2/21/18

Μαύρα



Το κοριτσάκι αυτό, της ιστορίας μας, για πολλά χρόνια, φορούσε μαύρα. Μόνο μαύρα. Κάθε μέρα... μαύρα. Κάθε ώρα... μαύρα. Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή, όλα μαύρα. Πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, βράδυ, μόνο μαύρα. Μπλούζες, παντελόνια, φούστες, φορέματα, παπούτσια, κάλτσες, καπέλα, σκουφάκια, γάντια, κασκόλ, ζακέτες, παλτό, τσιμπιδάκια για τα μαλλιά, μενταγιόν, τσάντες, όλα μαύρα, μόνο μαύρα. Άνοιγες την ντουλάπα, όλα μαύρα.

Γεννήθηκε στο μαύρο, μεγάλωσε στο μαύρο, ενηλικιώθηκε στο μαύρο.

Έπειτα κάποια στιγμή... συνέβηκε το εξής. Σπούδασε ηθοποιός κι έγινε ηθοποιός (μεγάλη ιστορία και το ένα και το άλλο). Και μία φορά, μόνο μία φορά, πρώτη και τελευταία, έπαιξε στην τηλεόραση, σε μία σειρά, για λίγα επεισόδια, ελάχιστα επεισόδια, έναν πολύ μικρό ρόλο, μικρούτσικο ρόλο, σχεδόν κανείς δεν το γνωρίζει. Αγάπησε τον ρόλο. Συμπάθησε τον σκηνοθέτη. Φερόταν με σεβασμό στους ηθοποιούς. Σπάνιο χάρισμα! Κι ενώ για την τηλεόραση πάντα ακούει όλα αυτά τα αρνητικά, αισθάνεται πολύ τυχερή που εκείνη την μία φορά που έπαιξε η ατμόσφαιρα που επικρατούσε μεταξύ των ανθρώπων ήταν ωραία. Σε αυτήν την σειρά, λοιπόν, της ζητήθηκε να φορέσει χρώμα... Χρώμα!!! Κοίταξε τα ρούχα της και δεν υπήρχε τίποτα με χρώμα. Κοίταξε την ζωή της και δεν υπήρχε τίποτα με χρώμα. Δανείστηκε ρούχα από άλλους με χρώμα. Δεν είχε δικά της. Και τα φόρεσε. Και θυμάται ακόμα εκείνη την πρώτη φορά που φόρεσε χρώμα στην ζωή της. Ποτέ δεν θα την ξεχάσει. Ήταν σαν να φώτισε όλο της το σώμα! Σαν να ακτινοβολούσε χρώμα! Δεν το πίστευε... δεν είχε καταλάβει πόσο όλο αυτό το μαύρο, το αιώνιο μέχρι τότε μαύρο, την είχε καταπιεί... πόσο είχε ρουφήξει τον εαυτό της και την ζωή της αυτή η τεράστια μαύρη τρύπα μαύρου χρώματος. Έκανε τα γυρίσματα της σειράς... Κι αυτό που της έμεινε από εκείνη την σπάνια συνεργασία ήταν κάτι πολύ παραπάνω από μια όμορφη εμπειρία... της έμεινε... το... χρώμα. Και ως γυναίκα... πια... φόρεσε όλα τα χρώματα του κόσμου... κι όλες τις αποχρώσεις... Μπλε και γαλάζιο... Κίτρινο και πορτοκαλί... Πράσινο και λαδί... Κόκκινο και ροζ... Μωβ και φούξια... Άσπρο και μπεζ... γκρι και καφέ... Δεν άφησε κανένα χρώμα παραπονεμένο στην άκρη... Όλα τα χρώματα του κόσμου πια στην ντουλάπα της και στην ζωή της... στο σώμα και στο πρόσωπό της... Όσοι την γνωρίζουν τώρα νομίζουν πως από πάντα ήταν χρωματιστή... Μα η ίδια ξέρει πως αυτό δεν ισχύει... Όσοι την γνωρίζουν τώρα νομίζουν πως από πάντα ήταν φωτεινή, χαμογελαστή και αισιόδοξη... Εκείνη ξέρει. Ξέρει πολύ καλά. Ποια ήταν και ποια είναι. Το μόνο που δεν ξέρει είναι το ποια θα γίνει. Το μη χρωματιστό κορίτσι που έγινε χρωματιστή γυναίκα ακόμα αγαπάει και το μαύρο. Και, κατά καιρούς, ντύνεται και μαύρα, και της αρέσει να ντύνεται μαύρα. Αλλά τώρα δεν ντύνεται μαύρα... από πένθος... δεν ντύνεται μαύρα... επειδή θρηνεί... δεν ντύνεται μαύρα... επειδή πονάει... δεν ντύνεται μαύρα... επειδή υποφέρει... δεν ντύνεται μαύρα... επειδή φοβάται... δεν ντύνεται μαύρα επειδή αισθάνεται σκοτεινή... δεν ντύνεται μαύρα επειδή αισθάνεται μόνη της... δεν ντύνεται μαύρα από αντίδραση... δεν ντύνεται μαύρα από ανάγκη για επανάσταση... δεν ντύνεται μαύρα επειδή γεννήθηκε στο μαύρο ή επειδή μεγάλωσε στο μαύρο... Δεν ντύνεται μαύρα επειδή συνήθισε το μαύρο... Δεν ντύνεται μαύρα από άρνηση για ζωή... Ντύνεται μαύρα από κατάφαση για ζωή... Ντύνεται μαύρα όταν θέλει να ντυθεί μαύρα επειδή της άρεσει το μαύρο. Έχει πια την επιλογή. Πριν δεν την είχε. Όχι έτσι. Τώρα βλέπει όλα τα χρώματα... και επιλέγει ό,τι εκείνη νιώθει... ανάλογα με το πώς είναι την κάθε στιγμή. Τώρα το μαύρο της δεν σημαίνει πάντα σκοτάδι, τώρα το μαύρο της, όταν υπάρχει, μπορεί να σημαίνει και φως. Τώρα το μαύρο της δεν είναι θάνατος, τώρα το μαύρο της, όταν έρχεται, μπορεί να σημαίνει και ζωή. Κι αυτό το μάθημα της το έδωσε... ποιος θα το φανταζόταν! Όχι ένας άνθρωπος... Όχι ένας έρωτας... Όχι μια αγάπη... Όχι η τέχνη... Όχι το θέατρο... Όχι ο κινηματογράφος... Της το έδωσε η τηλεόραση... Σε εκείνην που δεν έχει καν τηλεόραση στο σπίτι... που δεν βλέπει τηλεόραση... που δεν της αρέσει η τηλεόραση (με λιγοστές, μικροσκοπικές εξαιρέσεις)... Στην τηλεόραση, οφείλει το χρώμα της... Σε εκείνη την μία και μοναδική φορά που έπαιξε τηλεόραση και που της είπαν να φορέσει χρώμα... Και έτσι απλά μπήκε το χρώμα στην ζωή της και στην τέχνη της... και όπως συνέβηκε και με την τηλεόραση... πέρασε από το ασπρόμαυρο στο έγχρωμο... και δεν επέστρεψε ποτέ στο πριν... Και από το βουβό πέρασε στην φωνή... και δεν επέστρεψε ποτέ στο πριν... αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία... Τώρα ζει ολοκληρωτικά... Τώρα ζει χρωματιστά...


1/4/18

Άγνωστη Ελπίδα



«Θα ταξιδέψω στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα»...

Έτσι λέμε... Έτσι λένε...

Τι γίνεται, όμως, με εκείνους τους ανθρώπους που δεν έχουν ελπίδα; Πώς θα επιβιώσουν στο άγνωστο; Χωρίς βάρκα; Με βάρκα αλλά με τρύπες στην βάρκα τους από όπου απότομα μπαίνουν νερά; Τι γίνεται με εκείνους τους ανθρώπους που για τον όποιο λόγο, για λίγο ή για πολύ, έχασαν την ελπίδα τους; Κι εκείνοι ταξιδεύουν... αλλά για πού και με τι; Είναι μόνοι τους στα κύματα; Χωρίς σανίδα σωτηρίας; Ποιος είναι ο προορισμός τους; Προς τα πού να κατευθυνθούν; Τι να κάνουν; Πώς θα μείνουν στην επιφάνεια χωρίς την ελπίδα τους; Πώς θα επιβιώσουν στις τρικυμίες; Πώς δεν θα αφεθούν απλά στο να βυθιστούν; Από πού να κρατηθούν; Αφού δεν έχουν κάτι να κρατηθούν έξω από τον εαυτό τους κι αφού δεν είναι δυνατόν να κρατηθούν από τον ίδιο τον εαυτό τους; Τι γίνεται με εκείνους που αγχώνονται γιατί δεν έχουν καμία ελπίδα για την ζωή; Δεν ελπίζουν σε τίποτα και σε κανέναν... Δεν είναι και λίγοι... Και αισθάνονται άσχημα... Γεμάτοι ενοχές... «Γιατί δεν αισθάνομαι καλά;», «Γιατί δεν έχω πια καμία ελπίδα στην ζωή μου;», «Πού πήγαν τα όνειρά μου;», «Πού πήγε αυτό που ήθελα να γίνω κι αυτό που ήθελα να είμαι;», «Πότε έφτασα στο σημείο που βρίσκομαι;», «Γιατί δεν είδα τα σημάδια που μου έλεγαν πως δεν είμαι καλά;»... κι άλλες τέτοιες ερωτήσεις... Γιατί το ένα... Γιατί το άλλο... Γιατί να είμαι έτσι... Γιατί να νιώθω αλλιώς...

Επειδή έχω υπάρξει άνθρωπος χωρίς ελπίδα (έχω υπάρξει, όμως, ευτυχώς, και άνθρωπος με ελπίδα) θέλω να μοιραστώ το εξής:

Δεν πειράζει αν την βάρκα σου δεν την λένε «ελπίδα»... οφείλεις να την ονομάσεις αλλιώς...

Αλλά πριν να πάμε στην ονομασία της βάρκας, ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: Δεν είναι εύκολο να επιβιώσεις σε θάλασσες χωρίς βάρκα. Πρώτα από όλα, πρέπει να έχεις μια βάρκα, για να μην είσαι μόνος σου, με το σώμα σου μέσα στο νερό... Αυτήν την βάρκα ή πρέπει να την βρεις μόνος σου ή πρέπει να βρεις κάποιον άλλον να σε βοηθήσει να την βρεις... Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να σε βοηθήσουν σε περίπτωση που εσύ για κάποιο λόγο έχεις χαθεί στις θάλασσες και δεν μπορείς να βρεις καμία βάρκα στον ορίζοντά σου... Πρώτα από όλα, λοιπόν... οφείλεις να βρεις μια βάρκα... μετά θα μπεις μέσα σε αυτήν την βάρκα... και μετά... θα πεις στον εαυτό σου πως δεν πειράζει καθόλου που την δική σου βάρκα δεν την λένε ελπίδα... Δεν πειράζει αν έφτασες για κάποιο λόγο σε κάποιο σημείο χωρίς ελπίδα... Συμβαίνει σε όλους μας ή σχεδόν σε όλους μας... Μπορείς να ονομάσεις διαφορετικά την βάρκα σου...

Εγώ βρήκα το μυστικό... Ονόμασα την βάρκα μου «άγνωστο» κι η φράση μου άλλαξε... «Θα ταξιδέψω στην ελπίδα με βάρκα το άγνωστο». Υπάρχει περίπτωση μέσα από το άγνωστο να οδηγηθείς στην ελπίδα... Αποδέχομαι, λοιπόν, πως ζω στο άγνωστο. Υποχρεωτικά ζω στο άγνωστο. Δεν έχω ιδέα τι θα συμβεί, αύριο, σε πέντε λεπτά από τώρα, σε ένα χρόνο... Δεν ξέρω τι με περιμένει... Αντί να αγχώνομαι με το άγνωστο... όχι μόνο το αποδέχομαι μα το κάνω και βάρκα... Είναι η βάρκα μου... στα κύματα της ζωής... κι αυτό με οδηγεί στην ελπίδα όταν την χάνω... Μπορεί η ελπίδα να βρεθεί ή να φτιαχτεί στην πορεία... Γιατί υπάρχουν και οι άνθρωποι που συνεχίζουν χωρίς ελπίδα... και δεν πειράζει... μπορεί αργότερα να γίνουν άνθρωποι με ελπίδα... Έτσι είναι αυτά... Αλλάζουμε στάδια και ρόλους... και είμαστε ακόμα εμείς... Όταν είμαι χωρίς ελπίδα δεν πανικοβάλλομαι... απλά συνεχίζω... Όταν είμαι με ελπίδα δεν πανηγυρίζω... απλά συνεχίζω... Κι η βάρκα μου είναι πάντα το άγνωστο γιατί πολύ απλά τίποτα δεν είναι απόλυτα γνωστό... Η βάρκα του αγνώστου με έχει σώσει... Το άγνωστο με έχει σώσει... όχι η ελπίδα... Η ελπίδα βρίσκεται και χάνεται... ξανά και ξανά... Το άγνωστο είναι εκεί... παντού και πάντα... Το αποδέχεσαι... Ζεις μέσα σε αυτό... Ζεις με αυτό... Κολυμπάς σε αυτό... Υπάρχεις σε αυτό... Το κάνεις βάρκα... και αντί για εχθρό το κάνεις φίλο... Αυτό που σε πνίγει, τώρα πια σε σώζει... Αυτό που σε τραβούσε στο βυθό, τώρα πια σε κρατάει στην επιφάνεια...

Δεν έχει σημασία τι λέμε, δεν έχει σημασία τι λένε...

Εμένα η φράση μου άλλαξε... κι έτσι σταμάτησα να έχω ενοχές όταν δεν έχω ελπίδα...

Είπα στον εαυτό μου...

Εγώ θα ταξιδέψω στην ελπίδα με βάρκα το άγνωστο...

Γιατί...

Σε αυτούς που ελπίδα είναι άγνωστη το άγνωστο μπορεί να γίνει ελπίδα...


12/29/17

24.12



24.12.2004 Παρασκευή
Αγαπητό ημερολόγιο,
είναι Παραμονή Χριστουγέννων και πάλι κλαίω...


24.12.2017 Κυριακή
Αγαπητό ημερολόγιο,
είναι Παραμονή Χριστουγέννων και πάλι δεν κλαίω...


Από το 2004 στο 2017 ένα «δεν» διαφορά.



12/14/17

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.



(Δεκέμβριος)


11.12.2017 Δευτέρα

Άλλοι γεμίζουν τον εαυτό τους...
Άλλοι γκρεμίζουν τον διπλανό τους...


12.12.2017 Τρίτη

Το ότι δεν είναι νωρίς δεν σημαίνει πως είναι αργά...


13.12.2017 Τετάρτη

Το πρόβλημα είναι πως εμείς παίζουμε κυνηγητό με την ευτυχία κι εκείνη παίζει κρυφτό με εμάς. Κυνηγάμε την ευτυχία κι εκείνη κρύβεται. Δηλαδή... Κυνηγάμε την ευτυχία (που ούτε καν την βλέπουμε) κι εκείνη κρύβεται (αλλά δεν έχουμε ιδέα πού). Και δεν μπορείς να κερδίσεις (ή να χάσεις) όταν δεν παίζεις στο ίδιο παιχνίδι με τον άλλον. Δεν γίνεται να παίζεις κυνηγητό μόνος σου. Ποιον ακριβώς κυνηγάς και από ποιον κυνηγιέσαι; Ούτε γίνεται η ευτυχία να παίζει κρυφτό μόνη της. Ποιον ακριβώς ψάχνει και από ποιον κρύβεται; Εσύ χρειάζεσαι την ευτυχία και η ευτυχία χρειάζεται εσένα. Δεν υπάρχει παιχνίδι χωρίς παίκτες. Σταμάτα να τρέχεις και θα σου φανερωθεί. Σταμάτα να κυνηγάς και θα σταματήσει να κρύβεται. Τόσο σύνθετα και τόσο απλά. Κι ίσως να αισθανθείς... πως το παιχνίδι δεν είναι στο να κυνηγάς την ευτυχία αλλά στο να την ζεις... κι είναι ένα όμορφο συνεργατικό παιχνίδι που δεν υπάρχουν νικητές και χαμένοι. Εσύ και η ευτυχία είστε μία ομάδα όχι δύο. Είστε ένα άτομο όχι δύο. Είστε ενωμένοι όχι χωρισμένοι. Απλά όπως σε όλες τις τόσο κοντινές σχέσεις οφείλεις να της δώσεις χώρο για να εμφανιστεί. Η Ευτυχία είναι μέσα στον Εαυτό και ο Εαυτός είναι μέσα στην Ευτυχία. Νομίζουμε πως είναι κάτι άπιαστο και άφταστο και η Ευτυχία και ο Εαυτός. Αλλά αρκεί να κοιτάξουμε μέσα μας για να βρούμε και τον Εαυτό μας και την Ευτυχία. Κανένα κυνηγητό, κανένα κρυφτό, μόνο ένα κοίταγμα είναι αρκετό. Χωρίς ταχύτητα, χωρίς αγωνία, μόνο με αλήθεια και αυτογνωσία...



12/10/17

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.



(Δεκέμβριος)


9.12.2017 Σάββατο

Το χαρτί απλά δεν είναι χρήμα. Μα το χρήμα είναι απλά χαρτί.


10.12.2017 Κυριακή

Σε δεκαπέντε ημέρες Χριστούγεννα. Σε δεκατέσσερις ημέρες Παραμονή Χριστουγέννων. Σε δεκατρείς ημέρες στόλισμα δέντρου. Σε δώδεκα ημέρες καθάρισμα σπιτιού. Σε έντεκα ημέρες αεροδρόμιο, αγάπη, αγκαλιές. Σε δέκα ημέρες αγορά όσων δώρων δεν έχουν ετοιμαστεί ή βρεθεί. Σε εννιά ημέρες πιθανότατα τελευταίο μάθημα πριν τις γιορτές με τα Καταπληκτικά Καλικατζαράκια. Σε οκτώ μέρες προετοιμασία τελευταίου μαθήματος. Σε επτά μέρες έκτακτη πρόβα-αντικατάσταση μαθήματος με τα Καλόκαρδα Κορίτσια. Σε έξι ημέρες φτιάξιμο μάζεμα σε μία γωνίτσα όλα τα υλικά που χρειάζονται για την τωρινή ιδέα στολίσματος δέντρου. Σε πέντε ημέρες συνάντηση με Αγαπημένους Ανθρώπους. Σε τέσσερις ημέρες μηνύματα σε κάποιους ανθρώπους που μου έχουν λείψει αλλά θέλω να τους θυμίσω-υπενθυμίσω πως Είμαι και θα Είμαι Εδώ. Σε τρεις ημέρες ξεκαθάρισμα πραγματικού χάους. Σε δύο ημέρες οργάνωση ηλεκτρονικού χάους. Σε μία ημέρα φροντίδα εσωτερικού χάους.

Δεν είναι η αντίστροφη μέτρηση που φτιάχνει την ζωή... είναι η μη αντίστροφη αγάπη.


(Επίσης, το πραγματικό μου πρόγραμμα είναι λιγάκι διαφορετικό από όπως το έγραψα παραπάνω αλλά δεν έχει σημασία... Για χάρη της δημιουργίας αλλάζουμε λίγο την πραγματικότητα...)...



12/9/17

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.



(Δεκέμβριος)


6.12.2017 Τετάρτη

Στην ζωή υπάρχει θάνατος, στον θάνατο δεν υπάρχει ζωή.

-

Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι επειδή μπορώ να είμαι αυτό δεν μπορώ να είμαι το άλλο ή επειδή είμαι το άλλο δεν μπορώ να είμαι αυτό. Το πιο ωραίο είναι πως μπορώ να είμαι και αυτό και το άλλο, ταυτόχρονα, και πως αυτό δεν είναι αντιφατικό μα ανθρώπινο. Γιατί έχω πολλές πλευρές, όλες είναι αληθινές και όλες είναι δικές μου.


7.12.2017 Πέμπτη

Αν δεν ξέρεις τι να κάνεις με την ζωή σου, άσε την ζωή σου να κάνει κάτι με εσένα. Ξέρει αυτή...


8.12.2017 Παρασκευή

Αν αγαπήσεις αυτό που είσαι, αυτό που είσαι θα σε αγαπήσει...



12/6/17

Γράψιμο...




Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω ποτέ να γράψω το δικό μου βιβλίο. Είναι πολύ πιθανό να χαθώ στον χώρο και στον χρόνο ή να βουτήξω στον εαυτό μου (να πνιγώ σε εμένα) και να μην καταφέρω να το κάνω. Θέλω, όμως, να δηλώσω, αισθάνομαι την ανάγκη να μοιραστώ... πως το γράψιμο έστω εδώ, έστω σε χαρτιά, έστω σε σκορπισμένα τετράδια και σε σκονισμένες σημειώσεις, έστω χαοτικά, έστω χωρίς να βγάζει πάντα νόημα, έστω χωρίς να είναι ολοκληρωμένο, χωρίς να έχει πάντα νόημα, χωρίς να γνωρίζω τι θα γίνει στην συνέχεια, έστω έτσι, όπως το κάνω τώρα, όπου το κάνω τώρα, με βοηθάει απίστευτα πολύ... δεν είναι μόνο τρόπος έκφρασης... δεν είναι μόνο τρόπος δημιουργίας... είναι ανάγκη... δεν θα μπορούσα να υπάρξω χωρίς αυτό... Δεν είναι οργανωμένο... Δεν είναι πειθαρχημένο... Δεν είναι όπως θα το ήθελα να είναι... και υπάρχουν πολλές από τις σκέψεις μου που χάνονται στην πορεία επειδή δεν είμαι οργανωμένη και πειθαρχημένη και όπως θα ήθελα να είμαι... Οι ιδέες μου είναι χαμένες σε ένα σωρό μουτζουρωμένα μικρά χαρτάκια... Από την άλλη... το γράψιμο μου θα ήταν άλλο αν εγώ ήμουν αλλιώς... Μπορεί να μην ήταν αυτό που είναι τώρα... Οπότε δεν θεωρώ πως πρέπει πια να αγωνίζομαι συνέχεια να με αλλάξω... Υπάρχουν, εξάλλου, φορές που οι αλλαγές γίνονται από μόνες τους... χωρίς να τις πιέσουμε εμείς να γίνουν... Αυτό που θέλω να πω είναι... πως τίποτα δεν είναι δεδομένο... Το γράψιμο για εμένα ήταν πάντα δεδομένο, πάντα αυτονόητο, πάντα εδώ, πάντα μέρος της ζωής μου... αλλά θα μπορούσε κάτι να συμβεί και να μην είναι πια τόσο αυτονόητο... Για την ώρα είναι αναπόσπαστο κομμάτι μου... Ακόμα κι όταν δεν γράφω... γράφω... Γράφω νοητά... γράφω στο μυαλό μου... Ευτυχώς, που υπάρχουν και για εμάς... και για όλους εμάς... τρόποι να αντέξουμε την ζωή... κι όχι μόνο να την αντέξουμε αλλά να την κάνουμε καλύτερη... Ευτυχώς, που υπάρχει για κάθε έναν από εμάς και από κάτι... και το μόνο που έχει να κάνει είναι να το βρει... Και μπορεί να είναι και πάνω από ένα «κάτι»... μπορούν να είναι πολλά τα «κάτι» που μας γεμίζουν... Εύχομαι η ζωή... να με οδηγήσει να βρω τον δρόμο μου... Εύχομαι εγώ να οδηγήσω την ζωή, αν εκείνη δεν καταφέρει να με οδηγήσει... Ξέρεις αισθάνομαι πως τα περιθώρια στενεύουν... τα όρια αρχίζουν να με στριμώχνουν... κι είναι στιγμές που ξεχνάω πως... οποιαδήποτε στιγμή στην ζωή σου έχεις δικαίωμα να ζήσεις. Δεν είναι σωστό να παραιτηθείς. Όχι για τους άλλους, για εσένα. Δεν είναι ωραίο, να σταματήσεις. Δεν θα μάθεις ποτέ τι θα συνέβαινε αν συνέχιζες. Αισθάνομαι, για άλλη μια φορά στην ζωή μου, απέραντα μόνη μου. Είναι λογικό. Γνωρίζω ακριβώς γιατί αισθάνομαι έτσι. Ξέρω τους λόγους και το πλαίσιο μέσα στο οποίο γεννήθηκε αυτό το συναίσθημα. Αλλά πια δεν κάνω το λάθος που έκανα παλιά. Δεν θα με αφήσω να πέσω στην αυτολύπηση. Δεν θα ριχτώ στα πατώματα. Δεν θα κοιτάζω τα ταβάνια. Δεν ξέρω τι θα κάνω αλλά αυτά δεν θα τα κάνω. Δεν μπορώ να σώσω όλους τους ανθρώπους γύρω μου. Πολλές φορές, αισθάνομαι πως αυτή είναι η αποστολή μου σε αυτήν την ζωή, να βοηθάω τους άλλους. Και θα τους βοηθάω όπως, όσο και όταν μπορώ, με τις δικές μου δυνάμεις. Έχω, όμως, κι άλλες αποστολές. Σημαντικές κι αυτές. Μία από αυτές είναι πως... ήρθε η στιγμή να γίνω αυτό που είμαι. Καμία ανάγκη για να κρυφτώ. Καμία ανάγκη για να φανερωθώ. Μόνη ανάγκη να υπάρξω, όπως είμαι, όπως κι αν είμαι. Καμία ανάγκη να ψιθυρίσω, καμία ανάγκη να φωνάξω, μόνη ανάγκη να μιλήσω ή να σιωπήσω. Ανάλογα με την κατάσταση. Μόνη ανάγκη... η φωνή ή η σιωπή. Αλλά η δική μου φωνή και η δική μου σιωπή. Είμαι εδώ. Έτοιμη για όλα. Ξανά. Από την αρχή. Μηδέν. Τίποτα. Κενό. Για να υπάρξει Κάτι. Ένα. Ή περισσότερα. Αυτά νομίζω είναι αρκετά. Για τώρα. Για εδώ. Σε ευχαριστώ γράψιμο που υπάρχεις στην ζωή μου. Σε ευχαριστώ ζωή που υπάρχεις στο γράψιμο μου. Ευχαριστώ.