Μια Φίλη

(29/05/2026 Δευτέρα)  

Μια Φίλη

 

 

Όταν ήμουν στο δημοτικό είχα μια Φίλη.

 

Διαβάζαμε μαζί παραμύθια και φτιάχναμε μαζί ιστορίες.

 

Παίζαμε μαζί παιχνίδια όλων των ειδών.

 

Πού και πού, τρώγαμε μαζί... τηγανιτές πατάτες! Και, πού και πού, δοκιμάζαμε μαζί διάφορες αλμυρές ή γλυκές λιχουδιές!

 

Κάναμε μαζί σκανδαλιές!

 

Ακούγαμε μαζί μουσικές! Και χορεύαμε!

 

Μουσικές που δεν γνώριζαν τα άλλα παιδιά!

Και χορούς σαν να βγήκαν από άλλη εποχή!

 

Συζητούσαμε! Για όσα μας απασχολούν! Και δεν είχε σημάσια αν μας απασχολούσαν διαφορετικά θέματα! Συζητούσαμε για τα πάντα!

 

Είχαμε εμπιστοσύνη η μία στην άλλη...

 

Μαζί της ένιωθα ηρεμία και ασφάλεια...

 

Δεν μιλάγαμε άσχημα για κανέναν!

 

Δεν κρίναμε ποτέ κανέναν!

 

Κι αυτό μου άρεσε και μου ταίριαζε!

 

Το ότι ο χρόνος μας εστιάζε σε εμάς κι όχι στους άλλους!

 

Στη χαρά κι όχι στη γκρίνια!

Στο "μαζί" κι όχι στη ζήλια!

Στην αποδοχή κι όχι στην κριτική!

 

Και δεν την πείραζε να έχω άλλες φίλες!

 

Και δεν με πείραζε να έχει άλλες φίλες!

 

Κάποια παιδιά μού έλεγαν «Αν κάνεις παρέα με αυτόν, δεν θα είσαι φίλη μου!» ή «Διάλεξε: Ή θα έχεις φίλη εκείνην ή εμένα!» κι άλλες τέτοιες φράσεις... Κι εγώ ένιωθα να τους ΑγαπΆω όλους... Ποτέ δεν διάλεγα (και σίγουρα ποτέ δεν διάλεγα για τέτοιους λόγους, δεν με ενδιέφερε το τι λένε οι άλλοι!) και πάντα σκεφτόμουν πως θα έχω φίλο όποιον θέλω να έχω φίλο και φίλη όποιαν θέλω να έχω φίλη. Αν κάποιος προσπαθεί να σου επιβάλλει να «κόψεις» κάποιον άλλον με τέτοιο τρόπο περισσότερο λέει κάτι για τον ίδιον παρά για εσένα ή για όποιον μιλάει. Ο εκβιασμός εξάλλου δεν είναι καλή βάση για καμία σχέση στον κόσμο.

 

Αυτή η Φίλη μου χαιρόταν να έχω φίλους, φίλες, παρέες!

 

Κι εγώ χαιρόμουν με τις δικές της παρέες!

 

Είχα γνωρίσει και τις Φίλες της!

 

Κι αυτό που μου άρεσε ήταν...

 

πως έβλεπε κι εκείνη, όπως κι εγώ,

το καλό στους Ανθρώπους!

 

Το βλέμμα της γεμάτο καλοσύνη!

 

Η καρδιά της γεμάτη Αγάπη!

 

Κι έτσι ένιωθα και το δικό μου βλέμμα!

 

Κι έτσι ένιωθα και τη δική μου καρδιά!

 

Γεμάτη καλοσύνη και Αγάπη!

 

Ένιωθε μοναξιά...

 

Συχνά ένιωθε μοναξιά...

 

Μα δεν το έλεγε...

 

Ποτέ δεν το έλεγε...

 

Δεν μιλούσε για τη μοναξιά της...

 

Και κανείς δεν το καταλάβαινε πόσο μόνη νιώθει...

 

Εγώ το καταλάβαινα...

 

Την ήξερα... Την ένιωθα...

 

Πήγαινα συνέχεια σπίτι της...

 

Περνούσαμε ώρες μαζί...

 

Ερχόταν κι η μικρότερη αδερφή μου...

 

Ώρες... Μέρες... μαζί... οι τρεις μας...

 

Πόσα σοκολατάκια από το αριστοκρατικό μπολ στο κεντρικό τραπέζι του σαλονιού... Πόσα μπισκοτάκια από το στρογγυλό κουτί που υποτίθεται πως ήταν κρυμμένο μα όλοι γνώριζαν την κρυψώνα του!

 

Πόσες κρυψώνες!

 

Μας αρέσε να παίζουμε κρυφτό στο σπίτι της!

 

Πόσα παιχνίδια! Πόσα γέλια! Πόση Αγάπη!

 

Ευχαριστούσε τη ζωή που βρεθήκαμε στον δρόμο της όσο Ευχαριστούσαμε κι εμείς τη ζωή που βρέθηκε στον δικό μας δρόμο...

 

Χαιρόταν τόσο να βλέπει τη σχέση μου με την αδερφή μου επειδή ήμασταν τόσο αγαπημένες! Και δεν ήταν πολλές οι στιγμές που τσακωνόμασταν με την αδερφή μου αλλά,  εκείνες τις φορές, όταναν τσακωνόμασταν, εκείνη στενοχωριόταν πολύ! Δεν ήθελε να μαλώνουμε... Όπως κι εγώ... στενοχωριόμουν... Όπως και η αδερφή μου... στενοχωριόταν... Και ο τσακωμός, τελικά, προσπερνιόταν με μια φράση ή με μια αγκαλιά...

 

Με εκείνην; Δεν τσακωθήκαμε ποτέ! Ούτε μία φορά! Ούτε μία...

 

Εκείνη δεν είχε αδέρφια...

 

Η μάλλον... είχε...

 

είχε έναν αδερφό που έφυγε από τη ζωή...

 

νωρίς... πολύ νωρίς...

 

Δεν τον γνώρισα ποτέ... Όταν τη γνώρισα... είχε ήδη χαθεί ο αδερφός της...

 

Τον αγαπούσε πολύ...

 

Και για αυτόν δεν μιλούσε συχνά...

 

όπως και για τη μοναξιά της...

 

Αλλά όταν μιλούσε για εκείνον...

 

μιλούσε με θαυμασμό και Αγάπη...

 

τα μάτια της έλαμπαν...

 

Κι έβλεπα τον αδερφό της, χωρίς να τον έχω δει ποτέ, σε αυτήν την λάμψη...

 

Όταν ήμουν στο δημοτικό είχα μια Φίλη...

 

ήταν 80 χρονών...

 

Κανένας δεν καταλάβαινε αυτήν την ιδιαίτερη  Φιλία... Κανένας δεν γνώριζε πόσο βαθιά και Αληθινή ήταν... Μόνο εμείς...

 

Καμιά φορά, αναρωτιέμαι...

πώς θα ήταν αν τη γνώριζα, αν την έβλεπα, τώρα...

 

Αν ζούσε και, με έναν μαγικό τρόπο, ήταν ακόμα 80 χρόνων...

 

Τι θα ένιωθε για εμένα, για το πώς εξελίχθηκα, για εμάς, για το πώς εξελιχθήκαμε;

 

Ξέρω πως θα χαιρόταν απίστευτα, απέραντα πολύ, για τη σχέση μου με την αδερφή μου... αν μας έβλεπε τώρα... θα χαμογελούσε... όπως χαμογελούσε τότε...

 

Αυτό το σημερινό μα και παντοτινό «μαζί» μας... θα το γιόρταζε!

 

Μας γνώρισε και μας Αγάπησε...

 

Οι φιλεναδίτσες της...

 

(έτσι μας έλεγε «Φιλεναδίτσες της»...)

 

Οι φιλεναδίτσες της έμειναν Φίλες...

 

Όταν ήμουν στο δημοτικό είχα μια Φίλη...

 

που με έμαθε την αξία της Φιλίας...

Γλυκό Γαλαξίδι

 

(01.07.2026 Τετάρτη)

Γλυκό Γαλαξίδι

 

Κάθε φορά που γυρνούσε από το Γαλαξίδι μάς έφερνε το παραδοσιακό γλυκό...

 

Ήταν λευκό σε άσπρα κεσεδάκια και πεντανόστιμο! Το τρώγαμε με το κουτάλι! Μπορούσα να φάω μέχρι να βαρυστομαχιάσω! Δεν είχα ξαναφάει τίποτα παρόμοιο εδώ. Δεν είχα ιδέα από τι ήταν φτιαγμένο! Ήμουν σίγουρη πως είχε μέσα ζάχαρη (και μάλλον πολλή πολλή ζάχαρη)! Αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ τα άλλα συστατικά του...

 

Σήμερα έψαξα να μάθω για αυτό...

 

«Γλυκό Γαλαξίδι»

 

«Γλυκό Γαλαξίδι κεσεδάκι»

 

«Γλυκό Γαλαξίδι κεσεδάκι παραδοσιακό»

 

Νομίζω πως η (ηλεκτρονική) αναζήτηση μου έφερε αποτελέσματα! Νομίζω το βρήκα!

 

Το «αμυγδαλάκι»!

 

Κι έχει μέσα αμύγδαλο! Αμύγδαλο!

 

Αυτός ο πολύτιμος ξηρός καρπός!

 

Λευκή ψίχα αμυγδάλου.

Ζάχαρη.

Λεμόνι.

Κάπου διάβασα πως μπορεί να έχει και μαστίχα!

Μαστίχα δεν νομίζω να είχε το γλυκό που μας έφερνε...

 

Αμύγδαλο, όμως; Ναι! Σίγουρα, ναι! Ήταν σαν αμυγδαλωτό! Δεν το είχα σκεφτεί. Στο μυαλό μου το είχα σαν πυκνή κρέμα... αλλά η λέξη "κρέμα" ή έστω "γιαούρτι" δεν μου ταίριαζε στην υφή του, όχι έτσι όπως τη θυμάμαι... Και ανθόνερο γράφει κάπου! Ναι, έψαξα σε πολλές διαφορετικές μεριές κι είμαι χαρούμενη για την ανακάλυψή μου! Και αυγό; Όχι, όχι αυγό... δεν νομίζω να έχει... Στις συνταγές που βρήκα δεν είχε αυγό... Κρυσταλλική ζάχαρη και χυμός λεμονιού, λοιπόν! Και αμύγδαλο... Πολύ πολύ αμύγδαλο...

 

Έχω να φάω χρόνια αυτό το γλυκό... Πολλά χρόνια... πάνω από δέκα... πάνω από δεκαπέντε... νομίζω και πάνω από είκοσι-εικοσιπέντε... κι ακόμα παραπάνω...

 

Από όταν έφυγε εκείνη...

 

όχι για το Γαλαξίδι

που ήταν το μέρος της και πήγαινε κάθε χρόνο...

 

όχι για λίγο...

 

από όταν έφυγε...

 

από αυτόν τον κόσμο για πάντα...

 

Έφυγε...

 

Και δεν ξαναγύρισε πότε...

 

με το γλυκό της ή χωρίς...

 

Και την περίμενα να γυρίσει...

 

αλλά δεν γύρισε.

 

"Σε παρακαλώ! Γύρισε! Ακόμα και χωρίς το γλυκό σου!"

 

μα δεν γυρνούσε.

 

Έχω να φάω αυτό το γλυκό...

 

από όταν πέθανε.

 

Ξέρω πως όταναν το φάω

θα έχει τη γεύση της...

 

Λευκή, δροσερή και γλυκιά...

Κρυστάλλινη και ζαχαρένια...

 

Μια κουταλιά αρκεί για να σε ταξιδέψει στον χωροχρόνο...

 

Σε ένα μέρος που δεν πήγες πότε...

Με έναν Άνθρωπο που πήγες παντού στη φαντασία σας και στα παιχνίδια σας.

 

Θέλω να πάω κάποτε στο Γαλαξίδι.

 

Για να τιμήσω...

Εκείνη.

Την ιστορία της.

Τη ζωή της.

 

Για να γνωρίσω

ένα ακόμα κομμάτι της...

 

Κάθε φορά που γυρνούσε από το Γαλαξίδι μάς έφερνε αυτό το γλυκό.

 

Φτιαγμένο από αμύγδαλο.

 

Μια τόσο πλούσια τροφή

όσο πλούσια ήταν και η ψυχή της.

 

Ένα τόσο «απλό» γλυκό...

 

Μα αυτή η απλότητα...

 

αυτή η απλότητα...

 

πώς την αντιπροσώπευε!

 

Όπως διάβασα σήμερα σε μια συνταγή του συγκεκριμένου γλυκού...

 

«Η απλότητα δεν είναι έκφραση ευκολίας αλλά του μέτρου»...

 

Η απλότητά της ήταν όπως και η δική μου απλότητα: Επιλογή.

 

Πόσο ταιριαστό!

 

Σε Εκείνη και τη ζωή της...

 

Το να φέρνει αυτό το γλυκό!

 

Αυτό το γλυκό...

 

που ανήκει στα «γλυκά της χαράς»!

 

Πόσο συγκινητικό...

 

το δικό της γλυκό...

 

να είναι «γλυκό της χαράς»...!

 

Αν κάτι είχε η Φιλία μας ήταν σίγουρα αυτό:

 

Χαρά! Ατελείωτη χαρά!

 

Ήταν η Φίλη μου...

 

η Φίλη μου...

 

που ήταν 80 χρόνων...

 

κι εγώ παιδί τότε...

 

έτρεχα να την υποδεχτώ όταν μάθαινα πως γύρισε από το ταξίδι...

 

όχι για το γλυκό...

για Εκείνην!

(καλά, καλά, μπορεί ΚΑΙ για το γλυκό!)

 

Έτρεχα προς τη χαρά!

Εκείνη ήταν η χαρά!

Την αγκάλιαζα!

Εμείς ήμασταν η χαρά!

 

Γιατί η χαρά φτιάχνεται όπως και τα γλυκά...

 

Με τα υλικά που επιλέγουμε να διαλέξουμε και να ανακατέψουμε...

 

Και η δική μας χαρά είχε γεύση αμύγδαλο, ζάχαρη και λεμόνι!

 

Μας έλειπε όταν έλειπε...

Της λείπαμε όταν έλειπε...

 

Και όταν γύριζε...

 

τρώγαμε όλες μαζί γλυκό!

 

Εγώ, η αδερφή μου κι Εκείνη.

 

Τρεις Φίλες.

Τρία κουτάλια.

Τρία αμυγδαλάκια ζωής.

 

Εμείς.

Voucher Εξαγωγές 2025 (Παρασκευή 26.09.2025)

 

(Παρασκευή 26.09.2025)

 

ΜΜΕ γράφουν οι σημειώσεις...

κι εγώ νομίζω έχει να κάνει με τις ενημερώσεις...

 

Τελικά, είναι ΜμΕ, μικρομεσαίες επιχειρήσεις...

Δεν απαντάω, δάσκαλε, ό,τι και να ρωτήσεις...

 

Για όλα όσα μας μιλάς, ιδέα εγώ δεν έχω...

γνώσεις για τα επιχειρηματικά, αλήθεια, δεν κατέχω!

 

"Είναι της ελληνικής οικονομίας η ραχοκοκαλιά"

(δηλαδή, κατάλαβες, είναι αυτοί που γίνονται σκαλιά...

για να πατήσουν πάνω στις πλάτες τους άλλοι...

Μ' αυτά που ακούω η οικονομία μού φαίνεται ένα χάλι!)

 

Εγώ τα λέω τώρα αυτά! Όχι ο εκπαιδευτής!

Τι ωραία που είναι η ζωή όταν ονειρευτείς...

 

Έναν κόσμο άλλο... διαφορετικό!

Πιο ισότιμο! Πιο δίκαιο! Πιο... ανθρωπιστικό;

 

Λένε, τώρα, στην τάξη, πώς τρέχουν τα μοντέλα!

Κι εγώ με αυτή τη λέξη; Σκέφτομαι πασαρέλα...

 

Μα μάλλον εννοούν τα άλλα, φυσικά...

φαντάζομαι, μιλήσαν για τα εμπορικά...

 

"Οι αγορές είναι συγκοινωνούντα δοχεία..."

Μοιάζει το μυαλό μου σαν να έχει μέσα ηχεία...

που παίχουν ασταμάτητα αστεία μουσική...

Και τώρα κάτι είπαν για τη ναυτεμπορική...

 

Μη με ρωτάτε τι... Μη με ρωτάτε τι!

Δεν έχω ιδέα πώς φτάσαμε και πήγαμε ως εκεί!

 

"Πώς θα έχετε επιτυχημένη εξαγωγική πορεία;"

"Ας περάσουμε στα χρηματοδοτικά εργαλεία..."

 

"Πρέπει να έχετε, επίσης, στρατηγική!"

Και στους συνεργάτες να είστε... φροντιστικοί...

 

Αυτή τη λέξη τη λέω εγώ... δεν είπαν για φροντίδα...

Μέσα μου, κάπως, αισθάνομαι ακόμα την ελπίδα...

πως, ίσως, κάτι καταλάβω, πως, ίσως, κάτι βρω...

πως, ίσως, κάπως να προλάβω κάτι να αισθανθώ...

 

Τώρα ακούμε για επενδύσεις...

για προοπτικές και για προκλήσεις...

 

Σε εμένα θέλω να επενδύσω...

και να ανατείλω, να μη δύσω...

 

και τη ζωή όμορφα να ντύσω...

και ό,τι Αγαπάω να μην αφήσω...

 

Κι ακούμε για ανταγωνισμούς...

Κι ακούμε και για τους δασμούς...

 

Κι ακούμε κριτήρια, κατηγορίες...

και επιχειρήσεων ιστορίες...

 

Και τώρα λένε "ενδεικτικά"...

κι εγώ ακούω "νυχτικά"...

 

Μάλλον τόσο έχω νυστάξει...

Ίσως κι όλη αυτή η τάξη...

 

Θα είμαι εντάξει... Θα είμαι εντάξει...

και ο ήλιος θα χαράξει...

 

"Από πού βγαίνει η "καινοτομία";"

Σκέφτομαι "κενό... τομή... ααααααααα"...

 

Και μιλάει για ορολογία...

Και μας λέει ετυμολογία...

 

Και μας λέει λατινικά!

Μου αρέσουνε αυτά!

 

Και καμία δεν έχει σχέση...

Η γελοία της σκέψης θέση...

 

Δεν υπάρχει το κενό...

Παρακολουθώ ενώ...

το κεφάλι μου κρατάω...

και τα πάντα απορροφάω...

 

Δεν υπάρχει η τομή...

Μα υπάρχουνε τα "μη"...

και υπάρχει και η τιμή...

πόσο κάνει κάθετί...

 

Και το "αααααααααα" υπάρχει όμως!

Κάθε "α" και ένας τόνος!

Η φωνή μας πώς ζυγίζει!

Και η υπομονή λυγίζει!

 

"Σας ακούω κουρασμένους..."

Πώς μας νιώθω απλά χαμένους!

 

"Θέλετε κάτι να ρωτήσετε;"

Τι να πρωτοεξηγήσετε...

 

Οθόνες μαύρες και ονόματα...

Και πάλι νιώθω τα βιώματα...

 

Κι οι κάμερες ας μην ανοίγουν...

Οι Άνθρωποι αυτά που θίγουν...

 

όταν είναι αληθινά...

Ναι, τα νιώθεις, ζωντανά...

 

Καλή ξεκούραση! Τα λέμε τη Δευτέρα!

-Να πω κάτι κι εγώ; Χαρείτε την ημέρα!

Voucher Εξαγωγές (Πέμπτη 25.09.2025)

 

(Πέμπτη 25.09.2025)

 

Ο κρόκος Κοζάνης είναι ένα (μωβ;) λουλουδάκι,

που μπαίνει, μετά, μεσά σ΄ ένα μικρό βαζάκι...

 

Είναι ένα πολυτελές, αρχαίο, μπαχαρικό,

και 1 γραμμάριο κάνει, τώρα, 8,5 ευρώ!

 

Λέγεται, αλλιώς, και "σαφράν"!

Μη μου πείτε πως δεν το ξέρετε καν!

 

Μην ξεχάσω: Είναι και προϊόν "Π.Ο.Π"!

Και όσα θα σας πω; Δεν θα έχουν στοπ!

 

Στην Κοζάνη το φυτεύουν,

με τα χέρια το μαζεύουν!

 

700 οικογένειες, 4500 χωράφια!

Όλα αυτά, πριν να φτάσουν στα δικά μας τα ράφια!

 

Έχει ιδιότητες φαρμακευτικές,

θα μπορούσε να πει κανείς και θεραπευτικές!

 

Ένα συστατικό η πικροκροκίνη

και το δεύτερο η κροκίνη!

 

Έχει δράσεις αντιοξειδωτικές...

αλλά και αντιγηραντικές!

 

Χρησιμοποιείται στη μαγειρική...

αλλά και στη ζαχαροπλαστική!

 

Το βάζουν και μέσα σε νερό!

Και βοηθάει στο πεπτικό!

 

Έχει άρωμα! Έχει χρώμα!

Και πολλά πολλά ακόμα!

 

Τώρα, για τις εξαγωγές: Γαλλία, ισπανία,

καναδά, Αμερική, Αυστραλία, γερμανία...

 

Κατανάλωση σε Ιταλία,

σε Ελβετία, σε Αγγλία!

 

Ο συνεταιρισμός Κοζάνης το εξάγει...

14 διαφορετικούς κωδικούς παράγει...

 

Αυτός είναι ο Κρόκος Κοζάνης!

Κι αν τον δοκιμάσεις; Δεν χάνεις!

 

Τον βρίσκεις σε νήματα! Τον βρίσκεις σε σκόνη!

Και, κάπως, βρίσκει τρόπους όλους να μας ενώνει!

 

Μπορείς, σχεδόν παντού, να τον βρεις!

Και ξέρεις πώς λέγεται; Χρυσάφι της γης...

 

 

(Ο δάσκαλος μας χώρισε σε ομάδες και μας ζήτησε να διαλέξουμε ένα προϊόν που εξάγει η χώρα μας, να βρούμε πληροφορίες για αυτό και μετά να μιλήσει ένας "αντιπρόσωπός" μας σε όλη την VoucherΟμάδα... Έτυχα μαζί με δύο συμμαθήτριές μου και μέσα σε ελάχιστο χρόνο με βάση τις πληροφορίες που βρήκαμε και οι τρεις... έγραψα αυτό...)

Voucher Εξαγωγές 2025 (23.09.2025 Τρίτη)

 

Μιλάει για κεφάλαια... κι ακούω κεφαλαία!

Μιλάει για κέρδος και ζημιά και σκέφτομαι... αυλαία!

 

Μιλάει για ροδάκινα, μιλάει και για μήλα!

Κι εγώ νομίζω πως απλά σε κάποιον είπε "μίλα"!

 

Μιλάει για των επιχειρήσεων το μεγάλο πατατράκ!

Κι ύστερα λέει για τις εξετάσεις να μην έχουμε τρακ!

 

Και κάπως, τώρα, στις κομπόστες φτάσαμε!

Μα την πορεία, κάπου στη μέση, χάσαμε!

 

Τώρα μιλάει για τον αγρό και για την αγορά!

Κι εγώ ψάχνω κάτι μικρό που να με αφορά!

 

Α! Λέει, επίσης, τη λέξη "πλεονεκτήματα"!

Μετά περάσαμε και στα μειονεκτήματα!

 

Δεν ξέρω... Μας φάγανε τα κτήματα!

Μα ξέρω... πως χάνομαι στα βήματα!

 

Και φέτος είχε παγωνιά...

Κι ήτανε μια κακή χρονιά...

 

Κι ο μήνας ήταν ζημιογόνος...

Και να με πιάνει ένας πόνος...

 

Και η ζωή είναι ζημιογόνα...

Όλοι είμαστε στον ίδιο αγώνα...

 

Και αλλαγές κλιματικές...

Εισαγωγές-Εξαγωγές...

 

Κι η ζυγαριά; Βλέπεις πού γέρνει;

Όπου ο άνεμος τα φέρνει...

 

Μιλάει για σταθεροποίηση...

Κι ακούω; Σταθερή ποίηση...

Voucher Εξαγωγές 2025 (22.09.2025 Δευτέρα)

 

(Δευτέρα 22/9/25)

 

Κάθομαι και κοιτάζω το ημερολόγιο,

είναι το πρόγραμμα το ωρολόγιο...

 

Σήμερα, λοιπόν, στις 17.00 ξεκινάμε,

να δεις που όλοι πριν το κεφάλι θα κρατάμε...

 

Κοιτάζω ποιος είναι ο εκπαιδευτής,

και δίπλα ποιος θα είναι ο αναπληρωτής!

 

Ποια είναι η ώρα έναρξης, ποια είναι η ώρα λήξης,

φοβάμαι, έχω μια αίσθηση, πως θα είναι ώρες πλήξης...

 

Τελειώνουμε νομίζω κάπου γύρω στις εννιά,

να δω αν θα τραβάω μετά τα δικά μου τα μαλλιά!

 

Ούτε που ξέρω τι είναι αυτοί οι τίτλοι που κοιτάζω,

για αγροδιατροφικά προϊόντα, γύρω, παντού διαβάζω!

 

Και παίρνω μια αναπνοή μες στην απόγνωσή μου...

γελάει η εσωτερική φωνή μες στην ματαίωσή μου!

 

Πώς βρέθηκα εγώ μες στην οικονομία,

από αυτές τις λέξεις δεν ξέρω ούτε μία!

 

Και τι είναι όλη αυτή η διαδικασία;

Κάτι διαβάζω και για νομοθεσία!

 

Τη στενοχώρια μου λέω να κάνω εξαγωγή,

και τη γαλήνη, από κάπου, να γίνει εισαγωγή!

 

Αλλιώς το πρόγραμμα αυτό δεν πρόκειται να βγει!

Γιατί να νιώθω τόσο εξωγήινος πάνω σε αυτή τη γη;

 

Θέλω μια θάλασσα ζωής μέσα να κολυμπήσω!

Και όχι κλάδους και καλά αιχμής για να υλοποιήσω!

 

Αχ, ευρωπαϊκή ένωση να ήξερες πώς γίνονται τα προγράμματά σου...

το τι συμβαίνει συχνά με αυτά... πού παν τα χρήματά σου...

 

Πόσες φορές στα επιδοτούμενα χάθηκε κάθε όριο...

Μα ας σταματήσω τώρα, πάω να μάθω για το εμπόριο...

 

Κι είναι κι αυτή η τηλεκατάρτιση, η ασύγχρονη,

Καλύτερα να μάθαινα κολύμβηση, τη σύγχρονη!

 

Α, όχι, αυτή, νομίζω, λέγεται συγχρονισμένη,

συγχωρέστε με, είναι που είμαι, λίγο ως πολύ, απεγνωσμένη...

 

"Θυμίζουμε τι πρέπει να παρακολουθείτε!"

"Σας στέλνουμε κωδικούς, στο πρόγραμμα να μπείτε!"

 

"Το zoom, όλοι σας, να έχετε εγκαταστήσει!"

Κι εγώ να σκέφτομαι ένα "βρουμ!" τον κόσμο να γυρίσει!

 

"Σας γράφουμε αναλυτικά το πώς θα συνδεθείτε!

Και πριν να ξεκινήσετε για όλα ενημερωθείτε!"

 

"Πολιτική ασφαλείας πρώτα αποδεχτείτε!

Και κάπου πάνω αριστερά μετά θα μεταβείτε!"

 

Αχ, φεύγω, ήρθε η ώρα, τώρα, να συνδεθούμε!

Θα έρθω να σας πω μετά, όσα πούμε ή δεν πούμε...

 

Κάθομαι και κοιτάζω το voucher-ωρολόγιο...

Μήπως να αρχίσω να γράφω ημερολόγιο;