Μάτια

 

 

Μάτια

 

Μπορεί να είναι άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας... αλλά αν έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά... θα δούμε και, κυρίως, θα αισθανθούμε πως τα μάτια είναι καθρέφτης της ψυχής. Κι έτσι ένας λαγός μπορεί να βλέπει με τα μάτια μιας κουκουβάγιας και μια κουκουβάγια να βλέπει με τα μάτια ενός λαγού.

 

Το θέμα είναι να έχουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα για να μη μας ρίξουν στάχτη σε αυτά... γιατί τότε θα γίνουν όλα κατάμαυρα και μετά δεν θα μπορούμε να δούμε ο ένας τον άλλον. Δεν θα μπορούμε να δούμε τίποτα! Θα μαυρίσουν τότε ακόμα κι αυτά που είναι μπροστά στα μάτια μας! Η κουκουβάγια δεν θα βλέπει τον λαγό και ο λαγός δεν θα βλέπει την κουκουβάγια! Μαύρα μάτια θα κάνουμε να μας δούμε!

 

Ή ακόμα χειρότερα!

 

Ο λαγός να θέλει να βγάλει τα μάτια της κουκουβάγιας και η κουκουβάγια να θέλει να βγάλει τα μάτια του λαγού! Η ακόμα χειρότερα! Όχι να θέλουν μόνο... μα... εξαιτίας της στάχτης... που τους έριξαν άλλοι!... να βγάλουν τα μάτια τους! Ο λαγός της κουκουβάγιας και η κουκουβάγια του λαγού...

 

Και ξέρεις πότε λησμονούνται;

Τα μάτια;

Όχι όταν βλέπονται ή δεν βλέπονται...

Μα τότε!

Μόνο τότε!

 

Όταν ο ένας βγάζει τα μάτια του άλλου αντί να δει την μεγαλύτερη εικόνα. Και για αυτό μας ρίχνουν στάχτη στα μάτια για να μη δούμε τη μεγαλύτερη εικόνα. Λαγοί και κουκουβάγιες να μην αντιληφθούν τι συμβαίνει στο δάσος τους μα να είναι απασχολημένοι με το πώς θα βγάλουν τα μάτια τους μεταξύ τους. Να μην βλέπει κανείς αντί να δούμε όλοι... Το δάσος μας.

 

Με τα μάτια της καρδιάς μας.

 

Αν κοιτάξουμε ο ένας τον άλλον με τα μάτια της καρδιάς... καθαρίζει η στάχτη και γίνεται φλόγα! Αντί η φλόγα μας να γίνει στάχτη... Σε όλα υπάρχει ο νόμος στα μάτια, όμως, όχι... λέει μια παροιμία... Τη φλόγα των ματιών μας δεν μπορεί να τη σβήσει κανείς. Και από αυτήν την φλόγα δεν κινδυνεύει το δάσος... ίσα ίσα... η φλόγα των ματιών μας θα προστατεύσει το δάσος μας...

 

Μόνο...

 

Πρόσεξε!

 

Μην την χάσεις από τα μάτια σου!

 

Την ουσία!

 

Δεν πρέπει να τη χάσουμε από τα μάτια μας!

 

Μπορούμε να φτιάξουμε όλοι μαζί...

 

Λαγοί... Κουκουβάγιες... Άνθρωποι...

 

ένα δάσος...

 

που θα τρίβουμε όλοι τα μάτια μας...

και δεν θα μας γελάνε!

 

Γιατί τα μάτια... πέρα από το ότι είναι παράθυρα ζωής... πέρα από το ότι είναι καθρέφτες ψυχής... λένε πάντα την αλήθεια!

 

Αρκεί να την ακούσουμε

και να τη δούμε!

 

Αν ονειρευτούμε

με τα μάτια

όχι κλειστά

μα ανοιχτά...

 

Μαζί...

 

Το βλέμμα μας διαφορετικό

μα η κατεύθυνση κοινή...

 

Τα μάτια μας διαφορετικά

μα το όραμα κοινό...

 

Ένας κόσμος καλύτερος...

 

Αυτό ζητάνε τα μάτια μας...

Αυτό επιθυμεί η καρδιά μας...

 

Το νιώθεις;

Το βλέπεις;

 

 

 

Ιστορίες Ρυζόγαλου 02.

 

(04.09.2026)

 

Ιστορίες Ρυζόγαλου 02

 

Εσπεριδοειδή.

 

Πορτοκάλια.

Μανταρίνια.

Γκρέιπφρουτ.

 

Και άλλα...

 

Τι κρίμα!

 

Να μου αρέσουν τόσο...

αλλά να μην μπορώ να τα απολαύσω!

 

Ενοχλούν το στομάχι μου...

 

κι έτσι δεν υπάρχουν

τόσο όσο θα ήθελα στη διατροφή μου...

 

Γαλακτοκομικά.

 

Γάλατα.

Γιαούρτια.

Κρέμες.

 

Και άλλα...

 

Τι κρίμα!

 

Να μου αρέσουν τόσο...

αλλά να μην μπορώ να τα χαρώ!

 

Πειράζουν το στομάχι μου...

 

κι έτσι να μην υπάρχουν

όσο παλιά στη διατροφή μου...

 

Και εμφανίζεται αυτό!

 

Ξεχωριστό!

Μοναδικό!

 

Το διάλεξα στην τύχη!

 

Χωρίς να δω τι έχει μέσα!

Χωρίς να το σκεφτώ!

 

Και στην πρώτη κουταλιά...

 

ξέρω...

 

πως αυτό δεν είναι δοκιμή μα εμπειρία...

 

Και στη δεύτερη κουταλιά...

 

νιώθω...

 

πως αυτό δεν είναι στιγμή μα ιστορία...

 

Και στην τρίτη κουταλιά...

 

δεν είναι αλήθεια αλλά μαγεία!

 

Κι όλα αυτά;

 

Με...

 

Ένα... ρυζόγαλο.

 

Το πιο νόστιμο ρυζόγαλο που έχω φάει πότε σε όλη τη ζωή μου!

 

Η γεύση του δεν περιγράφεται!

Η υφή του απλά δεν υπάρχει!

 

Και πάω να κοιτάξω τι έχει μέσα...

 

που το κάνει να είναι τόσο απερίγραπτα νόστιμο!

 

Και τι διαβάζω;!

 

Εσπεριδοειδή!

 

Έχεις φάει πότε ρυζόγαλο με εσπεριδοειδή;

 

Εγώ όχι! Πότε μέχρι τώρα!

 

Και δεν θα φανταζόμουν πότε ούτε καν πως υπάρχει περίπτωση τέτοιου περίεργου συνδυασμού!

 

Και δεν θα φανταζόμουν πότε πως και να υπήρχε... θα μου άρεσε!

 

Εμένα!

 

Αυτός ο ιδιαίτερος συνδυασμός!

 

Κι έχει κομματάκια; Πορτοκάλι; Νεράτζι; Νομίζω πορτοκάλι! Ναι! Πορτοκάλι! Το φαντάζεσαι; Πορτοκάλι! Μα ποιος θα το περίμενε;! Πορτοκάλι μέσα σε ρυζόγαλο! Σίγουρα όχι εγώ! Και να μου αρέσει!

 

Και δεν με πείραξε και στο στομάχι!

 

Αυτό πάλι πώς έγινε!

 

(Κάποιος φούρνος θα γκρεμίστηκε!

Ελπίζω να μη γκρεμίστηκε κανένας φούρνος!

Στους Ανθρώπους που εργάζονται στους φούρνους οφείλονται αυτές οι μοναδικές γευστικές στιγμές!)

 

Θα έπρεπε να με πειράξει για 5 διαφορετικούς λόγους, τουλάχιστον!

 

Αλλά όχι!

 

Εμένα! ΕΜΕΝΑ. Δεν με πείραξε το πορτοκάλι!

 

Που έχω να το φάω κάτι αιώνες!

 

Τι μαγικό ρυζόγαλο είναι αυτό!

 

Δεν με πείραξε ούτε το γαλακτοκομικό μέρος του...

Ούτε το εσπεριδοειδένιο-νεραϊδενιο μέρος του...

 

Χωριστά να με πειράζουν και μαζί όχι...

 

Πώς γίνεται;!

 

Ελαφρύ και πεντανόστιμο!

 

Θέλω να το δοκιμάσει όλος ο κόσμος!

 

Ο μπαμπάς!

Η αδερφή μου!

Τα αδέρφια μου!

Η φίλη μου!

Οι φίλοι μου!

Όλοι!

Και οι μη φίλοι μου!

 

Αυτό είναι εμπειρία ζωής!

 

Να βγω στην πλατεία να το φωνάξω! Στους δρόμους της πόλης!

 

Ελάτε να δοκιμάσετε!

 

Τον πιο περίεργο γευστικό συνδυασμό!

 

Και τώρα δεν το βρίσκω!

 

Ούτε στην ίδια την εταιρεία!

 

Μην καταργήθεις, αγαπημένο μου ρυζόγαλο!

 

Μόλις σε ανακάλυψα!

 

Μην καταργηθείς!

 

Πριν σε γνωρίσω!

Πριν σε γευτώ!

 

Έφερες ξανά το πορτοκάλι στη ζωή μου!

 

Συνδυάζεις όσα μου αρέσουν!

Και τα έφερες σε εμένα χωρίς να με πειράξουν-ενοχλήσουν!

 

Έφερες απλότητα και απαλότητα!

 

Σαν (απαλή) κρέμα τάρτας!

Σαν (απλή) κρέμα τούρτας!

 

Και τώρα δεν σε βρίσκω ξανά... πού είσαι;

 

Ρωτάω για εσένα...

 

Μου είπαν μπορεί... την Τρίτη ή την Πέμπτη...

 

Μπορεί...

 

Μα είναι Παρασκευή!

 

Ποιος περιμένει...

 

Ποιος μπορεί να περιμένει όταν του αρέσει κάτι πολύ!

 

Μετράει ο χρόνος αλλιώς!

 

Θα κάνω υπομονή!

 

Μέχρι να ξανασυναντηθούμε...

 

...

 

Ενώθηκε το λευκό με το πορτοκαλί...

το γάλα με το πορτοκάλι (!) ...

και νιώθω απλά να με καλεί...

η νοστιμιά του πάλι...

 

Ρυζόγαλο σε κεσεδάκι...

Κανέλα επάνω σκόνη...

Τα ενώνω με το κουταλάκι...

Πότε δεν νιώθω μόνη!

 

Και τη στιγμή που γεύομαι...

αργά... μέσα στην κρέμα...

Μήπως την ονειρεύομαι;

Μοιάζει σαν να είναι ψέμα...

 

Της γεύσης η απλότητα...

οι κόκκοι οδηγοί...

Ζωή με απαλότητα...

Αυτή είναι η συνταγή!

 

...

Αυταπάτες;

 

(03.09.2026)

 

Αυταπάτες;

 

Έβλεπα τις απάτες...

Σκεφτόμουν «αυταπάτες»!

 

Ένιωθα κάτι ακίνητο;

Το έκανα αυτοκίνητο!

 

Άκουγα τόση άρνηση!

Σκεφτόμουν «αυταπάρνηση»!

 

Και σε όλη αυτήν την άμυνα;

Απάντηση η αυτοάμυνα!

 

Κι ένας μικρός σκοπός...

έγινε αυτοσκοπός!

 

Να μην είσαι απρόσωπος!

Μα να είσαι αυτοπρόσωπος!

 

Να γίνει η συνείδηση

βαθιά αυτοσυνείδηση!

 

Και το «απλό» συναίσθημα

να γίνει αυτοσυναίσθημα!

 

Να μην είμαι απρόσωπη

μα να είμαι αυτοπροσώπη!

 

Κι αν παρουσιάζομαι;

Να αυτοπαρουσιάζομαι!

 

Κι αν πρέπει να συστήνομαι...

Γενναία να αυτοσυστήνομαι!

 

Χρειάζεται συγκέντρωση...

ζωής αυτοσυγκέντρωση...

 

Μα όχι άλλες τιμωρίες...

ούτε αυτοτιμωρίες...

 

Και όχι άλλη ταπείνωση...

ούτε αυτοταπείνωση...

 

Γιατί να περιορίζομαι;

Δεν θ' αυτοπεριορίζομαι!

 

Μα θα δημιουργώ!

Θ' αυτοδημιουργώ!

 

Και όλη μου η εκτίμηση

θα φέρει αυτοεκτίμηση!

 

Και όχι άλλος έλεγχος...

που γίνεται αυτοέλεγχος!

 

Κι όχι άλλη κριτική...

πόση αυτοκριτική!

 

Θα γράψω βιογραφία...

μια αυτοβιογραφία...

 

για μια διδασκαλία...

αυτοδιδασκαλία...

 

Και θα είναι χωρίς σχέδια

μπορεί και αυτοσχέδια...

 

Γιατί κι αν έχεις σχέδιο;

Λήγει σε αυτοσχέδιο...

 

Και όλο αυτό το ανόητο

που γίνεται αυτονόητο...

 

Έχω μια υποψία...

μοιάζει με αυτοψία...

 

πως οδηγεί σε «τύφλωση»

μπορεί και αυτοτύφλωση...

 

Λαού τραυματισμός...

Αυτοτραυματισμός...

 

Δεν θέλει άλλη συγκράτηση

ούτε αυτοσυγκράτηση.

 

Δεν θέλει πειθαρχία

και αυτοπειθαρχία.

 

Μα θέλει παρατήρηση

και αυτοπαρατήρηση.

 

Πολύτιμη παιδεία

μαζί με αυτοπαιδεία.

 

Και όλη αυτή η απάθεια;

Θα γίνει αυτοπάθεια!

 

Λύση η προσφορά!

Η αυτοπροσφορά!

 

Δεν λέω για θυσία!

Ή για αυτοθυσία!

 

Μιλάω για κατεύθυνση!

Για μια αυτοκατεύθυνση!

 

Αλλάζεις μια πεποίθηση;

Τολμάς με αυτοπεποίθηση;

 

Ψάχνεις για καλλιέργεια;

Για αυτοκαλλιέργεια;

 

Ζητάς τη μόρφωσή σου;

Την αυτομόρφωσή σου;

 

Βλέπεις τη μόλυνσή μας;

Την αυτομόλυνσή μας;

 

Νιώθεις τη διάλυσή μας;

Την αυτοδιάλυσή μας;

 

Θέλει τη διάθεσή μας!

Την αυτοδιάθεσή μας!

 

Θέλει τη δύναμή μας!

Την αυτοδύναμή μας!

 

Αγώνας για κάθε στιγμή!

Αυτόματα! Αυτοστιγμεί!

 

Δεν θέλει κάτι άλλο μόνο το "αυτό"...

Συνδέει τους άλλους με τον εαυτό...

 

Δεν θέλει κάτι άλλο μόνο αυτό...

Φροντίζεις τον κόσμο και τον εαυτό...

 

Η βάση; Η Αυτοφροντίδα.

Η Γη θέλει φροντίδα...

 

Η βάση; Η Αυταγάπη.

Ο κόσμος; Θέλει Αγάπη...

 

...

Ιστορίες Ρυζόγαλου 01. Η Αρχή.

 

(02.09.2026)

 

Ιστορίες Ρυζόγαλου 01.

Η Αρχή

 

Όλα ξεκίνησαν...

όταν πήγα να δω τη Φίλη μου.

 

Ήταν η πρώτη φορά, μετά από πολύ καιρό, που θα την έβλεπα χωρίς τη μικρή της.

 

Πάντα χαιρόμουν να τις βλέπω και τις δύο μαζί!!!

 

Αλλά αυτή η φορά;

 

Θα ήταν αφιερωμένη σε εκείνην.

 

Μόνο σε εκείνην.

 

Δεν το πιστεύαμε!

 

Πώς έχουμε λίγο χρόνο για εμάς!

 

Μπορούσαμε να πούμε τα νέα μας ασταμάτητα!

 

Χωρίς καμία διακοπή!

 

Ξαφνικά τα πιο απλά πράγματα φαίνονται θησαυροί! (Γιατί είναι θησαυροί!)

 

Ήμασταν μόνες μας σε ένα άδειο σπίτι...

 

Μια μίλαγε η μία...

Μια μίλαγε η άλλη...

 

Και οι δύο μας γρήγορα και χαοτικά!

 

Σαν να προσπαθούμε να προλάβουμε να τα πούμε όλα!

Και, ταυτόχρονα, σαν να νιώθουμε πως τελικά δεν θα προλάβουμε να πούμε τίποτα!

 

Πέρασε η ώρα, χωρίς να το καταλάβουμε.

 

Τα μάτια μου είχαν αρχίσει ήδη να κλείνουν...

 

Και λίγο πριν φύγω...

 

μου είπε

 

«Σε παρακαλώ! Μη φύγεις πάλι χωρίς να σε κεράσω κάτι!»

 

Πάντα με κερνούσε κάτι

και πάντα ένιωθε πως δεν με κερνάει τίποτα ή έστω πως δεν με κερνάει αρκετά.

 

Είχα πιει ήδη τσάι παγωμένο... και είχα δοκιμάσει ήδη κι έναν υπέροχο χυμό αχλάδι... που είχε περισσέψει από το παιδικό πάρτι των προηγούμενων ημερών...

 

αλλά ήθελε να μου προσφέρει κι άλλα...

 

«Εντάξει! Σήμερα είναι η ημέρα σου! Θα δεχτώ με χαρά!»

 

Πήγαμε, λοιπόν, μαζί στο ψυγείο...

 

άνοιξε την πόρτα του και μου αποκαλύφτηκε ένας ολόκληρος κόσμος γεύσεων!

 

Μου έδειξε όλα τα καλά του κόσμου!

 

Φρούτα! Χυμούς! Παγωτά!

 

Τυράκια! Αλμύρα! Γλυκά!

 

Για όλα τα γούστα και τις ορέξεις και τις διαθέσεις!

 

Το μάτι μου έπεσε σε κάτι...

που είχα να φάω καιρό... πολύ καιρό...

Το ξεχώρισα, αμέσως, από όλα τα υπόλοιπα...

 

Την ίδια ώρα το έπαιρνε στα χέρια της σχεδόν αδιάφορα για να μου πει...

 

«Έχω κι αυτό το...»

 

«Ρυζόγαλο!» είπαμε μαζί!

 

«Αχ! Αυτό θέλω!» είπα ενθουσιασμένη!

 

«Το είδα με το που άνοιξε η πόρτα των γεύσεων!»

 

Γελάσαμε...

 

Εκείνη πήγε να μου προτείνει κι άλλες δελεαστικές εναλλακτικές νοστιμιές...

 

αλλά εγώ ήξερα τι θέλω! Αυτό! Τίποτα άλλο!

 

Ήθελα το ρυζόγαλο!

 

Άλλο και τούτο!

 

Να διαλέγω ρυζόγαλο από παγωτό! Καλά όλα τα άλλα! Αλλά από παγωτό;;;;; Από ΠΑΓΩΤΟ!

 

Αν, όμως, κάτι έχω μάθει μεγαλώνοντας είναι πως η ζωή είναι μικρή για να σου στερείς τις  χαρές σου... και έχεις σημασία να πηγαίνεις με αυτό που επιθυμείς κάθε στιγμή στο "τώρα" σου. Ακόμα κι αν σε εκπλήσσει ο εαυτός σου, πού και πού! Έχει σημασία να τον ακούς!

 

Και, βλέποντας το γεμάτο λαχτάρα βλέμμα μου, μου έδωσε το ρυζόγαλο...

 

Και ένιωσα ευτυχισμένη...

 

Καθίσαμε...

 

και ανταλλάξαμε λίγα ακόμα νέα ενώ έτρωγα το ρυζόγαλό μου...

 

όσο πιο αργά μπορώ (σπάνιο για εμένα που τρώω απίστευτα γρήγορα!)...

 

για να το απολαύσω...

 

Και, ταυτόχρονα, για να απολαύσω τη στιγμή με τη Φίλη μου!

 

Σαν να θέλω να αργήσω-να κρατήσω αυτό που συμβαίνει έξω μου κι αυτό που αισθάνομαι μέσα μου...

 

Αυτό είναι η ευτυχία...

 

Θα έφευγε...

 

όχι η ευτυχία!

 

Εκείνη! Θα έφευγε...

 

Για μέρες...

 

Το ψυγείο θα έπρεπε να αδειάσει πριν φύγει...

 

Με ρωτούσε ανάμεσα στα νέα μας αν θέλω και κάτι άλλο...

 

Αλλά για εμένα; Αυτό το ρυζόγαλο... Αυτή η στιγμή... ήταν ό,τι ακριβώς χρειαζόμουν...

 

Εξάλλου...

 

Σπάνια τρώω το βράδυ...

 

Και σε αυτήν την μικρή εξαίρεση ζωής... ήθελα κάτι απλό, νόστιμο, ελαφρύ...

 

Με γύρισε πίσω στον χρόνο αυτό το ρυζόγαλο...

 

χωρίς, όμως, να χάσω ούτε ένα μικρούτσικο σημείο από το παρόν μας!

 

Ευτυχισμένη...

 

Ένιωθα... Ευτυχισμένη...

 

Πόσο περήφανη ήμουν για εκείνη!

 

Πόσο είχε εξελιχθεί!

 

Πάντα ήταν ώριμη!

 

Μα τώρα;

 

Ακόμα πιο ώριμη από ώριμη!

 

Και πόσο όμορφη... ολοκληρωτικά όμορφη!

 

Πόσο συγκινητική η πορεία της!

 

Πόσο ξεχωριστή η διαδρομή της!

 

Και τι ωραία που διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας!

 

Αχ, και θα έκανα τόσο καιρό να τη δω!

 

Ταξίδευε...

 

Αγκαλιαστήκαμε...

 

Τι Δώρο ήταν για εμάς αυτή η δική μας ημέρα...

 

Και έφυγα...

 

με μια απαλή γεύση ζωής μέσα μου...

 

Σαν τη γεύση του ρυζόγαλου...

 

Και μου έμεινε...

 

για μέρες...

 

αυτή η γεύση του ρυζόγαλου...

 

αφού από εκείνη την ημέρα άρχισα να αναζητάω και να δοκιμάζω τα ρυζόγαλα της Αθήνας...

 

Νομίζω μέχρι να την ξαναδώ;

 

Εκείνη θα έχει να μου διηγηθεί εμπειρίες καλοκαιρινές...

Κι εγώ να τις μεταφέρω αποχρώσεις ρυζογαλένιες...

 

Μου άνοιξε μια καινούργια γευστική πόρτα!

 

Κι αν θεωρείται ή θεωρείτε...

 

το ρυζόγαλο...

 

απλό... άχρωμο... άγευστο...

 

αδιάφορο;

 

Σας βεβαιώνω!

 

Πότε δεν περίμενα ένα ρυζόγαλο να έχει τόσο πολλές διαφορετικά ενδιαφέρουσες εκδοχές!

 

Και ποιος θα το περίμενε από εμένα!

 

Που ποτέ δεν διάλεγα τα ρυζόγαλα!

 

Πάντα διάλεγα τις κρέμες!

 

Κι όταν λέω πάντα; Το εννοώ!

 

ΠΑΝΤΑ.

 

Πού να το ήξερε η Φίλη μου!

 

Πως όταν άνοιξε την πόρτα του ψυγείου της,

 

ταυτόχρονα, άνοιξε την πόρτα, για εμένα, στον κόσμο του ρυζόγαλου...

 

Γιατί όταν ανοίγει μια πόρτα;

 

Μπορεί να ανοίγουν κι άλλες πόρτες μέσα από αυτήν... αρκεί να τις δεις και να πας προς αυτές...

 

Όλα ξεκίνησαν, λοιπόν...

 

Όταν πήγα να δω τη Φίλη μου...

 

Και με κέρασε ένα... ρυζόγαλο.

 

Και σε αυτό το λευκό μικρό κεσεδάκι...

 

χώρεσε όλο το λευκό της ψυχής...

 

και αισθάνθηκα...

 

ευτυχία... πασπαλισμένη με κανέλα.