Με κοιτάζει

 

(02.07.2026 Πέμπτη)

Με κοιτάζει

 

 

Την κοιτάζω.

 

Είναι στο γραφείο της.

 

Διπλά της...

 

ένα φλιτζάνι καφέ σε ένα πιατάκι,

ένα ποτήρι νερό μισογεμάτο,

μια μολυβοθήκη ροζ με σχήματα, άσπρους ρόμβους και πρασινοκίτρινα τρίγωνα...

 

Μέσα της...

 

μαρκαδόροι και μολύβια... χρώματα...

 

Μπροστά της...

 

ένα ημερολόγιο γραφείου,

 

από αυτά που γυρνάς τις σελίδες και αλλάζουν οι ημερομηνίες και προχωράει ο χρόνος...

 

Πίσω της...

στον τοίχο...

κρεμασμένος ένας πίνακας...

που δείχνει τη θάλασσα.

 

Ένα κύμα...

που μοιάζει να συνεχίζει και να συνεχίζεται...

 

Και μπορεί κι ένα νησί;

Στο βάθος;

Μπορεί...

Μπορεί και όχι.

 

Μοιάζει σαν να φοράει μπλε ποδιά παρόλο που δεν είναι μαθήτρια κι ο γιακάς της, διπλωμένος και λευκός.

 

Τα νύχια της, κατακόκκινα και λαμπερά! Σαν να τα έβαψε μόλις!

 

Στο δεξί της χέρι κρατάει ένα μπλε στυλό και με το αριστερό της χέρι γυρίζει τις σελίδες, τα χαρτιά που έχει μπροστά της.

 

Και το βλέμμα της...

 

κοιτάζει εμένα.

 

Με τα κάστανα της μάτια και

τα κάστανα της μαλλιά, κοντά και κυματιστά σαν το κύμα του πίνακα.

 

Χαμογελάει αχνά και αινιγματικά.

 

Μια σύγχρονη τζοκόντα.

 

Δεν την έχω ξαναδεί έτσι.

 

Δεν την έχω ξαναδεί

με κυματιστά μαλλιά...

με κόκκινα νύχια...

 

Ούτε τόσο σοβαρή...

 

Εκπέμπει υπευθυνότητα.

 

Και Εμπιστοσύνη.

 

Αυτό το στοιχείο της το έχω ξαναδεί.

 

Εμπνέει Εμπιστοσύνη.

 

Δεν είναι τυχαίο που ήταν τόσο καλή στη δουλειά της.

Και...

 

Δεν την έχω ξαναδεί τόσο... τόσο... τόσο νέα.

 

Με κοιτάζει.

 

Την κοιτάζω...

 

σε αυτήν την φωτογραφία...

 

και συνειδητοποιώ πως το σπίτι της δεν θυμάμαι να είχε ούτε μία φωτογραφία από όταν ήταν νέα... ούτε μία! Δεν μπορώ να θυμηθώ...

 

Εγώ την ξέρω με γκρίζα μαλλιά, πιασμένα πάντα κότσο, με μακριά φορέματα με μικρά λουλουδάκια, με νύχια κοντά και χωρίς χρώμα, τα νύχια της χωρίς χρώμα... εκείνη μέσα της... ήταν σαν την μολυβοθήκη... είχε όλα τα χρώματα του κόσμου...

 

Γυρίζω τη φωτογραφία...

και δεν γράφει τίποτα...

 

Μια ημερομηνία... Ένα μέρος...

Κάτι... Κάτι οτιδήποτε...

 

Βλέπω, όμως, το αχνό μελάνι...

 

«Αθήναι»

 

«Νοε»

 

(Φαντάζομαι θα είναι Νοέμβριος)

 

«77»

 

(Φαντάζομαι θα είναι το 1977)

 

Νοέμβριος 1977

 

Ούτε καν είχα γεννηθεί...

Τρία χρόνια μετά θα γεννηθώ...

(Οκτώβριος 1980)

 

Αυτά τα θολά στοιχεία, το μέρος, το μήνα, το έτος, τα βλέπω από τη σφραγίδα του τυπογραφείου-φωτογραφείου, όπου εκτυπώθηκε η φωτογραφία η οποία πρέπει να τραβήχτηκε πιο πριν... πολύ πιο πριν... πολύ πολύ πιο πριν...

 

Αναρωτιέμαι...

 

Ποιος είναι ο φωτογράφος;

 

Αναρωτιέμαι...

 

Ποιον κοιτάζει;

 

Ξέρω πως τώρα κοιτάζει εμένα

 

και εσένα.

 

Κοιτάζει

όποιον κρατάει τη φωτογραφία.

 

Μα η αλήθεια είναι πως...

 

Κοιτάζει

αυτόν που τραβάει τη φωτογραφία.

 

Όλη η εικόνα ακτινοβολεί αίσθηση παλιάς Αθήνας.

 

Τη βρήκα μόλις τώρα αυτήν τη φωτογραφία...

 

Μόλις τώρα...

 

ανάμεσα στα λίγα χαρτιά του αδερφού της...

 

Οι μαρκαδόροι πια έχουν τελειώσει...

 

Το ποτήρι νερό πια έχει αδειάσει... κι ας μην ήταν τυχαίο πως μπροστά της ήταν πάντα μισογεμάτο...

 

Τα χαρτιά που γυρνάει, γλιστράνε από τα χέρια της και πετάνε στον αέρα...

 

Υπάρχουν γραπτά που δεν μένουν...

 

Ο χρόνος έχει προχωρήσει τόσο στο ημερολόγιο που την έχει προσπεράσει για τα καλά...

 

Τώρα το κύμα συνεχίζει και συνεχίζεται...

 

Αλλά τα λόγια μένουν.

 

Τα λόγια της μένουν.

 

Όσα μου είπε, όσα μου έμαθε, έχουν χαραχτεί μέσα μου.

 

Τα συναισθήματα μένουν.

 

Τα βλέμματα μένουν.

 

«Κοίτα τι βρήκα!»

λέω στον μπαμπά μου

και γίνομαι για λίγο και πάλι παιδί!

«Αυτή δεν είναι;»

«Της μοιάζει...»

 

«Κοίτα τι βρήκα!»

λέω στην αδερφή μου

και γίνομαι και πάλι κοριτσάκι!

«Αυτή δεν είναι;»

«Νομίζω, ναι...»

 

Το ξέρω! Το νιώθω! Το βλέπω!

 

Αυτή είναι.

 

Αυτή.

 

Χρειάστηκε να περάσει τόσος καιρός για να πάρω μια γεύση από το πώς ήταν όταν ήταν νέα...

 

(και έχει μια γεύση... γλυκού Γαλαξιδιού...)

 

Και πόσο όμορφη!

 

Πάντα μου φαινόταν όμορφη!

 

Η Φίλη μου...

που την γνώρισα όταν ήταν 80 χρόνων...

Μα εδώ; Μοιάζει 25...

 

Σαν κάτι να θέλει να μας πει...

 

Αν πλησιάσεις τη φωτογραφία κάτι σου ψιθυρίζει...

 

Είναι η φωνή της ή η φωνή της θάλασσας που σου μιλάει...

 

Κι αυτό που θα ακούσεις είναι μόνο για εσένα...

 

Σε εμένα θα πει κάτι διαφορετικό.

 

Σε καθέναν μας λέει κάτι άλλο...

 

Σςςςςςςς!

 

Άκου! Την ακούς;

 

Ας κάνουμε ησυχία...

 

Ας την ακούσουμε...