Ιστορίες Ρυζόγαλου 01. Η Αρχή.

 

(02.09.2026)

 

Ιστορίες Ρυζόγαλου 01.

Η Αρχή

 

Όλα ξεκίνησαν...

όταν πήγα να δω τη Φίλη μου.

 

Ήταν η πρώτη φορά, μετά από πολύ καιρό, που θα την έβλεπα χωρίς τη μικρή της.

 

Πάντα χαιρόμουν να τις βλέπω και τις δύο μαζί!!!

 

Αλλά αυτή η φορά;

 

Θα ήταν αφιερωμένη σε εκείνην.

 

Μόνο σε εκείνην.

 

Δεν το πιστεύαμε!

 

Πώς έχουμε λίγο χρόνο για εμάς!

 

Μπορούσαμε να πούμε τα νέα μας ασταμάτητα!

 

Χωρίς καμία διακοπή!

 

Ξαφνικά τα πιο απλά πράγματα φαίνονται θησαυροί! (Γιατί είναι θησαυροί!)

 

Ήμασταν μόνες μας σε ένα άδειο σπίτι...

 

Μια μίλαγε η μία...

Μια μίλαγε η άλλη...

 

Και οι δύο μας γρήγορα και χαοτικά!

 

Σαν να προσπαθούμε να προλάβουμε να τα πούμε όλα!

Και, ταυτόχρονα, σαν να νιώθουμε πως τελικά δεν θα προλάβουμε να πούμε τίποτα!

 

Πέρασε η ώρα, χωρίς να το καταλάβουμε.

 

Τα μάτια μου είχαν αρχίσει ήδη να κλείνουν...

 

Και λίγο πριν φύγω...

 

μου είπε

 

«Σε παρακαλώ! Μη φύγεις πάλι χωρίς να σε κεράσω κάτι!»

 

Πάντα με κερνούσε κάτι

και πάντα ένιωθε πως δεν με κερνάει τίποτα ή έστω πως δεν με κερνάει αρκετά.

 

Είχα πιει ήδη τσάι παγωμένο... και είχα δοκιμάσει ήδη κι έναν υπέροχο χυμό αχλάδι... που είχε περισσέψει από το παιδικό πάρτι των προηγούμενων ημερών...

 

αλλά ήθελε να μου προσφέρει κι άλλα...

 

«Εντάξει! Σήμερα είναι η ημέρα σου! Θα δεχτώ με χαρά!»

 

Πήγαμε, λοιπόν, μαζί στο ψυγείο...

 

άνοιξε την πόρτα του και μου αποκαλύφτηκε ένας ολόκληρος κόσμος γεύσεων!

 

Μου έδειξε όλα τα καλά του κόσμου!

 

Φρούτα! Χυμούς! Παγωτά!

 

Τυράκια! Αλμύρα! Γλυκά!

 

Για όλα τα γούστα και τις ορέξεις και τις διαθέσεις!

 

Το μάτι μου έπεσε σε κάτι...

που είχα να φάω καιρό... πολύ καιρό...

Το ξεχώρισα, αμέσως, από όλα τα υπόλοιπα...

 

Την ίδια ώρα το έπαιρνε στα χέρια της σχεδόν αδιάφορα για να μου πει...

 

«Έχω κι αυτό το...»

 

«Ρυζόγαλο!» είπαμε μαζί!

 

«Αχ! Αυτό θέλω!» είπα ενθουσιασμένη!

 

«Το είδα με το που άνοιξε η πόρτα των γεύσεων!»

 

Γελάσαμε...

 

Εκείνη πήγε να μου προτείνει κι άλλες δελεαστικές εναλλακτικές νοστιμιές...

 

αλλά εγώ ήξερα τι θέλω! Αυτό! Τίποτα άλλο!

 

Ήθελα το ρυζόγαλο!

 

Άλλο και τούτο!

 

Να διαλέγω ρυζόγαλο από παγωτό! Καλά όλα τα άλλα! Αλλά από παγωτό;;;;; Από ΠΑΓΩΤΟ!

 

Αν, όμως, κάτι έχω μάθει μεγαλώνοντας είναι πως η ζωή είναι μικρή για να σου στερείς τις  χαρές σου... και έχεις σημασία να πηγαίνεις με αυτό που επιθυμείς κάθε στιγμή στο "τώρα" σου. Ακόμα κι αν σε εκπλήσσει ο εαυτός σου, πού και πού! Έχει σημασία να τον ακούς!

 

Και, βλέποντας το γεμάτο λαχτάρα βλέμμα μου, μου έδωσε το ρυζόγαλο...

 

Και ένιωσα ευτυχισμένη...

 

Καθίσαμε...

 

και ανταλλάξαμε λίγα ακόμα νέα ενώ έτρωγα το ρυζόγαλό μου...

 

όσο πιο αργά μπορώ (σπάνιο για εμένα που τρώω απίστευτα γρήγορα!)...

 

για να το απολαύσω...

 

Και, ταυτόχρονα, για να απολαύσω τη στιγμή με τη Φίλη μου!

 

Σαν να θέλω να αργήσω-να κρατήσω αυτό που συμβαίνει έξω μου κι αυτό που αισθάνομαι μέσα μου...

 

Αυτό είναι η ευτυχία...

 

Θα έφευγε...

 

όχι η ευτυχία!

 

Εκείνη! Θα έφευγε...

 

Για μέρες...

 

Το ψυγείο θα έπρεπε να αδειάσει πριν φύγει...

 

Με ρωτούσε ανάμεσα στα νέα μας αν θέλω και κάτι άλλο...

 

Αλλά για εμένα; Αυτό το ρυζόγαλο... Αυτή η στιγμή... ήταν ό,τι ακριβώς χρειαζόμουν...

 

Εξάλλου...

 

Σπάνια τρώω το βράδυ...

 

Και σε αυτήν την μικρή εξαίρεση ζωής... ήθελα κάτι απλό, νόστιμο, ελαφρύ...

 

Με γύρισε πίσω στον χρόνο αυτό το ρυζόγαλο...

 

χωρίς, όμως, να χάσω ούτε ένα μικρούτσικο σημείο από το παρόν μας!

 

Ευτυχισμένη...

 

Ένιωθα... Ευτυχισμένη...

 

Πόσο περήφανη ήμουν για εκείνη!

 

Πόσο είχε εξελιχθεί!

 

Πάντα ήταν ώριμη!

 

Μα τώρα;

 

Ακόμα πιο ώριμη από ώριμη!

 

Και πόσο όμορφη... ολοκληρωτικά όμορφη!

 

Πόσο συγκινητική η πορεία της!

 

Πόσο ξεχωριστή η διαδρομή της!

 

Και τι ωραία που διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας!

 

Αχ, και θα έκανα τόσο καιρό να τη δω!

 

Ταξίδευε...

 

Αγκαλιαστήκαμε...

 

Τι Δώρο ήταν για εμάς αυτή η δική μας ημέρα...

 

Και έφυγα...

 

με μια απαλή γεύση ζωής μέσα μου...

 

Σαν τη γεύση του ρυζόγαλου...

 

Και μου έμεινε...

 

για μέρες...

 

αυτή η γεύση του ρυζόγαλου...

 

αφού από εκείνη την ημέρα άρχισα να αναζητάω και να δοκιμάζω τα ρυζόγαλα της Αθήνας...

 

Νομίζω μέχρι να την ξαναδώ;

 

Εκείνη θα έχει να μου διηγηθεί εμπειρίες καλοκαιρινές...

Κι εγώ να τις μεταφέρω αποχρώσεις ρυζογαλένιες...

 

Μου άνοιξε μια καινούργια γευστική πόρτα!

 

Κι αν θεωρείται ή θεωρείτε...

 

το ρυζόγαλο...

 

απλό... άχρωμο... άγευστο...

 

αδιάφορο;

 

Σας βεβαιώνω!

 

Πότε δεν περίμενα ένα ρυζόγαλο να έχει τόσο πολλές διαφορετικά ενδιαφέρουσες εκδοχές!

 

Και ποιος θα το περίμενε από εμένα!

 

Που ποτέ δεν διάλεγα τα ρυζόγαλα!

 

Πάντα διάλεγα τις κρέμες!

 

Κι όταν λέω πάντα; Το εννοώ!

 

ΠΑΝΤΑ.

 

Πού να το ήξερε η Φίλη μου!

 

Πως όταν άνοιξε την πόρτα του ψυγείου της,

 

ταυτόχρονα, άνοιξε την πόρτα, για εμένα, στον κόσμο του ρυζόγαλου...

 

Γιατί όταν ανοίγει μια πόρτα;

 

Μπορεί να ανοίγουν κι άλλες πόρτες μέσα από αυτήν... αρκεί να τις δεις και να πας προς αυτές...

 

Όλα ξεκίνησαν, λοιπόν...

 

Όταν πήγα να δω τη Φίλη μου...

 

Και με κέρασε ένα... ρυζόγαλο.

 

Και σε αυτό το λευκό μικρό κεσεδάκι...

 

χώρεσε όλο το λευκό της ψυχής...

 

και αισθάνθηκα...

 

ευτυχία... πασπαλισμένη με κανέλα.