11/19/17

Καμιά φορά, αισθάνομαι σαν...



Μερικές φορές, αισθάνομαι σαν πορσελάνη. Γεννήθηκα στον φλοιό της γης σαν μια φυσική ουσία κι έπειτα έγινα αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους ανθρώπους. Με πήραν, με επεξεργάστηκαν, με διαμόρφωσαν, με χρησιμοποιήσαν. Έχω την σύσταση του χώματος, έχω το λευκό του χρώματος. Με έφτιαξαν έτσι ώστε να είμαι πιο όμορφη στα μάτια τους. Κι έπειτα με τοποθέτησαν σε ράφια και ντουλάπια και τραπέζια... να με βλέπουν... να με θαυμάζουν... να με κοιτάζουν... και να φοβούνται να με αγγίξουν μην με σπάσουν... Υπάρχω σε διάφορα σχέδια και σχήματα... Μπορεί να είμαι φλυτζάνι... μπορεί να είμαι βάζο... Μπορεί να είμαι το οτιδήποτε... Μπορώ να είμαι οτιδήποτε... Ό, τι με έκαναν να είμαι... αλλά όχι ό,τι θέλησα εγώ να είμαι... όχι ό,τι ζήτησα να γίνω... Κι από την μία είναι γερό το υλικό μου... Αδιαπέραστο... Ικανό να αντισταθεί στις δυσκολίες... Κι από την άλλη είναι τόσο εύθραυστο... Αδιάπλαστο... Έτοιμο να σπάσει στις απογοητεύσεις... Καμιά φορά, με χρησιμοποιούν μόνο σε σημαντικές καταστάσεις, σε κάποια γιορτή ή σε κάποια σημαντική στιγμή της ζωής τους. Κι έτσι όλο τον υπόλοιπο χρόνο είμαι σε ένα σημείο και στέκομαι και περιμένω... γιατί δεν έχω πόδια για να φύγω από εκεί που βρίσκομαι... γιατί δεν έχω χέρια για να δραπετεύσω από εκεί που είμαι... Έτσι κοιτάζω τον κόσμο από ψηλά ή από χαμηλά, ανάλογα με το πού με τοποθέτησαν, από μακρυά ή από κοντά, ανάλογα με το πού με άφησαν, σκεπασμένη, προστατευμένη, ή ξεσκέπαστη και απροστάτευτη, ανάλογα με τον ιδιοκτήτη μου. Άλλοι θέλουν να με έχουν κλεισμένη και άλλη μη κλεισμένη. Κι έτσι πότε φαίνομαι και με θαυμάζουν, πότε δεν φαίνομαι και με τρομάζουν. Πότε βρίσκομαι στο φως και πότε στο σκοτάδι. Κάμια φορά, έχω σχέδια πάνω μου. Λουλούδια, φύλλα, ή άλλα σχέδια πιο αφαιρετικά όχι τόσο συγκεκριμένα. Αυτά όλα ανάλογα με τον σχεδιαστή μου. Εκείνον που με πήρε για να με ζωγραφίσει. Πέρασα πολλά μέχρι να φτάσω στο τελικό μου σχήμα και σχέδιο. Αν και τίποτα δεν είναι τελικό, έτσι δεν είναι; Αν πέσω και σπάσω τώρα, το σχήμα μου και το σχέδιο μου θα είναι άλλο. Κουράστηκα στις αποθήκες, κουράστηκα στις θερμοκρασίες, κουράστηκα στις επεξεργασίες. Φοβήθηκα στην διαδρομή μου. Εγώ ήθελα μόνο να μείνω στον φλοίο της γης. Εγώ με θεωρούσα όμορφη στην αρχική μορφή μου. Δεν είχα ανάγκη να γίνω ή να είμαι κάτι άλλο. Μου λείπει η αφετηρία μου, η αρχή μου, η επαφή με το «εγώ» μου. Πότε δεν τα ζήτησα όλα αυτά. Ποτέ δεν τα θέλησα. Απλά έτυχε να με δουν και να με βρουν και να θελήσουν να με κατέχουν. Μα εγώ το μόνο που θέλησα είναι να είμαι στην Γη. Για αυτό προσπαθώ να κουνηθώ από εκεί που είμαι, να πέσω και να με σπάσω, μόνη μου. Αλλά τίποτα δεν συμβαίνει. Τίποτα δεν κουνιέται. Έτσι κάθομαι. Και κάθομαι. Και κάθομαι. Και η μόνη μου ευχαρίστηση αν συναντήσω κανέναν καλό άνθρωπο κι αν η συνάντησή μας είναι όμορφη κι ευγενική. Αν με κρατήσει με σεβασμό. Αν με αγγίξει με αγάπη. Αν με προσέξει. Μόνο αυτό μου έμεινε. Το ενδιαφέρον και η αγάπη. Μόνο αυτά πια μπορώ να τολμήσω να ονειρευτώ και να επιθυμήσω. Καμιά φορά, αισθάνομαι σαν μια δυνατή κι ευαίσθητη πορσελάνη που το μόνο που θέλει είναι να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Μα τίποτα δεν συμβαίνει. Πέρα από το άνθρωποι να έρχονται, να φεύγουν, να με κοιτάζουν, να με θαυμάζουν, να με αγγίζουν, να με φθείρουν, να με προσπερνούν. Ο χρόνος περνάει. Εγώ περνάω. Κανείς δεν θα με θυμάται. Κανείς δεν θα με σκέφτεται. Θα ξεχαστώ. Όταν πεθάνουν οι ιδιοκτήτες μου. Θα πεταχτώ. Ακόμα κι αν δεν σπάσω... θα προσπεραστώ. Ο χρόνος θα με σπάσει. Η μνήμη θα με ξεχάσει. Κι αυτή θα ήταν όλη κι όλη η ζωή μου. Μια ζωή με χημικές αντιδράσεις και με ανθρώπινες δράσεις. Αυτό ήταν όλο κι όλο. Μέχρι και τα ψεύτικα λουλούδια μου αρχίζουν να μαραίνονται. Μέχρι και τα ψεύτικα φύλλα μου αρχίζουν να ξεθωριάζουν. Μέχρι και τα σχέδια μου αρχίζουν να θολώνουν. Ακόμα και η ψεύτικη εικόνα μου αρχίζει να χαλάει. Γιατί αυτό που αντέχει στον χρόνο είναι το αληθινό. Μα δεν μπορείς να ξαναεπιστρέψεις στην αρχή σου αν σου την στερήσαν. Έχω ξεχάσει το αληθινό μέσα σε τόσα χρόνια ψεύτικου. Μέσα στην υποκρισία του κόσμου ξέχασα ποια είμαι. Ξέχασα τον φλοιό της Γης και από πού πραγματικά προέρχομαι. Το μόνο που θυμάμαι... είναι... μια αίσθηση... μια μακρινή αίσθηση... και έχω μόνο το συναίσθημα της θλίψης και της απογοήτευσης... για όσα χάθηκαν και για όσα δεν είχαν την ευκαιρία ποτέ να βρεθούν... Κι αυτά τα «κρατς» που ακούγονται δεν είναι της ζωής μα ούτε του θανάτου. Είμαι εγώ που μέσα από την διάλυση αποχαιρετάω ό,τι ήμουν κι ό,τι είμαι. Και το μόνο που μένει; Είναι τα κομμάτια μου. Κι ούτε κι αυτά... γιατί κι αυτά... θα διασκορπιστούν... θα γίνουν θρύψαλλα... Καμιά φορά αισθάνομαι σαν πορσελάνη... Γεννήθηκα στον φλοιό της γης σαν μια φυσική ουσία κι έπειτα έγινα αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους ανθρώπους. Κι αυτό ήταν όλη η ζωή μου...


11/2/17

37



Βρίσκομαι πια στην φυσιολογική μου θερμοκρασία. Όλα τα προηγούμενα χρόνια ήταν δεκαετίες-δέκατα. Όλα τα επόμενα θα είναι πυρετός. Αλλά τώρα; Τώρα βρίσκομαι επιτέλους στο σωστό σημείο και, για πρώτη φορά, η ζωή μου έχει φυσιολογική θερμοκρασία: 37. Δεν έχω υποθερμία. Δεν παθαίνω θερμοπληξία. Δεν υπάρχουν υγροί και ψυχροί άνεμοι. Δεν υπάρχουν στεγνοί και θερμοί άνεμοι. Καμία παγωνιά. Κανένας καύσωνας. Τίποτα για να προκαλέσει το επικίνδυνο πιο κάτω ή πιο πάνω της θερμοκρασίας. Δεν είναι τα νερά στα οποία βρίσκομαι ούτε καυτά ούτε παγωμένα. Είναι όλα... έτσι όπως θα έπρεπε να είναι... έτσι όπως είναι... Είμαι στους 37 βαθμούς Κελσίου και σε αυτούς θα βρίσκομαι κανονικά μόνο για δώδεκα μήνες... Δώδεκα μήνες φυσιολογικής θερμοκρασίας... Θα το τιμήσω αυτό το 37. Θα το τιμήσω με το να ζήσω.


10/31/17

Σχόλια



Μερικές φορές θέλω να σχολιάσω για κάτι που σχολιάζεται και που θεωρώ πως δεν θα έπρεπε να σχολιάζεται ή, τουλάχιστον, πως δεν θα έπρεπε να σχολιάζεται με τον τρόπο που σχολιάζεται. Μετά μπερδεύομαι γιατί αν σχολιάσω ακόμα και με τον δικό μου τρόπο αυτό που αισθάνομαι πως δεν θα έπρεπε να σχολιάζεται γίνομαι κι εγώ μέρος αυτού του σχολιασμού χωρίς να το θέλω. Όπως κι αν σχολιάσω πάνω στα σχόλια γίνομαι μέρος των σχολίων. Έτσι αποφασίζω να μην σχολιάσω κι ας παρακολουθώ για μέρες σχόλια και σχόλια επί σχολίων πάνω σε άλλα σχόλια επί σχολίων για θέματα που για εμένα δεν έχουν νόημα να σχολιαστούν. Απογοητεύομαι από την ευκολία που ο κόσμος σχολιάζει, με τον ασχολίαστο τρόπο που σχολιάζει, πάνω σε θέματα και πάνω σε σχόλια που σχολιάζουν αυτά τα θέματα και, καμιά φορά, μένω κυριολεκτικά χωρίς σχόλια. Ακόμα δεν έχω καταλάβει αν το σωστό είναι να σχολιάζεις ή να μην σχολιάζεις κάτι το οποίο δεν θεωρείς πως είναι άξιο σχολιασμού αλλά, παρόλα αυτά, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο όλοι, ή σχεδόν όλοι, το σχολιάζουν. Οπότε από την στιγμή που το σχολιάζουν όλοι, αισθάνεσαι την ανάγκη να το σχολιάσεις κι εσύ για να πάρεις θέση σε κάτι που σχολιάζεται με ασχολίαστους τρόπους. Σαν μια επιδημία σχολίων που εξαπλώνεται, αισθάνεσαι κι εσύ πως μόνο με το σχόλιο σου μπορείς να σχολιάσεις τα σχόλια των άλλων κι ίσως να φέρεις μια μικρή αλλαγή, λίγο πιο ανθρώπινη, σε αυτά τα ασχολίαστα σχόλια. Αλλά είναι αρκετές οι φορές που τελικά δεν σχολιάζω τα ασχολίαστα. Μπορεί να είναι που αισθάνομαι πως τα ανθρώπινα δεν μπορούν να νικήσουν τα ασχολίαστα, τουλάχιστον όχι έτσι με σχόλια επί σχολίων πάνω σε σχόλια. Να είναι αδυναμία; Να είναι δύναμη; Να μην είναι τίποτα από τα δύο; Δεν ξέρω. Δεν έχει και σημασία. Εξάλλου, αυτό καλύτερα ας το αφήσουμε ασχολίαστο. Γιατί αν το σχολιάσουμε θα κάνουμε σχόλιο πάνω στο αν έχει νόημα να σχολιάζω ή να μην σχολιάζω σε κάτι και αν είναι κάτι να σχολιάσω πάνω σε αυτό είναι πως σίγουρα δεν έχει νόημα να σχολιάσουμε πάνω σε αυτό. Δεν είναι εκεί η ουσία και δεν χρειάζεται να γίνει κανένας σχολιασμός. Αυτά είχα να σχολιάσω σε σχέση με τα ασχολίαστα σχόλια.


10/27/17

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.



(Οκτώβριος)


24.10.2017 Τρίτη

Σήμερα, λοιπόν, είναι τα γενέθλιά μου,
θέλω να σας μιλήσω μέσα από την καρδιά μου,
δεν θα προλάβω και πολύ τώρα να τα γιορτάσω,
γιατί θα τρέχω απ’ το πρωί πράγματα να προφτάσω,
θα έχω, όμως, για παρέα σε αυτό το τρέξιμό μου,
πέρα από τον γνωστό, τον κλασικό, χαοτικό εαυτό μου,
και τις δικές σας τις ευχές που γράφετε εδώ,
και, εκ των προτέρων, για αυτές πολύ Ευχαριστώ.
Θα τις διαβάσω όλες και σε όλες θα απαντήσω,
ακόμα και αν χρειαστεί να το καθυστερήσω.
Μες τις επόμενες τις μέρες θα σβήσω τα κεράκια,
θα φάω και κάνα γλυκό, θα λάβω και δωράκια,
κάπου ανάμεσα σε αυτά θα βγω να περπατήσω,
και μέσα απ’ το περπάτημα θα νιώσω και θα ζἠσω.
Δεν έχω πια απ’ την ζωή τίποτα να ζητήσω,
Ό,τι έχω ανάγκη θα ήθελα να το δημιουργήσω.
Δεν το περίμενα ποτέ να φτάσω ως εδώ,
μέχρι αυτό το 37 το τόσο ισχύρο.
Πότε δεν πήρα δεδομένη την ζωή,
Δύσκολα δίνεται μα εύκολα μπορεί να χαθεί.
Το πιο όμορφο, λοιπόν, με αυτό το «μεγαλώνω»,
είναι πως είμαι ζωντανή και υπάρχω και βιώνω.
Για αυτό και κάθε αναπνοή μου πρέπει να την τιμήσω,
Για αυτό κι οφείλω την ζωή μου γενναία να την ζήσω.



Και σκέφτηκε η... Μαριλού.



(Οκτώβριος)


19.10.2017 Πέμπτη

Υπάρχουν τα λάθη. Υπάρχουν τα σωστά. Αναγνωρίζεις τα λάθη. Αναγεννάς τα σωστά. Αναδιαμορφώνεις τα λάθη κάνοντάς τα σωστά.


20.10.2017 Παρασκευή

Γεμίζω στο άδειο και αδειάζω στο γεμάτο.


21.10.2017 Σάββατο

Η σκιά που σε ακολουθεί πάει παρέα με τον ήλιο που σε φωτίζει.


22.10.2017 Κυριακή

Κάνε τους ήχους... στίχους.


23.10.2017 Δευτέρα

Κάνε τα βήματα... δημιουργήματα.



Και σκέφτηκε η... Μαριλού.



(Οκτώβριος)


14.10.2017 Σάββατο

Δεν χρειάζονται πολλά για να αισθανθείς τα λίγα.
Δεν έχεις ανάγκη τα σύνθετα για να καταλάβεις τα απλά.


15.10.2017 Κυριακή

Μου αρέσουν οι όμορφες εικόνες γιατί δημιουργούν μέσα μου όμορφες μουσικές. Μου αρέσουν οι όμορφες μουσικές γιατί δημιουργούν μέσα μου όμορφες εικόνες.


16.10.2017 Δευτέρα

Η κάθε μέρα έχει το νόημα που της δίνεις. Και το κάθε νόημα έχει την μέρα που του δίνεις. Φρόντισε να μην αφήνεις μέρα χωρίς νόημα και νόημα χωρίς μέρα.


17.10.2017 Τρίτη

Δεν μπορείς να φτιάξεις ό,τι χαλάει. Για αυτό φρόντισε, τουλάχιστον, να μην χαλάς ό,τι φτιάχνεις.


18.10.2017 Τετάρτη

Κοιμήθηκα πολύ αργά, ξύπνησα πολύ νωρίς... και στο ενδιάμεσο; Έζησα πολύ.



Και σκέφτηκε η... Μαριλού.



(Οκτώβριος)


13.10.2017 Παρασκευή

Δεν υπάρχει κανένα ρολόι ικανό να μου δείξει τον δικό μου χρόνο. Όπως δεν υπάρχει κανένα βιβλίο ικανό να μου δείξει τον δικό μου τρόπο. Ο κάθε άνθρωπος έχει τον χρόνο του και τον τρόπο του. Το μόνο που έχει να κάνει είναι να φτιάξει το δικό του ρολόι και να γράψει το δικό του βιβλίο. Δείκτες και σελίδες, σελίδες και δείκτες. Αυτό είναι όλο. Οι δείκτες δείχνουν προς τα πού να πας και οι σελίδες τι κάνεις και πώς το κάνεις. Ακολουθείς τους δείκτες και ζεις τις σελίδες. Οι δείκτες δείχνουν σελίδες και οι σελίδες έχουν δείκτες. Δύσκολο να μπερδευτεί κανείς αν είναι σε επαφή με τον εαυτό του. Τα πράγματα αρχίζουν να μπερδεύονται όταν δεν είναι σε επαφή με τον εαυτό του κι αρχίζει να ακολουθεί τους δείκτες άλλων και να ζει τις σελίδες άλλων. Και πώς να ταιριάξει ένας δείκτης άλλου στον δικό σου τον δρόμο; Πώς να ταιριάξει μια σελίδα άλλου στην δική σου ζωή; Μπερδεύονται εκεί και οι δείκτες και οι σελίδες, χάνεις τον δρόμο και τον τρόπο, και μπερδεύεσαι κι εσύ. Αλλά τα πράγματα είναι, καμιά φορά, πιο απλά από όσο τα αισθάνεσαι. Οι δείκτες της ψυχής σου θα σε οδηγήσουν στις σελίδες της ζωής σου. Οι δείκτες της ζωής σου θα σε οδηγήσουν στις σελίδες της ψυχής σου. Το μυστικό βρίσκεται στο «σου». Αν το κάνεις «του» ή «της» ή «τους»... θα χάσεις το «μου». Θα ακολουθήσεις τους δείκτες του, τους δείκτες της, τους δείκτες τους... Θα βρεθείς στις σελίδες του, στις σελίδες της, στις σελίδες τους... αλλά δεν θα δεις ποτέ τους δείκτες σου και δεν θα υπάρξεις ποτέ στις σελίδες σου. Τόσο απλά. Και είναι ωραίο το ρολόι σου. Χτυπάει τις ώρες διαφορετικά. Μετράει αλλιώς τα δευτερόλεπτα. Και είναι ωραίο το βιβλίο σου. Βιώνει τα γεγονότα διαφορετικά. Φυλλομετράει αλλιώς τις στιγμές. Δεν είναι κρίμα; Να μην δεις τι συμβαίνει αν ακολουθήσεις τον δικό σου χρόνο και τρόπο κι όχι των άλλων; Είναι άδικο. Να μην δεις τι θα συμβεί αν το ρολόι σου φτιαχτεί κι αν το βιβλίο σου γραφτεί. Δεν έχεις περιέργεια να μάθεις, δεν έχεις ενδιαφέρον να δεις, όχι μόνο ποιος είσαι, όχι μόνο γιατί ήρθες σε αυτόν τον κόσμο, μα και τι έχεις ανάγκη να προσφέρεις, ποιος επιθυμείς να γίνεις.