Ερωτήσεις και Απαντήσεις

Ένας από τους ανθρώπους μου της Τετάρτης (είμαι σε τρεις ομάδες... και στο μυαλό μου τους έχω σαν πολύτιμους Ανθρώπους της Δευτέρας, πολύτιμους Ανθρώπους της Τετάρτης και πολύτιμους Ανθρώπους της Παρασκευής...)... με ρώτησε αν παίζω-θα παίξω σε καμία παράσταση... αν θα ανέβω στην σκηνή... Απάντησα αμέσως χωρίς να το σκεφτώ... πως μέχρι τον Ιούλιο αποκλείεται να ανέβω... Έχω τους Ανθρώπους μου... αυτοί είναι πάνω και πέρα από εμένα... Και μετά τον Ιούλιο...; Μετά τον Ιούλιο... Θα δούμε... Η αλήθεια είναι πως μετά θα ήθελα να γυρίσω, επιτέλους, την πρώτη μου ταινία... Είναι όνειρο ζωής... και όλο λέω να το κάνω κι όλο δεν το κάνω... Αλλά αν ασχοληθώ με αυτό... με βλέπω να μην ανεβαίνω στην σκηνή για αρκετούς μήνες... Οι ταινίες θέλουν άλλου τύπου τρεξίματος από τις παραστάσεις... εκεί κι αν δεν θα προλαβαίνω να πάρω ανάσα... Θα είναι τόσα να οργανωθούν... Αλλά... Το μετά τον Ιούλιο... φαντάζει μακρυά... Ας είμαστε καλά... Ας ζούμε... Ας υπάρχουμε... Ας στεκόμαστε στα πόδια μας... Ας είμαι ακόμα εδώ... Ας είμαι ακόμα εγώ... και βλέπουμε... Μου φαίνεται μακρυά το μέλλον... Μόνο στο τώρα περπατάω... πολύ σιγά σιγά... Αν φτάσω μέχρι τον Αύγουστο... Θα θέλω πριν την ταινία μου... να φτιάξω το σπίτι... Αυτό κι αν θα θέλει πολύ δουλειά... Χρήματα που δεν έχω... Χρόνο που δεν μου περισσεύει... Αλλά θα ήθελα τόσο να φτιάξω ό,τι είναι χαλασμένο... Να τρίψω ό,τι είναι σκουριασμένο... στην θέση του παλιού να βάλω το καινούριο... στην θέση του βρώμικου το καθαρό... Να βάλω χρώμα εκεί που δεν υπάρχει... Να βάλω φως εκεί που δεν χωράει... Να πετάξω, να ανταλλάξω, να πουλήσω, να χαρίσω... Να αδειάσω... Να γεμίσω... Αλλά αν το κάνω αυτό... Θα φύγει το καλοκαιρί με εργασίες... Το είχα κάνει άλλον έναν Αύγουστο αυτό... Απότυχημένη επιλογή το να βάφω το σπίτι με καύσωνα... Βέβαια, τίποτα δεν πάει χαμένο... Έμαθα τι πρέπει να κάνω χωρίς να χρειάζομαι εργάτες... Τριψίματα, στοκαρίσματα, βαψίματα... Τι καλοκαίρι ήταν κι αυτό! Τρέμω στην ιδέα να το ξαναπεράσω... Αλλά νομίζω ήρθε η ώρα να φτιαχτούν όσα δεν φτιάχτηκαν τότε και έμειναν να εκκρεμούν... Τώρα πώς πήγα από το αν θα ανέβω στην σκηνή... στο ότι θέλω να γυρίσω την πρώτη μου ταινία και μετά... στο ότι πρέπει να φτιάξω το σπίτι... δεν το κατάλαβα... Από την σκηνή στο σπίτι... και από το σπίτι στην σκηνή... Βέβαια... Ίσως δεν είναι και τόσο τυχαίο το ότι πήγε η σκέψη μου εκεί... Η σκηνή είναι το σπίτι μου. Το έχω ξαναπεί, το έχω ξαναγράψει και το εννοώ. Και, ίσως, για αυτό πέρασα από το ένα σπίτι μου στο άλλο... Είναι μακρυά ο Άυγουστος και το φτιάξιμο του σπιτιού... Είναι μακρυά ο Σεπτέμβριος και το γύρισμα της ταινίας... Το μόνο που είναι κοντά είναι το σήμερα και οι Άνθρωποι μου της Δευτέρας που θα τους δω το απόγευμα κι ας είναι Πέμπτη...

Υπάρχουν Άνθρωποι που ομορφαίνουν τις ημέρες μου...
Και
Υπάρχουν ημέρες που ομορφαίνουν τους Ανθρώπους μου...

Εφιάλτες

Πέρασα ένα πολύ άσχημο βράδυ... με άσχημα όνειρα... Καιρό είχαν να με επισκεφτούν οι εφιάλτες... Όλο το βράδυ... Ατυχήματα... Αυτοκίνητα... Τρακαρίσματα... Ταχύτητες... Να είμαι κάπου μακρυά... Να είμαι κάπου αλλού... Μόνιμο άγχος... Έντονος φόβος... Ήχοι... Θόρυβοι... Το να νιώθεις αβοήθητος... Το να είσαι αβοήθητος... Το να προσπαθείς να προστατεύσεις αυτούς που αγαπάς... Κοιμήθηκα πονοκεφαλιασμένη... Ξύπνησα πονοκεφαλιασμένη... Είναι εκείνος ο ύπνος που αντί να σε ξεκουράζει, σε κουράζει... που αντί να σε ξεαγχώνει, σε αγχώνει... Καιρό είχα να το πάθω αυτό... Χρόνια... από τότε που δεν κοιμόμουν καθόλου καλά... από τότε που ο ύπνος ήταν από μόνος του αγχωτική διαδικασία... αλλά αυτό ήταν πριν πολλά πολλά χρόνια... Δεν ξέρω τι συνέβηκε χθες... Ίσως ήταν που κοιμήθηκα αγχωμένη... Δεν ξέρω... Ίσως το άγχος έκανε το υποσυνείδητο να φτιάξει ιστορίες ακόμα πιο αγχωτικές... Ίσως ο φόβος να είναι ακόμα πιο τεράστιος στο υποσυνείδητο από ότι στο συνειδητό... Δεν ξέρω τι συνέβηκε... αλλά ξύπνησα στην πραγματικότητα... εξαντλημένη... μα και σχεδόν χαρούμενη που όλα ήταν ένα απλό όνειρο... «Απλό»; Τίποτα δεν είναι απλό... «Όνειρο»; Όνειρο... Φοβάμαι τόσο πολύ. Και δεν μου αρέσω καθόλου όταν φοβάμαι. Ο φόβος... σχεδόν με εκνευρίζει... Δεν βρίσκω νόημα... Στο να αγχώνεται κανείς... Δεν βρίσκω νόημα... Στο να φοβάται... Αλλά αυτά που καταλαβαίνει το μυαλό δεν σημαίνει πως μπορεί να τα ακολουθήσει το σώμα... Αυτά που μπορεί λογικά κανείς να τα εξηγεί δεν σημαίνει πως μπορεί απαραίτητα να τα εφαρμόσει και συναισθηματικά... Καμιά φορά... Υπάρχουν φόβοι πάνω και πέρα από εμάς... Υπάρχουν άγχη που μας καταπίνουν... Μα δεν πειράζει... Φαντάζομαι... είναι όλα ανθρώπινα... και το να αγχώνεσαι... και το να φοβάσαι... και το στενοχωριέσαι... Είναι και η θλίψη πάντα εκεί... Πάντα μέσα σε όλα... να τα αγκαλιάζει... και να τα ενώνει... Και αυτή με στενοχωρεί... Με θλίβει η ύπαρξη της θλίψης, όπως με θυμώνει η υπάρξη του θυμού και όπως με αγχώνει η ύπαρξη του άγχους... Σαν να μην μπορεί κανείς να ξεφύγει... από τα όνειρα... μα και από την πραγματικότητα... από τους πλασματικούς ή από τους πραγματικούς εφιάλτες... Ανοίγω τα μάτια... και δεν υπάρχουν σκιές... δεν υπάρχουν φωνές... Μόνο η δική μου σκιά... Μόνο η δική μου φωνή... που προσπαθεί να υπάρξει... που προσπαθεί να ακουστεί...

Έχω υπάρξει τόσο ερωτευμένη...

01.

Έχω υπάρξει τόσο ερωτευμένη που όταν περπατούσα στον δρόμο μαζί του, κουτουλούσα στα δέντρα. Δεν το λέω μεταφορικά. Δεν το λέω ποιητικά. Δεν το λέω ρομαντικά. Το λέω κυριολεκτικά. Περπατούσα μαζί του... και κουτουλούσα στα δέντρα... Δεν υπήρχε τίποτα άλλο στον κόσμο εκτός από Αυτόν. Ο κόσμος όλος ήταν Αυτός και Αυτός ήταν όλος ο κόσμος. Δεν ήταν όλος ο κόσμος ΜΟΥ. Ήταν όλος ο κόσμος. Δεν έβλεπα μπροστά μου τίποτα άλλο πέρα από το πρόσωπό του... Δεν υπήρχαν δέντρα... δεν υπήρχαν κολώνες... δεν υπήρχαν δρόμοι... δεν υπήρχαν φανάρια... δεν υπήρχαν αυτοκίνητα... δεν υπήρχαν άλλοι άνθρωποι... Δεν υπήρχα ούτε καν εγώ! Κακώς, βέβαια, δεν υπήρχα εγώ... αλλά ήταν μια πραγματικότητα. Δεν υπήρχα. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο. Μόνο Αυτός. Να αιωρείται στο πουθενά. Έχω υπάρξει τόσο ερωτευμένη που με άφησα να διασκορπίζομαι στο πουθενά γύρω από Αυτόν. Τίποτα άλλο δεν με ενδιέφερε. Τίποτα άλλο δεν είχε σημασία. Τίποτα άλλο δεν είχε νόημα. Μόνο ο έρωτας. Μόνο με Αυτόν. Μόνο αυτό. Δεν υπήρχαν αντικείμενα, δεν υπήρχε τίποτα το υλικό... Δεν υπήρχαν λέξεις, δεν υπήρχε τίποτα γραπτό... Δεν υπήρχαν σκέψεις, δεν υπήρχε τίποτα το χειροπιαστό... Τίποτα για να καταλάβω, τίποτα για να κρατηθώ. Το μόνο που υπήρχε ήταν Αυτός. Περπατούσα μαζί του... και δεν το πίστευα... ότι είναι υπαρκτός... Πολλές φορές, ήθελα απλά να τον αγγίξω για να δω ότι είναι πραγματικότητα και όχι όνειρο... για να νιώσω ότι δεν είναι ένα πλάσμα της φαντασίας μου... Και ήταν. Πραγματικότητα και όχι όνειρο. Και ήταν. Πλάσμα υπαρκτό. Και ακριβώς επειδή υπήρξε, εξαφάνισε όλα τα άλλα που υπάρχουν σε αυτήν την Γη. Και ακριβώς επειδή εξαφάνισε όλη την γύρω πραγματικότητά μου, όταν περπατούσα μαζί του, κουτουλούσα στα δέντρα. Τόσο απλά. Έγινα άγαρμπη, έγινα άτσαλη, έγινα άχαρη. Μπουρδουκλωνόντουσαν οι κινήσεις μου και σκουντουφλούσαν οι προτάσεις μου... Έχω υπάρξει τόσο ερωτευμένη που δεν είχα σώμα ή φωνή. Που δεν ήμουν υπαρκτή. Που δεν ήμουν εδώ ή εκεί. Που δεν είχα ψυχή. Ήμουν... αέρας. Ήμουν... σκόνη. Ήμουν... έρωτας. Ήμουν... ηδονή. Ήμουν ζωή κι ας μην ήμουν ζωντανή. Έχω υπάρξει τόσο ερωτευμένη που όταν περπατούσα στον δρόμο μαζί του, κουτουλούσα σε ανασφάλειες και φόβους... Δεν το λέω μεταφορικά. Δεν το λέω ποιητικά. Δεν το λέω ρομαντικά. Το λέω κυριολεκτικά. Περπατούσα μαζί του... και κουτουλούσα σε ανασφάλειες και φόβους... Και δεν με ενδιέφερε καθόλου... Έπεφτα κάτω... Σηκωνόμουν... και τα προσπέρναγα όλα... τις ανασφάλειες λακούβες και τους φόβους δέντρα... Το μόνο που είχε σημασία ήταν να συνεχίσω να βλέπω το πρόσωπό του... να συνεχίσω να περπατάω μαζί του... Δεν υπήρχαν εμπόδια φυσικά ή πνευματικά... που να τα άφηνα να σταματήσουν την πορεία μου... που να τους επέτρεπα να με ακινητοποιήσουν... Ήμουν ικανη να ρίξω τα πάντα γύρω μου αλλά ένα ήταν το μόνο σίγουρο, θα συνέχιζα να περπατάω μαζί του... Έχω υπάρξει τόσο ερωτευμένη που όταν περπατούσα στον δρόμο μαζί του, περπατούσα ΜΟΝΟ μαζί του... Δεν υπήρχε κανένας άλλος εκεί. Καμία περίεργη σκέψη. Κανένα πίσω κείμενο. Κανένα δήθεν συναίσθημα. Καμία παράλογη κατάσταση. Μόνο εγώ και Αυτός. Μόνο Αυτός και εγώ. Ούτε καν εγώ. ΜΟΝΟ Αυτός... Έχω υπάρξει τόσο ερωτευμένη που όταν περπατούσα στον δρόμο μαζί του, Αυτός ήταν ο δρόμος... και ο δρόμος ήταν Αυτός...

Χώρα... Ώρα...

Μπορεί να μην αλλάζουμε χώρα αλλά αλλάζουμε ώρα...

Διάλογος

(Και έγραψα πριν κάποιο καιρό...)

Διάλογος

Διάλογος. Αυτήν την στιγμή δίπλα μου. Από παρέα τεσσάρων νεαρών κοριτσιών.

Α-Την Κική την Δημουλά, την ξέρεις;
Β-Όχι.
Γ-Αυτήν που είναι λεσβία; (δεν πρόκειται να περιγράψω το ύφος που ρωτήθηκε αυτό.).
Α-Είπε «Είμαι λίγο θυμωμένη όπως αντιλαμβάνεσαι. Με εμένα. Διότι θα έπρεπε να έχω ωριμάσει. Να μην απορώ με τίποτα.».
Β-Γιατί; (εννοώντας γιατί το είπε αυτό ή γιατί το έγραψε αυτό και με έναν μορφασμό προσώπου που δήλωνε απορία για το για ποιο λόγο να γράψει κάποιος κάτι τέτοιο.).
Α-Δεν την αντέχω την Δημουλά, πολύ κλάψα.
Δ-Μήπως λες την Δημουλίδου;

Ελπίζω να μην χρειάζεται να σχολιάσω τίποτα παραπάνω. Και δεν είναι μόνο το τι ειπώθηκε αλλά και το πώς ειπώθηκε... Και για να ξεκαθαρίσω. Δεν κρίνω τα συγκεκριμένα κορίτσια, την συγκεκριμένη παρέα, τους συγκεκριμένους ανθρώπους. Δεν γίνεται, όμως, να μην σκεφτώ σε σχέση με το πώς μεγαλώνουμε. Το λέω και το ξαναλέω, το γράφω και το ξαναγράφω, το σκέφτομαι και το ξανασκέφτομαι, το νιώθω και το ξανανιώθω. Χρειάζεται επειγόντως μία σχολή εκπαίδευσης ανθρώπων. Εγώ πρώτη από άλλους θα πάω μαθήτρια εκεί... για να διδαχτώ (και έπειτα, ίσως, κάποια στιγμή και να διδάξω) σεβασμό, ανθρωπιά, αγάπη, κατανόηση, επικοινωνία και άλλα τέτοια ανθρώπινα μαθήματα...

Και τελειώνω με δύο φράσεις και πάλι της συγκεκριμένης παρέας...

-(Γελώντας, με ύφος κοροϊδευτικό, υποτιμητικό, δείχνοντας μια κοπέλα) H άλλη ήρθε εδώ για να διαβάσει... Τι διαβάζει;
-(Αδιάφορα, ασπρόμαυρα, σηκώνοντας τους ώμους) Πολλοί έρχονται εδώ για να διαβάσουν.

Αχ, Άνθρωποι! Βιβλία που μας χρειάζονται μπας και γίνουμε άνθρωποι κάποια στιγμή...

Αλλά απορώ κι εγώ γιατί αναρωτιέμαι...

«Είμαι λίγο θυμωμένη όπως αντιλαμβάνεσαι. Με εμένα. Διότι θα έπρεπε να έχω ωριμάσει. Να μην απορώ με τίποτα.».

Και παρόλα αυτά... συνεχίζω να απορώ...

Σκληρή ζωή σε σκληρό δίσκο...

Δεν ξέρω. Δεν νιώθω εγώ. Δεν είμαι εγώ. Νιώθω σαν η ζωή μου να χρειάζεται ένα reset για να μην πω ένα format. Δεν αρκεί το shut down, καταλαβαίνεις; Ούτε το restart. Χρειάζεται ένα συνολικό delete. Και δεν είμαι σίγουρη ότι έχει νόημα να κρατήσω back up. Μερικές φορές, υπάρχουν files που πρέπει να τα ρίξεις στο recycle bin για πάντα...

Σελιδοδείχτης

Μου έκαναν δώρο έναν σελιδοδείχτη.
Ιταλικό σελιδοδείχτη.
Δείχνει τέσσερα ράφια...
Με βιβλία, βιβλία, βιβλία και... βιβλία.
Στο πρώτο ράφι, το πάνω πάνω, το πιο ψηλό, τα βιβλία είναι μεγάλα, χοντρά, ψηλά και φαίνονται βαριά. (Χμ... Ίσως κανονικά να έπρεπε αυτά τα βιβλία να είναι στο κάτω κάτω ράφι για λόγους ασφάλειας...). Είναι ταχτοποιημένα, όρθια και το ένα δίπλα στο άλλο...
Στο δεύτερο ράφι, τα βιβλία είναι πιο λεπτά, πιο μικρά και πιο ανάκατα. Πιο ριγμένα, πιο χαλαρά, πιο αραιά... Ένα βιβλίο είναι εντελώς ξαπλωμένο ενώ έχει και όρθια βιβλία επάνω του να γέρνουν προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση...
Στο τρίτο ράφι, τα περισσότερα είναι ξαπλωμένα και μόνο ένα δύο όρθια και έχει και παρτιτούρες πεταμένες πάνω από τα βιβλία...
Στο τέταρτο ράφι, το κάτω κάτω, είναι λίγα τα βιβλία... Λιγότερα από κάθε άλλο ράφι, όλα ξαπλωμένα, κανένα όρθιο, προς διάφορες κατευθύνσεις... έχει και κεριά... και ένα μελανοδοχείο με μέσα ένα φτερό...
Έχει και ένα m...
Από την λέξη «museo» μάλλον...
Μου αρέσει να σκέφτομαι
πως είναι από το «marilou»…
Και ας μην είναι η αλήθεια...

Μου τον έκανε δώρο ένας άνθρωπος που συμπαθώ χωρίς να γνωρίζω. Και με συγκίνησε αυτή η γλυκιά, μικρή, κίνησή του...

Ένα όμορφο, αυθόρμητο, δώρο...
Από
Έναν όμορφο, αυθόρμητο, άνθρωπο...

Και τι πιο όμορφο! Από έναν σελιδοδείχτη με βιβλία για να σημαδεύεις τις σελίδες του βιβλίου της ζωής...