Τα τετράδιά μου

 

(12.07.2026 Κυριακή)

 

Τα Τετράδιά μου

 

 

Έχω τέσσερα διαφορετικά τετράδια μπροστά μου...

 

κι ανάλογα με αυτό που γράφω ή που θέλω να γράψω... αλλάζει και το τετράδιο...

 

Τα τετράδιά μου έτυχε σήμερα να είναι όλα σε αποχρώσεις του κόκκινου...

 

Σαν να παρακολουθείς ροζκοκκινοροδακινοπορτοκαλοβερυκοκίτρινη παλέτα!

 

Και δεν ξέρω...

 

ποιο κείμενό μου να "διορθώσω",

ποιο κείμενό μου να καθαρογράψω,

ποιο κείμενό μου να ολοκληρώσω,

ποιο κείμενό μου να αντιγράψω,

ποιο κείμενό μου να συμπληρώσω ή να τελειώσω,

ποιο κείμενό μου να ξεκινήσω ή να αρχίσω...

 

Θέλω να μοιραστώ κάτι από όλα...

 

(με εσένα, Φίλε μου...)

 

και δεν ξέρω τι...

 

Nα είναι το κείμενο του έρωτα, της φιλίας, της προδοσίας, του πόνου, του φόβου, της τέχνης, της Αγάπης;

 

Να είναι κάτι που έγραψα στο χθες ή στο προχθές; Ή κάτι που θα γράψω τώρα;

 

Έχω τέσσερα διαφορετικά τετράδια

και δεν μου φτάνουν...

δεν χωράνε τις ιδέες μου...

δεν με χωράνε....

 

μα τα Αγαπώ και με Αγαπάνε...

 

Γέμισαν ξανά τον καφέ μου...

Τι μαγικό ήταν αυτό;

Χωρίς να το ρωτήσω...

Χωρίς να το ζητήσω...

Μου έκαναν Δώρο κι άλλο καφέ...

και μου έφεραν και γάλα!

 

Με είδαν, μάλλον, να γράφω από το πρωί κι ίσως να "διάβασαν" το μυαλό μου!

 

Πως θέλω λίγο ακόμα...

λίγο ακόμα...

 

καφέ και γάλα...

γάλα και καφέ...

 

Τα χρώματα των τωρινών τετραδίων μου είναι στα χρώματα της Ανατολής...

 

Έτσι αισθάνομαι, κάθε φορά, όταν γράφω...

 

κάθε φορά!

 

Σαν να βγαίνει ο ήλιος...

 

και να φωτίζεται όλο μου το "είναι"!.

 

Σαν να ξεκινάει η ημέρα!

 

Σαν να αρχίζει το πρωί!

 

Τι καλά που υπάρχει η γραφή!

Τι καλά που υπάρχει η αφή!

 

Η αφή της γραφής!

Η γραφή της αφής!

 

Αυτό που γλιτώνει τη σκέψη μου από το "κάψιμο"...

είναι το γράψιμο.

 

Αυτό που γλιτώνει το σώμα μου από το "πάτημα"...

είναι το περπάτημα.

 

Όταν περπατάω και όταν γράφω...

είμαι συντονισμένη και ευτυχισμένη.

Συντονισμένα ευτυχισμένη.

 

Τι να μοιραστώ με τον κόσμο σήμερα;

Τι να μοιραστώ μαζί σου;

Τι να μοιραστώ;

 

Ίσως αυτό;

Αυτό που συμβαίνει τώρα;

Αυτό.

 

Γράφω.

 

Πίνω μια γουλιά καφέ.

Και δεν χρειάζομαι τίποτα άλλο.

 

Αυτό αρκεί.

Αυτό είναι αρκετό.

 

Είμαι ζωντανή.

 

Υ.Γ. 1

 

Σε Ευχαριστώ ζωή!

Που υπάρχει η αφή...

για να αγγίζω...

 

Σε Ευχαριστώ ροή!

Που υπάρχει η γραφή...

για να γεμίζω...

 

Υ.Γ. 2

 

Kι έχω κι ένα πέμπτο τετράδιο στην τσάντα μου... άδειο ακόμα και το χρώμα του μωβ... είναι για όταν έρχεται η Δύση... φεύγει ο ήλιος... κι έρχονται στον ουρανό μου... άλλες αποχρώσεις...