Η Αμυγδαλωτή

 

Η Αμυγδαλωτή

 

Την πρωτογνώρισα πριν πολλά πολλά χρόνια... πάνω από δέκα... έντεκα... δώδεκα... δεκατρία; Έχασα το μέτρημα... μπορεί και δεκατέσσερα ή δεκαπέντε! Και είχα να τη δω πολύ καιρό... Πού και πού, τη συναντούσα τυχαία... αλλά έτσι; Ήσυχα... με τον καφέ μας και την μπύρα μας, γιατί εκείνη πήρε μπύρα κι εγώ καφέ, έτσι... απλά... μπορεί και να μην είχαμε ξανασυναντηθεί πότε οι δυο μας...

 

Καθόταν απέναντι μου. Μου έλεγε τα νέα της... και την άκουγα με συγκίνηση...

 

Αυτή η δεκαετία από τα 20 στα 30, από τα 25 στα 35, από τα 28 στα 38 είναι... κρίσιμη, δεν ξέρω πώς αλλιώς να το περιγράψω. Αλλάζεις πολύ... όταν αυτό το δύο μπροστά πηγαίνει προς το τρία...

 

Σαν να τη γνώρισα κορίτσι και τώρα να είχα απέναντί μου μια γυναίκα πανέξυπνη, πανέμορφη, που πατάει γερά στα πόδια της.

 

Δυναμική.

Πάντα ήταν δυναμική.

Δυνατή.

Πάντα φαινόταν δυνατή.

 

Χάρηκα με την εξέλιξη της

και θαύμασα τα βήματά της.

 

Τα μαλλιά της έπεφταν μακριά και κυματιστά στους ώμους της, σχεδόν μπουκλωτά, γύρω από το λαμπερό πρόσωπό της και τα ανοιχτόχρωμα μάτια της γεμάτα όνειρα κι ελπίδα...

 

Τι ωραία!

Που τα καταφέραμε να βρεθούμε στο κέντρο της Αθήνας!

Έστω και για λίγο!

Έστω και για τόσο!

 

Έβγαλε ένα κουτί με γλυκά!

Το άνοιξε και με κέρασε...

 

Εργολάβος.

Αμυγδαλωτό.

 

Πόσο ταιριαστό γλυκό σε εκείνη.

 

Που πάντα αν της έδινες ένα έργο να αναλάβει, το αποτέλεσμα θα ήταν το καλύτερο δυνατό...

 

Οργανωμένη. Υπεύθυνη. Ταλαντούχα.

Με πολλές ιδέες.

 

Και τόσο ώριμη και τότε μα και τώρα για την ηλικία της.

 

Σε έργο, εξάλλου, τη γνώρισα.

 

Στο δικό μας κοινό έργο.

 

Σε μια παράσταση...

που μας σημάδεψε όλους μας.

 

Σε μια ξεχωριστή εμπειρία...

που άλλαξε όλη την Ομάδα.

 

Αμυγδαλωτό.

 

Πήρα το γλυκό και δεν το άνοιξα μπροστά της... το στριφογύριζα στα χέρια μου... ακούγοντάς την...

 

«Είχα γενέθλια πριν λίγες μέρες...»

 

μου είπε.

 

Δεν το ήξερα...

 

Μου ταίριαζε τόσο πολύ για να είναι πλάσμα του Σεπτεμβρίου...

 

Την κοίταξα σαν να την ρωτάω την ημερομηνία...

 

Και μου απάντησε...

 

«Προχθές...»

 

Σημείωσα στο μυαλό μου την ημερομηνία, να τη θυμάμαι.

 

Μιλούσαμε ασταμάτητα.

 

Μια εκείνη, μια εγώ.

Μια εγώ, μια εκείνη.

 

Για σχέσεις, δεν είχαμε μιλήσει ποτέ μέχρι τώρα, για σχέσεις, για δουλειές, και για δουλειές λίγο είχαμε μιλήσει, για ταξίδια, για διαδρομές...

 

Δεν ήμασταν δασκάλα και μαθήτρια πια...

Δεν ήμασταν σκηνοθέτρια και ηθοποιός πια...

(βέβαια ούτε τότε δεν ένιωθα έτσι προς τους μαθητές και τις μαθήτριές μου...)

 

Ήμασταν... γυναίκα προς γυναίκα.

 

Αμυγδαλωτό.

 

Το αμύγδαλο είναι καρπός της αμυγδαλιάς...

 

Κι έτσι όπως την κοίταζα,

 

μου ήρθε στο μυαλό

 

μια ανθισμένη αμυγδαλιά...

 

στο χρώμα των ματιών της...

 

που ανθίζει...

 

πρώτη πρώτη...

 

μέσα στην καρδιά του χειμώνα...

 

Ψηλώνει...

 

Γεμίζει καρπούς και αμύγδαλα...

 

Τα αμύγδαλα, λένε, πως έχουν δύο εκδοχές:

 

Την πικρή και την γλυκιά.

 

Ανάλογα με την ποικιλία του δέντρου.

 

Αλλά αυτή;

 

Αυτή η γυναίκα-αμυγδαλιά;

 

Είναι η μόνη αμυγδαλιά στο κόσμο που έχει αμύγδαλα και πικρά και γλυκά!

 

Τόση ποικιλία έχει η ύπαρξη της...

 

Γνωρίζει πως η φύση, η φύση της, τα έχει και τα δύο... τα ενώνει... τα μεταμορφώνει...

 

Η ζωή είναι γλυκόπικρη...

 

Και τώρα ήταν στο σημείο που οι πικρές πέρασαν και βρισκόταν στη γλυκάδα των στιγμών!

 

Οι Άνθρωποι που ενώνουν τα πίκρα με τα γλυκά δεν είναι υποχρεωτικά γλυκόπικροι...

 

Έπεσε το βλέμμα μου ξανά στο τυλιγμένο αμυγδαλωτό μου...

 

Αυτό το αμύγδαλο

στο αμυγδαλωτό μου...

είναι η ζωή μας...

 

 Ή μήπως είναι η υγεία...

που έχουμε ή δεν έχουμε μα την αναζητάμε...

 

Αυτό το αμύγδαλο στο κέντρο...

που νομίζω σε άλλα αμυγδαλωτά υπάρχει και σε άλλα όχι...

 

Και αυτή η απαλότητα της κρέμας που φαίνεται πριν καν τη γευτείς...

είναι η ελπίδα...

 

Και αυτό το τραγανιστό που αισθάνομαι στα χέρια μου...

είναι η ουσία...

 

Η ψίχα δεν είναι ψίχουλα... είναι ψυχούλα.

Εξάλλου, και τα ψίχουλα δεν είναι ψίχουλα... μπορεί να είναι η βάση για κάτι... που δεν έχει έρθει ακόμα ή φτιαχτεί...

 

Σηκωθήκαμε.

Αγκαλιαστήκαμε.

Χωριστήκαμε.

 

Και γυρνώντας, περπατώντας στην Πατησίων,

έφαγα αργά, όσο πιο αργά γίνεται,

το γλυκό των γενεθλίων της...

 

Αμυγδαλωτό.

 

Τόσο νόστιμο!

 

Τόσο φρέσκο!

 

Έχει τη φρεσκάδα της!

 

Αμυγδαλωτή.

Έτσι θα την λέω από εδώ και πέρα...

 

Αμυγδαλωτή...

Που έχει μέσα της κι όλα τα γράμματα της αμυγδαλής...

 

Στο κέντρο της πόλης,

τρώγοντας το αμύγδαλο

στο κέντρο ενός γλυκού,

σκέφτηκα το κέντρο των συναισθημάτων...

 

Αυτό είναι!

 

Αυτό το αμύγδαλο στο κέντρο του γλυκού μου! Του γλυκού της! Το κέντρο των συναισθημάτων!

 

Έτσι θα τη φωνάζω.

 

(Όχι αμυγδαλή μα...)

 

Αμυγδαλωτή.