6/17/18

Δεν ξέρω



(παρελθοντικά κείμενα που μοιράζονται στο παρόν)


Δεν ξέρω


Δεν ξέρω. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω. Συνέχεια σημειώνω πως «Δεν ξέρω». Τις τελευταίες εβδομάδες, τους τελευταίους μήνες, τα τελευταία χρόνια, τον τελευταίο καιρό... «Δεν ξέρω». Δύο λέξεις. Που περιγράφουν την πραγματικότητα. Χωρίς περισπασμούς. Χωρίς παραπάνω προσπάθεια. Χωρίς πολλά πολλά. Λένε αυτό που λένε. Απλά και ειλικρινά. «Τι κάνεις στην ζωή σου;» «Δεν ξέρω», «Είσαι ευτυχισμένος;» «Δεν ξέρω», «Πώς θα συνεχίσεις;» «Δεν ξέρω», «Πώς τα καταφέρνεις;» «Δεν ξέρω», «Ποια είσαι;» «Δεν ξέρω», «Τι θέλεις;» «Δεν ξέρω», «Τι κάνεις;» «Δεν ξέρω», «Τι θέλεις να κάνεις;» «Δεν ξέρω», «Τι ξέρεις;» «Δεν ξέρω», «Πώς είναι να μην ξέρεις;» «Δεν ξέρω», «Τι αισθάνεσαι;» «Δεν ξέρω», «Τι σκέφτεσαι;» «Δεν ξέρω»... Δεν είμαι υποχρεωμένη να ξέρω. Μπορεί να μην ξέρω. Μπορώ να μην ξέρω. Έχω δικαίωμα να μην ξέρω. Μπορεί, όμως, και να ξέρω... Μπορεί να ξέρω τι σκέφτομαι και να μην θέλω να το μοιραστώ, μπορεί να ξέρω τι αισθάνομαι και να μην θέλω να το εκφράσω, μπορεί να ξέρω πως είναι να μην ξέρω αλλά να μην έχω την διάθεση να το εξηγήσω, μπορεί να ξέρω τι ξέρω και τι δεν ξέρω αλλά να μην έχω όρεξη να το διαχωρίσω, μπορεί να ξέρω τι θέλω να κάνω αλλά να μην θέλω να το αναφέρω, μπορεί να ξέρω τι κάνω αλλά να μην θέλω να μιλήσω για αυτό, μπορεί να ξέρω τι θέλω αλλά να πιστεύω πως δεν έχει νόημα να το πω, μπορεί να ξέρω ποια είμαι αλλά να γνωρίζω πως το ποια είμαι φαίνεται και δεν μιλιέται, μπορεί να μην πιστεύω πως τα καταφέρνω, μπορεί να μην πιστεύω πως συνεχίζω όπως θα ήθελα να συνεχίσω, μπορεί να είμαι ή να μην είμαι ευτυχισμένη και μπορεί να κάνω στην ζωή μου ό,τι κάνω χωρίς αυτό να σημαίνει πως θέλω να κάτσω να το αναλύσω... Μπορεί να ξέρω... πως δεν είναι τα πράγματα έτσι όπως τα θέλω... Μπορεί να ξέρω... πως τα πράγματα αρχίζουν ή δεν αρχίζουν να γίνονται όπως τα θέλω... Μπορεί να ξέρω...

Μπορεί και τίποτα από όλα αυτά... Μπορεί απλά να μην ξέρω...



Πώς γίνεται... Απλά γίνεται...




Όταν ήμουν μικρή κι έβλεπα τους μεγάλους... αναρωτιόμουν... πώς γίνεται. Πώς γίνεται να μην σε ενδιαφέρει να μιλήσεις ουσιαστικά και να ακούσεις πραγματικά; Πώς γίνεται να μην θέλεις να μάθεις ποιος είναι αυτός που έχεις απέναντί σου, ποια είναι η ιστορία του, τι αισθάνεται, τι σκέφτεται, τι κάνει, αν είναι καλά, πώς νιώθει, αν φοβάται, αν είναι στενοχωρημένος, αν είναι ευτυχισμένος... Πώς γίνεται να μην έχεις χιλιάδες ερωτήσεις για τον κάθε άνθρωπο που συναντάς. Πώς είναι δυνατόν να προσπερνάς με τέτοια ευκολία το ό,τι μπορεί να συμβαίνει στους κοντινούς σου ανθρώπους ή στους μακρινούς σου ανθρώπους, στους γνωστούς ή στους αγνώστους. Πώς είναι δυνατόν να βαρεθείς μία σχέση ή έναν άνθρωπο και να έχεις την ανάγκη άλλων ανθρώπων για να καλύψεις τα κενά σου όταν ούτε καν προσπαθείς να γνωρίσεις τον άνθρωπο με τον οποίο είσαι μαζί. Πώς είναι δυνατόν με τέτοια ευκολία να χαλάς μια φιλία ή να διαλύεις μια σχέση, να ερωτεύεσαι και να ξε-ερωτεύεσαι, να αγαπάς και να ξε-αγαπάς. Λες και ο έρωτας και η αγάπη εύκολα περνούν... Πώς γίνεται να μην κοιτάζεις το βλέμμα του άλλου και να μην ακούς αυτό που θέλει να σου πει η καρδιά του.

Κι έπειτα μεγάλωσα. Κι από εκεί που νόμιζα πως εγώ θα γίνω ο άνθρωπος που δεν θα αφήσω να με καταπιεί όλη αυτή η αδιαφορία... κατέληξα κι εγώ να μην μπορώ. Να μην μπορώ να πω την ιστορία μου, γιατί ο άλλος δεν ενδιαφέρεται να την ακούσει. Να μην μπορώ να μιλήσω για αυτό που νιώθω και για αυτό που αισθάνομαι γιατί ο άλλος θα φοβηθεί, ή θα τρομάξει ή θα αγχωθεί. Να μην μπορώ να είμαι εγώ γιατί ο άλλος δεν αντέχει να είμαι εγώ.

Πώς γίνεται; Έτσι γίνεται.

Έτσι απλά... γίνεται.


6/16/18

Χιπ Χοπ



(Ψάχνοντας στα αρχεία μου βρήκα αυτό. Ιανουάριος 2018. Όταν ένας Φίλος μου έγραψε πως πρέπει να γράψω Χιπ Χοπ... την ίδια κιόλας ημέρα χωρίς σκέψη έγραψα αυτό (με εξαίρεση δύο-τρεις φράσεις που προστέθηκαν μετά)... Κλασικά, έχει σημεία που δεν μου αρέσουν, που θέλουν αλλαγή και μπλα μπλα μπλα... αλλά δεν πειράζει! Ήθελα να του το κάνω έκπληξη-βίντεο αλλά επειδή αυτό θα αργήσει να γίνει ή δεν θα γίνει ποτέ, το μοιράζομαι εδώ...).


Χιπ Χοπ


Μου είπε ο Φιλοποίμην να γράψω ένα χιπ χοπ,
μα εγώ δεν είμαι χιπ κι εγώ δεν νιώθω χοπ,
δεν έχω ιδέα πώς γράφεται κάτι σε ραπ ρυθμό,
οι στίχοι πως μετριούνται κι αν έχουν αριθμό.
Πρέπει να έχουν άραγε κάποια ομοιοκαταληξία,
ή να δημιουργούν μια φαινομενική μικρή ηλεκτροπληξία;
Να έχουν λέξεις σύντομες, φτωχές, λιτές κι απλές,
ή να είναι σύνθετες, επινοημένες και επινοητικές,
Και ποιο να είναι το θέμα του, να είν’ πολιτικό,
ή να είναι κάτι άλλο πιο... δημιουργικό;
Να κάνει κάποιου είδους κριτική στην άδεια εποχή μας;
Ή να μιλάει για την κάπως, κάπου, κάποτε, αδιάφορη αρχή μας;
Να θίγει τους ανθρώπους; Την συμπεριφορά τους;
Να θίγει τους γονείς ή μήπως τα παιδιά τους;
Και να μιλάει για ποια γενιά; Για αυτήν ή για την άλλη;
Έτσι κι αλλιώς, όλες τους είναι μέσα στο χάλι!
Μου είπε ο Φιλοποίμην πως είμαι για χιπ χοπ,
μα εγώ δεν είμαι χιπ κι εγώ δεν νιώθω χοπ,
δεν ξέρω αλήθεια τι εννοεί, πώς το σκέφτηκε αυτό,
ποτέ δεν ένιωσα πώς έχω, έστω λίγο ρυθμό.
Μπορώ να βάλω ένα καπέλο, να γίνω λίγο ραπ,
και άμα νιώθω down αυτό με κάνει up.
Μα πρέπει, όμως, πραγματικά να το ομολογήσω,
πως δεν με κάνει τραγουδιστή ό,τι κι αν τραγουδήσω.
Δεν έχω το ταλέντο σε αυτό ή σε κάτι άλλο,
και δεν γεννήθηκα εγώ για τίποτα μεγάλο!
Εγώ δεν έχω χρήματα, δεν έχω και γνωστό,
για αυτό δεν εξελίσσομαι και μένω πάντα εδώ.
Οι άλλοι βλέπεις προχωρούν με όμορφα φακελάκια,
κι ερώτα ονομάζουν τα σκόρπια ραβασάκια.
Ψηφίζουν πρώτα κάποιον για να βρουνε μία θέση,
μετά γκρινιάζουν και καλά για ό,τι δεν τους αρέσει.
Τα έχουμε ξεφτιλίσει όλα, ποια ιδεολογία,
ποια σκέψη, ποια ανθρωπιά και ποια ελευθερία;

Μου είπε ο Φιλοποίμην να γράψω ένα χιπ χοπ,
μα εγώ δεν είμαι χιπ κι εγώ δεν νιώθω χοπ,
δεν ξέρω πώς να κινηθώ και πώς να τραγουδήσω,
δεν ξέρω πώς να εκφραστώ και πώς να δημιουργήσω.
Να, και τώρα που όσα έγραψα κοιτάω,
τίποτα δεν μ’ αρέσει, λοιπόν, τα παρατάω.
Μου είπε ο Φιλοποίμην να γράψω ένα χιπ χοπ,
και δεν κατάφερα το χιπ μα ούτε και το χοπ.



6/15/18

Εκτός




Και δεν αντέχω πια αυτό το «φταίει η ηλικία»,
και δεν μπορείς να κάνεις αίτηση, δεν έχεις τα πτυχία,
μια είμαι μεγάλη, μια μικρή, για εκείνο που ζητάνε,
μια είμαι «αδύνατη», μια «χοντρή», με ό,τι μου φοράνε,
και δεν σε θέλουμε για αυτό, δεν κάνεις για το άλλο,
και μεταξύ τους κάνουνε απορριπτικό σινιάλο,
τα μαλλιά σου είναι σκούρα μα όχι ανοιχτά,
θα ήτανε καλύτερα να είναι πιο ξανθά,
το δέρμα σου δεν είναι μαύρο μα είναι λευκό,
θα ήτανε καλύτερα σε χρώμα πιο ζεστό.
Και το όνομά σου, ίσως, να ήθελε μια κάποια αλλαγή,
αν θες να κάνεις «πετυχημένη καριέρα» σε τούτη την ζωή.
Δεν θα σε δούμε καν, δεν έχεις τον γνωστό,
Σε πρότεινε κανένας; Δεν είσαι για εδώ.
Και δεν αξίζει τίποτα από το ιστορικό σου,
σκίσε το πολυσέλιδο το βιογραφικό σου.
Κι αφού δεν είναι καλλιτεχνική η οικογένειά σου,
κανείς δεν θα ’ναι «καλλιτέχνης» ούτε και τα παιδιά σου.
Αν θες να κάνεις τέχνη, ας είχες τον μπαμπά,
να είχε δικό του θέατρο, δική σου η δουλειά.
Αν θες να κάνεις τέχνη, ας είχες τα λεφτά,
για να πληρώνεις χώρους και χρόνους στην σειρά.
Για χώρους θεατρικούς, πληρώνεται το βήμα,
Για χρόνους τηλεοπτικούς, χρειάζεται το χρήμα.
Μα αν δεν είσαι πλούσιος, μα αν δεν είσαι γνωστός,
Γιατί προσπαθείς; Να μένεις εκτός.
Καμία πόρτα δεν είναι για εσένα.
Δεν είναι για καθένα. Δεν είναι για κανένα.
Να μένεις εκτός, να μην προσπαθείς,
Να γερνείς εμπρός, να μην σηκωθείς.
Κανείς δεν ενδιαφέρεται για τα όνειρά σου,
σβήσε το μυαλό σου και ξέχνα την καρδιά σου.
Μην έχεις προσωπικότητα, να κρύβεις την ουσία,
μην έχεις σκέψη κριτική, σκύψε στην εξουσία.
Μου δίνετε αυτήν την αίτηση για να την κάνω τι;
για να ζητήσω μια δουλειά που στίβει την ζωή;
Και ποιοι είναι οι όροι φυλακής που γράφει το χαρτί;
Σε τι ζητάτε ακριβώς να βάλω υπογραφή;
Να είσαι σκυφτός, να μην σηκωθείς,
να μένεις εκτός, να μην προσπαθείς...






6/13/18

28.05.2018 Δευτέρα


28.05.2018 Δευτέρα

Ξεκίνησε, λοιπόν, η αναζήτηση γυμναστηρίου... Πρώτο γυμναστήριο και πρώτο βασικό θέμα: Δεν μπορούν να μου δίνουν κλειδί για αίθουσα… Κι είχαν υπέροχες αίθουσες! Και είναι άδειες τόσες ώρες! Δεν είναι κρίμα να μένουν οι αίθουσες άδειες χωρίς ανθρώπους να δημιουργούν μέσα σε αυτές; (Έσπασε η καρδιά μου... Πάμε παρακάτω...)

30.05.2018 Τετάρτη

Πηγαίνω, λοιπόν, στο σημερινό γυμναστήριο (τελικά έχω μιλήσει με τον υπεύθυνο πριν τηλεφωνικά και μου έχει πει πως η αίθουσα είναι ανοιχτή για να μπαίνει όποιος θέλει, όταν δεν έχει ομαδικά προγράμματα)... Μπαίνοντας συναντάω μπροστά μπροστά έναν από το προηγούμενο γυμναστήριο... με ρωτάει αν θα πάω κι εγώ εκεί, του απαντάω πως ακόμα δεν ξέρω, αρχίζει τα "Όλα συμβαίνουν για καλό..." και κάτι τέτοια... Εγώ του λέω τα δικά μου τα γνωστά τα "Θα δούμε..." αφού αισθάνομαι πως τα πράγματα απλά συμβαίνουν. Δεν συμβαίνουν για καλό ή για κακό. Απλά συμβαίνουν κι εμείς προσαρμοζόμαστε σε αυτά... Τώρα το καλό, κακό είναι σχετικό κι ανάλογο με τον καθέναν μας... Λίγο πιο πέρα ένας άλλος από το γυμναστήριο μας, ο οποίος μου λέει κι αυτός "Εδώ να έρθεις, είναι καλά..." και κάτι τέτοια, που είναι τα μηχανήματα τέλεια και που δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο... Τέλος πάντων, μιλάω με έναν κύριο στην γραμματεία που μου λέει τι καλής ποιότητας που είναι όλα εκεί... Του λέω πως ενδιαφέρομαι μόνο για την αίθουσα... Και με αφήνει να μείνω χωρίς να πληρώσω για σήμερα... απλά για να δω το γυμναστήριο... Μπαίνω στην αίθουσα είναι ήδη κάποιος... Του λέω αν τον πειράζει να μπω κι εγώ... μου λέει πως αυτό θα με ρώταγε κι αυτός... Κάθομαι σε μία γωνία... κι αναρωτιέμαι πώς στο καλό θα προσαρμοστώ... Είναι κι αυτή μία λύση αν δεν βρω άλλη... 90% μου είπαν πως η αίθουσα είναι άδεια και δεν έχει κανέναν... Προφανώς, έπεσα στο 10%... Επίσης, είπαν πως δεν θα μου ανοίγουν κλιματισμό και οι ώρες που πηγαίνω... αλλά ας μην μένω στα αρνητικά... Στοπ. Κάθομαι δειλά δειλά σε μια γωνίτσα και κάνω ακόμα πιο δειλά δειλά κάτι ασκήσεις... Κοιτάζω γύρω γύρω... Ναι, αλλά δεν έχει μπάρες... Ναι, αλλά δεν έχει... Στοπ. Σταματάω το μυαλό μου. Δεν έχει νόημα. Αποδοχή και προσαρμογή. Προσαρμογή και αποδοχή. Έρχονται μετά και κάτι άνθρωποι για να φτιάξουν κάτι που έχει χαλάσει, αρχίζουν να σκαρφαλώνουν στις σκάλες και να ανοίγουν τα ταβάνια... Έρχεται μετά κι ο γυμναστής και μου λέει "Έπεσες στην μέρα... Δεν είναι έτσι τις άλλες μέρες... Απλά σήμερα έχουν κάτι εργασίες...". ''Δεν πειράζει" λέω... "Έτσι κι αλλιώς, πρόλαβα να μείνω λίγο. Σας ευχαριστώ που με αφήσατε να μείνω σήμερα το είχα ανάγκη."... Τι να πει κι ο άνθρωπος... Μάλλον του φάνηκα λίγο εξωγήινος... Φεύγω και αισθάνομαι εξόριστη. Στο όνειρό μου χθες το βράδυ έβλεπα πως είχα αίθουσα. Στο δεύτερο όνειρό μου έβλεπα πως είχα χρήματα. Τόσο ρεαλιστικά όνειρα είναι περίεργο για εμένα. Συνήθως, είναι επιστημονικής φαντασίας τα όνειρά μου. Τώρα το γύρισαν στον ρεαλισμό κι αυτά. Λύθηκαν προβλήματα στα όνειρα. Στην πραγματικότητα δεν ξέρω τι γίνεται... Τέλος πάντων, αύριο έχω συνάντηση με έναν άλλον γυμναστή άλλου γυμναστηρίου ο οποίος με ξέρει από το γυμναστήριο που πήγαινα στο πριν από το δέκα χρόνια γυμναστήριό μου. Με ξέρει ο άνθρωπος... ούτε που ξέρω πόσα χρόνια... Δώδεκα-δεκατρία-δεκαπέντε; Σκέφτομαι μήπως επειδή με θυμάται κι εκείνος να πηγαίνω χρόνια στο προηγούμενο του προηγούμενου γυμναστηρίου μήπως μου κάνει την χάρη και βρει κάποιο τρόπο να μπαίνω στην αίθουσα... Επίσης, εκείνος ξέρει ήδη πόσο εξωγήινος είμαι (από τότε μου έλεγε που κάνω τα δικά μου και δεν μπαίνω σε κάποιο πρόγραμμα) οπότε ίσως αυτό να βοηθήσει... Θα δούμε... Θα δούμε... Θα δούμε... Αυτά για σήμερα... Αυτά για τώρα... Πάω να κάνω δημιουργικοδουλίτσες...



25.05.2018 Παρασκευή



Έκλεισε το γυμναστήριο στο οποίο πήγαινα πάνω από δέκα χρόνια... Έτσι απλά... και ξαφνικά... από το χθες στο σήμερα... χωρίς καμία προειδοποίηση... Πέρασα από εκεί... ήταν τα πάντα σκοτεινά και εκείνη την στιγμή ήμασταν επτά-οκτώ άνθρωποι... που μας ενημέρωναν για την κατάσταση. Επτά-οκτώ άνθρωποι που έρχονταν για χρόνια σε αυτόν τον συγκεκριμένο χώρο κάθε πρωί... Που τους γνωρίζω χωρίς να τους γνωρίζω... Που τους νιωθω οικογένεια χωρίς να είναι οικογένεια... Κοιταζόμασταν και δεν είχαμε τι να πούμε... Πού θα βρεθεί τώρα άλλο γυμναστήριο στην γειτονιά με μπλε στρώματα ενόργανης γυμναστικής; Πού θα βρεθεί άλλο γυμναστήριο που θα μου δίνουν κλειδί για να μπαίνω μόνη μου στην αίθουσα; Στα απρόσωπα γυμναστήρια του σήμερα ήταν πολύτιμο το συναίσθημα του να έχεις πρόσωπο... Μία κοπέλα με την οποία φύγαμε μαζί συζητώντας το πώς αισθανόμαστε... Είπε "Εις το επανιδείν"... Αυτό, λοιπόν, θα γράψω κι εγώ... Εις το επανιδείν... Τι κρίμα... να μην μένουν ίδια... όσα θα ήθελα να μένουν ίδια...


Είσαι Χαρούμενη.



Της είπε τόσο πολλές φορές στο τηλέφωνο "Εσύ είσαι χαρούμενη τώρα", "Είσαι χαρούμενη", "Έχεις την χαρά σου", "Μα είσαι χαρούμενη", "Είσαι πολύ χαρούμενη", "Αυτό να σκέφτεσαι, το ότι είσαι χαρούμενη"... που μόνο ένα πράγμα είναι σίγουρα σίγουρο: Δεν είναι χαρούμενη.



(Υ.Γ. Αγαπημένο Καλοκαίρι με τα ανοιχτά παράθυρα σου...)