(13.08.2026 Πέμπτη)
Όσο κακό... Τόσο καλό...
Όσο κακό μπορεί να κάνει ένα
αρνητικό σχόλιο
τόσο καλό μπορεί να κάνει ένα
θετικό σχόλιο...
(αρκεί να είναι αληθινό...)
Για αυτό μου κάνει εντύπωση
(και από πάντα μου έκανε
εντύπωση)
που πολλοί άνθρωποι
επιλέγουν, με ευκολία και χωρίς
ίχνος δισταγμού, το πρώτο και όχι το δεύτερο.
Αλλά έστω και ότι δεν τους
εκφράζει το δεύτερο ή δεν το θέλουν... ακόμα και χωρίς την εναλλακτική του
δεύτερου... πάλι μου κάνει εντύπωση... πώς κάποιος επιλέγει να επιλέξει το πρώτο.
Ξυπνάει, δηλαδή, ένας άνθρωπος το
πρωί και απλά αποφασίζει να λέει άσχημα σχόλια στους άλλους;
Φυσικά, όλοι πια, ευτυχώς,
γνωρίζουμε πως όποιος λέει άσχημα πράγματα για τους άλλους, πρώτα από όλα,
δηλώνει κάτι για τον εαυτό του. Κι είναι πολύ πιο περίπλοκο και πιο βαθύ στην
δική του ιστορία από αυτό που λέγεται, από αυτό που λέει. Στην δική σου ιστορία
όμως; Αυτό που σε αφορά (δηλαδή αυτό που δεν σε αφορά επειδή ακριβώς είναι δικό
του θέμα!) είναι αυτό που φτάνει σε εσένα.
Εἰμαι από τους ανθρώπους που τα
θετικά σχόλια στους ἀλλους, τα κοπλιμέντα, οι όμορφες κουβέντες, μου βγαίνουν
αυθόρμητα, αβίαστα, κατευθείαν μέσα από την καρδιά μου.
Μάλιστα συχνά βίωνα το αντίθετο.
Πώς για να «ταιριάξω» και καλά σε
αυτόν τον κόσμο θα έπρεπε, και καλά, να περιορίσω αυτήν την τάση μου... το να
τους βλέπω όλους όμορφους και καλούς και να θέλω να τους πω όλα τα όμορφα που
σκέφτομαι.
Ελευθερώθηκα όταν αποφάσισα πως
μπορώ ελεύθερα να είμαι αυτή που είμαι, να εκφράζομαι όπως θέλω να εκφραστώ, αν
παρεξηγηθώ ας παρεξηγηθώ, δεν χρειάζεται να ταιριάξω πουθενά, αν βλέπω τους
ανθρώπους έτσι, τους βλέπω έτσι, δεν με νοιάζει τι λένε οι άλλοι, δεν με
νοιάζει τι λέει ο κόσμος, δεν με νοιάζει αν με θεωρούν ρομαντική ή στον κόσμο
μου, αν νομίζουν πως είμαι αφελής...
Δεν θα στερήσω ούτε από εμένα
ούτε από τον κόσμο την καλοσύνη μου, την Αγάπη μου, τη ματιά μου.
Αντιλήφθηκα πως αυτό είναι το
δικό μου χάρισμα.
Να βλέπω την ομορφιά των
Ανθρώπων.
Να βλέπω την Αλήθεια τους.
Την βαθύτερη Αλήθεια τους.
Δεν έχω πει ούτε μία φορά στη ζωή
μου, και είμαι σίγουρη για αυτό που γράφω αυτή τη στιγμή, δεν έχω πει ούτε μία
φορά, ένα θετικό σχόλιο χωρίς να το εννοώ, ένα κοπλιμέντο χωρίς να το πιστεύω.
Δεν λέω κάτι απλά για να το πω. Λέω κάτι γιατί θέλω να το πω και γιατί το
πιστεύω. Το λέω πριν καν το σκεφτώ (μήπως άραγε και τα αρνητικά σχόλια σε
κάποιους άλλους ανθρώπους βγαίνουν κι αυτά χωρίς να τα σκεφτούν; Γίνεται; Να
βγαίνει το αρνητικό τόσο αβίαστα; Μπορεί...). Από όταν αποφάσισα να μην
περιορίσω την καλοσύνη μου και να μην εγκλωβίσω την ματιά μου... έχω αφήσει
εντελώς ελεύθερη την καρδιά μου να μιλάει... και χαίρομαι για αυτό.
Το μόνο που κάνω είναι να κοιτάζω
τον άλλον που στέκεται απέναντί μου.
Να τον κοιτάζω πραγματικά.
Και όλοι οι Άνθρωποι ΕΙΝΑΙ
όμορφοι.
Δεν μου φαίνονται όμορφοι.
ΕΙΝΑΙ.
Πώς, λοιπόν, να μην πω κάτι...
για ένα όμορφο χρώμα ή σχήμα
ματιών...
για μια ωραία απόχρωση ή φύση
μαλλιών...
για ένα εντυπωσιακό μενταγιόν...
για ένα εξαιρετικό μήνυμα πάνω σε
ένα μπλουζάκι...
για ένα χειροποίητο
βραχιόλι-σκοινάκι...
για ένα συμβολικό-συγκινητικό
τατουάζ...
για ένα καπέλο ή για ένα φόρεμα
που είναι σαν να βγήκαν από άλλη εποχή...
για δάχτυλα που έχουν στις άκρες
τους σχεδιάκια...
για δαχτυλίδια που έχουν στη μέση
τους δρακάκια...
Πώς να μην παρατηρήσω μια τσάντα
φαντασματάκι πακ μαν ή ένα τσαντάκι σαν παλιό κασετόφωνο...
Πώς να μην παρατηρήσω ένα υπέροχο
μακιγιάζ, μια καινούργια σκιά, ένα απαλό κραγιόν, ένα ιδιαίτερο βάψιμο...
Πώς να μην μυρίσω ένα μεθυστικό
άρωμα και να μην το σχολιάσω...
Ή μια χροιά φωνής που μου φαίνεται
κινηματογραφική;
Όλοι οι άνθρωποι χαμογελάνε όταν
τους πω κάτι... αναγνωρίζουν πως ό,τι λέω είναι από την καρδιά μου... το
νιώθουν... κι αμέσως μου ανοίγονται και μου λένε την ιστορία τους...
Ναι...
Όλοι χαμογελάνε...
Κι εγώ μαζί τους...
Ο κόσμος μας έχει ανάγκη από το
καλό και από τα χαμόγελά μας.
Και, πολλές φορές, και μια
«καλημέρα» είναι υπέραρκετη... ή ένα «Τι κάνεις;» που ενδιαφέρεται...
Δεν χρειάζεται, καμιά φορά,
τίποτα παραπάνω για να νιώσουμε όλοι καλά...
Εμένα στη ζωή μου δεν μου έλεγαν
συχνά ωραία σχόλια...
Τα θετικά σχόλια το ομολογώ
απουσίαζαν για ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου...
Χρειάστηκε πρώτα να μου τα πω
εγώ... αφού δεν βρέθηκε κανείς άλλος να μου τα πει...
Κι αναρωτιέμαι αν αυτή η έλλειψη
με έκανε και να αναγνωρίζω την αξία τους και να γνωρίζω πόση διαφορά θα κάνει
στους ανθρώπους και στον κόσμο και να αποφασίσω να τα προσφέρω απλόχερα πριν
καν προλάβω να έχω βρει εγώ σε σχέση με εμένα τα «πατήματά» μου...
Στην ψυχολογία... λένε... πως
πρέπει πρώτα να αγαπήσεις τον εαυτό σου για να μπορείς να προσφέρεις και στους
άλλους...
Εμένα αυτό συνέβηκε κάπως
αντίθετα... Αποφάσισα να προσφέρω στον κόσμο από μικρή... πριν καν να έχω
καταφέρει να με αγαπήσω ουσιαστικά και ολοκληρωτικά...
Αποφάσισα να δημιουργήσω την
Αγάπη από το πουθενά και να τη μοιράσω...
Δεν είχα καμία πίστη και καμία
προσδοκία πως η Αγάπη αυτή θα επιστρέψει σε εμένα ή θα αγκαλιάσει κι εμένα
κάποια στιγμή.
Προσωπικά, δεν με είχα σκεφτεί
καν.
Σκεφτόμουν τον κόσμο.
Τους Ανθρώπους.
Πώς θα γίνει αυτός ο κόσμος
καλύτερος.
Εμένα, σε σχέση με την Αγάπη, με
θεωρούσα σχεδόν «καμμένο» χαρτί.
Άλλη ιστορία αυτή.
Αλλά επειδή με θεωρούσα «καμμένο»
χαρτί είχα αποφασίσει να προσπαθήσω να σώσω οτιδήποτε αν σώζεται... να
προστατεύσω να μην καούν άλλα χαρτιά-παιδιά, να φροντίσω, να αγωνίζομαι, να
μιλάω, να παλεύω. Για το καλό, το δίκαιο, το ανθρώπινο.
Αλλά επιστρέφω στο θέμα μας.
Δεν μου έλεγαν συχνά θετικά
σχόλια.
Και, πολλές φορές, μου έλεγαν
αρνητικά.
Όταν, πολύ αργότερα στην ζωή μου,
υπήρξαν Άνθρωποι που μου είπαν κάτι όμορφο και θετικό, μου έκανε εντύπωση...
Είχα μάθει να το προσφέρω για χρόνια μα όχι να το δέχομαι. Το βίωνα από την
άλλη μεριά! Και μου πήρε χρόνο να αρχίσω να αποδέχομαι πως μου λένε κι εμένα
κάτι όμορφο και να το χαίρομαι.
Είχα δικαίωμα κι εγώ στα όμορφα
σχόλια!
Είχα δικαίωμα κι εγώ στην
καλοσύνη και στην ομορφιά αυτού του κόσμου!
Και στο να ακούσω και στο να
νιώσω όμορφα σχόλια για εμένα!
Κι ας ήμουν έτοιμη να είμαι αυτό
που είμαι χωρίς να περιμένω τίποτα από κανέναν...
Ποτέ δεν έκανα το καλό για να μου
επιστραφεί το καλό.
Ποτέ δεν μίλησα για το όμορφο για
να μου μιλήσουν για το όμορφο.
Αλλά τις λίγες φορές που έφτασε
σε εμένα το καλό και το όμορφο;
Ένιωσα καλά και όμορφα.
Τώρα πια χαίρομαι.
Δίνω και δέχομαι κοπλιμέντα
όταναν αυτά γίνουν.
Δεν δίνω μόνο.
Και δέχομαι.
Τα αληθινά σχόλια πάντα
αναγνωρίζονται.
Η Αλήθεια πάντα βρίσκει τρόπο να
συναντήσει την Αλήθεια.
Πάμε, λοιπόν, στο σήμερα...
Είναι μια ιστορία που συνέβηκε,
μόλις χθες...
Σκέφτηκα να μην την μοιραστώ αλλά
θα την μοιραστώ.
Είναι μια γυναίκα που συμπαθώ
πολύ.
Μια όμορφη, γλυκιά, γυναίκα, που
τη γνωρίζω χρόνια και με γνωρίζει χρόνια, χωρίς να γνωριζόμαστε καλά μα επειδή
συναντιόμαστε-χαιρετιόμαστε σχεδόν καθημερινά.
Πήγα να πάρω μπισκοτάκια, κανέλας
και πορτοκαλιού.
Να γεμίσω την ημέρα ομορφιά και
νοστιμιά.
Καλημέρισα όλες τις γυναίκες του
καταστήματος.
«Καλημέρα, τι κάνετε, όμορφες
μου;» ρώτησα
Και όλες έλαμψαν!
Στο ταμείο ήταν εκείνη.
Της χαμογέλασα και μου
χαμογέλασε.
Μου είπε
«Τι ωραία που είσαι σήμερα!»
Και ήταν από τις λίγες φορές που
μού έκαναν θετικό σχόλιο και μάλιστα πριν καν προλάβω να κάνω εγώ!
Φορούσα το καινούργιο μπλε
ελεκτρικ φόρεμά μου που μου αρέσει πολύ, με τα φουσκωμένα μανικάκια του, φτάνει
μέχρι λίγο πάνω από τα γόνατα, στο λαιμό το χειροποίητο μπλε μενταγιόν-μανιτάρι
μου και το μακρύ ροζ σκοινάκι με το ξύλινο κοριτσάκι μου που έπεφτε μπροστά από
το φόρεμά μου. Τσιμπιδάκια μπλε και ροζ στα μαλλιά μου όπως ήταν και τα
σημερινά χρώματά μου. Και η τσάντα μου μπλε-ελεκτρικ!
«Είσαι πολύ ωραία!»
Την ευχαρίστησα χαρούμενη
κάνοντας μια μικρή υπόκλιση με το ένα χέρι μου στην θέση της καρδιάς.
Ήταν μια γλυκιά, όμορφη στιγμή.
Δέχτηκα με χαρά αυτό το όμορφο
σχόλιο...
Και, όπως τις χαιρέτησα να φύγω,
με το που απομακρύνθηκα από το
ταμείο...
και με είδε ολόκληρη από πάνω
μέχρι κάτω...
συμπλήρωσε...
«Α, όχι, όχι... από τη μέση και
κάτω δεν μου αρέσεις καθόλου! Από τη μέση και πάνω, είσαι μια χαρά, πολύ ωραία!
Αλλά όχι, από κάτω δεν μου αρέσεις... όχι... όχι...»
Κούνησε αρνητικά το κεφάλι και
μετά έκανε μια έκφραση...
(μα την αλήθεια, δεν είμαι
υπερβολική για αυτό που θα γράψω)
απέχθειας!
Το ομολογώ πως ο εσωτερικός μου
κόσμος έμεινε άναυδος.
Δεν ξέρω αν εξωτερικά γούρλωσα τα
μάτια μου.
Εσωτερικά έτσι αισθάνθηκα!
(Έχω να ακούσω κάτι τέτοιο και να
δω τέτοια έκφραση από όταν σπούδαζα στη δραματική σχολή!)
Μα την αλήθεια...
Έκφραση...
Απέχθειας-αηδίας!
Έμεινα άναυδη, νομίζω, και
εξωτερικά.
Αλλά δεν είπα κάτι.
Δεν μπόρεσα να πω κάτι.
Δεν κατάλαβα πώς μπόρεσε κάτι
όμορφο ξαφνικά, από τη μία στιγμή στην άλλη!, να γίνει κάτι άσχημο.
Κάτι καλοσυνάτο ξαφνικά να γίνει
κάτι... «κακό».
Ξέρετε τι φορούσα από την μέση
και κάτω;
Θα σας πω τι δεν φορούσα.
Δεν φορούσα το συνηθισμένο κολάν
μου.
Όσοι με γνωρίζουν ξέρουν πως το
ντύσιμό μου είναι, κυρίως, φούστες ή φορεματάκια με χρωματιστά κολάν από κάτω.
Και για να είμαι άνετα και γιατί μου άρεσουν.
Τώρα, όμως, λόγω ζέστης και λόγω
του ότι βγήκα μια απλή βόλτα στην γειτονιά, ψιλοάρρωστη κινήθηκα σχετικά κοντά
στο σπίτι, δεν είχα δυνάμεις να φτάσω μέχρι το στέκι μου στο κέντρο της πόλης,
είχα φορέσει το φόρεμά μου κι, ήταν από τις σπάνιες φορές, που είχα βγει χωρίς
κολάν...
Ξέρετε τι έδειξε από την μέση και
κάτω; ...
Τα πόδια μου!
Μα την αλήθεια...
τα πόδια μου.
Φορούσα τα ροζ καλτσάκια μου...
και τα μαύρα σούπερ αγαπημένα
παπουτσάκια μου...
Αλλά φαινόντουσαν τα γόνατά
μου... και οι γἀμπες μου...
Δηλαδή αύτο που μου είπε πως δεν
της άρεσε... ήταν τα πόδια μου.
Γιατί το φόρεμα της άρεσε... μου
το είπε. Το κόψιμο του φορέματος της άρεσε.
Ειλικρινά, αν και τα έχω πια, εδώ
και πολλά πολλά χρόνια, καλά με τον εαυτό μου...
Έφυγα με ένα περίεργο συναίσθημα...
Πρώτα από όλα, θυμήθηκα πόσο θα
επηρεαζόμουν από κάτι τέτοιο σε μια άλλη φάση της ζωής μου, σαν παιδί, σαν
έφηβη ή σαν ενήλικη λίγο μετά την εφηβεία.
Δεν θα το προσπερνούσα.
Τότε που έδινα αγώνα για να νιώσω
καλά εγώ με εμένα... κάτι τέτοιο θα με άγγιζε βαθιά και θα έριχνε την ψυχολογία
μου... πιθανότατα θα με έκανε να μην ξαναφορέσω το μπλε φόρεμά μου... και να
μην ξαναφανερώσω εκατοστά των ποδιών μου στον έξω κόσμο... Τα διάφορα
«καλοπροαίρετα» σχόλια τότε καθόλου δεν με βοηθούσαν. Το αντίθετο μάλιστα. Τώρα
που το σκέφτομαι μπορεί να μην επηρέαζαν τελικά το πώς θα ντυθώ γιατί από μικρή
δεν άκουγα τι μου λένε οι άλλοι κι έκανα τα δικά μου. Θα φόραγα ξανά το φόρεμά
μου και θα έδειχνα ξανά τα πόδια μου. Αλλά κάτι μέσα μου θα άγγιζε τη χορδή του
ότι... δεν είμαι όμορφη...
Αυτό που μου έκανε εντύπωση στο
χθεσινό σκηνικό...
Είναι πως θα μπορούσε να μην το
πει.
Έστω ότι της άρεσε το πάνω μέρος
του φορέματος τόσο πολύ και δεν της άρεσε το κάτω μέρος... πώς είναι επάνω
μου...
Θα μπορούσε να αφήσει το όμορφο
σχόλιο της αντί να προσθέσει και να συμπληρώσει το άσχημο σχόλιό της.
Να μην το πει. Να μην το δείξει.
Αυτή η κριτική στιγμή.
Αυτή η στιγμή του να επιλέξει
κάποιος να σου πει κάτι αρνητικό...
Για το σώμα σου.
Αυτά είναι τα πόδια μου!
Τι να κάνουμε ρε παιδιά;
Αυτά είναι τα γόνατά μου!
Αυτές είναι οι γάμπες μου!
Να κρύβουμε το σώμα μας και να μη
βγαίνουμε στον κόσμο;
Κι είναι φοβερό πως την ἰδια
ημέρα λίγο πιο πριν μου έγινε κι άλλο σχόλιο.
Στον δρόμο.
Δύο άντρες που περάσαν από δίπλα
μου.
Και σχολίασε ο ένας στον άλλον τα
πόδια μου και είπε και
«Άσπρη πέτρα... ξέξασπρη...»
Σχολιάζοντας το πόσο λευκή
είμαι... και διάφορα άλλα... γελώντας...
Έκανα πως δεν άκουσα... γιατί
είχα τα ακουστικά μου... μα δεν είχα βάλει ακόμα την μουσική μου... κι έτσι τα
άκουσα όλα...
Κι αυτό είχε καιρό να μου συμβεί!
Ίσως να μην είναι τυχαίο που ήταν
από τις ελάχιστες φορές που δεν φορούσα κολάν με τη φούστα ή το φόρεμά μου.
Ίσως και να ήταν...
Δύο φορές μέσα στην ημέρα...
Να συμβούν σχόλια που με πήγαν
πίσω στον χρόνο...
Αυτό είναι το δέρμα μου! Τι να
κάνουμε; Να καώ στον ήλιο για να είναι άλλοι ευχαριστημένοι;
Ο κόσμος πάντα είχε και πάντα
έχει κάτι να πει...
Λυπάμαι που με τέτοια ευκολία το
κάνει.
Λυπάμαι που το κάνουν άγνωστοι
άντρες στον δρόμο.
Λυπάμαι που το κάνουν γνωστές
γυναίκες στην καθημερινότητα.
Δεν θα πω ψέματα. Στενοχωρήθηκα
που το έκανε αυτή η γυναίκα που συμπαθώ τόσο πολύ. Δεν το περίμενα.
Λυπάμαι που το κάνουν, όσοι το
κάνουν, όπου το κάνουν, όταν το κάνουν.
Γνωστοί, άγνωστοι, ανεξαρτήτα από
το φύλο, την ηλικία, τη σχέση τους μαζί σου.
Λυπάμαι.
Θέλει θάρρος να μη σε αγγίζουν
αυτά.
Θέλει γενναιότητα να κάνεις πως
δεν ακούς ή να ακούς και να απαντάς ή να μην απαντάς.
Χαίρομαι που πια ξέρω ποια είμαι.
Χαίρομαι που πια δεν με νοιάζει.
Σήμερα έβαλα το φόρεμά μου και
βγήκα στον κόσμο...
χωρίς κολάν.
Αυτή είμαι.
Κι αυτό που είμαι δεν το αλλάζω
για τίποτα στον κόσμο.
Ακόμα και για πενήντα περίεργες
εκφράσεις προσώπων ή για εκατό αρνητικές φράσεις ατόμων.
Δεν έχουμε ανάγκη τα ζωντανά «like»-μου αρέσει των
άλλων για να είμαστε ο εαυτός μας.
Αυτή είμαι.
Μια χαρά είμαι... και μια χαρά θα
είμαι!
Κι αυτό το μπλε ελεκτρίκ φόρεμα
που για λίγο «φοβήθηκα» μη «βουτήχτηκε» μέσα στα άσχημα σχόλια του κόσμου;
Μια χαρά θα είναι!
Δεν τους ακούει!
Ένα φόρεμα πάντα γνωρίζει πόσο
όμορφο είναι!
Θα φορεθεί και θα ξαναφορεθεί!
Από εμένα!
Με κολάν.
Χωρίς κολάν.
Και χωρίς να «κολλάει» στην
αγένεια του κόσμου.
Γιατί έχω την αίσθηση πως αυτό
είναι... αγένεια.
Μου πήρε χρόνο να αρχίσω να την
αναγνωρίζω κι αυτήν...
Αλλά η φίλη μου η ευγένεια...
και είμαστε φίλες όλη μου τη
ζωή...
με σκουντάει πια... για να μου
θυμίσει... πότε μας επισκέφτηκε για λίγο η αγένεια ή πότε τη συναντήσαμε τυχαία
στο δρόμο...
Και τώρα πια; Την προσπερνάμε...
όταν θέλουμε να την προσπεράσουμε... Την αντιμετωπίζουμε... όταν θέλουμε να την
αντιμετωπίσουμε... Ανάλογα τη διάθεσή μας και τη στιγμή μας...
Αυτή τη στιγμή φοράω ακόμα το
φόρεμά μου... αφού βγήκα στον έξω κόσμο με αυτό και επέστρεψα σπίτι μου.
Σκοπεύω να χορέψω μαζί του...
Ξυπόλητη...
Στο δωμάτιό μου...
Υπάρχει τόση ομορφιά στον
κόσμο...
Εγώ το γνωρίζω...
Το φόρεμά μου το γνωρίζει...
Και μαζί;
Ξορκίζουμε όλα τα αρνητικά και
εκπέμπουμε όλα τα θετικά.
Όσο κακό κάνουν τα άσχημα αυτού
του κόσμου...
Τόσο καλό κάνουν τα όμορφα αυτού
του κόσμου...
Επιμένω.
Και θα επιμένω.
Επιλέγω.
Και θα επιλέγω.
Την καλοσύνη. Την ευγένεια. Την
Αγάπη.
