Ο Πέμπτος Σαμουράι

 

Ο Πέμπτος Σαμουράι

 

«Πιστεύεις περάσαμε;»

 

τον ρώτησα με απόγνωση,

 

εξαντλημένη από τη σημερινή ημέρα.

 

«Το ρωτάς;»

 

μου απάντησε με Αγάπη

 

και με αγκάλιασε.

 

Μπορούν δύο άγνωστοι να αγκαλιαστούν με Αγάπη;

 

Μπορούν.

 

Τον αγκάλιασα κι εγώ.

 

Κι αυτή η σύντομη, φευγαλέα, γεμάτη δύναμη,

αγκαλιά ήταν ό,τι ακριβώς χρειαζόμουν.

 

Γιατί;

 

Γιατί είχε Αλήθεια μέσα της.

 

Και πού να το ήξερε...

πως αυτές τις μέρες μοιράζομαι με όλο τον κόσμο τα κείμενα που έχω γράψει σε ένα από τα τετράδιά μου σε σχέση με τις αγκαλιές της ζωής μου...

 

Πού να το γνώριζε!

Ότι μόλις έγινε κι εκείνος μία από αυτές τις αγκαλιές...

 

Αφήσαμε την αγκάλια μας, κοιταχτήκαμε, και, έτσι απλά, οι δρόμοι μας χωρίστηκαν...

 

Όχι για πάντα.

Το ξέρουμε.

Το νιώθουμε.

Για τώρα.

 

Τον είδα να απομακρύνεται.

 

Να χάνεται στον έξω κόσμο...

 

Αυτός είναι.

 

Ο Πέμπτος Σαμουράι.

 

Ο Σοφός.

 

Ακτινοβολεί γνώση και σοφία

και καλλιτεχνική ευαισθησία.

 

Αυτός.

 

Που στα γραπτά, στο θεωρητικό κομμάτι, καθόταν πλάτη στο πρώτο θρανίο της δεύτερης σειράς...

 

Με τα κυματιστά μαλλιά του που κάποιοι άνθρωποι μπορεί να τα έλεγαν γκρίζα μα η αλήθεια είναι πως είναι ασημένια. Δεν το βλέπουν μόνο τα δικά μου μάτια. Είναι ασημένια...

 

Με την ώριμη φωνή του... που την άκουσα όταν πρωτομπήκα στην αίθουσα των εξετάσεων... να μιλάει για Θέατρο...

 

Ε, βέβαια... Ε, βέβαια!

 

Δεν υπήρχε περίπτωση αυτός ο συγκεκριμένος Άνθρωπος να μην ασχολείται με το Θέατρο!

 

Έλεγε ονόματα που γνώριζα... Περιέγραφε εμπειρίες που τις ένιωθα οικείες...

 

Είχα μείνει σιωπηλή και τον άκουγα... προσπαθούσα να τον ακούσω από το τρίτο θρανίο μου... έχανα λέξεις... μα δεν είχε σημασία... καταλάβαινα την ουσία... ένιωθα το  συναίσθημα...

 

Αυτός.

 

Που στα προφορικά, στο πρακτικό κομμάτι, ήμασταν μαζί... και δεν το περιμέναμε να είμαστε μαζί... γιατί ο πρώτος Σκηνοθέτης-Σαμουράι είχε μπει στη μάχη, γενναίος, πρώτος πρώτος, μόνος του. Κι έτσι νομίζαμε πως θα πάμε στη μάχη ένας ένας... καθένας μόνος του, στη δική του μάχη...

 

Κι εγώ θα ήθελα να έχω πάει, πρώτη πρώτη! Παλιά πήγαινα τελευταία στη μάχη! Τώρα επιλέγω να είμαι πρώτη! Μπροστά μπροστά! Αλλά με πρόλαβε ο πρώτος Σαμουράι! Κι έτσι σκέφτηκα να πάω δεύτερη! Αλλά και πάλι με πρόλαβε ο πέμπτος Σαμουράι, αυτή τη φορά! Προφανώς, οι ρυθμοί μου είχαν γίνει αργοί μετά από τόση κούραση! Προτείνε να πάει θαρραλέα δεύτερος και, φυσικά, συμφωνήσαμε όλοι...

 

και, αμέσως, είπα κι εγώ στους άλλους πως θέλω να πάω τρίτη... για μια στιγμή, σκέφτηκα να πήγαινα τέταρτη που είναι ο αγαπημένος μου αριθμός... αλλά συμφώνησαν όλοι να είμαι τρίτη... οπότε δεν το ξανασκέφτηκα...

 

Καθίσαμε στο ίδιο θρανίο, ο Πέμπτος Σαμουράι κι εγώ.

 

Χωρίς καρέκλες... πάνω στο θρανίο... έξω από την πόρτα της αίθουσας των εξετάσεων...

 

«Θέλω να ξεμπερδεύω...»

μου είπε και για μια στιγμή νόμισα πως το είπα εγώ αφού αυτό ακριβώς σκεφτόμουν!

 

«Κι εγώ το ίδιο...»

απάντησα.

 

Έτσι είναι... με κάποιες μάχες... θέλεις να ξεμπερδεύεις! Είχαμε κουραστεί τόσο πολύ! Στη ζέστη! Στις συνθήκες μας!

 

Οι ώρες έμοιαζαν αγώνας.

Ο χρόνος φάνηκε αιώνας.

 

Άνοιξε η πόρτα.

 

Βγήκε ο πρώτος Σαμουράι.

 

Μαζευτήκαμε γύρω του σαν να είμαστε χρόνια μαζί μια δεμένη Ομάδα. (Αν μας έβλεπε κάποιος αποκλείεται να καταλάβαινε πως μόλις γνωριστήκαμε, πριν λίγες ώρες...). Θέλαμε να  ακούσουμε τι έχει να μας πει. Τον ρωτούσαμε σχεδόν όλοι μαζί, ταυτόχρονα...

 

Άνοιξε η πόρτα.

Ξανά.

 

Ήταν η ώρα του Πέμπτου Σαμουράι.

 

Μα η πόρτα έμεινε ανοιχτή για να πάει κι άλλος στη μάχη.

 

Έτσι μας ζητήθηκε.

 

Στριφογύρισα στα χέρια μου το χρυσό στυλό-κατάνα μου. Το έκρυψα. Είχα μια αίσθηση πως εδώ δεν θα το χρειαζόμουν.

 

Μπήκαμε, λοιπόν, μαζί.

 

Εκείνος λίγο πριν από εμένα,

έμεινα λίγο πιο πίσω προσπαθώντας να τακτοποιήσω όσα κουβαλούσα μαζί μου...

 

Πήγαμε.

 

Μαζί.

 

Στο πεδίο μάχης.

 

Μα φαινόταν αρκετά ειρηνικό το πλαίσιο.

 

Και το βιώσαμε.

 

Μαζί.

 

Να ζωγραφίζουμε κάμερες σε έναν πράσινο πίνακα με μια λευκή κιμωλία.

Να απαντάμε σε κοινές ερωτήσεις...

για τον άξονα...

(ένιωθα να χάνω τον δικό μου άξονα!)

για τις τοποθεσίες...

(ένιωθα να χάνω τον δικό μου χώροχρόνο!)...

 

Και όταν βγήκαμε από την αίθουσα...

 

Πάλι μαζεύτηκαν όλοι οι Σαμουράι γύρω μας... να μας ρωτήσουν τι μας ρώτησαν... τι μας είπαν... τι έγινε... τι συνέβηκε... Έλειπε μόνο ο πρώτος Σαμουράι που είχε δώσει ήδη τη μάχη του... όλοι οι άλλοι; Ήταν εκεί. Μαζεμένοι. Αγχωμένοι. Ενωμένοι.

 

Και ξέρετε;

 

Ξέρετε τι απάντησε ο Πέμπτος Σαμουράι...;

 

Τι είπε σε όλους;!

 

Σε όλη την Ομάδα μας!

 

«Την Αλήθεια σας.

Μπείτε στην αίθουσα με την Αλήθεια σας.»

 

Αυτός είναι.

 

Ο Πέμπτος Σκηνοθέτης-Σαμουράι.

 

Σε μια εποχή βαθιά υποκριτική...

 

Υπερασπιστής της Αλήθειας!

 

Την Αλήθεια σας...

 

Για αυτό με άγγιξε η Αγκαλιά του.

 

Ακριβώς για αυτό.

 

Ήταν αυθόρμητη και Αληθινή.

 

Όταν μπήκα στην αίθουσα πριν, αμέσως μετά από αυτόν, και ήταν απέναντι μας οι τρεις τους και μου είπαν να κάτσω όπου θέλω... σε όποιο θρανίο θέλω... σε όποια καρέκλα θέλω...

 

Εκείνος είχε ήδη κάτσει... και μου είπε...

 

Να κάτσω δίπλα του...

 

Να δώσουμε μαζί τη μάχη!

 

Όχι μακριά του.

 

Έξω από την αίθουσα

καθόμασταν μαζί στο ίδιο θρανίο.

Στην αναμονή.

 

Μέσα στην αίθουσα

καθόμασταν μαζί στο ίδιο θρανίο.

Στην εξέταση.

 

Δίπλα δίπλα.

Μαζί.

Στην μάχη.

 

Διαφορετικοί Άνθρωποι.

Σε ίδια θρανία.

Σε κοινά σημεία.

 

Γιατί υπάρχει κοινό σημείο...

 

Ποιο είναι το κοινό σημείο μας;

 

Πέρα από το ότι θέλαμε να ξεμπερδεύουμε και οι δύο... θέλαμε να τελειώσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται... είχαμε κουραστεί τόσο πολύ! Τόσες ώρες! Τόση εξάντληση!

 

Πέρα από το Θέατρο, την Τέχνη μας... κι ας είναι διαφορετική η σχέση με την Τέχνη για  καθέναν μας...

 

Πέρα από την Αλήθεια και την Αγάπη μας για την Αλήθεια...

 

Το κοινό μας σημείο;

 

Η Αγκαλιά.

 

Αυτή η Αγκαλιά του τέλους.

 

Αγκαλιάσαμε έναν άγνωστο σαν να ήταν γνωστός...

 

Η Αληθινή Αγκαλιά...

 

«Πιστεύεις περάσαμε;»

 

«Το ρωτάς;»

 

Κι έτσι απλά εξαφανίζεται το συναίσθημα της απόγνωσης... και γίνεται λύτρωση γνώσης...

 

Σε δύο φράσεις

κρύβεται μια ολόκληρη ιστορία...

 

Με δύο φράσεις

φτιάχνεται μια ολόκληρη ιστορία...

 

Η δική μας.

 

Είδα τον Πέμπτο Σαμουράι να απομακρύνεται και να πηγαίνει στον δικό του μοναδικό δρόμο ζωής.

 

Αυτός είναι.

 

Ο Πέμπτος Σκηνοθέτης-Σαμουράι.

 

Ο Σοφός.

 

Ακτινοβολεί γνώση και σοφία

και καλλιτεχνική ευαισθησία.

 

Χωρίστηκαμε.

 

Για τώρα.

 

Όχι για πάντα.

 

Γιατί

 

οι Σκηνοθέτες έχουν αυτήν την ιδιότητα.

Ό,τι δεν συμβαίνει; Το δημιουργούν.

 

Γιατί

 

οι Σαμουράι έχουν αυτήν την ιδιότητα.

Πάντα βρίσκουν τρόπο να ξανασυναντηθούν...

 

...