Γλυκό Γαλαξίδι

 

(01.07.2026 Τετάρτη)

Γλυκό Γαλαξίδι

 

Κάθε φορά που γυρνούσε από το Γαλαξίδι μάς έφερνε το παραδοσιακό γλυκό...

 

Ήταν λευκό σε άσπρα κεσεδάκια και πεντανόστιμο! Το τρώγαμε με το κουτάλι! Μπορούσα να φάω μέχρι να βαρυστομαχιάσω! Δεν είχα ξαναφάει τίποτα παρόμοιο εδώ. Δεν είχα ιδέα από τι ήταν φτιαγμένο! Ήμουν σίγουρη πως είχε μέσα ζάχαρη (και μάλλον πολλή πολλή ζάχαρη)! Αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ τα άλλα συστατικά του...

 

Σήμερα έψαξα να μάθω για αυτό...

 

«Γλυκό Γαλαξίδι»

 

«Γλυκό Γαλαξίδι κεσεδάκι»

 

«Γλυκό Γαλαξίδι κεσεδάκι παραδοσιακό»

 

Νομίζω πως η (ηλεκτρονική) αναζήτηση μου έφερε αποτελέσματα! Νομίζω το βρήκα!

 

Το «αμυγδαλάκι»!

 

Κι έχει μέσα αμύγδαλο! Αμύγδαλο!

 

Αυτός ο πολύτιμος ξηρός καρπός!

 

Λευκή ψίχα αμυγδάλου.

Ζάχαρη.

Λεμόνι.

Κάπου διάβασα πως μπορεί να έχει και μαστίχα!

Μαστίχα δεν νομίζω να είχε το γλυκό που μας έφερνε...

 

Αμύγδαλο, όμως; Ναι! Σίγουρα, ναι! Ήταν σαν αμυγδαλωτό! Δεν το είχα σκεφτεί. Στο μυαλό μου το είχα σαν πυκνή κρέμα... αλλά η λέξη "κρέμα" ή έστω "γιαούρτι" δεν μου ταίριαζε στην υφή του, όχι έτσι όπως τη θυμάμαι... Και ανθόνερο γράφει κάπου! Ναι, έψαξα σε πολλές διαφορετικές μεριές κι είμαι χαρούμενη για την ανακάλυψή μου! Και αυγό; Όχι, όχι αυγό... δεν νομίζω να έχει... Στις συνταγές που βρήκα δεν είχε αυγό... Κρυσταλλική ζάχαρη και χυμός λεμονιού, λοιπόν! Και αμύγδαλο... Πολύ πολύ αμύγδαλο...

 

Έχω να φάω χρόνια αυτό το γλυκό... Πολλά χρόνια... πάνω από δέκα... πάνω από δεκαπέντε... νομίζω και πάνω από είκοσι-εικοσιπέντε... κι ακόμα παραπάνω...

 

Από όταν έφυγε εκείνη...

 

όχι για το Γαλαξίδι

που ήταν το μέρος της και πήγαινε κάθε χρόνο...

 

όχι για λίγο...

 

από όταν έφυγε...

 

από αυτόν τον κόσμο για πάντα...

 

Έφυγε...

 

Και δεν ξαναγύρισε πότε...

 

με το γλυκό της ή χωρίς...

 

Και την περίμενα να γυρίσει...

 

αλλά δεν γύρισε.

 

"Σε παρακαλώ! Γύρισε! Ακόμα και χωρίς το γλυκό σου!"

 

μα δεν γυρνούσε.

 

Έχω να φάω αυτό το γλυκό...

 

από όταν πέθανε.

 

Ξέρω πως όταναν το φάω

θα έχει τη γεύση της...

 

Λευκή, δροσερή και γλυκιά...

Κρυστάλλινη και ζαχαρένια...

 

Μια κουταλιά αρκεί για να σε ταξιδέψει στον χωροχρόνο...

 

Σε ένα μέρος που δεν πήγες πότε...

Με έναν Άνθρωπο που πήγες παντού στη φαντασία σας και στα παιχνίδια σας.

 

Θέλω να πάω κάποτε στο Γαλαξίδι.

 

Για να τιμήσω...

Εκείνη.

Την ιστορία της.

Τη ζωή της.

 

Για να γνωρίσω

ένα ακόμα κομμάτι της...

 

Κάθε φορά που γυρνούσε από το Γαλαξίδι μάς έφερνε αυτό το γλυκό.

 

Φτιαγμένο από αμύγδαλο.

 

Μια τόσο πλούσια τροφή

όσο πλούσια ήταν και η ψυχή της.

 

Ένα τόσο «απλό» γλυκό...

 

Μα αυτή η απλότητα...

 

αυτή η απλότητα...

 

πώς την αντιπροσώπευε!

 

Όπως διάβασα σήμερα σε μια συνταγή του συγκεκριμένου γλυκού...

 

«Η απλότητα δεν είναι έκφραση ευκολίας αλλά του μέτρου»...

 

Η απλότητά της ήταν όπως και η δική μου απλότητα: Επιλογή.

 

Πόσο ταιριαστό!

 

Σε Εκείνη και τη ζωή της...

 

Το να φέρνει αυτό το γλυκό!

 

Αυτό το γλυκό...

 

που ανήκει στα «γλυκά της χαράς»!

 

Πόσο συγκινητικό...

 

το δικό της γλυκό...

 

να είναι «γλυκό της χαράς»...!

 

Αν κάτι είχε η Φιλία μας ήταν σίγουρα αυτό:

 

Χαρά! Ατελείωτη χαρά!

 

Ήταν η Φίλη μου...

 

η Φίλη μου...

 

που ήταν 80 χρόνων...

 

κι εγώ παιδί τότε...

 

έτρεχα να την υποδεχτώ όταν μάθαινα πως γύρισε από το ταξίδι...

 

όχι για το γλυκό...

για Εκείνην!

(καλά, καλά, μπορεί ΚΑΙ για το γλυκό!)

 

Έτρεχα προς τη χαρά!

Εκείνη ήταν η χαρά!

Την αγκάλιαζα!

Εμείς ήμασταν η χαρά!

 

Γιατί η χαρά φτιάχνεται όπως και τα γλυκά...

 

Με τα υλικά που επιλέγουμε να διαλέξουμε και να ανακατέψουμε...

 

Και η δική μας χαρά είχε γεύση αμύγδαλο, ζάχαρη και λεμόνι!

 

Μας έλειπε όταν έλειπε...

Της λείπαμε όταν έλειπε...

 

Και όταν γύριζε...

 

τρώγαμε όλες μαζί γλυκό!

 

Εγώ, η αδερφή μου κι Εκείνη.

 

Τρεις Φίλες.

Τρία κουτάλια.

Τρία αμυγδαλάκια ζωής.

 

Εμείς.