολείτε Την Τέχνη» αισθανόμουν πως μετά από αυτήν την παράσταση δεν υπάρχει τίποτα άλλο να πω και τίποτα άλλο να κάνω. Αναρωτιόμουν ποια θα είναι η συνέχεια. Ένιωσα πως έφτασα στο πιο υψηλό σημείο που θα μπορούσα να φτάσω. Η παράσταση αυτή ήταν ένα άφταστο όνειρο ζωής και μια προσωπική κατάθεση ψυχής. Ήμουν μικρό κοριτσάκι και κοιτούσα, ξαπλωμένη, το ταβάνι όταν οραματίστηκα πως θα ήθελα να κάνω μια τέτοια παράσταση. Το να φτάσω μετά από τόσα χρόνια να κάνω πραγματικό το αόρατο ήταν ένα μεγάλο κατόρθωμα. Επίσης, ήταν όλη η μέχρι τότε διαδρομή μου στο θέατρο. Όλος αυτός ο πόνος... Όλη αυτή η προσπάθεια... Όλα εκεί... και η αγάπη... Πάντα η αγάπη... Όσοι άνθρωποι την είδαν γνωρίζουν πως αυτό που είδαν δεν ήταν μια απλή παράσταση. Θυμάμαι μία θεατής ήρθε δακρυσμένη και μου είπε πως γέμισαν ακόμα και οι ρωγμές των τοίχων με την ψυχή μου. Μία άλλη θεατής ήρθε και μου είπε πώς σε ένα σημείο της παράστασης έκλαιγε και δεν μπορούσε να σταματήσει... Ανατρίχιασε σε ένα σημείο που δεν το περίμενε... Ήμουν συνέχεια πάνω στην σκηνή... Έπαιζα, τραγουδούσα, χόρευα... Ήμουν αυτό που ήθελα να είμαι... Ήμουν αυτό που ήθελα να γίνω... Κι ας γνώριζα πως δεν θα μου επέτρεπαν να υπάρξω σε ένα κλειστό και άδικο σύστημα... Για λίγες παραστάσεις... ήμουν Ηθοποιός. Με το πρώτο γράμμα κεφαλαίο... και είχα δώσει πολλά χρόνια από την ζωή μου... για να καταφέρω να αισθανθώ Ηθοποιός... Περνούσαν οι μήνες... και νόμιζα... πως δεν θα μπορέσω να κάνω ξανά παράσταση... Κι έπειτα... γεννήθηκε... το «Άνθρωποι και Θεοί»... Μια παράσταση που είναι, ίσως, και η μοναδική που φτιάχτηκε έτσι ακριβώς όπως θα την ήθελα να είναι... Η τελειομανία μου με οδήγησε στο να φτιάξω κάτι χωρίς ούτε ένα σημείο που θα το ήθελα διαφορετικό. Είχε φτιαχτεί τέλεια. Δεν παιζόταν τέλεια... γιατί είχαμε άπειρα τεχνικά προβλήματα (και όχι μόνο)... Αλλά την μία και μοναδική φορά που πήγαν τα τεχνικά καλά... γνώριζα πως η παράσταση είχε φτιαχτεί όπως ακριβώς την ήθελα να είναι. Δεν θα άλλαζα ούτε μία λέξη, ούτε μία κίνηση. Και είναι τόσο σπάνιο... το να είναι κάτι ακριβώς όπως το θέλεις. Με ικανοποιούσε απόλυτα. Ήταν μια παράσταση «δύσκολη» από την στιγμή που έθιγε το θέμα του Θεού σε σχέση με τον Άνθρωπο. Αρκετός κόσμος... αντιδρούσε... Και δεν με πείραζε καθόλου. Η παράσταση ήταν ακριβώς όπως την ήθελα... Ήταν η φωνή μου. Ήταν σκοτεινή, ήταν υπαρξιακή, ήταν φιλοσοφική. Ήμουν ευτυχισμένη γιατί έκανα αυτό ακριβώς που θέλω να κάνω. Ήξερα τι θέλω να κάνω στην ζωή μου και είχα αποφασίσει να πάω προς αυτό. Τότε ήταν που γκρεμίστηκε το σύμπαν. Αφού η Ομάδα που είχα, για πολλούς και διάφορους λόγους, σταμάτησε να υπάρχει. Μου κόστισε ότι στο σημείο που άρχισαν να πηγαίνουν τα πράγματα καλά... άνθρωποι γύρω μου άλλαξαν συμπεριφορές... Μετά από αυτήν την παράσταση και από την διάλυση της Ομάδας... νόμιζα... πως δεν υπάρχει καμία συνέχεια για εμένα. Η Ομάδα ήταν ο μόνος μου τρόπος να υπάρξω καλλιτεχνικά. Δεν ήθελα τίποτα άλλο. Έπισης, η παράσταση αυτή είχε τόσο υψηλό για εμένα επίπεδο... που δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα άλλο να έχει νόημα να πω ή να κάνω. Και ύστερα... γεννήθηκε «Το Μπαρ Των Ευχών»... σχεδόν από το πουθενά... Τόσο ιδιαίτερη παράσταση... Τόσο δική μου... Εντελώς διαφορετική... Θυμάμαι μια γνωστή κριτικός θεάτρου ήρθε και με ρώτησε γιατί δεν με βλέπουν στην Επίδαυρο... και ότι θα πρέπει να είναι ο χαραχτήρας μου που είμαι εκτός συστήματος... Ο χαραχτήρας μου... Δεν θα το σχολιάσω αυτό τώρα... Δεν θα το σχολιάσω εδώ... Την αγάπησα αυτήν την παράσταση... Αν και δημιουργήθηκε σε πολύ λίγο χρόνο... αν και δεν πρόλαβα να την φτάσω εκεί που θα ήθελα να την φτάσω... Την αγάπησα απέραντα πολύ... Και ο κόσμος ερχόταν να μου μιλήσει με δάκρυα στα μάτια... Όλοι μου έλεγαν να προσέξω να μην αλλάξει ο χαραχτήρας μου μέσα στον καλλιτεχνικό χώρο... να μην αλλάξει αυτό που είμαι... Δεν γνώριζαν πως τότε... ήμουν ήδη 10 χρόνια στο θέατρο... Δεν κινδύνευα πια να αλλάξει ο χαραχτήρας μου... Δεν κινδύνευα να αλλάξω εγώ... Από άλλα κινδύνευα... Μετά από αυτό πραγματικά... πήρα τις αποστάσεις μου... Δεν μπορούσα να βρω πια τι μπορώ να πω και τι να κάνω... Σε ένα πολύ πιεσμένο για εμένα στάδιο... Φτιάχτηκε και το «Χωρίς Λόγια» στο οποίο πραγματικά δεν είχα λόγια... Οι λίγοι άνθρωποι που το είδαν... μου έλεγαν πως δεν έχουν ξαναδεί κάτι τέτοιο... Δεν είναι παντομίμα, δεν είναι χοροθέατρο, δεν είναι σωματικό θέατρο... είναι κάτι άλλο... δικό μου... ένα καινούριο είδος... Εγώ στην συγκεκριμένη παράσταση... απλά ένιωθα χωρίς λόγια... και ήθελα να αποχαιρετήσω με τον τρόπο μου την σκηνή... και την αποχαιρέτησα... Δεν ξανανέβηκα στην σκηνή από τότε... Έμεινα χωρίς λόγια στην τέχνη και στην ζωή... Μέχρι που τυχαία βρέθηκα σε μια φοιτητική ομάδα... Και εκεί που αισθανόμουν πως δεν έχω τίποτα άλλο να δώσω... 18 Άνθρωποι πίστεψαν σε εμένα... Απίστευτο; Απίστευτο... Και πίστεψα κι εγώ σε 18 Ανθρώπους... Και δημιουργήσαμε μια παράσταση σε πολύ δύσκολες συνθήκες... Το ≃ 3 λεπτά. Κάποια στιγμή θα ήθελα να γράψω σε σχέση με αυτήν την διαδικασία... Δημιουργήσαμε μια μοναδική ιδιαίτερη παράσταση... Ο κόσμος ακόμα μου μιλάει για αυτήν... Και ένα από τα πιο αξιοθαύμαστα που συνέβηκε... είναι πως 18 διαφορετικά άτομα... δεν συγκρούστηκαν ούτε μία φορά... Ήταν ένα μάθημα ζωής για εμένα αυτή η παράσταση... Ενώ δεν ήμουν στην σκηνή... ήταν σαν να είμαι 18 φορές πάνω στην σκηνή. Αγάπησα 18 Ανθρώπους, η οποίοι έγιναν και η ζωντανή απόδειξή μου πως το θέατρο μπορεί να υπάρξει και με πολλούς ανθρώπους χωρίς καμία σύγκρουση. Τους δίδαξα την αγάπη. Και με δίδαξαν την αγάπη. Και το αποτέλεσμα που δημιουργήθηκε... δεν θα μπορούσε να μην είναι ένα αποτέλεσμα συγκινητικό. Μετά από αυτό νόμισα πως δεν υπάρχει πια και πάλι τίποτα να κάνω. Μέχρι πρόσφατα. Που βρέθηκα ανάμεσα σε 14 Ανθρώπους. Και φτιάξαμε την παράσταση «Άνθρωποι» σε τόσο δύσκολες συνθήκες, για μια ακόμα φορά. Και η παράσταση αυτή αν και «αδικήθηκε», με χίλια δύο θέματα τεχνικά... και σε απαράδεκτες συνολικές συνθήκες... Στα μάτια μου... έφτασε όσο πιο ψηλά θα μπορούσε να φτάσει... μέσα στα τόσα εμπόδια και στις τόσες δυσκολίες. 14 Άνθρωποι. Που γέμισαν την ζωή μου με νόημα. Που με δίδαξαν και τους δίδαξα την ζωή. Και η παράστασή μας είχε τόση ουσία... που τώρα; Τώρα νιώθω τόσο αδειασμένη... Σαν να μην έχω, για μια ακόμα φορά, φωνή. Αγχώνομαι για το τι θα δημιουργήσω ξανά... Σαν να μην έχω, συνέχεια... Σαν να μην ξέρω τι θα πω και τι θα κάνω... Κι έχω ανθρώπους γύρω μου... Υπέροχους και ταλαντούχους... Πρόσωπα που με κοιτάζουν... Βλέμματα που με γνωρίζουν... και θέλω τόσο να τους προσφέρω τον καλύτερο δυνατό εαυτό μου... Και για μια ακόμα φορά αισθάνομαι... πως δεν έχω να δημιουργήσω κάτι παραπάνω... πως έφτασα στο πιο υψηλό μου σημείο... Δεν ξέρω γιατί τα γράφω όλα αυτά... Φαντάζομαι γιατί... αισθάνομαι την ευθύνη... αυτήν την ευθύνη που αισθάνομαι κάθε φορά... απέναντι στους Ανθρώπους μου... Θέλω να δημιουργήσουμε κάτι που να μας εκφράζει... να μας αρέσει... να μας ικανοποιεί... Και όταν ξεκινάμε... πάντα αισθάνομαι πως δεν μπορώ να γνωρίζω τίποτα για το αποτέλεσμα... για αυτό οφείλω να εστιάζω στην διαδρομή... Θέλω να τους δώσω ένα όμορφο ταξίδι πάνω και κάτω από την σκηνή... και πάντα, μα πάντα, αισθάνομαι... πως δεν θα τα καταφέρω... πως δεν είμαι αρκετή... κι απλά εύχομαι πως αν προχωρήσω, βήμα βήμα, θα την βρω την άκρη... Κοιτάζω τους Ανθρώπους που έχω απέναντί μου... και αισθάνομαι... πως οφείλω να κάνω τα πρώτα μας βήματα, όπως τα αισθάνομαι, με αγάπη... και η πορεία θα δημιουργηθεί...


1/20/17


Für Elise
Für Mama




Νομίζω είναι η πρώτη φορά που γράφω κάτι για την μαμά μου και μπορεί να είναι και η τελευταία.

Μπορεί και όχι.

(Μπορεί να μην είναι η πρώτη φορά. Μπορεί να μην είναι και η τελευταία.)


Η μητέρα μου δεν ήταν πιανίστρια. Γνώριζε, όμως, να παίζει κάποια κομμάτια στο πιάνο. Είχε κάνει κάποτε κάποια μαθήματα και μετά τα είχε σταματήσει. Δεν έπαιζε συχνά. Αλλά όταν έπαιζε μου άρεσε να την ακούω. Ίσως να έβρισκε ένα χαμένο κομμάτι του εαυτού της παίζοντας πιάνο. Ποιος ξέρει πώς θα ήταν οι σκέψεις ή τα συναισθήματά της... Μεγαλώνοντας αντιλαμβάνεσαι και επεξεργάζεσαι τις καταστάσεις διαφορετικά. Αυτό που σίγουρα θυμάμαι είναι πως εκείνες τις φορές που έπαιζε πιάνο, μου άρεσε να την ακούω. Θυμάμαι όλα τα κομμάτια που έπαιζε στο πιάνο. Κατά καιρούς, έρχονται στο μυαλό μου. Χθες, για παράδειγμα, περπατώντας στον δρόμο... μετά από χρόνια ήρθε στο μυαλό μου ένα από αυτά... δεν μπορούσα να θυμηθώ το όνομά του κομματιού... θα μπορούσα να το ψάξω στα βιβλία της... αλλά δεν θα το κάνω. Δεν αντέχω να χαθώ σε αυτές τις νότες ούτε θέλω να πατήσω αυτές τις χορδές. Τι σου είναι η μνήμη! Τι σου είναι οι αναμνήσεις! Έρχονται από το πουθενά χωρίς να έχουν ανάγκη να καταλήξουν κάπου! Κάπως έτσι... από το ένα κομμάτι στο άλλο... πήγε το μυαλό μου στο γνωστό, αγαπημένο και πολυακουσμένο «Für Elise». Το έπαιζε κι αυτό το κομμάτι η μαμά μου στο πιάνο. Ήταν θυμάμαι από τα κομμάτια που θεωρούσα δύσκολα... Αργότερα έμαθα πως για τους πιανίστες δεν είναι και τόσο δύσκολο... Στα μάτια τα δικά μου είχε οριστεί ως το πιο δύσκολο κομμάτι του κόσμου. Κοίταζα τα χέρια της στο πιάνο... και τα πλήκτρα να πατιούνται... και αναρωτιόμουν αν θα έφτανα ποτέ να μπορέσω να παίξω κι εγώ κάτι τέτοιο... Τότε δεν είχα ακόμα καμία επαφή με το πιάνο. Αυτό το κομμάτι το έμαθα μέσα από αυτήν... Το γνώρισα μέσα από αυτήν... Το αγάπησα μέσα από αυτήν... Πολλά χρόνια αργότερα άκουσα την κανονική εκδοχή του. Τότε συνέβηκε το εξής παράδοξο. Το κομμάτι που άκουγα δεν ήταν το κομμάτι που άκουγα. Δεν παιζόταν σωστά. Κάτι δεν μου άρεσε. Θεωρούσα πως αυτός που παίζει το παίζει λάθος. Γιατί κάποια σημεία τα έκανε πιο γρήγορα, κάποια σημεία τα έκανε πιο αργά, κάποια σημεία... τα έκανε απλά... διαφορετικά, από την μαμά μου. Μα γιατί το παίζει έτσι; Χαλάει όλη την μελωδία! Σκεφτόμουν. Έπειτα το ξανάκουσα. Κι έπειτα το ξανάκουσα. Και η σωστή μελωδία ήταν αυτή που σε εμένα ακουγόταν περίεργη και παράξενη... αυτός ο ρυθμός ήταν ο σωστός... αυτή η διαδρομή της μελωδίας ήταν η σωστή... Η μαμά μου ήταν εκείνη που δεν το έπαιζε «σωστά». Αυτό ήταν το κανονικό. Έτσι το είχε γράψει για να παιχτεί ο Μπετόβεν. Κι εμένα ακόμα και σήμερα αν το ακούσω... μου ακούγεται... τόσο λάθος! Τόσο λάθος! Γιατί ο τρόπος της μητέρας μου όρισε αυτήν την μελωδία μέσα μου... Και δεν γνωρίζω αν είμαι αντικειμενική... μάλλον δεν γίνεται να είμαι αντικειμενική... αλλά... ειλικρινά... αισθάνομαι... πως εκείνη η εκδοχή... η εκδοχή της μητέρας μου... ήταν η πιο όμορφη από όλες... και υπάρχει μόνο μέσα στο μυαλό μου...

Όποτε ακούσω αυτήν την μουσική... ακόμα και παιγμένη για εμένα παράδοξα παράξενα... πάντα θυμάμαι την μαμά μου... Πάντα θυμάμαι εκείνο το πιάνο να παίζεται από τα δικά της χέρια... Εκείνο το πιάνο που κάποτε θέλησε να πουλήσει... και ήμουν νομίζω η μόνη που είπε να μην πουληθεί... και έπαιξα ρόλο στο να κρατηθεί... Δεν ήθελα με τίποτα να πουληθεί... για εκείνες τις λίγες φορές που μπορεί να ήθελε να κάτσει στο πιάνο και να παίξει... ήθελα να μείνει στο σπίτι... Είναι σημαντικές εκείνες οι στιγμές που βρίσκουμε κομμάτια του εαυτού μας... και δεν ήθελα η μαμά μου να μην έχει την δυνατότητα να παίξει αν το θελήσει, αν το αισθανθεί, αν το χρειαστεί.

Ξεκίνησα κι εγὠ κάποτε πιάνο. Σχετικά αργά. Σταμάτησα κι εγώ κάποτε πιάνο. Σχετικά νωρίς.

Δεν έμαθα ποτέ να παίζω το «Für Elise». Μα αν το έπαιζα θα άλλαζε το παίξιμο, θα άλλαζε ο τίτλος. Δεν θα ήταν για την Ελίζα μα θα ήταν για την μαμά μου.

Το έχουμε ακόμα αυτό το πιάνο.

Μα κανείς δεν παίζει.

Όσοι έφυγαν από την ζωή, έφυγαν. Όσοι έμειναν στην ζωή, έμειναν.

Μα στο πιάνο κανείς δεν παίζει.

Ούτε εκείνη ούτε εγώ.

Και το Für Elise δεν ακούγεται ποτέ ζωντανά, μόνο πεθαμένα. Ποτέ δεν είναι σωστό στα αυτιά μου, πάντα λάθος. Μόνο κάπου στο βάθος της μνήμης είναι χαραγμένο έτσι όπως το αισθάνομαι σωστά. Μόνο από τα χέρια τα δικά της...

Συγνώμη, Μπετόβεν. Συγνώμη, μαμά.

Που δεν ξαναπάτησα και το πιθανότερο δεν θα ξαναπατήσω πλήκτρο πιάνου. Απλά... Συγνώμη.

Συγνώμη, Μπετόβεν. Συγνώμη, μαμά.

Όχι μόνο για αυτό μα και για όλα τα άλλα...


1/19/17

Για όσους θέλουν να με στηρίξουν...


Είμαι η Μαριλού.

Μου αρέσει η υποκριτική, η σκηνοθεσία, ο χορός, το τραγούδι, το θέατρο, ο κινηματογράφος, το γράψιμο... Ξεκίνησα να ασχολούμαι με το θέατρο στα 16 μου χρόνια και τώρα είμαι 36, ούτε που κατάλαβα πώς πέρασε μία 20ετία. Θεωρώ πως η Τέχνη είναι τρόπος ζωής. Χρησιμοποιώ την τέχνη μου για να κάνω καλύτερη την ζωή μου και την ζωή μου για να κάνω καλύτερη την τέχνη μου. Στόχος μου είναι πάντα να δημιουργώ και μέσα από τις δημιουργίες μου να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος και, αν γίνεται, να γίνονται καλύτεροι και άλλοι άνθρωποι μαζί μου, είτε είναι συνεργάτες είτε είναι θεατές. Όλοι συνοδοιπόροι είμαστε σε έναν κοινό δρόμο.

Δείγματα της θεατρικοκινηματογραφικής δημιουργίας μου μπορείτε να δείτε στο κανάλι μου στο youtube (Marilou Valeonti). Δείγματα της γραπτής έκφρασής μου μπορείτε να δείτε στο ιστολόγιό μου στην Βελτιοδοξία (www.veltiodoxia.blogspot.gr). Αν κάποιος θέλει να με στηρίξει-υποστηρίξει οικονομικά για να μπορέσω να συνεχίσω να δημιουργώ μπορεί να το κάνει μέσω paypal στο email authentikotita@gmail.com. Αν είστε από αυτούς που θα με στηρίξετε μπορείτε να μου γράψετε, αν θέλετε, ένα μήνυμα με το όνομά σας και το επώνυμό σας για να ξέρω ποιοι είναι οι άνθρωποι που επέλεξαν να στηρίξουν την Τέχνη μου και να μπορώ και τώρα και αργότερα να τους ευχαριστήσω.

Φέτος είμαι σκηνοθέτης σε τρεις διαφορετικές ομάδες, με υπέροχους ανθρώπους και στις τρεις. Αν τα καταφέρω, θέλω να τις οδηγήσω και τις τρεις σε παράσταση. Επίσης, μέσα στο 2017 έχω σκοπό να γυρίσω την πρώτη μου ταινία και να εκδόσω και το πρώτο μου μικρό βιβλίο. Τέλος, από Σεπτέμβριο ετοιμάζω μια μεγάλη θεατρική παραγωγή με πολλά διαφορετικά άτομα.

Σε έναν χυδαίο καλλιτεχνικό χώρο με έκαναν να αισθάνομαι πως τα αυτονόητα θεωρούνται ρομαντικά ή ιδεαλιστικά. Ευτυχώς, τα τελευταία χρόνια μέσα από κάποιους ανθρώπους που συνάντησα μπόρεσα να δω στην πράξη όλα όσα πίστευα στην θεωρία. Δημιούργησα ένα είδος Θεάτρου που σαν ηθοποιός δεν το είχα ζήσει ποτέ. Ένα είδος που βασίζεται στην αγάπη, στην επικοινωνία, στην αλήθεια, στην εκτίμηση, στον σεβασμό, στην κατανόηση, στην συνεργασία... Ένα θέατρο διαφορετικό και σπάνιο. Που εξερευνά, σέβεται, εξελίσσει τον Άνθρωπο. Ένα Θέατρο, πάνω από όλα, κυρίως, Ανθρώπινο.

Σύντομα θα έρθουν και ανακοινώσεις για καινούριους συνεργάτες (για μουσικούς, ηθοποιούς, τραγουδιστές, μοντέρ, οπερατέρ και για άλλους καλλιτέχνες) για ανθρώπους που ενδιαφέρονται να λάβουν μέρος σε τέτοιου τύπου συνεργασίες και δημιουργίες... να γίνουν ένα κομματάκι κι αυτοί ενός μεγαλύτερου όνειρου.

Δεν έγραψα ούτε τα μισά από όσα θα ήθελα να γράψω. Αλλά νομίζω για αρχή αυτά είναι αρκετά.

Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας.

Μαριλού Βαλεοντή.