Θυμάμαι εκείνον τον Φίλο μου...

 

(11.07.2026 Σάββατο)

 

Θυμάμαι εκείνον τον Φίλο μου...

 

Θυμάμαι εκείνον τον Φίλο που τον εκτιμούσα και τον Αγαπούσα... τώρα έχω πολλά χρόνια να τον δω... αλλά ξέρω ότι αν τον συναντούσα, αν τον συναντήσω, η εκτίμηση και η Αγάπη είναι ακόμα εδώ, αμοιβαία και Αληθινή.

 

Σε μια συζήτησή μας, λοιπόν, μου έλεγε πως εκείνος πίστευε πως έπρεπε να βρω έναν τρόπο να είμαι «με το ένα πόδι μέσα στο «σύστημα» και με το άλλο πόδι έξω από αυτό».

 

Η συζήτησή μας ήταν σε σχέση με τον καλλιτεχνικό χώρο.

 

Εκείνος δεν είχε καμία σχέση με τον καλλιτεχνικό χώρο.

 

Εγώ υποτίθεται πως είχα σχέση με τον καλλιτεχνικό χώρο.

 

Εννοούσε, λοιπόν, ο Φίλος μου, βγάζοντας συμπεράσματα μάλλον από το δικό του εργασιακό πλαίσιο, το να κάνω και καλλιτεχνικές δουλειές που δεν με «εκφράζουν»... γιατί αυτό ίσως να πίστευε αυτός πως είναι το «πρόβλημα».

 

(Εδώ γελάμε κάποιοι, αν όχι όλοι, που βιώσαμε, τον καλλιτεχνικό χώρο...)

 

«Ωραία, λοιπόν...» του απάντησα.

 

«Τι σημαίνει αυτό το με το ένα πόδι μέσα και το άλλο πόδι έξω;» τον ρώτησα...

 

«Ας το συζητήσουμε... Θέλω να σου κάνω μερικές ερωτήσεις... και θέλω να μου απαντήσεις ειλικρινά...»

 

Πήρα μια ανάσα τον κοίταξα βαθιά στα μάτια και ξεκίνησα

 

«Θα μου έλεγες να κοιμηθώ με έναν σκηνοθέτη για να πάρω τον ρόλο;»

 

«Μα...» πήγε να πει ο Φίλος μου.

 

«Απάντησέ μου σε αυτό που σε ρωτάω... Θα έλεγες σε κάποιον-κάποια να κοιμηθεί με έναν σκηνοθέτη για να πάρει έναν ρόλο;»

 

Κούνησε αρνητικά το κεφάλι.

 

«Εννοείται πως όχι...»

 

Ξαναπήρα ανάσα και το βλέμμα μου δεν έφευγε στιγμή από το δικό του...

 

«Θα μου έλεγες να μείνω κάπου που γίνεται κυριολεκτικά κακοποίηση; Για παράδειγμα, σε βρίζουν κάθε μέρα ή σε υποτιμάνε κάθε μέρα ή σε χτυπάνε κάθε μέρα ή...»

 

«Μα...»

πήγε να πει ο Φίλος μου

 

«Σε παρακαλώ, απάντησε σε αυτό που σε ρωτάω...»

 

«Όχι...» είπε και κατέβασε το κεφάλι.

 

Περίμενα να ξανασηκώσει το βλέμμα του, να διασταυρωθεί με το δικό μου και μετά συνέχισα

 

«Θα μου έλεγες να μείνω κάπου που η κακοποίηση δεν γίνεται σε εμένα αλλά γίνεται στον διπλανό μου; Να βρίζουν, να υποτιμούν, να χτυπάν τον δίπλα μου; Ή άλλο παράδειγμα, σεξουαλική παρενόχληση να συμβαίνει ακριβώς δίπλα μου την ώρα της πρόβας;»

 

«Μα...»

 

πήγε να πει πάλι αλλά είδε το βλέμμα μου που ήθελε απλά μια απάντηση και συνέχισε μόνος του

 

«Όχι, όχι... εννοείται πως όχι...»

 

Τον κοίταζα στα μάτια. Είχε σημασία για εμένα να τον κοιτάζω στα μάτια.

 

«Αυτό το ένα πόδι μέσα και το άλλο πόδι έξω... που λες με τέτοια άνεση και απλότητα... Αυτό το ένα πόδι μέσα; Σε αυτά είναι μέσα! Σε αυτά και σε άλλα... Αυτό το ένα πόδι μέσα στο «σύστημα» έχει κόστος... Και άκου κι αυτό... Αυτός που θα κοιμηθεί για να πάρει τον ρόλο; Μπορεί τελικά να μην του τον δώσουν καν... Μπορεί να μην δοθεί το "αντάλλαγμα" που κάποιοι του "έταξαν". Και... Αυτός που τον βρίζουν και τον υποτιμάν καθημερινά; Μπορεί αυτή να είναι η τελευταία φορά που θα συμμετέχει σε κάτι καλλιτεχνικό, μπορεί, πιθανότατα, να παρατήσει την τέχνη του. Αυτός που τον εξαντλούν ψυχολογικοσωματικά μπορεί να καταρρεύσει κυριολεκτικά και να τρέχει στα νοσοκομεία. Αυτός που τον παρενόχλουν σεξουαλικά μπορεί ξαφνικά να βγάλει αυτοάνοσο. Αυτός που...»

 

«Κατάλαβα...» μου είπε μα αυτή τη φορά χωρίς να ακουστεί κανένα «Μα...»

 

«Εγώ πάλι... δεν κατάλαβα. Αλήθεια σου το λέω. Δεν κατάλαβα... Τι σημαίνει αυτό το ένα πόδι μέσα και το άλλο έξω; Είτε μου το λες εσύ, είτε άλλοι, είτε κάποτε μπορεί να μου το είπε ακόμα και ο ίδιος ο εαυτός μου... Τι σημαίνει αυτό όταν το λέμε; Το «με το ένα πόδι μέσα» δεν είναι κάτι αφηρημένο... είναι κάτι συγκεκριμένο... ούτε είναι κάτι ιδανικά μη ιδανικό... έτσι όπως θα το θέλαμε να είναι... ότι και καλά... εντάξει... πού και πού... ή ακόμα και συχνά ή ακόμα και συνέχεια... θα κάνεις κάτι που, εντάξει, σιγά τι έγινε, πώς κάνεις έτσι, δεν σε πολυεκφράζει... Το... με το ένα πόδι μέσα και με το άλλο έξω... σημαίνει πολλά παραπάνω από όσα μπορούν να ειπωθούν... και τα ξέρει ο καθένας για τον εαυτό του... και, παρόλα αυτά, συνεχίζουν να το λένε οι άνθρωποι...  Μου το λες εσύ! Εσύ! Που είσαι τόσο έξυπνος και έχεις και ενσυναίσθηση... και το λες σε εμένα... που με ξέρεις τόσο καλά!... και που νοιάζεσαι για εμένα... και, παρόλα αυτά, μου το λες... έτσι... απλά και εύκολα... σαν να μην είναι κάτι σημαντικό... σαν να είναι κάτι που οφείλω να ξεπεράσω... σαν να είναι κάτι που είναι δικό μου θέμα για να το προσπεράσω... σαν να είναι κάτι σε ένα πλαίσιο «φυσιολογικό» ή «κανονικό»... αλλά αν με βίωνες να είμαι «με το ένα πόδι μέσα»... η άποψή σου είμαι σίγουρη, πρόσεξέ με, δεν το νομίζω μα για εσένα είμαι σίγουρη, πως θα ήταν διαφορετική...»

 

«Μα...»

 

Πήγε να πει...

 

Και δεν είπα κάτι...

 

Ήταν άλλο «Μα...» αυτή τη φορά.

 

"Μα... ριλού..."

 

και επανέλαβε το όνομά μου όλο μαζί... χωρίς να κάνει παύση...

 

«Μαριλού...»

 

Με κοίταζε όπως δεν με είχε κοιτάξει πότε πριν... χωρίς να ξέρω καν τι σημαίνει...

 

«Τι άνθρωπος είσαι...!»

 

είπε...

 

«Δεν σου τα είπα για να μου πεις τι άνθρωπος είμαι... δεν ξέρω γιατί σου τα είπα... Συνήθως, δεν αρχίζω να μιλάω για αυτά γιατί μετά δεν μπορώ να σταματήσω... το «με το ένα πόδι μέσα και με το άλλο έξω» είναι μια τραμπάλα... μια επικίνδυνη, χαλασμένη, τραμπάλα... και δεν μπορείς να ισορροπήσεις σε μια σπασμένη τραμπάλα... κι όσο κι αν μου αρέσουν τα παιχνίδια... σε αυτό το παιχνίδι δεν θέλω να πάρω μέρος... ακριβώς επειδή δεν είναι παιχνίδι... είναι πραγματικότητα... είναι ζωή... και με τις ζωές; Δεν παίζουμε. Στο «τσαφ, τσουφ, το τρενάκι περνά», είναι ένα ποιηματάκι-παιχνίδι με σκοινάκι-λάστιχο μάλλον δεν θα το ξέρεις, λες, ενώ χοροπηδάς μέσα και έξω από το σκοινάκι, «μέσα, έξω, μέσα...»... «πατά!» και πατάς το σκοινί. Το μέσα-έξω-μέσα σε έναν αδίστακτο και χωρίς ανθρωπιά χώρο καταλήγει με κάτι που πατιέται... μπορεί να είναι, για παράδειγμα, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια... ή πολλά άλλα... πάντως... καταλήγει με κάποιον πατημένο... και, αυτός ο κάποιος πιθανότατα θα είσαι εσύ ή αν δεν είσαι εσύ... θα είναι ο διπλανός σου. Κι αν σε πονάει και ο διπλανός σου σαν να είσαι εσύ... δεν γίνεται... απλά δεν γίνεται... Εσύ λες και μέσα και έξω. Εγώ λέω ούτε μέσα ούτε έξω. Το μέσα-έξω από κάτι είναι σαν να γυρνάει η ζωή σου γύρω από κάτι. Μα δεν με ενδιαφέρει αυτό το «κάτι» για να είναι η ζωή μου μέσα, έξω ή να γυρνάει η ζωή μου γύρω από αυτό. Είμαι και με τα δύο πόδια μου εδώ. Κοίταξέ με. Εδώ. Περπατάω τον δικό μου δρόμο. Αυτό ήθελα πάντα. Δεν σημαίνει πως τα καταφέρνω έτσι όπως θα ήθελα. (Και λυπάμαι για αυτό...). Το αντίθετο θα έλεγα, μάλλον δεν τα καταφέρνω. (Και ξέρω πως μπορεί κι εσύ να λυπάσαι για αυτό κι, ίσως, για αυτό να μου τα λες αυτά ψάχνοντας απεγνωσμένα μια λύση για εμένα αλλά δεν είναι αυτή η λύση μου και δεν οφείλεις έτσι κι αλλιώς εσύ να μού βρεις καμία λύση!). Απέχω πολύ από αυτό που θα ήθελα, από αυτό που θέλω! Αλλά δεν είμαι χωρισμένη σε δύο κόσμους. Είμαι ενωμένη και ολόκληρη σε έναν κόσμο... και προσπαθώ τίμια, ειλικρινά, με Αγάπη στην καρδιά μου, με Αλήθεια στο βλέμμα μου, με το ταλέντο μου, με τις ιδέες μου... και για αυτό... δεν λυπάμαι... χαίρομαι...  προχωράω με αυτό που είμαι... στον δικό μου μοναδικό, ξεχωριστό δρόμο..."

 

Τον είδα να δακρύζει...

 

Ήταν η μοναδική φορά στη ζωή μου που τον είδα να δακρύζει...

 

και μετά η συζήτηση μας... οδηγήθηκε αλλού...

 

Είμαι τόσο σίγουρη για αυτόν τον Φίλο μου...

 

πως και τώρα να τον δω...

 

θα νιώθω όπως τότε...

 

Αγάπη.

 

Ήμασταν δύο διαφορετικοί κόσμοι...

 

μα μέσα από τις συζητήσεις μας;

 

Αισθανόμασταν και οι δύο πως μαθαίνουμε τον κοινό μας κόσμο και πως γινόμασταν και οι δύο καλύτεροι Άνθρωποι...

 

Και με πόσους Ανθρώπους συζητάμε πραγματικά, μιλάμε, ακούμε, μοιραζόμαστε, προβληματιζόμαστε και μετακινούμαστε-αλλάζουμε μέσα από τις συζητήσεις μας;

 

Αυτός ο Φίλος μου...

 

Στη δική μου ζωή...

 

ήταν ένας τέτοιος Άνθρωπος...

 

Να είσαι καλά, Φίλε μου, όπου κι αν είσαι...

 

Να είσαι καλά...