Μια Φίλη

(29/05/2026 Δευτέρα)  

Μια Φίλη

 

 

Όταν ήμουν στο δημοτικό είχα μια Φίλη.

 

Διαβάζαμε μαζί παραμύθια και φτιάχναμε μαζί ιστορίες.

 

Παίζαμε μαζί παιχνίδια όλων των ειδών.

 

Πού και πού, τρώγαμε μαζί... τηγανιτές πατάτες! Και, πού και πού, δοκιμάζαμε μαζί διάφορες αλμυρές ή γλυκές λιχουδιές!

 

Κάναμε μαζί σκανδαλιές!

 

Ακούγαμε μαζί μουσικές! Και χορεύαμε!

 

Μουσικές που δεν γνώριζαν τα άλλα παιδιά!

Και χορούς σαν να βγήκαν από άλλη εποχή!

 

Συζητούσαμε! Για όσα μας απασχολούν! Και δεν είχε σημάσια αν μας απασχολούσαν διαφορετικά θέματα! Συζητούσαμε για τα πάντα!

 

Είχαμε εμπιστοσύνη η μία στην άλλη...

 

Μαζί της ένιωθα ηρεμία και ασφάλεια...

 

Δεν μιλάγαμε άσχημα για κανέναν!

 

Δεν κρίναμε ποτέ κανέναν!

 

Κι αυτό μου άρεσε και μου ταίριαζε!

 

Το ότι ο χρόνος μας εστιάζε σε εμάς κι όχι στους άλλους!

 

Στη χαρά κι όχι στη γκρίνια!

Στο "μαζί" κι όχι στη ζήλια!

Στην αποδοχή κι όχι στην κριτική!

 

Και δεν την πείραζε να έχω άλλες φίλες!

 

Και δεν με πείραζε να έχει άλλες φίλες!

 

Κάποια παιδιά μού έλεγαν «Αν κάνεις παρέα με αυτόν, δεν θα είσαι φίλη μου!» ή «Διάλεξε: Ή θα έχεις φίλη εκείνην ή εμένα!» κι άλλες τέτοιες φράσεις... Κι εγώ ένιωθα να τους ΑγαπΆω όλους... Ποτέ δεν διάλεγα (και σίγουρα ποτέ δεν διάλεγα για τέτοιους λόγους, δεν με ενδιέφερε το τι λένε οι άλλοι!) και πάντα σκεφτόμουν πως θα έχω φίλο όποιον θέλω να έχω φίλο και φίλη όποιαν θέλω να έχω φίλη. Αν κάποιος προσπαθεί να σου επιβάλλει να «κόψεις» κάποιον άλλον με τέτοιο τρόπο περισσότερο λέει κάτι για τον ίδιον παρά για εσένα ή για όποιον μιλάει. Ο εκβιασμός εξάλλου δεν είναι καλή βάση για καμία σχέση στον κόσμο.

 

Αυτή η Φίλη μου χαιρόταν να έχω φίλους, φίλες, παρέες!

 

Κι εγώ χαιρόμουν με τις δικές της παρέες!

 

Είχα γνωρίσει και τις Φίλες της!

 

Κι αυτό που μου άρεσε ήταν...

 

πως έβλεπε κι εκείνη, όπως κι εγώ,

το καλό στους Ανθρώπους!

 

Το βλέμμα της γεμάτο καλοσύνη!

 

Η καρδιά της γεμάτη Αγάπη!

 

Κι έτσι ένιωθα και το δικό μου βλέμμα!

 

Κι έτσι ένιωθα και τη δική μου καρδιά!

 

Γεμάτη καλοσύνη και Αγάπη!

 

Ένιωθε μοναξιά...

 

Συχνά ένιωθε μοναξιά...

 

Μα δεν το έλεγε...

 

Ποτέ δεν το έλεγε...

 

Δεν μιλούσε για τη μοναξιά της...

 

Και κανείς δεν το καταλάβαινε πόσο μόνη νιώθει...

 

Εγώ το καταλάβαινα...

 

Την ήξερα... Την ένιωθα...

 

Πήγαινα συνέχεια σπίτι της...

 

Περνούσαμε ώρες μαζί...

 

Ερχόταν κι η μικρότερη αδερφή μου...

 

Ώρες... Μέρες... μαζί... οι τρεις μας...

 

Πόσα σοκολατάκια από το αριστοκρατικό μπολ στο κεντρικό τραπέζι του σαλονιού... Πόσα μπισκοτάκια από το στρογγυλό κουτί που υποτίθεται πως ήταν κρυμμένο μα όλοι γνώριζαν την κρυψώνα του!

 

Πόσες κρυψώνες!

 

Μας αρέσε να παίζουμε κρυφτό στο σπίτι της!

 

Πόσα παιχνίδια! Πόσα γέλια! Πόση Αγάπη!

 

Ευχαριστούσε τη ζωή που βρεθήκαμε στον δρόμο της όσο Ευχαριστούσαμε κι εμείς τη ζωή που βρέθηκε στον δικό μας δρόμο...

 

Χαιρόταν τόσο να βλέπει τη σχέση μου με την αδερφή μου επειδή ήμασταν τόσο αγαπημένες! Και δεν ήταν πολλές οι στιγμές που τσακωνόμασταν με την αδερφή μου αλλά,  εκείνες τις φορές, όταναν τσακωνόμασταν, εκείνη στενοχωριόταν πολύ! Δεν ήθελε να μαλώνουμε... Όπως κι εγώ... στενοχωριόμουν... Όπως και η αδερφή μου... στενοχωριόταν... Και ο τσακωμός, τελικά, προσπερνιόταν με μια φράση ή με μια αγκαλιά...

 

Με εκείνην; Δεν τσακωθήκαμε ποτέ! Ούτε μία φορά! Ούτε μία...

 

Εκείνη δεν είχε αδέρφια...

 

Η μάλλον... είχε...

 

είχε έναν αδερφό που έφυγε από τη ζωή...

 

νωρίς... πολύ νωρίς...

 

Δεν τον γνώρισα ποτέ... Όταν τη γνώρισα... είχε ήδη χαθεί ο αδερφός της...

 

Τον αγαπούσε πολύ...

 

Και για αυτόν δεν μιλούσε συχνά...

 

όπως και για τη μοναξιά της...

 

Αλλά όταν μιλούσε για εκείνον...

 

μιλούσε με θαυμασμό και Αγάπη...

 

τα μάτια της έλαμπαν...

 

Κι έβλεπα τον αδερφό της, χωρίς να τον έχω δει ποτέ, σε αυτήν την λάμψη...

 

Όταν ήμουν στο δημοτικό είχα μια Φίλη...

 

ήταν 80 χρονών...

 

Κανένας δεν καταλάβαινε αυτήν την ιδιαίτερη  Φιλία... Κανένας δεν γνώριζε πόσο βαθιά και Αληθινή ήταν... Μόνο εμείς...

 

Καμιά φορά, αναρωτιέμαι...

πώς θα ήταν αν τη γνώριζα, αν την έβλεπα, τώρα...

 

Αν ζούσε και, με έναν μαγικό τρόπο, ήταν ακόμα 80 χρόνων...

 

Τι θα ένιωθε για εμένα, για το πώς εξελίχθηκα, για εμάς, για το πώς εξελιχθήκαμε;

 

Ξέρω πως θα χαιρόταν απίστευτα, απέραντα πολύ, για τη σχέση μου με την αδερφή μου... αν μας έβλεπε τώρα... θα χαμογελούσε... όπως χαμογελούσε τότε...

 

Αυτό το σημερινό μα και παντοτινό «μαζί» μας... θα το γιόρταζε!

 

Μας γνώρισε και μας Αγάπησε...

 

Οι φιλεναδίτσες της...

 

(έτσι μας έλεγε «Φιλεναδίτσες της»...)

 

Οι φιλεναδίτσες της έμειναν Φίλες...

 

Όταν ήμουν στο δημοτικό είχα μια Φίλη...

 

που με έμαθε την αξία της Φιλίας...