Διασκορπισμένη Λογική

(Και έγραψα πριν κάποιο καιρό... σε σχέση με κάτι που συνέβηκε σε εμένα... )

Διασκορπισμένη Λογική

Μου λείπει λίγο η λογική του παιδιού... Σε κάποια πράγματα... Σε κάποια άλλα διατηρώ και προστατεύω την παιδικότητά μου... Μου λείπει η απολυτότητα της σκέψης... Ή μήπως η απλότητα; Το άσπρο και το μαύρο... Το καλό και το κακό... Ήταν ξεκούραστος ο κόσμος... μέσα από το πρίσμα του ξεκάθαρου... Τώρα υπάρχουν όλες αυτές οι πλευρές και όλες αυτές οι αποχρώσεις που τα κάνουν τα πράγματα πιο θολά.

Ο έρωτας να είναι έρωτας...
Η αγάπη να είναι αγάπη...
Η φιλία να είναι φιλία...
Το όνειρο να είναι όνειρο...
Και η πραγματικότητα πραγματικότητα...

Μου λείπει η σειρά, η τάξη, η συνέχεια, η σύνδεση... Σαν να αιωρούνται πια όλα διασκορπισμένα...

Σαν να αιωρούμαι εγώ... διασκορπισμένη...

Αυτό που με προβληματίζει

(Και έγραψα πριν κάποιο καιρό... σε σχέση με κάτι που συνέβηκε στον κόσμο... )

Αυτό που με προβληματίζει

Δεν με πειράζει... Αν ο ένας ένιωσε την ανάγκη να κάνει κάτι και ο άλλος δεν την ένιωσε... Λες και πρέπει να εκφράζουμε την θλίψη όλοι με τον ίδιο τρόπο... λες και ο τρόπος που βιώνουμε το σκοτάδι πρέπει να είναι ακριβώς ο ίδιος... Λες και υπάρχει σωστός και λάθος τρόπος για να εκφράσει τον πόνο του κάποιος... Λες και αυτό είναι το νόημα... Λες και εκεί κρύβεται ή φανερώνεται η ουσία και η αλήθεια... Αυτό που με προβληματίζει... Αυτό που μου φαίνεται περίεργο... είναι αυτό... το ότι αρχίζουν να «τρώγονται» οι άνθρωποι για τα μικρά ακόμα κι όταν συμβαίνουν τα μεγάλα... Δεν το καταλαβαίνω... Πώς γίνεται να γράφεται πως αυτό είναι υποκρισία ή πως το άλλο είναι αδιαφορία όταν δεν μπορεί να είναι κανείς ούτε στο μυαλό ούτε στο σώμα ούτε στην σκέψη ούτε στην ζωή του άλλου... Παρακολούθησα τους ανθρώπους... Διάβασα όσα γράφτηκαν από ανθρώπους για ανθρώπους... και υπήρχαν αρκετά σημεία έκφρασης και επικοινωνίας που μου φάνηκαν μη ανθρώπινα. Πολλές φορές έχω ανάγκη από την σιωπή. Ας εκφραστεί ο καθένας όπως νιώθει και αισθάνεται αλλά χωρίς αυτές τις γελοίες συγκρίσεις και τις χωρίς λόγο κατηγοριοποιήσεις...

Πένθος

(Και έγραψα πριν κάποιο καιρό... σε σχέση με κάτι που συνέβηκε στον κόσμο... )

Πένθος

Δεν αρκεί να αλλάξεις χώρα... Με ακούς;
Πλανήτη χρειάζεται να αλλάξεις.
Κι ακόμα και τότε δεν θα ήταν σίγουρο πως θα κατάφερνες να γλιτώσεις από την τρέλα πολλών ανθρώπων.

Πένθος. Πόνος. Πένθος. Πόνος. Πένθος. Πόνος.

Που δεν εκφράζεται, δεν μπορεί να εκφραστεί, ούτε με λέξεις ούτε με πράξεις.

Μόνο στην σιωπή ίσως να μπορεί να ακουστεί το μέγεθος του θρήνου.

Και μόνο στο φως των κεριών ίσως να μπορεί να δει κανείς το μέγεθος των σκιών που μας ακολουθούν.

Ήμουν εγώ κι ήσουν εσύ εκεί.
Και είμαστε και οι δύο νεκροί.
Νεκροί μαζί με τους νεκρούς και τραυματίες μαζί με τους τραυματίες.

Και ο θρήνος που ακούγεται είναι για όλους. Όχι για μερικούς. Για όλους μας.

Πονάω για το χθες.
Φοβάμαι για το αύριο.
Και για το σήμερα; Απλά τρέμω...

Ξανά;

(Και έγραψα πριν κάποιο καιρό... σε σχέση με κάτι που συνέβηκε σε εμένα... )

Ξανά;

Έχω περάσει ξανά «χωρισμό». Δεν είναι η πρώτη φορά και φαντάζομαι, μπορεί, ίσως, δεν θα είναι και η τελευταία. Το «Έχω περάσει ξανά» βέβαια δεν είναι εντελώς σωστό. Αφού κάθε χωρισμός είναι διαφορετικός, αφού κάθε σχέση είναι διαφορετική, αφού φτιάχνεται από διαφορετικούς ανθρώπους. Αλλά και πάλι... Μου κάνει (λίγη όχι πολλή) εντύπωση... Το πόσο «εύκολα» μπορεί να νιώσει κανείς ξεριζωμένος... και μάλιστα με πόσους διαφορετικούς τρόπους... Θα έλεγε κανείς πως το σώμα μαθαίνει... και πως για λόγους επιβίωσης θα επέλεγε κάποια στιγμή να σταματήσει να υποφέρει... Το γκρέμισμα που νιώθω είναι άλλου τύπου αυτήν την φορά... Νιώθω... Σαν να έχει μπει ένα χέρι στην καρδιά μου... να την τραβάει και να την ξεριζώνει... και μετά να την σφίγγει και να την διαλύει... Δεν είμαι σίγουρη πως έχω άλλα αποθέματα πια... Πίστης... ή Αγάπης... Δεν ξέρω πώς το κάνουν οι άνθρωποι... αυτό το να κάνουν σχέσεις και μετά να απομακρύνονται... Αλλά να’ μαι κι εγώ... Να κάνω το ίδιο... Να απομακρύνομαι... γιατί νιώθω πως αυτό είναι το πιο... σωστό...

Είμαι Εδώ

Ένας άνθρωπος που αγαπώ,
μια αγαπητή Φίλη,
που έχω καιρό να την δω και να την ακούσω,
όταν ανταλλάζαμε μηνύματα-γράμματα από μακρυά,
στο τέλος, τις περισσότερες φορές, σχεδόν πάντα, αν όχι πάντα, μου έγραφε...

"Είμαι Εδώ"

Δεν έχει ιδεά πόσο με άγγιζε αυτό το "Είμαι Εδώ" της, πόσο με συγκινούσε...
Δεν έχω ιδέα πόσες φορές έκλαψα με αυτό... Νομίζω αμέτρητες ή, ίσως, μετρημένες... όσες (ακριβώς ή περίπου) φορές μου το έγραψε...

Ό,τι κι αν ήταν το περιεχόμενο των μηνυμάτων μας...
Όποια κι αν ήταν η αίσθησή τους...
Δεν είχε σημασία...
Το "Είμαι Εδώ" της ερχόταν σαν μια λύτρωση απέναντι στην όποια θλίψη ή χαρά, στην όποια ανησυχία ή αναζήτηση...

Δύο λέξεις
ήταν αρκετές.

Όχι μόνο για να την νιώσω κοντά μου, όχι μόνο για να την νιώσω δίπλα μου, μα και για να αισθανθώ κάτι ακόμα πιο βαθύ και ουσιαστικό... Μέσα σε αυτό το "Είμαι Εδώ" ένιωθα σαν να ενώνεται όλος ο κόσμος, σαν να ενώνονται όλοι οι άνθρωποι, σαν να ενώνεται το σύμπαν όλο...

Αυτή η Φίλη ήταν (και συνεχίζει να είναι) μια μικρή (και μεγάλη) Φιλόσοφος. Με έκανε να νιώθω πως με αποδέχεται όπως είμαι και αυτό είναι από τα πιο σημαντικά δώρα που μπορεί να σου προσφέρει κάποιος... Επίσης, αγωνιζόταν (και συνεχίζει να αγωνίζεται) με έναν δικό της μοναδικό τρόπο για τον δικό της μοναδικό δρόμο... Ταλαιπωριόταν μέσα σε αυτήν την αναζήτηση όπως, εξάλλου, συνηθίζεται να συμβαίνει με τους διαφορετικούς ανθρώπους με τις ιδιαίτερες ευαισθησίες...

Όταν συναντιόμαστε είναι πάντα σαν να μην πέρασε ούτε μία μέρα, ούτε μία στιγμή, από την τελευταία φορά που την είδα...

Εμείς μπορούμε να έχουμε αλλάξει...
Οι ζωές μας μπορούν να έχουν αλλάξει...
Μα όταν βρισκόμαστε νιώθω την ίδια πάντα αγάπη και τον ίδιο πάντα θαυμασμό...
Νιώθω την ίδια ζεστασιά και την ίδια οικειότητα...
Και η κατανόηση είναι πάντα εκεί... Υπαρκτή και Ζωντανή μεταξύ μας...

Το "Είμαι Εδώ" της ισχύει σε όλα τα επίπεδα...
σε όλες του τις μορφές με όλες του τις πλευρές του...
και από κοντά και από μακρυά
γραπτά ή προφορικά
λεκτικά ή σωματικά
πρακτικά ή πνευματικά
Ακόμα κι όταν δεν έχουμε επαφή
όταν χανόμαστε μέσα στον χωροχρόνο
το "Είμαι Εδώ" της, χωρίς εκείνη να το γνωρίζει, με ακολουθεί.

Το αισθάνομαι και το μοιράζομαι κι εγώ με την σειρά μου...

"Είμαι Εδώ" νιώθω την ανάγκη να πω σε όσους έχουν την ανάγκη να το ακούσουν.

"Είμαι Εδώ"

Και τίποτα παραπάνω δεν νιώθω να χρειάζεται να προσθέσω.

"Είμαι" και "Εδώ"

Αυτό είναι αρκετό.

Τι άλλο να ζητήσει κανείς πέρα από το βάρος και το βάθος των δύο αυτών τόσο απλών μα και τόσο σύνθετων λέξεων;

Για Εσένα...

Είμαι Εδώ.

Το παράδοξο του χωρισμού

Το παράδοξο με τον χωρισμό

Ο μόνος άνθρωπος με τον οποίο μοιράζεσαι το ίδιο συναίσθημα της απώλειας είναι αυτός με τον οποίο χώρισες και με τον οποίο δεν μπορείς να το μοιραστείς.

Απώλεια

Απώλεια

Απώλεια: Στέρηση πράγματος που είχε κανείς στην κατοχή του.

Αυτό που νιώθεις ότι στερήθηκες θέλω να αναρωτηθείς αν το είχες πραγματικά. Μπορεί να το είχες, μπορεί και να μην το είχες. Μπορεί να το είχες και να μην είναι αυτό ακριβώς που νιώθεις ότι στερήθηκες. Μπορεί να το είχες και να είναι αυτό ακριβώς που νιώθεις ότι στερήθηκες. Πολλά μπορεί... Σε κάθε περίπτωση, μην βιαστείς να βγάλεις συμπεράσματα. Όταν βρίσκεσαι στο σημείο μετά από μια απώλεια δεν έχεις αρκετά καθαρό μυαλό για να κρίνεις ή καλύτερα για να καταλάβεις μια κατάσταση. Η ψυχολογία σου είναι θολωμένη, η σκέψη σου μπερδεμένη και τα συναισθήματά σου ακατάστατα. Όλα έντονα. Οφείλεις να δώσεις στον εαυτό σου τον χώρο και τον χρόνο που χρειάζεται... για να περάσει όλα τα στάδια... Θα θρηνήσεις. Είναι γεγονός. Δεν γίνεται να μην θρηνήσεις. Αν δεν θρηνήσεις... σημαίνει πως δεν αφήνεσαι στο να θρηνήσεις... Βρίσκεσαι σε άρνηση ή σε αντίδραση... και ακόμα και τότε... θα έρθει και πάλι η στιγμή... που θα θρηνήσεις... απλά θα έχεις πρώτα ταλαιπωρηθεί μέσα στο πείσμα σου να αντισταθείς στον πόνο. Θα πονέσεις. Και θα πρέπει να έρθεις αντιμέτωπος με τον πόνο. Δεν γίνεται να βιώσεις την απώλεια χωρίς τον πόνο... ίσως να μην γίνεται να βιώσεις και τον πόνο χωρίς την απώλεια... Πρέπει να είσαι προετοιμασμένος πως θα εξαντληθείς... Η κούραση που νιώθεις δεν θα είναι μόνο σωματική... Η ψυχολογική εξασθένιση θα έρθει και θα είναι σύντροφός σου για κάποιο καιρό... μην αφήσεις τον χρόνο αυτόν να είναι ελάχιστος... μην του επιτρέψεις όμως να γίνει και ατελείωτος... Δεν είναι όλες οι απώλειες ίδιες. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Δεν είναι όλες οι διαδικασίες ίδιες. Δεν είναι όλοι οι χρόνοι ίδιοι. Δώσε τόσο χρόνο... όσο χρειάζεσαι όχι μόνο εσύ... αλλά όσο χρειάζεται η απώλεια... για να ενσωματωθεί με εσένα... αφήσε την να γίνει εμπειρία... βίωμα...

Τι έχει κανείς πραγματικά στην κατοχή του;

Ένα πράγμα;
Έναν άνθρωπο;
Μία σχέση;
Μία εμπειρία;
Μία ανάμνηση;
Μία στιγμή;

Τι μπορούμε να πούμε άραγε πως κατέχουμε;

Μια ιδέα;
Μια σκέψη;
Ένα συναίσθημα;
Ένα βίωμα;

Κι αν άραγε αρχίσουμε να νιώθουμε... πως μία ίσως να είναι η πραγματικότητα... πως τίποτα δεν κατέχουμε... ίσως τότε αρχίσουν οι απώλειες να είναι λίγο διαφορετικές...

Κατέχουμε μια ανακάλυψη;
Κατέχουμε μια τέχνη;

Μπορούμε άραγε να υποστηρίξουμε πως κατέχουμε... να τολμήσουμε να το αρθρώσουμε (;) ... την ζωή;

Μα όχι... Δεν γίνεται να κατέχουμε την ζωή... Πώς γίνεται να την κατέχουμε... όταν... τίποτα δεν μπορούμε να ορίσουμε... με σιγουριά, με ασφάλεια... Δεν υπάρχει τίποτα δεδομένο... Ακόμα και τα πιο κοντινά... σε αυτά που θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε δεδομένα... ακόμα κι αυτά δεν είναι... Δεν είναι τίποτα σίγουρο... Η ζωή κάνει τα δικά της... ακόμα κι αν εμείς προσπαθούμε να την κάνουμε να κάνει τα δικά μας...

Δεν κατέχουμε... τους ανθρώπους... Αυτό... θα ήταν θλιβερό... Να πεις πως κατέχεις έναν άνθρωπο...

(Κατέχω: Έχω στην ιδιοκτησία μου)

Θα ήταν πολύ θλιβερό... Σαν να υποστηρίζεις πως έχεις έναν άνθρωπο στην ιδιοκτησία σου... Με πονάει και μόνο η σκέψη...

Ή πως τον εξουσιάζεις

(Κατέχω: Εξουσιάζω)

ή πώς τον κατακτάς

(Κατέχω: Κατακτώ)

ή πώς τον κυριεύεις

(Κατέχω: Κυριεύω)

ή...

(Κατέχω: ... ; )

Μα πώς μπορούμε άραγε να ζούμε ανάμεσα σε απώλειες (που σημαίνουν στέρηση πραγμάτων που κατέχουμε) όταν η αλήθεια είναι πως δεν κατέχουμε τίποτα; Ακόμα κι αυτά που νομίζουμε πως κατέχουμε... δεν τα κατέχουμε... Ίσως η απώλεια θα έπρεπε να οριστεί... αλλιώς...

Στέρηση πράγματος που νομίζουμε πως κατέχουμε...

Ίσως αυτό να ήταν-να είναι πιο κοντά στην αλήθεια της ζωής και στην αλήθεια την δική μας...

Απώλεια: Στέρηση πράγματος που νομίζει πως είχε κανείς στην κατοχή του.