Επί Επτά...

 

Επί Επτά

 

 

Ήμουν στον δεύτερο όροφο του κτιρίου και έψαχνα τον αριθμό της αίθουσας... πηγαίνοντας από πόρτα σε πόρτα...

 

Πίσω μου περπατούσε μια παρέα κοριτσιών που έψαχναν κι εκείνες πού θα δώσουν τις εξετάσεις για τη δική τους ειδικότητα: Χειροποίητο κόσμημα. Σκέφτηκα τι όμορφη ειδικότητα που είναι κι αυτή! Χειροποίητο κόσμημα! Ούτε που το ήξερα πως υπήρχε σαν ειδικότητα και πως μπορείς να το "σπουδάσεις"! Και πάντα θαύμαζα όσους φτιάχνουν χειροποίητα κοσμήματα και, γενικότερα, χειροποίητες δημιουργίες!

 

Με ρώτησαν κι εμένα αν είμαι μαζί τους... Δελεαστικό μου ακούστηκε... το να πήγαινα μαζί τους σε άλλη αίθουσα... αλλά εγώ ήμουν από άλλο ανέκδοτο... και τους το είπα... κωμικοτραγικό...

 

Κάπου στη μέση του διαδρόμου, χώρισαν οι δρόμοι μας, γελώντας, πάρα το άγχος μας, αναζητώντας τις αίθουσες μας... Τουλάχιστον, είχαμε χιούμορ... Αυτό μας σώζει!

 

Μήπως θα έδινα μόνη μου;

 

Είχα προσπαθήσει να βρω έστω έναν... που να δίνει μαζί μου! Έναν! Και δεν είχα βρει κανέναν...

 

Και πριν τις εξετάσεις είχα αναζητήσει ακόμα και στον ηλεκτρονικό κόσμο... μήπως και βρω κάποιον να δίνει εξετάσεις στο δικό μου αντικείμενο! Δεν είχα βρει ούτε έναν... Ήθελα να μας φτιάξω «ομαδική συνομιλία», ένα δικό μας γκρουπ, για να βοηθηθούμε! Να ανταλλάξουμε σημειώσεις, γνώσεις, εμπειρίες... Αλλά αυτό το σχέδιο ναυάγησε! Αν δεν βρεις Ανθρώπους πώς να φτιάξεις Ομάδα;

 

Φανταζόμουν, λοιπόν, πως θα είμαστε λίγοι. Πολύ λίγοι. Μετρημένοι στα δάχτυλα. Αλλά δεν ήξερα... αν θα είμαι... ακόμα και μόνη μου! Λες; Λες να είμαι μόνη μου; Ποιος ξέρει;

 

205... 206...

 

Πήγαινα από αριθμό σε αριθμό...

 

Ατελείωτος μου φάνηκε ο διάδρομος...

 

207... 208... 209... 210...

 

Α! Τη βρήκα!

 

211.

 

Βρήκα την αίθουσα.

 

Ήθελα να μείνω έξω. Να ανοίξω το βιβλίο μου. Να διαβάσω τις ερωτήσεις που δεν πρόλαβα να ξαναπεράσω! Μια ματιά ακόμα! Να ρίξω μια ματιά! Μέσα δεν θα επιτρεπόταν, φυσικά, το βιβλίο... Αλλά έπρεπε να μπω. Αντιστάθηκα στην τάση μου να μείνω έξω από την αίθουσα όσο περισσότερο μπορώ, έβαλα το βιβλίο στην τσάντα μου, πήρα μια βαθιά ανάσα και μπήκα...

 

Δεν ήμουν μόνη μου.

 

Είδα τρεις-τέσσερις να κάθονται στα θρανία διασκορπισμένοι και ένιωσα να μπαίνουν και λίγο μετά από εμένα δύο-τρεις... Έχασα τον λογαριασμό σε σχέση με το ποιοι καθόντουσαν ήδη και ποιοι ήμασταν όρθιοι... γιατί επικράτησε ένα μικρό χάος σε σχέση με το ποιος είναι ποιος και πού θα κάτσει ο καθένας μας... Έμεινα όρθια και περίμενα να έρθει η σειρά μου...

 

Το βλέμμα μου ταξίδεψε γρήγορα σε όλη την αίθουσα...

 

Στο πρώτο θρανίο της πρώτης σειράς ένας νεαρός άντρας... Στο τελευταίο θρανίο της πρώτης σειράς μια νεαρή γυναίκα... Κάπου ανάμεσά τους; Ένας άντρας που είχε γυρισμένο το πρόσωπό του προς το παράθυρο και δεν μπορούσα να τον παρατηρήσω καλά...

 

Στο πρώτο θρανίο της δεύτερης σειράς ένας κύριος που τον έβλεπα πλάτη... αλλά καταλάβαινα πως είναι πιο μεγάλος σε ηλικία  από τον τρόπο που μιλούσε... όχι πολύ μεγάλος απλά πιο μεγάλος από την υπόλοιπη ομάδα... Στο δεύτερο θρανίο της δεύτερης σειράς, εκείνη τη στιγμή, καθόταν ένας άντρας που μόλις μπήκε μα πριν προλάβω να καταλάβω και για αυτόν κάτι... πέρασε ακόμα ένας δίπλα μου για να κάτσει στο μοναδικό άδειο θρανίο της πρώτης σειράς την ίδια ώρα που άκουσα να με ρωτάνε το όνομά μου...

 

Γυρίζω να δω από πού ακούστηκε η ερώτηση και είδα την συμπαθέστατη επιτηρήτρια να με κοιτάζει στα μάτια, με τα χαρτιά μπροστά της, με τον κατάλογο ονομάτων, στην έδρα και το στυλό στο χέρι. Και αφού της είπα τα στοιχεία μου μου έδειξε να κάτσω στο τρίτο θρανίο της δεύτερης σειράς.

 

Στο θρανίο μετάβαση.

Στο θρανίο γέφυρα.

 

Γιατί μετάβαση;

Γιατί γέφυρα;

 

Γιατί ήταν το θρανίο ανάμεσα σε δύο διαφορετικές ειδικότητες!

 

Ανάμεσα σε δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους!

 

Το δικό μου θρανίο ήταν το τελευταίο της ειδικότητας μας.

 

Μετά το δικό μου θρανίο άλλαζε η ειδικότητα.

 

Ανάμεσα σε δύο ειδικότητες, λοιπόν.

 

Τη δική μας και τη δική τους.

 

Δελεάστηκα και πάλι... να δώσω με τη δική τους ειδικότητα κι ας μην έχω ιδέα!

 

Δεν μπορεί να γίνει αυτό, φυσικά! Απλά το μυαλό μου πάντα παίζει παιχνίδια σαν διαφυγή-αστείο-εσωτερικό χιούμορ-αυτοσάτιρα-δεν ξέρω πώς να το ονομάσω.

 

Σε αυτό το σημείο, πάντως, ειλικρινά, νιώθω πως θα προτιμούσα να δίνω μακιγιάζ! Κι ας μην έχω καμία σχέση με αυτήν την πανέμορφη ειδικότητα! Με τα τόσα χρώματα και τις τόσες μεταμορφώσεις!

 

Συγκεντρώσου! Είπα στον εαυτό μου!

 

Δεν δίνεις μακιγιάζ!

Δίνεις μοντάζ!

Δεν δίνεις τέχνη αισθητικής!

Δίνεις τέχνη σκηνοθεσίας!

 

Κοίταξα την επιτηρήτριά μας.

 

Αλήθεια, τη συμπάθησα με την πρώτη ματιά. Κι εκείνη με κοίταζε και μου χαμογελούσε! Ήταν τόσο απλή και ανθρώπινη και ευγενική και...

 

«Ποιος είναι ο αγαπημένος σου σκηνοθέτης;»

 

με ρώτησε περνώντας δίπλα μου.

 

Ήθελε να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα χαλαρής συζήτησης... Εγώ είχα ξεχάσει πώς με λένε! Όχι να θυμάμαι το όνομα του αγαπημένου μου σκηνοθέτη...

 

Εξάλλου, πάντα έλεγα ότι έχω αγαπημένες ταινίες και όχι αγαπημένους σκηνοθέτες...

 

Εκείνη την ώρα πριν προλάβω να απάντησω άρχισαν να έρχονται από την ειδικότητα του μακιγιάζ...

 

Καθόντουσαν στα θρανία πίσω μου και στα άδεια θρανία της τρίτης σειράς... Γέμισαν και τα θρανία του μακιγιάζ...

 

Κι όταν ηρέμησε λίγο η μικρή αναταραχή... μάθαμε λίγα παραπάνω στοιχεία για τη γυναίκα που καθόταν στην έδρα...

 

Εκείνη ήταν ζωγράφος! Εικαστικός! Δασκάλα εικαστικών! Την κοίταξα σαν μαγεμένη! Σχολή καλών τεχνών... Δίδασκε σε σχολεία... Μου φαινόταν τόσο καλοσυνάτη! Της είπα πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε η ζωγραφική αυτή τη χρονιά στη ζωή μου... και πόσο κοντά τη θεωρούσα κι αυτήν, με έναν ιδιαίτερο τρόπο, στη δική μας τέχνη...

 

Κλείσαμε κινητά, το είχα κλείσει ήδη πριν καν μπω στην αίθουσα, και τοποθετήθηκαν όλα σε ένα ψηλό ράφι της γωνιακής βιβλιοθήκης. Στο από κάτω ράφι τα κινητά της άλλης ειδικότητας.

 

Ο χρόνος περνούσε...

 

Ακούμπησα το κεφάλι μου στο θρανίο.

 

Δεν κατάλαβα πώς βρέθηκα εδώ!

 

Πότε έκανα αίτηση!

Πότε εγκρίθηκε η αίτηση!

Πότε βγήκαν οι ημερομηνίες των εξετάσεων!

Πότε-υποτίθεται-διάβασα!

Πότε πέρασαν οι ημέρες!

Πότε βρέθηκα... εδώ!

 

Σε αυτό το θρανίο!

Σε αυτήν την αίθουσα!

Σε αυτόν τον όροφο!

Σε αυτό το σχολείο!

Σε αυτές τις εξετάσεις!

 

22 χρόνια μετά!

 

Σήκωσα το κεφάλι μου...

 

Αναμονή.

 

Περιμένοντας τα θέματα...

ανάμεσα σε σκόρπιες φράσεις...

Συζητήσεις... Σιωπές...

Αναρωτήθηκα...

 

Ποιοι να είναι άραγε οι Άνθρωποι γύρω μου;

 

Ποιες να είναι οι ιστορίες τους...

 

Άρχισα να τους παρατηρώ...

όχι όσο και όπως θα ήθελα...

όχι όπως κάνω συνήθως...

τώρα... λόγω των συνθηκών...

πιο βιαστικά, πιο πρόχειρα...

πιο... αγχωμένα...

μα και πάλι γεμάτη ενδιαφέρον και Αγάπη...

 

Προσπάθησα να κοιτάξω τους Ανθρώπους γύρω μου, έναν έναν, με τη σειρά, ξεκινώντας από τη δική μας ειδικότητα...

 

Τελικά... δεν ήμουν μόνη μου.

 

Ήμασταν λίγοι. Αλλά όχι μόνη μου.

 

Νόμιζα θα είμαστε λιγότεροι.

 

Ήμασταν...

 

«Είμαστε Επτά!»

 

είπα ενθουσιασμένη!

 

Μόλις το κατάλαβα...

 

Μας κοίταξα ξανά...

 

Έναν-Έναν!

 

«Οι 7 σαμουράι!»

 

είπα και γέλασαν όλοι!

 

Ήταν ταινία που είχαμε στην ύλη μας!

 

«Σημαδιακό!» είπε κάποιος.

 

«Συμβολικό!» νομίζω πως είπε κάποιος άλλος.

 

Ακόμα δεν είχα προσαρμοστεί ποια φωνή ανήκει σε ποιο πρόσωπο... και δεν κατάλαβα ποιοι μίλησαν σχεδόν ταυτόχρονα...

 

Νομίζω ο πρώτος στο πρώτο θρανίο της πρώτης σειράς... και... κάποιος που καθόταν λίγο πιο πίσω...

 

Δεν πρόλαβα να παρατηρήσω τους Ανθρώπους της άλλης ειδικότητας! Ήμουν χαμένη στον ενθουσιασμό μου!

 

Κοίταξα ξανά την Ομάδα μας!

 

Επτά!

 

Οι 7 σαμουράι!

 

Της έβδομης τέχνης!

 

Οι 7 σκηνοθέτες!

 

Και οι 7 ήταν υπέροχοι...

 

Σκέφτηκα...

 

Και έπιασα το χρυσό από έξω μα μπλε κλασικό στυλό μου από μέσα σαν να είναι... μικρό κατάνα! Το στριφογύρισα στα δάχτυλά μου...

 

Το κατάνα λένε είναι η ψυχή του σαμουράι...

 

Η κάμερα φαντάζομαι είναι η ψυχή του σκηνοθέτη...

 

Αλλά αυτό;

 

Αυτό το στυλό... αυτό το απλό στυλό...

 

αυτό το μέσο γραφής...

 

αυτό το αποτύπωμα στιγμής...

 

είναι η ψυχή μου...

 

Καλή επιτυχία!

 

Σκέφτηκα...

 

Επί Επτά...