24.12

24.12.2004 Παρασκευή
Αγαπητό ημερολόγιο,
είναι Παραμονή Χριστουγέννων και πάλι κλαίω...


24.12.2017 Κυριακή
Αγαπητό ημερολόγιο,
είναι Παραμονή Χριστουγέννων και πάλι δεν κλαίω...


Από το 2004 στο 2017 ένα «δεν» διαφορά.

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.

(Δεκέμβριος)


11.12.2017 Δευτέρα

Άλλοι γεμίζουν τον εαυτό τους...
Άλλοι γκρεμίζουν τον διπλανό τους...


12.12.2017 Τρίτη

Το ότι δεν είναι νωρίς δεν σημαίνει πως είναι αργά...


13.12.2017 Τετάρτη

Το πρόβλημα είναι πως εμείς παίζουμε κυνηγητό με την ευτυχία κι εκείνη παίζει κρυφτό με εμάς. Κυνηγάμε την ευτυχία κι εκείνη κρύβεται. Δηλαδή... Κυνηγάμε την ευτυχία (που ούτε καν την βλέπουμε) κι εκείνη κρύβεται (αλλά δεν έχουμε ιδέα πού). Και δεν μπορείς να κερδίσεις (ή να χάσεις) όταν δεν παίζεις στο ίδιο παιχνίδι με τον άλλον. Δεν γίνεται να παίζεις κυνηγητό μόνος σου. Ποιον ακριβώς κυνηγάς και από ποιον κυνηγιέσαι; Ούτε γίνεται η ευτυχία να παίζει κρυφτό μόνη της. Ποιον ακριβώς ψάχνει και από ποιον κρύβεται; Εσύ χρειάζεσαι την ευτυχία και η ευτυχία χρειάζεται εσένα. Δεν υπάρχει παιχνίδι χωρίς παίκτες. Σταμάτα να τρέχεις και θα σου φανερωθεί. Σταμάτα να κυνηγάς και θα σταματήσει να κρύβεται. Τόσο σύνθετα και τόσο απλά. Κι ίσως να αισθανθείς... πως το παιχνίδι δεν είναι στο να κυνηγάς την ευτυχία αλλά στο να την ζεις... κι είναι ένα όμορφο συνεργατικό παιχνίδι που δεν υπάρχουν νικητές και χαμένοι. Εσύ και η ευτυχία είστε μία ομάδα όχι δύο. Είστε ένα άτομο όχι δύο. Είστε ενωμένοι όχι χωρισμένοι. Απλά όπως σε όλες τις τόσο κοντινές σχέσεις οφείλεις να της δώσεις χώρο για να εμφανιστεί. Η Ευτυχία είναι μέσα στον Εαυτό και ο Εαυτός είναι μέσα στην Ευτυχία. Νομίζουμε πως είναι κάτι άπιαστο και άφταστο και η Ευτυχία και ο Εαυτός. Αλλά αρκεί να κοιτάξουμε μέσα μας για να βρούμε και τον Εαυτό μας και την Ευτυχία. Κανένα κυνηγητό, κανένα κρυφτό, μόνο ένα κοίταγμα είναι αρκετό. Χωρίς ταχύτητα, χωρίς αγωνία, μόνο με αλήθεια και αυτογνωσία...

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.

(Δεκέμβριος)


9.12.2017 Σάββατο

Το χαρτί απλά δεν είναι χρήμα. Μα το χρήμα είναι απλά χαρτί.


10.12.2017 Κυριακή

Σε δεκαπέντε ημέρες Χριστούγεννα. Σε δεκατέσσερις ημέρες Παραμονή Χριστουγέννων. Σε δεκατρείς ημέρες στόλισμα δέντρου. Σε δώδεκα ημέρες καθάρισμα σπιτιού. Σε έντεκα ημέρες αεροδρόμιο, αγάπη, αγκαλιές. Σε δέκα ημέρες αγορά όσων δώρων δεν έχουν ετοιμαστεί ή βρεθεί. Σε εννιά ημέρες πιθανότατα τελευταίο μάθημα πριν τις γιορτές με τα Καταπληκτικά Καλικατζαράκια. Σε οκτώ μέρες προετοιμασία τελευταίου μαθήματος. Σε επτά μέρες έκτακτη πρόβα-αντικατάσταση μαθήματος με τα Καλόκαρδα Κορίτσια. Σε έξι ημέρες φτιάξιμο μάζεμα σε μία γωνίτσα όλα τα υλικά που χρειάζονται για την τωρινή ιδέα στολίσματος δέντρου. Σε πέντε ημέρες συνάντηση με Αγαπημένους Ανθρώπους. Σε τέσσερις ημέρες μηνύματα σε κάποιους ανθρώπους που μου έχουν λείψει αλλά θέλω να τους θυμίσω-υπενθυμίσω πως Είμαι και θα Είμαι Εδώ. Σε τρεις ημέρες ξεκαθάρισμα πραγματικού χάους. Σε δύο ημέρες οργάνωση ηλεκτρονικού χάους. Σε μία ημέρα φροντίδα εσωτερικού χάους.

Δεν είναι η αντίστροφη μέτρηση που φτιάχνει την ζωή... είναι η μη αντίστροφη αγάπη.


(Επίσης, το πραγματικό μου πρόγραμμα είναι λιγάκι διαφορετικό από όπως το έγραψα παραπάνω αλλά δεν έχει σημασία... Για χάρη της δημιουργίας αλλάζουμε λίγο την πραγματικότητα...)...

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.

(Δεκέμβριος)


6.12.2017 Τετάρτη

Στην ζωή υπάρχει θάνατος, στον θάνατο δεν υπάρχει ζωή.

-

Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι επειδή μπορώ να είμαι αυτό δεν μπορώ να είμαι το άλλο ή επειδή είμαι το άλλο δεν μπορώ να είμαι αυτό. Το πιο ωραίο είναι πως μπορώ να είμαι και αυτό και το άλλο, ταυτόχρονα, και πως αυτό δεν είναι αντιφατικό μα ανθρώπινο. Γιατί έχω πολλές πλευρές, όλες είναι αληθινές και όλες είναι δικές μου.


7.12.2017 Πέμπτη

Αν δεν ξέρεις τι να κάνεις με την ζωή σου, άσε την ζωή σου να κάνει κάτι με εσένα. Ξέρει αυτή...


8.12.2017 Παρασκευή

Αν αγαπήσεις αυτό που είσαι, αυτό που είσαι θα σε αγαπήσει...

Γράψιμο...

Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω ποτέ να γράψω το δικό μου βιβλίο. Είναι πολύ πιθανό να χαθώ στον χώρο και στον χρόνο ή να βουτήξω στον εαυτό μου (να πνιγώ σε εμένα) και να μην καταφέρω να το κάνω. Θέλω, όμως, να δηλώσω, αισθάνομαι την ανάγκη να μοιραστώ... πως το γράψιμο έστω εδώ, έστω σε χαρτιά, έστω σε σκορπισμένα τετράδια και σε σκονισμένες σημειώσεις, έστω χαοτικά, έστω χωρίς να βγάζει πάντα νόημα, έστω χωρίς να είναι ολοκληρωμένο, χωρίς να έχει πάντα νόημα, χωρίς να γνωρίζω τι θα γίνει στην συνέχεια, έστω έτσι, όπως το κάνω τώρα, όπου το κάνω τώρα, με βοηθάει απίστευτα πολύ... δεν είναι μόνο τρόπος έκφρασης... δεν είναι μόνο τρόπος δημιουργίας... είναι ανάγκη... δεν θα μπορούσα να υπάρξω χωρίς αυτό... Δεν είναι οργανωμένο... Δεν είναι πειθαρχημένο... Δεν είναι όπως θα το ήθελα να είναι... και υπάρχουν πολλές από τις σκέψεις μου που χάνονται στην πορεία επειδή δεν είμαι οργανωμένη και πειθαρχημένη και όπως θα ήθελα να είμαι... Οι ιδέες μου είναι χαμένες σε ένα σωρό μουτζουρωμένα μικρά χαρτάκια... Από την άλλη... το γράψιμο μου θα ήταν άλλο αν εγώ ήμουν αλλιώς... Μπορεί να μην ήταν αυτό που είναι τώρα... Οπότε δεν θεωρώ πως πρέπει πια να αγωνίζομαι συνέχεια να με αλλάξω... Υπάρχουν, εξάλλου, φορές που οι αλλαγές γίνονται από μόνες τους... χωρίς να τις πιέσουμε εμείς να γίνουν... Αυτό που θέλω να πω είναι... πως τίποτα δεν είναι δεδομένο... Το γράψιμο για εμένα ήταν πάντα δεδομένο, πάντα αυτονόητο, πάντα εδώ, πάντα μέρος της ζωής μου... αλλά θα μπορούσε κάτι να συμβεί και να μην είναι πια τόσο αυτονόητο... Για την ώρα είναι αναπόσπαστο κομμάτι μου... Ακόμα κι όταν δεν γράφω... γράφω... Γράφω νοητά... γράφω στο μυαλό μου... Ευτυχώς, που υπάρχουν και για εμάς... και για όλους εμάς... τρόποι να αντέξουμε την ζωή... κι όχι μόνο να την αντέξουμε αλλά να την κάνουμε καλύτερη... Ευτυχώς, που υπάρχει για κάθε έναν από εμάς και από κάτι... και το μόνο που έχει να κάνει είναι να το βρει... Και μπορεί να είναι και πάνω από ένα «κάτι»... μπορούν να είναι πολλά τα «κάτι» που μας γεμίζουν... Εύχομαι η ζωή... να με οδηγήσει να βρω τον δρόμο μου... Εύχομαι εγώ να οδηγήσω την ζωή, αν εκείνη δεν καταφέρει να με οδηγήσει... Ξέρεις αισθάνομαι πως τα περιθώρια στενεύουν... τα όρια αρχίζουν να με στριμώχνουν... κι είναι στιγμές που ξεχνάω πως... οποιαδήποτε στιγμή στην ζωή σου έχεις δικαίωμα να ζήσεις. Δεν είναι σωστό να παραιτηθείς. Όχι για τους άλλους, για εσένα. Δεν είναι ωραίο, να σταματήσεις. Δεν θα μάθεις ποτέ τι θα συνέβαινε αν συνέχιζες. Αισθάνομαι, για άλλη μια φορά στην ζωή μου, απέραντα μόνη μου. Είναι λογικό. Γνωρίζω ακριβώς γιατί αισθάνομαι έτσι. Ξέρω τους λόγους και το πλαίσιο μέσα στο οποίο γεννήθηκε αυτό το συναίσθημα. Αλλά πια δεν κάνω το λάθος που έκανα παλιά. Δεν θα με αφήσω να πέσω στην αυτολύπηση. Δεν θα ριχτώ στα πατώματα. Δεν θα κοιτάζω τα ταβάνια. Δεν ξέρω τι θα κάνω αλλά αυτά δεν θα τα κάνω. Δεν μπορώ να σώσω όλους τους ανθρώπους γύρω μου. Πολλές φορές, αισθάνομαι πως αυτή είναι η αποστολή μου σε αυτήν την ζωή, να βοηθάω τους άλλους. Και θα τους βοηθάω όπως, όσο και όταν μπορώ, με τις δικές μου δυνάμεις. Έχω, όμως, κι άλλες αποστολές. Σημαντικές κι αυτές. Μία από αυτές είναι πως... ήρθε η στιγμή να γίνω αυτό που είμαι. Καμία ανάγκη για να κρυφτώ. Καμία ανάγκη για να φανερωθώ. Μόνη ανάγκη να υπάρξω, όπως είμαι, όπως κι αν είμαι. Καμία ανάγκη να ψιθυρίσω, καμία ανάγκη να φωνάξω, μόνη ανάγκη να μιλήσω ή να σιωπήσω. Ανάλογα με την κατάσταση. Μόνη ανάγκη... η φωνή ή η σιωπή. Αλλά η δική μου φωνή και η δική μου σιωπή. Είμαι εδώ. Έτοιμη για όλα. Ξανά. Από την αρχή. Μηδέν. Τίποτα. Κενό. Για να υπάρξει Κάτι. Ένα. Ή περισσότερα. Αυτά νομίζω είναι αρκετά. Για τώρα. Για εδώ. Σε ευχαριστώ γράψιμο που υπάρχεις στην ζωή μου. Σε ευχαριστώ ζωή που υπάρχεις στο γράψιμο μου. Ευχαριστώ.

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.

(Δεκέμβριος)


1.12.2017 Παρασκευή

Είδα τόσους εφιάλτες που ξύπνησα και η πραγματικότητα μου φάνηκε σχεδόν ονειρική.


2.12.2017 Σάββατο

Ξέχασα να απαντήσω σε κάτι που ήθελα να ρωτήσω...


3.12.2017 Κυριακή

Ξέχασα να ρωτήσω σε κάτι που ήθελα να απαντήσω...

-

Είναι και κάτι Κυριακές που εύχονται να ήταν Δευτέρες... Ο κόσμος τις θεωρεί τρελές μα εκείνες θεωρούν τρελό τον κόσμο...


4.12.2017 Δευτέρα

Είναι και κάτι Δευτέρες που εύχονται να ήταν Κυριακές. Ο κόσμος τις θεωρεί λογικές μα εκείνες θεωρούν παράλογο τον κόσμο.


5.12.2017 Τρίτη

Είναι και κάτι Τρίτες που δεν τους αρέσει που είναι τρίτες. Θα ήθελαν να είναι πρώτες ή, τουλάχιστον, δεύτερες. Η τρίτη θέση δεν τις ικανονοποιεί και δεν καταλάβαινουν πόσο δεν έχει σημασία η θέση ή το όνομα... Θα ήθελαν να ήταν άλλες, να ήταν αλλιώς... κι έτσι στερούν από τον εαυτό τους το ότι είναι αυτές που είναι και το ότι είναι έτσι όπως είναι. Δεν είναι ευχαριστημένες γιατί σκέφτονται συνέχεια το τι θα μπορούσαν να είναι. Μα το τι θα μπορούσαν να είναι δεν πάει μόνο προς τα πάνω πάει και προς τα κάτω. Δεν πάει μόνο προς το καλύτερο, πάει και προς το χειρότερο. Κι αντί να δουν τα καλά, εστιάζουν στα κακά κι αντί να χαρούν με τα θετικά, θρηνούν με τα αρνητικά. Κι έτσι μένουν διαρκώς στα ενδιάμεσα και στα ουδέτερα. Στο να τις προσπερνάνε οι άλλοι και στο να προσπερνάν οι ίδιες τον εαυτό τους. Γιατί; Επειδή είναι τρίτες κι επειδή λέγονται Τρίτες.

-

Υπάρχει μια μελαγχολία στην ατμόσφαιρα ή υπάρχει μια ατμόσφαιρα στην μελαγχολία;

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.

(Νοέμβριος)


29.11.2017 Τετάρτη

Οι άνθρωποι που μιλάνε συνέχεια άσχημα για τους άλλους συνήθως δεν έχουν να πουν τίποτα όμορφο για τον εαυτό τους.


30.11.2017 Πέμπτη

Είμαστε σε εκείνο το σημείο μεταξύ τέλους κι αρχής. Τέλος Νοεμβρίου. Αρχή Δεκεμβρίου. Κι εμείς; Κάπου στην μέση μεταξύ Φθινοπώρου και Χειμώνα να ζούμε την δική μας Άνοιξη έχοντας μέσα μας το Καλοκαίρι...