Και σκέφτηκε η... Μαριλού.

(Νοέμβριος)


4.11.2017 Σάββατο

Δεν είμαι τα δευτερόλεπτα ή τα λεπτά ή οι ώρες ή οι μέρες ή οι εβδομάδες ή οι μήνες ή τα χρόνια ή οι αιώνες... Δεν είμαι τα πρωινά ή τα μεσημέρια ή τα απογεύματα ή οι νύχτες... Δεν είμαι οι εποχές... Είμαι αυτά που συμβαίνουν στα δευτερόλεπτα, αυτά που γίνονται στα λεπτά, αυτά που σκέφτομαι με τις ώρες, αυτά που αισθάνομαι για μέρες, αυτά που εξελίσσονται για εβδομάδες, αυτά που αναπτύσσονται για μήνες, αυτά που γίνομαι για χρόνια και αυτά που συνεχίζουν για αιώνες. Είμαι το ξύπνημα τα πρωινά, οι βόλτες τα μεσημέρια, οι συζητήσεις τα απογεύματα, οι αγκαλιές τις νύχτες. Είμαι τα φύλλα των δέντρων, το χρώμα των λουλουδιών, η ζέστη του ήλιου και το κρύο του χιονιού. Δεν είμαι αυτό που λέει ο χρόνος. Είμαι αυτό που λέω εγώ στον χρόνο. Είμαι αυτά που κάνω και αυτά που νιώθω. Είμαι αυτά που σκέφτομαι και αυτά που γίνομαι. Τα ρολόγια δείχνουν τον χρόνο αλλά δεν δείχνουν την ζωή. Τα ημερολόγια δείχνουν τις ημερομηνίες αλλά δεν δείχνουν τα γεγονότα. Κανένα ρολόι και κανένα ημερολόγιο δεν χωράει την ζωή σου. Τα βιογραφικά δείχνουν κάποια γελοία σημεία αλλά δεν δείχνουν την πορεία. Κανένα βιογραφικό δεν σε χωράει. Δεν είμαι αυτά που λέω εγώ για εμένα. Δεν είμαι αυτά που λένε οι άλλοι για εμένα. Είμαι αυτά που κάνω καθημερινά. Δεν βρίσκομαι στα λόγια, βρίσκομαι στις πράξεις. Με συναντάς στις λέξεις μα με γνωρίζεις στις επιλογές. Και με αγαπάς; Στο σύνολο. Είμαι και γράμματα, είμαι και πράγματα. Είμαι και στα λόγια, είμαι και στα γραπτά. Είμαι και στις δράσεις, είμαι και στις αποδράσεις, είμαι και στις αντιδράσεις. Είμαι σίγουρα και στις επαναστάσεις. Είμαι στους πόνους, είμαι στους δρόμους. Είμαι και στους υπονόμους. Είμαι στα χαμηλά, είμαι στα ψηλά, είμαι και στα ενδιάμεσα. Είμαι σε όλα, είμαι παντού, είμαι σε τίποτα, είμαι και πουθενά. Στα μάτια μου θα τα δεις όλα και στα χέρια μου δεν θα νιώσεις τίποτα.

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.

(Νοέμβριος)


4.11.2017 Σάββατο

Καμιά φορά αισθάνομαι πως ζω μέσα σε ένα ρολόι. Δεν είμαι ούτε ο μικρός ούτε ο μεγάλος δείκτης. Δεν είμαι ούτε και κανένας αριθμός. Είμαι το κέντρο του ρολογιού. Αυτό το ταλαιπωρημένο κέντρο που του έχουν καρφιτσώσει τους δείκτες επάνω του. Που το έχουν υποχρεώσει να είναι εκεί, τρυπημένο, ακινητοποιημένο, αδρανοποιημένο και να μετράει τον χρόνο χωρίς να τον μετράει. Τουλάχιστον, οι δείκτες κινούνται. Εκείνο δεν κινείται. Τουλάχιστον, οι αριθμοί έχουν κάποιο νόημα. Εκείνο δεν έχει κάποιο νόημα. Κι έτσι στέκομαι εκεί σαν μέρος ενός όλου που δεν με εκφράζει. Γιατί εγώ δεν θέλω να μετράω τον χρόνο, θέλω να τον ζω. Γιατί εγώ δεν θέλω να μετράω, θέλω να αγαπάω. Κι αυτό το τικ τακ της ζωής μου μου θυμίζει το ζιγκ ζαγκ που θα ήθελα να κάνω. Θα ήθελα να περπατάω, να τρέχω, να κάνω ελιγμούς, να πηδάω ψηλά, να κυλιέμαι χαμηλά... κι αντί για αυτά... βρίσκομαι σε ένα σημείο τρύπιου χρόνου και περιορισμένου χώρου. Οι δυνατότητές μου είναι κάτω από εμένα. Οι ικανότητές μου είναι κάτω από εμένα. Κι έτσι ζω με εμένα, ικανοποιημένη με τα ελάχιστα και μην τολμώντας να ζητήσω τα παραπάνω... καταστρέφοντας τους δείκτες και σπάζοντας το ρολόι. Αλλά δεν είμαι εγώ αυτή. Είναι μόνο μια εκδοχή μου. Αυτό που θα μπορούσα να γίνω κάπου υπάρχει. Ακόμα κι αν δεν τα καταφέρω να το δω ή να το ζω.

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.

(Νοέμβριος)


1.11.2017 Τετάρτη

Όταν δεν βρίσκω τίποτα να πω, ζωγραφίζω κάτι.


2.11.2017 Πέμπτη

Δοκίμασε να δοκιμάσεις...


3.11.2017 Παρασκευή

Καμιά φορά αισθάνομαι πως ζω μέσα σε μια κλεψύδρα και μένω μόνιμα σε εκείνο το στενό σημείο-πέρασμα. Έχω εγκλωβιστεί εκεί κι αν καταφέρω να απεγκλωβιστώ δεν ξέρω αν θα είναι για καλό γιατί θα πέσω προς τα κάτω και η πορεία μου θα είναι μη ανοδική. Ο μόνος τρόπος να πάω προς τα πάνω είναι να σκαρφαλώσω μα τα τοιχώματα της κλεψύδρας γλιστράνε. Δεν έχεις από πουθενά να πιαστείς και πουθενά να πας. Κι ακόμα κι αν κατάφερνες, με κάποιο μαγικό τρόπο, να σκαρφαλώσεις κι εκεί θα έβλεπες την ματαιότητα των πραγμάτων αφού δεν θα μπορούσες να πας κάπου ακόμα πιο ψηλά. Και θα ανακάλυπτες πως θα συναντούσες τοιχώματα και προς πάνω και προς τα κάτω. Ο μόνος τρόπος να ελευθερωθείς είναι να σπάσεις την κλεψύδρα σκορπίζοντας τον χώρο και τον χρόνο. Και μετά να περπατήσεις στο κενό έξω από αυτόν. Να αιωρηθείς στην ζωή.

-

Ένιωθα πάντα κόκκος άμμου. Μα όχι ελεύθερος κόκκος σε κάποια παραλία. Εγλωβισμένος κόκκος σε κάποια κλεψύδρα.

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.

(Οκτώβριος)


28.10.2017 Σάββατο

Όταν δεν ξέρεις τι να γράψεις γράψε για το ότι δεν ξέρεις τι να γράψεις.


29.10.2017 Κυριακή

(Αλλαγή Ώρας).
Εσείς αλλάξατε την Ώρα σε Τώρα;


30.10.2017 Δευτέρα

Όσα δεν φέρνει η ζωή και δεν τα έχει η μέρα,
άμα τα έχεις μέσα σου τα φέρνεις στον αέρα,
δημιουργείς από το τίποτα όσα επιθυμείς,
κι εκείνα που δεν βρίσκονται εσύ θα μας τα βρεις.
Γιατί υπάρχουν Άνθρωποι που φέρνουν αλλαγές,
και είναι γεννημένοι για αποστολές πολλές,
ενώνονται όλες βέβαια σε μία διαδρομή,
να κάνουνε καλύτερη ετούτη την ζωή.


31.10.2017 Τρίτη

Από το να με κεράσεις ή να με φοβίσεις,
προτιμάω το να με αγκαλιάσεις ή να με αγαπήσεις.

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.

(Οκτώβριος)


25.10.2017 Τετάρτη

Καμιά φορά για τα συναισθήματα δεν υπάρχουν λόγια και για τα λόγια δεν υπάρχουν συναισθήματα.


26.10.2017 Πέμπτη

Καφές. Κανέλα. Κέικ. Η Καθημερινότητα της Κάθε Καρδιάς Κουβαλάει τα Κ της. ...


27.10.2017 Παρασκευή

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας υπέροχος καφές. Ένας καφές μοσχομυριστός, ζεστός και φρέσκος. Και γνώρισε την όμορφη κανέλα. Κι εκείνη μοσχομύριζε κι ας είχε εντελώς διαφορετική μυρωδιά από την δική του. Με το ωραίο της άρωμα τον έφερε κοντά της. Με το ωραίο του άρωμα την έφερε κοντά του. Και με το πρώτο άγγιγμα ερωτεύτηκαν. Και με την πρώτη αίσθηση ενώθηκαν. Και τότε το άρωμά τους έγινε πιο έντονο από ποτέ και η γεύση τους πιο ωραία από ποτέ. Από τότε έγιναν αχώριστοι. Λένε... πως οι άνθρωποι που πίνουν καφέ με κανέλα, οι άνθρωποι που πίνουν κανέλα με καφέ, είναι άνθρωποι των έντονων γεύσεων και των μοσχομυριστών αισθήσεων. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια. Αλλά από όταν γνώρισα τον καφέ με την κανέλα, μαζί... δεν μπόρεσα ποτέ να τους ξαναφανταστώ χώρια. Τι ωραίο! Να μπορούν να υπάρξουν χωριστά και να εντυπώσιαζουν τον κόσμο. Να μπορούν να υπάρξουν και μαζί και να ενθουσιάζουν τον κόσμο. Υπάρχουν οι άνθρωποι του καφέ. Υπάρχουν οι άνθρωποι της κανέλας. Και υπάρχουν κι εκείνοι οι άνθρωποι... του καφέ και της κανέλας, της κανέλας και του καφέ...

Καμιά φορά, αισθάνομαι σαν...

Μερικές φορές, αισθάνομαι σαν πορσελάνη. Γεννήθηκα στον φλοιό της γης σαν μια φυσική ουσία κι έπειτα έγινα αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους ανθρώπους. Με πήραν, με επεξεργάστηκαν, με διαμόρφωσαν, με χρησιμοποιήσαν. Έχω την σύσταση του χώματος, έχω το λευκό του χρώματος. Με έφτιαξαν έτσι ώστε να είμαι πιο όμορφη στα μάτια τους. Κι έπειτα με τοποθέτησαν σε ράφια και ντουλάπια και τραπέζια... να με βλέπουν... να με θαυμάζουν... να με κοιτάζουν... και να φοβούνται να με αγγίξουν μην με σπάσουν... Υπάρχω σε διάφορα σχέδια και σχήματα... Μπορεί να είμαι φλυτζάνι... μπορεί να είμαι βάζο... Μπορεί να είμαι το οτιδήποτε... Μπορώ να είμαι οτιδήποτε... Ό, τι με έκαναν να είμαι... αλλά όχι ό,τι θέλησα εγώ να είμαι... όχι ό,τι ζήτησα να γίνω... Κι από την μία είναι γερό το υλικό μου... Αδιαπέραστο... Ικανό να αντισταθεί στις δυσκολίες... Κι από την άλλη είναι τόσο εύθραυστο... Αδιάπλαστο... Έτοιμο να σπάσει στις απογοητεύσεις... Καμιά φορά, με χρησιμοποιούν μόνο σε σημαντικές καταστάσεις, σε κάποια γιορτή ή σε κάποια σημαντική στιγμή της ζωής τους. Κι έτσι όλο τον υπόλοιπο χρόνο είμαι σε ένα σημείο και στέκομαι και περιμένω... γιατί δεν έχω πόδια για να φύγω από εκεί που βρίσκομαι... γιατί δεν έχω χέρια για να δραπετεύσω από εκεί που είμαι... Έτσι κοιτάζω τον κόσμο από ψηλά ή από χαμηλά, ανάλογα με το πού με τοποθέτησαν, από μακρυά ή από κοντά, ανάλογα με το πού με άφησαν, σκεπασμένη, προστατευμένη, ή ξεσκέπαστη και απροστάτευτη, ανάλογα με τον ιδιοκτήτη μου. Άλλοι θέλουν να με έχουν κλεισμένη και άλλη μη κλεισμένη. Κι έτσι πότε φαίνομαι και με θαυμάζουν, πότε δεν φαίνομαι και με τρομάζουν. Πότε βρίσκομαι στο φως και πότε στο σκοτάδι. Κάμια φορά, έχω σχέδια πάνω μου. Λουλούδια, φύλλα, ή άλλα σχέδια πιο αφαιρετικά όχι τόσο συγκεκριμένα. Αυτά όλα ανάλογα με τον σχεδιαστή μου. Εκείνον που με πήρε για να με ζωγραφίσει. Πέρασα πολλά μέχρι να φτάσω στο τελικό μου σχήμα και σχέδιο. Αν και τίποτα δεν είναι τελικό, έτσι δεν είναι; Αν πέσω και σπάσω τώρα, το σχήμα μου και το σχέδιο μου θα είναι άλλο. Κουράστηκα στις αποθήκες, κουράστηκα στις θερμοκρασίες, κουράστηκα στις επεξεργασίες. Φοβήθηκα στην διαδρομή μου. Εγώ ήθελα μόνο να μείνω στον φλοίο της γης. Εγώ με θεωρούσα όμορφη στην αρχική μορφή μου. Δεν είχα ανάγκη να γίνω ή να είμαι κάτι άλλο. Μου λείπει η αφετηρία μου, η αρχή μου, η επαφή με το «εγώ» μου. Πότε δεν τα ζήτησα όλα αυτά. Ποτέ δεν τα θέλησα. Απλά έτυχε να με δουν και να με βρουν και να θελήσουν να με κατέχουν. Μα εγώ το μόνο που θέλησα είναι να είμαι στην Γη. Για αυτό προσπαθώ να κουνηθώ από εκεί που είμαι, να πέσω και να με σπάσω, μόνη μου. Αλλά τίποτα δεν συμβαίνει. Τίποτα δεν κουνιέται. Έτσι κάθομαι. Και κάθομαι. Και κάθομαι. Και η μόνη μου ευχαρίστηση αν συναντήσω κανέναν καλό άνθρωπο κι αν η συνάντησή μας είναι όμορφη κι ευγενική. Αν με κρατήσει με σεβασμό. Αν με αγγίξει με αγάπη. Αν με προσέξει. Μόνο αυτό μου έμεινε. Το ενδιαφέρον και η αγάπη. Μόνο αυτά πια μπορώ να τολμήσω να ονειρευτώ και να επιθυμήσω. Καμιά φορά, αισθάνομαι σαν μια δυνατή κι ευαίσθητη πορσελάνη που το μόνο που θέλει είναι να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Μα τίποτα δεν συμβαίνει. Πέρα από το άνθρωποι να έρχονται, να φεύγουν, να με κοιτάζουν, να με θαυμάζουν, να με αγγίζουν, να με φθείρουν, να με προσπερνούν. Ο χρόνος περνάει. Εγώ περνάω. Κανείς δεν θα με θυμάται. Κανείς δεν θα με σκέφτεται. Θα ξεχαστώ. Όταν πεθάνουν οι ιδιοκτήτες μου. Θα πεταχτώ. Ακόμα κι αν δεν σπάσω... θα προσπεραστώ. Ο χρόνος θα με σπάσει. Η μνήμη θα με ξεχάσει. Κι αυτή θα ήταν όλη κι όλη η ζωή μου. Μια ζωή με χημικές αντιδράσεις και με ανθρώπινες δράσεις. Αυτό ήταν όλο κι όλο. Μέχρι και τα ψεύτικα λουλούδια μου αρχίζουν να μαραίνονται. Μέχρι και τα ψεύτικα φύλλα μου αρχίζουν να ξεθωριάζουν. Μέχρι και τα σχέδια μου αρχίζουν να θολώνουν. Ακόμα και η ψεύτικη εικόνα μου αρχίζει να χαλάει. Γιατί αυτό που αντέχει στον χρόνο είναι το αληθινό. Μα δεν μπορείς να ξαναεπιστρέψεις στην αρχή σου αν σου την στερήσαν. Έχω ξεχάσει το αληθινό μέσα σε τόσα χρόνια ψεύτικου. Μέσα στην υποκρισία του κόσμου ξέχασα ποια είμαι. Ξέχασα τον φλοιό της Γης και από πού πραγματικά προέρχομαι. Το μόνο που θυμάμαι... είναι... μια αίσθηση... μια μακρινή αίσθηση... και έχω μόνο το συναίσθημα της θλίψης και της απογοήτευσης... για όσα χάθηκαν και για όσα δεν είχαν την ευκαιρία ποτέ να βρεθούν... Κι αυτά τα «κρατς» που ακούγονται δεν είναι της ζωής μα ούτε του θανάτου. Είμαι εγώ που μέσα από την διάλυση αποχαιρετάω ό,τι ήμουν κι ό,τι είμαι. Και το μόνο που μένει; Είναι τα κομμάτια μου. Κι ούτε κι αυτά... γιατί κι αυτά... θα διασκορπιστούν... θα γίνουν θρύψαλλα... Καμιά φορά αισθάνομαι σαν πορσελάνη... Γεννήθηκα στον φλοιό της γης σαν μια φυσική ουσία κι έπειτα έγινα αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους ανθρώπους. Κι αυτό ήταν όλη η ζωή μου...

37

Βρίσκομαι πια στην φυσιολογική μου θερμοκρασία. Όλα τα προηγούμενα χρόνια ήταν δεκαετίες-δέκατα. Όλα τα επόμενα θα είναι πυρετός. Αλλά τώρα; Τώρα βρίσκομαι επιτέλους στο σωστό σημείο και, για πρώτη φορά, η ζωή μου έχει φυσιολογική θερμοκρασία: 37. Δεν έχω υποθερμία. Δεν παθαίνω θερμοπληξία. Δεν υπάρχουν υγροί και ψυχροί άνεμοι. Δεν υπάρχουν στεγνοί και θερμοί άνεμοι. Καμία παγωνιά. Κανένας καύσωνας. Τίποτα για να προκαλέσει το επικίνδυνο πιο κάτω ή πιο πάνω της θερμοκρασίας. Δεν είναι τα νερά στα οποία βρίσκομαι ούτε καυτά ούτε παγωμένα. Είναι όλα... έτσι όπως θα έπρεπε να είναι... έτσι όπως είναι... Είμαι στους 37 βαθμούς Κελσίου και σε αυτούς θα βρίσκομαι κανονικά μόνο για δώδεκα μήνες... Δώδεκα μήνες φυσιολογικής θερμοκρασίας... Θα το τιμήσω αυτό το 37. Θα το τιμήσω με το να ζήσω.