Σπίτι

 

(13.07.2026 Δευτέρα)

 

Σπίτι

 

Πρώτα άπλωσα το πλυντήριο (που το είχα βάλει πριν καμία ώρα).

 

Μετά σφουγγάρισα το δωμάτιο-γραφείο (εκτός από το σημείο που ήταν ξαπλωμένος ο γατούλης... αυτό δεν σφουγγαρίστηκε!).

 

Ύστερα γέμισα παγάκια το κουτί στην κατάψυξη για όλους, έβαλα νερό στις παγοθήκες για να φτιαχτούν καινούργια παγάκια, άλλαξα το νερό στα τρία μπολάκια των γατιών και έριξα δύο-τρία παγάκια σε καθένα τους (μήπως και καταφέρω να δροσίσω ό,τι δεν γίνεται να δροσιστεί με τίποτα).

 

Έπειτα καθάρισα όλο το μπάνιο, μάρμαρα, καθρέφτης, πλακάκια... όλα... Μόνο τη μπανιέρα δεν έκανα... σκέφτηκα να την αφήσω για αργότερα, αφού τελειώσουν τα σφουγγαρίσματα. (Ούτε που ξέρω πόση ώρα μου πήρε αυτό το στάδιο!)

 

Μετά καθάρισα τις άμμους των γατιών... (ενώ  η μία γατούλα με κυνηγούσε, γύρω γύρω!).

 

Άφησα μια μικρή σακουλίτσα σκουπίδια έξω από την πόρτα στο πλάι για να την κατεβάσω σε λίγο...

 

Ξεσκόνισα, σκούπισα, σφουγγάρισα σαλόνι, χολ, διάδρομο... (και η μέση μου ήδη άρχισε να παραπονιέται!).

 

Έπειτα η κουζίνα, αυτή έγινε πιο βιαστικά, δεν προλάβαινα, σε λίγο θα μαζευόμασταν όλοι (και είχε αρχίσει πια να πονάει κι ο ένας μου ώμος... αυτή είναι καινούργια προσθήκη στον πόνο! Κάτι θα έκανα απότομα, αυτές τις μέρες!)

 

Έβγαλα όλα τα σκουπίδια... και πήγα να τα ενώσω με αυτά τη μικρή σακουλίτσα που είχα βγάλει πιο πριν... για να τα κατεβάσω όλα μαζί... και δεν την έβρισκα πουθενά... (πήγα να χαρώ πως με βοήθησε κάποιος μη από μηχανής Άνθρωπος αλλά μετά συνειδητοποίησα πως ασυναίσθητα ήμουν εγώ η ίδια που το είχα κάνει... μόνη μου με είχα βοηθήσει...)

 

Κατέβηκα κάτω (ενώ τα γόνατά μου γκρίνιαζαν!) και πέταξα ό,τι ήταν να πεταχτεί (πιθανότατα, θα ήθελα να πετάξω και μερικές αόρατες σακούλες που κουβαλάω σαν βάρος και όλο το αναβάλλω... αλλά είπα, για μια ακόμα φορά, να τις αφήσω για άλλη μέρα αυτές...)

 

Ανέβηκα. Τάισα τα γατάκια... (και εμφανίστηκε και η τρίτη γατούλα που ήταν κρυμμένη όλη την ημέρα, δεν αντέχει τη ζέστη όπως κι εγώ, της αρέσει η ησυχία της όπως κι εμένα και πάει και κρύβεται, εγώ δεν κρύβομαι... αλλά αν χωρούσα στις κρυψώνες της, ποιος ξέρει;, μπορεί να το έκανα!)

 

Έγινε και η μπανιέρα (εδώ πια έδωσαν  ρεσιτάλ τα πιασίματα σε όλο το σώμα μου!)

 

και έκανα έναν γύρο στο σπίτι για να δω πως είχαν γίνει όλα...

 

Έτσι όπως περνούσα... άγγιξα για λίγο το πιάνο... χωρίς να το καταλάβω... στιγμιαία φτερούγισε η καρδιά μου... έστριψα το βλέμμα για λίγο... και είδα τα ταλαιπωρημένα χέρια μου...

 

Εξουθενωμένη πήγα στο δωμάτιο με τα δικά μου πράγματα. Πόση δουλειά έχει να γίνει και εδώ! Πόσο καθάρισμα! Πόσο ξεκαθάρισμα!

 

Θα χρειαστούν μέρες, εβδομάδες μπορεί και μήνες...

 

Κάθισα στο πάτωμα.

 

Τα πράγματά μου...

 

Τετράδια, χαρτιά, βιβλία, αρκουδάκια, αντικείμενα, σκηνικά...

 

Τα κοίταξα.

 

Γιατί τα αφήνω πάντα τελευταία;

 

Με κοίταξα.

 

Γιατί με αφήνω πάντα τελευταία;

 

...

 

Σαν να με άκουσαν εμφανίστηκαν τρία γατάκια και κάθισαν μαζί μου στο δωμάτιο.

 

Η μία γατούλα ανέβηκε ψηλά στη βιβλιοθήκη.

Η άλλη γατούλα ανέβηκε ψηλά στο δέντρο τους.

Και ο γατούλης ξάπλωσε στο κέντρο του πατώματος.

 

Με νιώθουν... Με καταλαβαίνουν...

 

Όσο τις νιώθω και τις καταλαβαίνω κι εγώ...

 

Πότε δεν κατάλαβα γιατί λένε σαν αρνητικό ότι θα ζήσεις με γάτες τη ζωή σου... σαν... "απειλή" μοναξιάς!

 

Άλλο και τούτο!

 

Τη συντροφιά να τη λες μοναξιά!

 

Άλλη μοναξιά είναι αυτή που "τρώει" τους ανθρώπους...

 

Σηκώθηκα.

 

Το ότι με αφήνω τελευταία δεν σημαίνει πως δεν έχω κι άλλες δυνάμεις για εμένα...

 

Και ξεκίνησα να φτιάχνω τη βιβλιοθήκη μου...

 

...

 

Εξάλλου, είναι από πού θα μετρήσεις...

 

Μπορεί να μηδενίστηκε το χρονόμετρο...

 

Και να ξεκινάμε από την αρχή...

 

Κι αυτό που μοιάζει τελευταίο; Να είναι πρώτο...

 

Ή μπορεί να μην υπάρχουν πρώτα και τελευταία... και απλά να προχωράνε όλα μαζί!

 

Μπορεί να μην υπάρχουν πρώτοι και τελευταίοι... και απλά να περπατάμε όλοι μαζί!

 

Αρκετά νομίζω με τους προβληματισμούς-παραλληλισμούς...

 

Σκέφτηκα...

 

συνεχίζοντας με τα βιβλία , ξεσκονίζοντας φιλοσοφία...