Σινεμά

Ήταν μία από τις φορές που είχα πάει μόνη μου σινεμά. Συνήθιζα, καμιά φορά, να πηγαίνω μόνη μου και σινεμά και θέατρο... Δεν υπήρχε τίποτα το μελαγχολικό σε αυτό. Ίσα ίσα. Όταν πήγαινα μόνη μου... μπορούσα να βιώσω ελεύθερα την ταινία ή την παράσταση... με τον δικό μου τρόπο... μπορούσα να έχω την δική μου άποψη... για το αν μου άρεσε ή όχι κάτι... για το πώς ένιωσα... για το τι σκέφτηκα... Έτσι κι αλλιώς, με τον δικό μου τρόπο, φυσικά, τα βίωνα όλα πάντα... Αλλά όσο να’ ναι... όταν πας μαζί με κάποιον άλλον ή μαζί με κάποιους άλλους είναι διαφορετικά... Μου άρεσαν, λοιπόν, κι αυτές οι στιγμές... οι μοναχικές... που μπορούσα να συνδεθώ με κάποια κινηματογραφική ή θεατρική δημιουργία... Και τώρα θα το έκανα... και τώρα θα πήγαινα μόνη μου... αν δεν ένιωθα πως πρέπει να έχω δυνάμεις για ένα εκατομμύριο διαφορετικά άλλα πράγματα...

Ήταν, λοιπόν, μία από εκείνες τις φορές... που πήγα μόνη μου... και ήταν απόγευμα νωρίς... Αυτό το ομολογώ δεν το έκανα συχνά... το να πηγαίνω στις πρώτες προβολές... Αλλά ήταν μια ταινία που ήθελα πολύ να δω... ήταν παραμυθένια... από όσα είχα δει και ακούσει... και εκείνη την ημέρα... κάτι έγινε... δεν θυμάμαι... και κατέληξα να πάω νωρίς... στην πρώτη προβολή... Στο σινεμά μέσα... μόνο γονείς και παιδιά... μόνο παιδιά και γονείς... Διάλεξα ένα κάθισμα... χωρίς ανθρώπους... μπροστά... πίσω... γύρω... δίπλα... αλλά όλο και κάποιος ήρθε να κάτσει λίγο πιο εκεί ή λίγο πιο εδώ... Είχα μια ιδιαίτερη περιέργεια... ένιωθα κι εγώ σαν παιδάκι... Ανυπομονούσα να δω τι θα δω! Έσβησαν τα φώτα... Διαφημίσεις... Ομιλίες... Έμπαινε κόσμος... Ερχόταν... Καθόταν... Κάποια στιγμή όλα ησύχασαν... και η ταινία ξεκίνησε...

Και ένιωθα ένα δέος... για αυτό που λέγεται δημιουργία... Είναι άλλου τύπου το δέος που νιώθω απέναντι στις ταινίες... και άλλου τύπου το δέος αυτό που νιώθω απέναντι στις παραστάσεις...

Στην αρχή της ταινίας, λοιπόν, είχε μία σκηνή... η οποία μέχρι και σήμερα με συγκινεί... καλλιτεχνική... χορευτική... μαγική... θεατρική... υπέροχη... Δεν μπορώ να την περιγράψω... Δάκρυα ήρθαν στα μάτια μου... και δεν μπορούσαν να σταματήσουν... Χαμήλωσα στην καρέκλα μου... Γιατί σκεφτόμουν πως γύρω μου έχω παιδάκια και γονείς... και δεν μου άρεσε η ιδέα... σε μια στιγμή που κανένας άλλος δεν έκλαιγε... να με δουν τα παιδάκια να κλαίω... Τι έντονη σκηνή! Τι έντονη στιγμή! Τι τυχερή να το βλέπω αυτό στην μεγάλη οθόνη! Τι τυχερή να είμαι εκεί και όχι αλλού...

Η ταινία συνέχισε. Η ταινία τελείωσε.

Ήταν μια γλυκιά ταινία. Έμεινα στο καθισμά μου ακινητοποιημένη... περιμένοντας να φύγουν όλοι...

Ήθελα να κρατήσω το συναίσθημα μου... το συναίσθημα εκείνης της στιγμής...

Έπειτα σηκώθηκα, έφυγα, περπάτησα, γύρισα... αργά... προσεχτικά... στην πραγματικότητα και στην ζωή μου...

Τι όμορφη που είναι η φαντασία!

Έχω μιλήσει με αρκετούς ανθρώπους για αυτήν την ταινία... οι περισσότεροι έκλαψαν στο τέλος... Όταν τους λέω σε ποια σκηνή έκλαψα εγώ... με κοιτάνε σαν να είμαι εξωγήινος... Ήταν με διαφορά η αγάπημένη μου σκηνή όλης της ταινίας... και μέσα σε αυτήν... μπορούσα να με νιώσω και να με δω...

Να... Ίσως για αυτό είναι ωραίο να πηγαίνεις, καμιά φορά, μόνος σου... Δεν είμαι σίγουρη αν είχα πάει με κάποιον άλλον... αν θα μπορούσε να γίνει αυτή η σύνδεση με αυτήν την σκηνή με αυτόν τον τρόπο... Μπορεί να έκλαιγα κι εγώ στο τέλος... και όχι επειδή έκλαψαν όλοι στο τέλος... απλά γιατί, καμιά φορά, με τους άλλους... αργούν να εκφραστούν τα συναισθήματα... καθυστερείς να νιώσεις ελεύθερος... να γελάσεις ή να κλάψεις... Δεν νιώθω καμία ανάγκη να γελάω όταν γελάνε όλοι... ή να κλαίω όταν κλαίνε όλοι... Όμως σκέφτεσαι τον διπλανό σου... Δεν νομίζω πως είναι εύκολο για παράδειγμα να πας πρώτη φορά σινεμά μαζί με κάποιον... και στα πέντε πρώτα λεπτά επειδή είδες κάτι που σε συγκίνησε να αρχίσεις να κλαις...

Νιώθω πολύ τυχερή που βίωσα αυτήν την κινηματογραφική στιγμή μόνη μου...

Δεν μπορώ να περιγράψω αυτό το συναίσθημα... και δεν χρειάζεται να το περιγράψω... Ήταν κάτι τόσο έντονο και τόσο δικό μου...

Και μόνο η ανάμνηση αυτού του συναισθήματος και αυτής της αίσθησης... μου είναι υπεραρκετή... για να συνεχίσω να ζω και να δημιουργώ...

Για να συνεχίσω να χορεύω και να μαγεύω...

Πόσο σημαντική είναι η μαγεία!
Πόσο σημαντική η φαντασία!
Δεν νομίζω να έβρισκα νόημα στην ζωή... χωρίς αυτά...

Αυτό το κάθισμα σε αυτό το σινεμά... Αυτή η στιγμή σε αυτή την σκηνή...

Αυτά είναι αρκετά...

Για να με κάνουν να νιώσω... ζωντανή.

Τρέξιμο

Έκλεινα τα μάτια... πριν κοιμηθώ... και πάντα με έβλεπα να τρέχω σε έναν άδειο δρόμο... Να τρέχω, να τρέχω, να τρέχω... και μετά κοιμόμουν... Δεν είχα ιδέα πότε ξεκίνησε όπως και δεν κατάλαβα πότε τελικά σταμάτησε. Αλλά για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα της ζωής μου, κάθε μέρα, πριν να αποκοιμηθώ, με το που έκλεινα τα μάτια μου, συνέβαινε το ίδιο... Η ίδια πάντα εικόνα... Εγώ, στον άδειο δρόμο, να τρέχω... Και αυτό δεν με άγχωνε αλλά με χαλάρωνε... Στην αρχή δεν το είχα συνειδητοποιήσει, απλά συνέβαινε... Ύστερα η επανάληψη με έκανε να το προσέξω... Και έπειτα άρχισα να το παρατηρώ... Τι περίεργο! Απλά είχα την ανάγκη νοητά να τρέξω πριν να ξεκουραστώ σωματικά... Με έναν συγκεκριμένο τρόπο και ρυθμό... Σε έναν συγκεκριμένο δρόμο... Ήταν φορές που προσπαθούσα να σκεφτώ κάτι άλλο... οτιδήποτε... απλά και μόνο για να νιώσω... πως δεν με ορίζει αυτό το τρέξιμο του μυαλού... πως δεν το χρειάζομαι... πως μπορώ να το σταματήσω όποτε εγώ θέλω... αλλά δεν τα κατάφερνα... είχα ανάγκη να τρέξω πριν κοιμηθώ... Όπως ήρθε έτσι και έφυγε... αυτό το ασταμάτητο τρέξιμο... Τώρα το μυαλό μου τρέχει μέσα σε εμένα αλλά δεν τρέχω εγώ μέσα στο μυαλό μου... Οι σκέψεις μου πηγαίνουν παντού και πουθενά... κι εγώ βρίσκομαι σε όλα τα σημεία ταυτόχρονα... Αλλά μπορεί κι αυτό να είναι ένα στάδιο... μέχρι να συμβεί κάτι επόμενο... μέχρι να επιλέξει το μυαλό μου κάτι επόμενο... Για την ώρα... τώρα... πριν κοιμηθώ... είναι πολλές οι εικόνες κι όχι μία... πολλές οι σκέψεις κι όχι μία... πολλά τα συναισθήματα κι όχι ένα... πολλά τα βιώματα κι όχι ένα... Το μόνο που είναι μόνο και μονό... είμαι εγώ. Γιατί όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα μόνο σώμα, στο δικό μου, και σε ένα μόνο μυαλό, στο δικό μου. Συμβαίνουν σε εμένα... Κι έτσι κοιμάμαι... Κι έτσι ξυπνάω... Και τρέχω αφού ξυπνήσω κι όχι πριν κοιμηθώ... σε έναν γεμάτο δρόμο κι όχι σε έναν άδειο... στην πραγματικότητα κι όχι στην φαντασία... σε πολλούς διαφορετικούς καθημερινούς ρυθμούς και με πολλούς διαφορετικούς καθημερινούς τρόπους... Όλοι δικοί μου. Και οι ρυθμοί και οι τρόποι... Και έπειτα τις νύχτες... κλείνω τα μάτια... και το τρέξιμο... αντί να ξεκινάει... σταματάει...

Δεν θα βρεις κανέναν να σε αγαπήσει... όπως εγώ.

«Δεν θα βρεις κανέναν να σε αγαπήσει όπως εγώ.» μου είπε.

Κι εγώ αναρωτήθηκα πώς γίνεται σε τέτοιες ηλικίες να κάνουμε τέτοιες δηλώσεις.

Αυτές δεν ήταν λέξεις δικές μας. Αυτές ήταν φράσεις τηλεοπτικών σειρών και κινηματογραφικών ταινιών. Όπως και τα «Έχω ανάγκη να ζήσω κι άλλες εμπειρίες.», «Θέλω να μείνω λίγο μόνος μου να βρω τον εαυτό μου.», «Σε βλέπω σαν φίλο.» κι άλλα τέτοια... Ζωντάνευαν οι λέξεις των γελοίων περιοδικών και των απαράδεκτων σεναρίων μέσα από εμάς. Εμείς τις κάναμε πραγματικότητα, όχι τα συναισθήματά μας. Είναι δυνατόν; Στα 18, στα 20, στα 22; Να μείνεις κάπου... από τι; Από φόβο; Μήπως δεν βρεις κανέναν να σε αγαπήσει όπως κάποιος; Τι πάει να πει εξάλλου αυτό; Το «όπως»; Φυσικά. Κανένας δεν θα σε αγαπήσει ΟΠΩΣ κάποιος άλλος. Ούτε ΟΣΟ κάποιος άλλος. Αυτό είναι και το όμορφο. Ο καθένας αγαπάει διαφορετικά και δεν μετριέται η ποσότητα, όπως δεν συγκρίνεται ο τρόπος...

Αλλά κι όμως... λέγονταν αυτές οι φράσεις... Ανακυκλώνονταν... από τον έναν στον άλλον... και μάλιστα σαν να είναι σοβαρές, σοφές, βαρύγδουπες, δηλώσεις.

Και κάπως έτσι δημιουργούσαμε τις λέξεις και τους διαλόγους μας, με τις λέξεις και τους διαλόγους άλλων...

Και για όποιον αρνούνταν και αντιστέκονταν να γίνει μέρος αυτής της κακόγουστης ταινίας, δεν υπήρχε κανένας ρόλος...

Και έπειτα απλά κατάλαβα...

Αφού δεν υπήρχαν ρόλοι για εμένα... άρχισα να γράφω μόνη μου... τους δικούς μου...

Οι λέξεις είχαν νόημα. Οι φράσεις είχαν αλήθεια. Και η επικοινωνία, όπως ήταν φυσικό, έγινε ακόμα πιο δύσκολη, αλλά, τουλάχιστον, όποτε συνέβαινε, ήταν πραγματική...

... Ταλέντο ...

Συνάντησα τυχαία στον δρόμο την πρώτη μου Δασκάλα του Θεάτρου...

"Να ξέρεις..." μου είπε "Με την λέξη "ταλέντο" σκέφτομαι πάντα εσένα..."

Και απλά... με συγκίνησε...

Σάπια βασίλεια

Για λίγο, για πολύ λίγο, για, σχεδόν, ελάχιστο, για ένα μήνα, έζησα σε εκείνο το βασίλειο που λέγεται πως υπάρχει κάτι σάπιο... και τελικά επέστρεψα. Επέλεξα να επιστρέψω. Ένα από τα πρώτα πράγματα που έλεγα ήταν πως, δεν ξέρω αν ευθύνεται η κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο κόσμος αυτήν την στιγμή αλλά, ένιωθα πως η συμπεριφορά προς τους «ξένους» ήταν «κάπως». Και όπως όταν βρίσκομαι εδώ δεν μου αρέσει να υπάρχουν άνθρωποι που συμπεριφέρονται στους «ξένους» «κάπως», έτσι κι όταν ήμουν εκεί δεν μου άρεσε να υπάρχουν άνθρωποι που συμπεριφέρονται στους «ξένους» «κάπως»... Εκεί, ήμουν εγώ μία από αυτούς τους «ξένους» και ένιωθα στην ατμόσφαιρα να αιωρούνται τα περίεργα βλέμματα και βίωνα στην πραγματικότητα να υπάρχουν οι περίεργες συμπεριφορές. Φυσικά, δεν ήταν όλοι έτσι εκεί, όπως, ευτυχώς, δεν είναι έτσι και όλοι εδώ. Υπήρχαν άνθρωποι ουσιαστικά ανθρώπινοι. Αλλά, σε γενικές γραμμές, δεν μπορώ να πω ότι αυτό που ένιωθα και που βίωνα ήταν όμορφο, ζεστό, γλυκό, φιλόξενο... Ένα δεύτερο πράγμα που έλεγα ήταν ότι δεν μου άρεσε η ανοργανωσιά. Σας αφήνω να γελάσετε ελεύθερα. Όλοι γνωρίζουμε τι συμβαίνει εδώ. Σίγουρα δεν βρισκόμαστε, δεν στεκόμαστε, δεν κινούμαστε, δεν ζούμε σε ένα «οργανωμένο» «εδώ». Όμως υποτίθεται πως πήγα σε ένα «οργανωμένο» «αλλού». Μάλιστα στην λίστα της «οργάνωσης» και της «τάξης» εκείνο το «αλλού» ήταν ψηλά, πολύ ψηλά. Η γραφειοκρατία; Ναι, ήταν καλύτερη. Οι συγκοινωνίες; Ίσως να ήταν καλύτερες. Αν και βρέθηκα σε σκηνικό που ο οδηγός ήταν «κάπως» και μας κατέβασε νωρίτερα μαζί με όλες μας τις βαλίτζες. Αλλά ένα σωρό άλλα πράγματα δεν ήταν... Για παράδειγμα... Το να κλέβουν οι νέοι τις πάπιες από το πάρκο... δεν μπορώ να πω ότι μου φάνηκε ιδιαίτερα λογικό! Έκαναν πάρτυ... και τι αποφάσισαν να κάνουν; Να πάρουν τις πάπιες. Να μου μιλάει ένας ηλικιωμένος που ήρθε από ένα αλλό «αλλού» και να μου λέει πως στο δικό του «αλλού» ποτέ δεν θα συνέβαινε κάτι τέτοιο... Αλλά δεν είμαι σίγουρη... για το αν και σε εκείνο το «αλλού»... δεν θα υπάρχουν «άλλα»... Ένα τρίτο πράγμα το οποίο έλεγα ήταν πως δεν μου άρεσε που οι νέοι ήταν διαρκώς μαστουρωμένοι... Θα έλεγα, σχεδόν, 24 ώρες το 24ωρο... Δεν μπορούσα να μην σκεφτώ... πως δεν μπορεί... κάτι σου λείπει... δεν γίνεται να είσαι τόσο νέος και το μόνο που αναζητάς, το μόνο που αποζητάς είναι να είσαι σε μια μόνιμη κατάσταση παραζάλης... Στα δικά μου μάτια ήταν μέσα σε έναν μόνιμο δυστυχισμένο λήθαργο... Δεν ήμουν, επίσης, καθόλου ικανοποιημένη με όσα άκουσα σε σχέση με το πανεπιστήμιο... Επειδή πήγα μαζί με ένα πολύ κοντινό μου άτομο που πήγε σε πανεπιστήμιο εκεί, μου δόθηκε η ευκαιρία να σχηματίσω εικόνα και να έχω άποψη για αυτό... Και να φανταστεί κανείς πως σε καμία περίπτωση δεν είμαι ευχαριστημένη με τα «εδώ» πανεπιστήμια... Ίσα ίσα... Θεωρώ ότι εγκλωβίζουν τους έξυπνους ανθρώπους και τους κάνουν να χάνονται σε μια ατμόσφαιρα παράνοιας και να αναλώνονται σε διαδικασίες χωρίς κανένα νόημα... Αλλά όταν είδα και το πανεπιστήμιο του «εκεί»... γνώριζα πως δεν υπάρχει σωτηρία... Επίσης, πήγα να δω και τα καλλιτεχνικά... ήθελα να παρακολουθήσω αυτά που μπορούσαν να με αφορούν... μου επιβεβαιώθηκε, λοιπόν, κάτι που ήδη υποψιαζόμουν... Τα θέματα που είχα «εδώ»... Τα ίδια ακριβώς θέματα είχα και «εκεί»... Είδα έναν μη σεβασμό προς τους ηθοποιούς (κάποια στιγμή θα ήθελα να γράψω αναλυτικά αυτήν την εμπειρία)... και κατάλαβα πως... δεν είχε κανένα νόημα... Αυτά που αποζητάω... είναι πολύ πιθανό να μην βρίσκονται πουθενά στον κόσμο... Επομένως... γιατί να πάω να αγωνιστώ «αλλού» και να μην «αγωνιστώ» στο «εδώ» μου; Και για να μην παρεξηγηθώ... Το ότι θεωρώ ότι σε εκείνο το βασίλειο υπάρχει κάτι σάπιο δεν σημαίνει πως δεν θεωρώ ότι και σε ετούτο το βασίλειο υπάρχει κάτι σάπιο... Ω! Όχι. Έχω επίγνωση για το σάπιο του «εδώ». Αυτό και αν το είδα, το άκουσα, το έζησα. Όμως δεν βιάστηκα ποτέ να βγάλω συμπεράσματα για κανένα άλλο «αλλού»... Δεν θέλησα να μυθοποιήσω το «αλλού» επειδή δεν είμαι ικανοποιημένη από το «εδώ». Γιατί το ότι ένα βασίλειο είναι σάπιο δεν εμποδίζει και ένα άλλο βασίλειο να είναι σάπιο. Ίσως να είναι σάπιο σε διαφορετικά σημεία. Αλλά και πάλι... είναι σάπιο.

Και αν με ρωτάτε... δεν μου αρέσει ούτε η λέξη «σάπιο», ούτε η λέξη «βασίλειο».

Αλλά αν είναι να ζω κάπου που, έτσι κι αλλιώς, δεν θα με εκφράζει... ας ζω στο «εδώ» μου προσπαθώντας να το αλλάξω, έστω και λίγο, προς το καλύτερο. Και μακάρι κάποτε να γεννηθεί στο σημείο του σάπιου κάτι καινούριο... και στο σημείο του βασιλείου να γεννηθεί κάτι ανθρώπινο...

(Είθε από τα σάπια βασίλεια να καταφέρουν να γεννηθούν μη σάπιοι άνθρωποι...)...

Γράψιμο

Είναι γεγονός. Δεν μπορώ να γράψω ημερολόγιο. Όταν έχω άλλου τύπου καλλιτεχνικές ανησυχίες μου είναι πολύ δύσκολο να κρατάω μια ημερολογιακή σειρά και να γράφω έστω και μερικές από τις σκέψεις μου. Δεν είναι ότι δεν προλαβαίνω. Υπάρχει ο χρόνος να γράψεις δύο λέξεις. Πάντα υπάρχει ο χρόνος να γράψεις δύο λέξεις. Και, μερικές φορές, δύο λέξεις είναι αρκετές. Αλλά δεν μπορώ να τις γράψω... γιατί δεν έχω μυαλό. Το μυαλό μου ταξιδεύει σε άλλους ανθρώπους, με άλλους ανθρώπους... και είναι δύσκολο... να εστιάσω σε εμένα...

Όταν κάνω θέατρο... δεν βλέπω θέατρο...

Όταν ζω την ζωή... δεν γράφω για αυτήν...

Για αυτό τα πιο σημαντικά πάντα μου γλιστράνε... Δεν υπάρχουν πουθενά αλλού... παρά μόνο μέσα μου...

Κι αν, κάποια από αυτά, λίγα, ελάχιστα, έχουν γραφτεί... είναι διάσκορπα, χαοτικά και μισά... κανένας δεν θα έβγαζε νόημα μέσα από αυτά...

Μόνο μέσα μου είναι γραμμένη η ζωή μου... και για αυτό, όσο κι αν γράφω, όπως κι αν γράφω, δεν πρόκειται να διαβαστεί ποτέ...

Κλειστή Φωνή;

Κλειστή Φωνή;
(Γ=Γυναίκα. Α=Άντρας.)

Γ. -Έχω κλειστή φωνή.
Α. -Ξέρεις τι σημαίνει η κλειστή φωνή σου; Το ότι κάτι θες να πεις και δεν το λες. Κάτι έχει ανάγκη να ειπωθεί και δεν λέγεται, κάτι έχει ανάγκη να εκφραστεί και δεν εκφράζεται. Κάτι μένει ανείπωτο, κάτι μένει ανέκφραστο.
Γ. -Περίεργο...
Α. -Περίεργο;
Γ. -Το έχω ακούσει αυτό ξανά.
Α. -Αλήθεια;
Γ. -Αλήθεια.
Α. -Πότε;
Γ. -Τότε.
Α. -Από ποιον;
Γ. -Από κάποιον.
Α. -Κάποιον άντρα;
Γ. -Κάποιον άντρα.
Α.-Πρώην;
Γ. -Κάποιον άντρα.
Α.-Νυν;
Γ. –Κάποιον άντρα.
Α-Φίλο;
Γ.-Κάποιον άντρα. Δεν έχει σημασία.
Α- Πάντα έχει σημασία.
Γ. -Ή ποτέ δεν έχει σημασία.
Α.-Αναρωτιέμαι τι να διαβάζει εκείνος.
Γ. -Αναρωτιέμαι τι να διαβάζεις εσύ.
Α.-Νόμιζα πως είμαι ο μόνος άντρας στον κόσμο που το λέει αυτό.
Γ.-Δεν είσαι ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που το λέει αυτό.
Α. -Νόμιζα πως θα σε εντυπωσιάσω.
Γ.-Δεν χρειάζεται να με εντυπωσιάσεις.
Α.-Ήθελα να σε εντυπωσιάσω.
Γ.-Δεν χρειάζεται να με εντυπωσιάσεις.
Α.-Τελικά;
Γ. -Τελικά τι;
Α.-Έχεις κάτι να πεις και δεν το λες;
Γ.- Όλοι έχουν κάτι να πουν και δεν το λένε.
Α. -Εσύ;
Γ. -Τι εγώ;
Α. -Έχεις κάτι να πεις και δεν το λες;
Γ. -Όχι.
Α.- Μα μόλις είπες πως όλοι...
Γ. -Εγώ δεν είμαι όλοι. Εγώ είμαι εγώ.
Α. -Και η κλειστή φωνή σου;
Γ. -Είναι η κλειστή η φωνή μου.
Α. -Και τι σημαίνει μία κλειστή φωνή;
Γ. -Δεν ξέρω τι σημαίνει μία κλειστή φωνή. Ξέρω τι σημαίνει η δική μου κλειστή φωνή.
Α.-Και τι σημαίνει η κλειστή φωνή σου;
Γ. -Η κλειστή φωνή μου δηλώνει ότι είμαι άρρωστη ή ότι είμαι κουρασμένη... Την έχω αρρωστήσει και την έχω κουράσει την φωνή μου...
Α. -Είσαι, λοιπόν, κυνική ή ρεαλίστρια; Δεν σου φαίνεται. Ούτε το ένα, ούτε το άλλο.
Γ. -Είμαι εγώ. Τίποτα δεν είμαι και Τίποτα δεν μου φαίνεται.
Α. -Δεν είσαι κυνική; Δεν είσαι ρεαλίστρια;
Γ. -Είμαι και κυνική, είμαι και ρεαλίστρια, είμαι και ονειροπόλα, είμαι και ιδεαλίστρια, είμαι και το ένα, είμαι και το άλλο...
Α. -Δεν γίνεται να είσαι όλα μαζί.
Γ. -Γίνεται να είμαι όλα μαζί.
Α. -Υπάρχει κάτι που δεν είσαι;
Γ. -Δεν είμαι εσύ.
Α. -Κουράζεται συχνά η φωνή σου;
Γ. -Όσο και το σώμα μου.
Α. -Κουράζεται συχνά το σώμα σου;
Γ. -Όσο και η φωνή μου.
Α. -Κουράζονται συχνά το σώμα σου και η φωνή σου, η φωνή σου και το σώμα σου;
Γ. -Κουράζονται όσο τα κουράζω, κουράζομαι όσο με κουράζω.
Α. -Είχες πότε κάποιο πρόβλημα στις φωνητικές σου χορδές;
Γ.-Είχα κάποτε κάποιο «πρόβλημα» στις φωνητικές μου χορδές.
Α. -Τι;
Γ. -Κάτι. Δεν έχει σημασία.
Α. -Όλα έχουν σημασία.
Γ. -Και τίποτα δεν έχει.
Α. -Μίλησέ μου για αυτό.
Γ. -Για το τίποτα;
Α. -Για το κάτι.
Γ. -Για το ποιο;
Α. -Για το τι είχαν οι φωνητικές σου χορδές.
Γ. -Κάποτε οι φωνητικές μου χορδές είχαν κάποιο θέμα και όχι επειδή τα πράγματα έμεναν ανείπωτα αλλά το αντίθετο... επειδή παραειπωνόντουσαν... αλλά με κακή χρήση φωνής... Ταλαιπωρήθηκαν οι φωνητικές μου χορδές στην προσπάθεια μου να ακουστεί η φωνή μου... Έπειτα με προσοχή και φροντίδα... το θέμα άρχισε να μειώνεται... Έχουν περάσει χρόνια από τότε... Και από όταν είχα το θέμα... και από όταν άρχισα να μην το έχω τόσο πολύ... Τώρα...
Α. -Τώρα;
Γ. -Τώρα τι;
Α. -Το θέμα υπάρχει ακόμα;
Γ. -Δεν ξέρω. Μπορεί.
Α. -Δεν θες να μάθεις;
Γ. -Θέλω να μάθω. Αλλά...
Α. -Αλλά...
Γ. -Γιατροί... Χρήματα... Εξετάσεις... Χρόνος... Και...
Α. -Και;
Γ. -Προτεραιότητες...
Α. -Τι πιο σημαντικό από την φωνή σου;
Γ. -Η ζωή μου.
Α. -Δεν είναι η φωνή σου, η ζωή σου;
Γ. -Είναι και η φωνή μου, η ζωή μου.
Α. -Και τι άλλο;
Γ. -Πολλά άλλα.
Α. -Ποια;
Γ. -Πολλά...
Α. -Όταν κλείνει η φωνή σου, πώς νιώθεις;
Γ. -Εκνευρισμό.
Α. -Γιατί;
Γ. -Εμποδίζεται η επικοινωνία. Δεν μπορώ να εκφραστώ όπως και όσο θα ήθελα.
Α. -Τώρα πώς νιώθεις; Εκνευρίζεσαι που είσαι βραχνιασμένη;
Γ. -Έχω εκνευρισμό, δεν είμαι εκνευρισμένη. Θα με εκνεύριζε να νιώθω εκνευρισμένη.
Α. -Εκνευρίζεσαι ποτέ; Θυμώνεις;
Γ. -Δεν εκνευρίζομαι συνήθως. Δεν θυμώνω.
Α. -Θες να μου πεις κάτι;
Γ. -Θέλω να σου πω πολλά.
Α. -Τι θα ήθελες να μου πεις;
Γ. -Θα ήθελα να μπορώ να σου μιλήσω όπως και όσο θέλω.
Α. -Για αυτό σε ενοχλεί η κλειστή φωνή σου;
Γ. -Με ενοχλεί και για αυτό η κλειστή φωνή μου.
Α. -Τι θα μου έλεγε η φωνή σου αν ήταν ανοιχτή;
Γ. -Το θέμα είναι και πώς θα το έλεγε ό,τι έλεγε, όχι μόνο το τι θα έλεγε αν έλεγε.
Α. -Τι θα μου έλεγες εσύ;
Γ.-Αυτά που σου λέω και τώρα, αλλά πιο δυνατά, πιο φυσικά, πιο ξεκούραστα.
Α. -Θέλεις να ξαναμιλήσουμε όταν θα έχεις φωνή;
Γ. -Θέλω να ξαναμιλήσουμε με φωνή ή χωρίς.
Α. -Σου εύχομαι να βρεις την φωνή σου.
Γ. -Κι εγώ το ίδιο.
Α. -Μα εγώ την έχω ήδη. Η φωνή μου δεν είναι κλειστή.
Γ. -Σου εύχομαι να βρεις εκείνη την φωνή σου, την δική σου. Να μην αναζητάς να εντυπωσιάζεις, μα να αποζητάς να εκφράζεις αυτό που σκέφτεσαι και που αισθάνεσαι κάθε στιγμή...
Α. -Α! Μιλάς για αυτήν την φωνή...
Γ. -Μία είναι η φωνή...
Α. -Μία είναι η φωνή;
Γ. -Μία είναι η φωνή.
Α-Μία είναι η φωνή...
Γ. -Και αυτή η μία μου φωνή είναι κλειστή.
Α. -Θα έρθει ο καιρός που η φωνή θα ανοίξει.
Γ. -Και που το σώμα θα ξεκουραστεί.
Α. -Είναι όταν ο άνθρωπος θα εκφραστεί.
Γ. -Είναι όταν εσύ θα εκφραστείς.
Α. -Θα έρθει η φωνή σου.
Γ.-Θα έρθει η φωνή μου. Και θα έρθει και η δική σου...