Μ Μ

 (12.05.2026)

 

 

Για να ανταγωνιστώ ένα αρσενικό ποντίκι,

με έφτιαξαν ένα θηλυκό σκυλί...

Ποιος να σταθεί απέναντι στον Μίκυ;

Αν όχι ένα ανθρωπόμορφο φιλί;

 

Γεννήθηκα, λοιπόν, άνθρωπος-ζώο,

κι η ράτσα μου ήταν γαλλικό κανίς...

Δεν ξέρω αν είχα ή έχω καθαρό μητρώο,

μα ξέρω...

πως δεν με νοιάστηκε πότε κανείς...

 

Δούλευα σε ένα κέντρο νυχτερινό,

διασκέδαζα τον κόσμο τραγουδώντας,

το μόνο που ήθελα ήταν κάτι αληθινό,

χόρευα συχνά ζαρτιέρες φορώντας...

 

Σιγά σιγά,

τα αυτιά μου έγιναν σκουλαρίκια,

η μύτη μου... ανθρώπινο κουμπί...

Έμειναν οι άνθρωποι και τα ποντίκια.

Στα χέρια μου βραχιόλια έχουν μπει...

 

Μα σύντομα έπεσα θύμα

μιας ανελέητης λογοκρισίας...

Δεν με ήθελαν να είμαι τόσο "χύμα",

θύμα, λοιπόν, γνωστής υποκρισίας.

 

Είναι κοντό το φόρεμά μου; Δείτε!

Το έκαναν μακρύ με μια γραμμή!

Και τι ενοχλεί το εξώπλατο, για πείτε...

Βάλαν μανίκια μη φανεί ούτε σπιθαμή.

 

Κι από τραγουδίστρια έγινα δασκάλα!

Και όχι μόνο! Με έκαναν και γραμματέα!

Νοικοκυρά και μπέιμπι σίτερ και πόσα άλλα!!!

Ό,τι τους έμοιαζε "σοφή" και "έξυπνη" ιδέα!

 

Είναι γνωστό πως τότε μόνο είσαι σοβαρή!

Το μακιγιάζ σου όταν λιγοστεύει!

Και πότε μια γυναίκα είναι σεμνή;

Μα, φυσικά, όσο λιγότερο χορεύει...!

 

Και την ελεύθερη τη φύση μου, την έσβησαν με γόμα!

Και το προκλητικό για εκείνους... κάναν παθητικό.

Μα εγώ ήμουν κι είμαι ο εαυτός μου ακόμα!

Δεν σβήνεται έτσι εύκολα το επαναστατικό!

 

Κι αν μου έκλεψαν όλα μου τα κοσμήματα...

σαν δείγμα, και καλά, ανηθικότητας...

κι αν με έσπρωχναν σε όλα μου τα βήματα,

για γεύση-αίσθηση γελοίας ανωτερότητας...

 

Αν ξέρεις το όνομά μου έχω επιζήσει,

σημαίνει κέρδισα τον πόνο και τον χρόνο...

Όσα είπα, έκανα, ένιωσα, έχω ζήσει...

για τίποτα από αυτά δεν μετανιώνω...

 

Το είπε κι η Πιάφ πολύ μετά,

σε ένα απ' τα τραγούδια της τα κάπως τελευταία...

Δεν μετανιώνω για τις αναμνήσεις μου-φωτιά...

Δεν μετανιώνω για τα άσχημα ούτε για τα ωραία...

 

Ζήσαμε μαζί την ίδια εποχή...

κι ας ήμασταν τόσο διαφορετικές...

Ήμασταν και οι δύο ήλιος και βροχή...

και είχαμε ζωές ανατριχιαστικές...

 

Είμαι γυναίκα, είμαι κορίτσι, είμαι παιδί,

κόμικ, καρτούν, ταινία, σχέδιο κινούμενο...

Σε πόσα μέρη με είδες, με έχεις δει;

Κι αν με ρωτάς ποιο είναι το ζητούμενο...

 

Είμαι ακόμα ζωντανή κι ας μην έχω ανάσα...

Είμαι Άνθρωπος... κι ας μην έχω καρδιοχτύπι...

Δεν θα πεθάνω πότε! Δεν θα βρεθώ σε κάσα!

Είμαι αθάνατη! Κι αυτό... φέρνει χαρά ή λύπη;

 

Είμαι γυναίκα σύμβολο... σας έχω επηρεάσει.

Είμαι διάσημη, ασπρόμαυρη μα και χρωματιστή.

Ευέλικτη σε κάθε μόδας τάση.

Το στυλ μου πώς και πόσο έχει ζωγραφιστεί...

 

Και το όνομά μου; Η ταυτότητά σας.

Ρόλο καθρέφτη έπαιζα διαρκώς.

Η ύπαρξή μου; Η οντότητά σας.

Με επιθυμούσαν όλοι διακαώς.

 

Είμαι η Μπέτι... η Μπέτι Μπου.

Και έχω μέσα μου του κόσμου όλους τους ήχους.

Είμαι η Μάρι... η Μάρι Λου.

Που γράφω τώρα αυτούς εδώ τους στίχους.

 

Είμαστε το ίδιο πρόσωπο

κι αυτό δεν είναι απρόσωπο.

Είμαστε το ίδιο δάκρυ,

μαζί τη βρίσκουμε την άκρη.

Και μοιάζουμε, ταιριάζουμε,

με μια φωνή, αλλάζουμε.

Είμαστε το ίδιο γέλιο,

σαν ζωντάνο θεμέλιο.

Γυναίκες του κόσμου, εξελισσόμαστε...

Εκεί που όλες μας συναντιόμαστε.

Χανόμαστε; Βρισκόμαστε...

εκεί που "ένα" γινόμαστε.

 

Γράφω τώρα αυτούς τους στίχους.

Είμαι η Μάρι... η Μάρι... Λου.

Έχω μέσα μου του κόσμου όλους τους ήχους.

Είμαι η Μπέτι... η Μπέτι... Μπου.

 

Μαριλού-Μπέτι Μπου