Ο αγώνας

Όλοι ξεκινάμε και όλοι τερματίζουμε στον αγώνα τρεξίματος της ζωής... Και υπάρχουν μετάλλια για όλους... Και για αυτούς που πήγαν όλο τον δρόμο τρέχοντας και για αυτούς που μια έτρεχαν και μια περπατούσαν ανάλογα με τις δυνάμεις τους και για αυτούς που κουράστηκαν και πήγαν όλο τον δρόμο περπατώντας, με αργό ή γρήγορο περπάτημα, και για αυτούς που σταμάτησαν κάπου και αποφάσισαν να αλλάξουν κατεύθυνση και για αυτούς που κάθισαν κάτω σε ένα σημείο και αποφάσισαν να μείνουν εκεί και για αυτούς που, κάπου κάπου, έπεσαν... και για αυτούς που, κάπου κάπου, τραυματίστηκαν... και για αυτούς... και για αυτούς... και για αυτούς... και για όλους... Γιατί το ωραίο με αυτόν τον αγώνα είναι πως μπορεί να έχει γραμμή εκκίνησης και γραμμή τερματισμού... μα η διαδρομή δεν είναι ίδια για όλους... και άλλος πάει από το βουνά και άλλος από τα ποτάμια... και άλλος περνάει γέφυρες και άλλος σκαρφαλώνει τοίχους... και άλλος μαζεύει πετραδάκια και άλλος κοχύλια... και άλλος κολυμπάει με τα ψάρια και άλλος πετάει με τα πουλιά... μα όλοι μα όλοι μα όλοι... τρέχουμε μαζί... την διαφορετική μας διαδρομή... στον ίδιο δρόμο και στον ίδιο αγώνα... χωρίς νούμερα και χωρίς αριθμούς... Σαν άνθρωποι... Με τα διαφορετικά μας ονόματα... μα με τα κοινά μας στοιχεία... που ανάμεσα στα τέσσερα στοιχεία της Φύσης, λάμπουν και ξεχωρίζουν... Και κάπου εκεί μεταξύ φωτιάς και νερού, μεταξύ αέρα και γης... Η ανθρωπιά μας και η αγάπη μας φωτίζει, κυλάει, αναπνέει και φυτρώνει...

Πώς θα συνεχίσω;

Έχει σημασία να είναι αληθινό.
Αυτό που συμβαίνει, έχει σημασία πραγματικά να συμβαίνει.
Αυτό που υπάρχει, έχει σημασία πραγματικά να υπάρχει.
Πότε γεννήθηκε αυτή η απεγνωσμένη ανάγκη μου για το απτό δεν το κατάλαβα.
Ίσως βαρέθηκα να ζω στις καταστάσεις του μυαλού μου.
Αν και αγαπάω τόσο πολύ την φαντασία... δεν αντέχω πια να καταπίνει την πραγματικότητα.
Ή ίσως κουράστηκα από τις ζωντανές καταστάσεις που έγιναν καπνός.
Αν και λατρεύω την πραγματικότητα δεν αντέχω πια να σκοτώνει την φαντασία.
Εξάλλου, δεν πιστεύω ότι πρέπει να επιλέξω ανάμεσα στα δύο.
Μπορεί αυτοί οι δύο δρόμοι κάπου να ενώνονται.
Φαντασία και πραγματικότητα μπορούν να γίνουν ένα.
Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν μπορώ να παραιτηθώ από την πραγματικότητα.
Την έχω ανάγκη.
Την χρειάζομαι για να συνεχίσω.
Ούτε μπορώ να αφήσω την φαντασία.
Αυτά που πρέπει να αφήσω είναι εκείνα τα σημεία της φαντασίας που μου απαγορεύουν να ζήσω και εκείνα τα σημεία της πραγματικότητας που μου απαγορεύουν να φαντάζομαι.

Ζω;

Ζω στο κεφάλι μου... Ο κόσμος της φαντασίας μου έχει περισσότερο ενδιαφέρον από τον πραγματικό κόσμο... Όμως πρέπει να αρχίσω να πατάω στη γη χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να θυσιάσω τα φανταστικά μου εδάφη, τους φανταστικούς μου ουρανούς. Απλά πρέπει να σταματήσω να ζω μόνο εκεί. Δεν μου κάνει καλό. Πρέπει να βρω τρόπο να αποχτήσω επαφή με την πραγματικότητα. Απλά φοβάμαι τον πόνο με τον οποίο επιβάλλεται να έρθω αντιμέτωπη. Δημιούργησα τους φανταστικούς μου κόσμους... Για αυτόν τον λόγο. Για να μην πονάω. Και ξέρω πως αν ανοίξω την πόρτα της πραγματικότητας ο πόνος είναι ο πρώτος που θα με επισκεφτεί. Όμως δεν γίνεται αλλιώς. Δεν είναι δυνατόν να ζω μόνο μέσα στο κεφάλι μου. Δεν μπορώ να υπάρχω μόνο στις σκέψεις μου και μόνο στα όνειρά μου. Δεν θέλω να καταστρέψω τις σκέψεις. Δεν θέλω να σκοτώσω τα όνειρα. Θέλω και τα όνειρα και τις σκέψεις. Θέλω όμως και την αληθινή ζωή. Αυτήν που συμβαίνει τώρα εδώ. Θέλω να έχω την επιλογή. Να ζω και εδώ και εκεί. Να μπορώ να επιλέγω κάθε στιγμή. Τώρα φοβάμαι. Πως αν γυρίσω στην πραγματικότητα θα χάσω την φαντασία. Μα ο άνθρωπος που ζει και εδώ και εκεί είναι ο πραγματικά γενναίος. Και δεν θέλω να είμαι δειλή. Δεν θέλω να είμαι μόνο φανταστικά γενναία. Δεν θέλω να βρίσκομαι μόνο εκεί. Να αναπνέω και να εξελίσσομαι μόνο φανταστικά... Πρέπει να βρω τρόπο να αναπνεύσω με τους πραγματικούς ανθρώπους... Σε αυτόν τον κόσμο... Και δεν είναι καθόλου εύκολο... Εδώ τίποτα δεν με εκφράζει... Τίποτα δεν με αγγίζει... Τίποτα δεν με συγκινεί... Και εγώ έχω ανάγκη από αυτά που μας εκφράζουν και μας αγγίζουν και μας συγκινούν... Αλλά αν δεν υπάρχει πραγματικότητα δεν υπάρχει και φαντασία... Αν αφήσω να μου γλιστρίσει η πραγματικότητα μαζί της θα γλιστρίσει και η φαντασία... Αν καταστραφεί ο πραγματικός κόσμος δεν θα υπάρχει και ο φανταστικός... Το σώμα μου εδώ κατοικεί. Και αν δεν υπάρχει φαντασία δεν υπάρχει πραγματικότητα. Αν καταστραφεί ο φανταστικός μου κόσμος δεν θα έχει κανένα νόημα ο πραγματικός. Η ψυχή εκεί κατοικεί. Το φανταστικό μου σώμα εκεί κινείται. Πώς θα καταφέρω να τους έχω και τους δύο κόσμους; Να τους ζω; Να υπάρχω και εδώ και εκεί; Δεν ξέρω. Ξέρω μόνο τι θέλω. Ξέρω και τι θα έπρεπε. Δεν γίνεται να κατοικείς μόνο στον φανταστικό κόσμο. Αυτό σε απομακρύνει από τους ανθρώπους και τα αντικείμενα. Σε απομακρύνει ακόμα και από την αλήθεια. Βέβαια, μπορείς να δημιουργήσεις την φανταστική αλήθεια... μα πώς θα επιβιώσει χωρίς την πραγματική αλήθεια; Χρειάζονται και οι δύο αλήθειες. Για να δημιουργήσω την φανταστική αλήθεια πρέπει να έχω ζήσει ή να έχω αισθανθεί την αληθινή αλήθεια... Ή ακόμα και αν δεν την έχω ζήσει ή αισθανθεί να προσπαθώ να την ζήσω και να την αισθανθώ στον αληθινό κόσμο... Αυτή η προσπάθεια είναι που με διδάσκει πώς να χτίσω και την φανταστική μου αλήθεια. Έτσι ώστε να είναι μια γερή αλήθεια και αυτή. Να μην είναι έτοιμη να γκρεμιστεί. Είναι αφόρητο το αίσθημα του να μην αντέχεις την αληθεια. Την αληθινή αλήθεια. Την ανθρώπινη αληθινή αλήθεια. Πρέπει να μεγαλώσω... Πρέπει να έχω το θάρρος να κοιτάξω την πραγματικότητα... για να ζήσω ακόμα πιο βαθιά στην φαντασία...

Από εκείνη την στιγμή...

Από την στιγμή που θα πας μπροστά τίποτα πια δεν θα είναι ίδιο. Το ξέρεις. Είναι και ένας από τους λόγους που καθυστερείς. Καθυστερείς να προχωρήσεις. Δεν είναι ο φόβος. Δεν είναι το άγχος. Δεν είναι η ανασφάλεια. Είναι η σιγουριά. Ότι από την στιγμή που θα κάνεις το βήμα, αυτό το συγκεκριμένο βήμα, αφήνεις πίσω σου όλα εκείνα που είναι ήδη πίσω σου αλλά εσύ τα τραβάς απεγνωσμένα για να νιώθεις ακόμα ένα κομμάτι τους, για να τα νιώθεις δίπλα σου. Ξεχειλώνεις το παρελθόν για να το φτάσεις μέχρι το παρόν σου. Δεν είσαι έτοιμος να ανοίξεις τα δάχτυλά σου και απλά να το ελευθερώσεις. Όμως εκείνο δεν είναι εδώ. Εσύ είσαι εδώ. Και η πραγματικότητά σου είναι η πραγματικότητά σου. Αυτό που νιώθεις, αυτό που νιώθεις. Αυτό που σκέφτεσαι, αυτό σκέφτεσαι. Και αυτά που δεν θέλεις να αποδεχτείς... ισχύουν, είτε τα δέχεσαι είτε όχι, είτε τα παραδέχεσαι είτε όχι. Η αλήθεια σου, είναι η αλήθεια σου. Και είναι φοβερό ότι έφτασες στο σημείο να μην φοβάσαι πια. Ούτε τον χρόνο. Ούτε κανέναν. Αλλά δεν κάνεις το βήμα. Γιατί ένα κομμάτι του έαυτού σου δεν αντέχει να σκοτώσει αυτό που έχει ήδη σκοτωθεί. Δεν υπάρχει πια εκείνος ο έρωτας. Και εκείνο το όνειρο πνίγηκε. Δεν υπάρχει πια εκείνος ο στόχος. Και εκείνη η αγάπη πόνεσε. Δεν υπάρχει πια εκείνος, εκείνη, εκείνο. Υπάρχει αυτός, αυτή, αυτό. Δεν υπάρχει πια το εκεί. Υπάρχει το εδώ. Ήρθε η ώρα σου να αφήσεις τα πράγματα να γίνουν. Να πάνε όπως ήταν να πάνε εδώ και καιρό... Κι αν αφεθείς... Στο να γίνουν τα πράγματα... Αν δεν πιέσεις τις καταστάσεις... Αν δεν καταπιέσεις τα συναισθήματα... Θα δεις... πως μέχρι να σκεφτείς να πάρεις την απόφαση να κάνεις το βήμα... Θα το έχεις ήδη κάνει. Χωρίς να το καταλάβεις. Το πόδι σου θα έχει προχωρήσει... Το σώμα σου θα έχει κινηθεί. Αυτό ήταν όλο που έπρεπε να κάνεις. Αυτό ήταν όλο που έπρεπε να γίνει. Να αφεθείς. Στην σκληρή μα αληθινή πραγματικότητα.

Σήματα

Ξύπνησα, πρωί πρωί, να βάλω πινακίδες στον δρόμο σου να μην χαθείς και έτσι όπως περπατούσα μου φάνηκε πιο όμορφος ο δρόμος σου έτσι όπως είναι, χωρίς πινακίδες, και αποφάσισα πως είναι κρίμα να τον πειράξω εξαιτίας της δικής μου ανασφάλειας. Θα τον βρεις τον δρόμο σου. Έτσι όπως επιλέξεις να τον βρεις. Με πινακίδες ή χωρίς. Έτρεξα στον δικό μου δρόμο γιατί με έπιασε όρεξη να τον περπατήσω και μου είχες βγάλει όλες τις πινακίδες μου, αυτές που είχα φτιάξει με τόσο κόπο, γιατί εσύ δεν μπόρεσες να νικήσεις την δική σου ανασφάλεια, γιατί ήθελες να κάνεις τον δρόμο μου ίδιο με τον δικό σου (και εγώ το θέλησα αυτό για ένα ανθρώπινο λανθασμένο λίγο), γιατί δεν μπόρεσες να με εμπιστευτείς πως θα βρω τον δρόμο μου όπως επιλέξω να τον βρω, γιατί, γιατί, γιατί... Ανάμεσα στα πεταμένα κατεστραμμένα σήματα μου έκανες σήμα να σε ακολουθήσω. Μα εγώ δεν σε ακολούθησα. Σου φώναξα να πας στον δρόμο σου και έμεινα στον δικό μου. Άρχισα να μαζεύω τα σήματά μου. Τα είχα ανάγκη αυτά τα σήματα. Σχεδόν όσο είχα ανάγκη και εσένα...

Ευτυχισμένος;

- Είσαι ευτυχισμένος;

- Όχι.

- Ήσουν κάποτε ευτυχισμένος;

- Ναι.

- Πότε ήσουν ευτυχισμένος;

- Τότε, τότε και τότε.

- Ωραία. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να μετατρέψεις το "Τότε, τότε και τότε" σε "Τώρα, τώρα και τώρα" και θα νιώσεις και πάλι ευτυχισμένος...

- Κι αν δεν νιώσω ευτυχισμένος;

- Τότε θα πρέπει να βρεις άλλο "Τώρα".

Οι λέξεις του χθες

Και στην προσπάθειά μου να βάλω μία τάξη στο χάος... ανακάλυψα κείμενα εδώ και εκεί και παραπέρα... Σκόρπια... Άλλα μισοτελειωμένα... Άλλα ολοκληρωμένα... Άλλα απλά αρχινισμένα... Όλα... Ξεχασμένα... Ή μισοξεχασμένα...

Λέξεις που γράφτηκαν στο χθες, στο όποιο χθες, το κοντινό ή το μακρινό, σε διάφορα σημεία για διάφορους λόγους...

Λέξεις που διαβάζονται στο σήμερα, στο όποιο σήμερα, το σημερινό ή το αυριανό, σε διάφορα σημεία με διάφορους τρόπους...

Κάπου κάπου... συμφωνώ... Κάπου κάπου... διαφωνώ... Μου συμβαίνει συχνά αυτό με τον έαυτό μου... Άλλα με εκφράζουν περισσότερο άλλα λιγότερο... Μα όλα τα αγαπάω και τα αποδέχομαι... Γιατί είναι κείμενα-κομμάτια δικά μου...

Θα γεμίσω, λοιπόν, με λέξεις του χθες για να βρω τις λέξεις του σήμερα...

Για αυτό και αυτός ο χρόνος του τώρα θα έχει μισή γεύση από το πριν και μισή από το μετά... Δεν έχει σημασία τι ανήκει πού... αφού όλα ανακατεμένα μέσα μου κάποτε υπήρξαν ή κάποτε θα υπάρξουν...

Αφού όλα μέσα μου, υπάρχουν...

Τα κείμενα του χθες, κομμάτια του σήμερα...
Τα κομμάτια του χθες, κείμενα του σήμερα...

Και όλα κείμενα-κομμάτια του αύριο...