Είμαι μόνη μου

Είμαι μόνη μου.

Ξανά.

Και χαίρομαι που είμαι μόνη μου.

Όχι γιατί δεν θα ήθελα να είμαι με κάποιον.

Θα ήθελα να είμαι με κάποιον.

Όλοι θα ήθελαν να είναι με κάποιον.

Το να είσαι με κάποιον κάνει τη ζωή πιο εύκολη και πιο όμορφη.

Αλλά το ότι θα ήθελα να είμαι με κάποιον δεν σημαίνει πως θα ήθελα να είμαι μαζί σου.

Δεν θα ήθελα να είμαι μαζί σου.

Δεν θα ήταν σωστό απλά και μόνο επειδή όλοι θα ήθελαν να είναι με κάποιον, (και κατά συνέπεια, επειδή είμαστε άνθρωποι και ανήκουμε σε αυτούς τους «όλους» και εγώ θα ήθελα να είμαι με κάποιον και εσύ θα ήθελες να είσαι με κάποιον), απλά να μείνουμε μαζί θεωρώντας αυτονόητο πως είσαι ο «κάποιος» μου και είμαι ο «κάποιος» σου... Όπως αποδείχτηκε... δεν είσαι ο «κάποιος» μου. Και για να πω την αλήθεια μου, μάλλον κι εγώ δεν είμαι ο «κάποιος» σου.

Δεν φοβάμαι να μείνω μόνη μου.

Δεν φοβάμαι την μοναξιά.

Η μοναξιά ήταν περισσότερα χρόνια μαζί μου από την συντροφιά.

Είχα δίπλα μου ανθρώπους.

Σημαντικούς.

Που με σημάδεψαν.

Νιώθω τυχερή για αυτό.

Για το ότι μου δόθηκε η ευκαιρία να σταθώ δίπλα σε πολύ σπάνιους ανθρώπους.

Και οι σπάνιοι άνθρωποι φτιάχνουν σπάνιες σχέσεις με σπάνια συναισθήματα...

Αλλά αυτοί ήταν μόνο για λίγο.

Και το λίγο μπορεί να σήμαινε μέχρι και τρία χρόνια... ίσως και παραπάνω...

Δεν έχει σημασία. Τι είναι τρία χρόνια μπροστά στα τριάντα χρόνια της ζωής μου;

Ήμουν μόνη μου τον περισσότερο καιρό.

Ήμουν με παρέα μόνο για μερικές κοφτές ανάσες.

Στενοχωριέμαι για το ότι μέχρι σήμερα δεν μου δόθηκε η δυνατότητα να μοιραστώ με κάποιον τα πάντα.

Γιατί μία φορά γίνονται τα πάντα. Όλα από μία.

Ό, τι μοιράστηκες στα 9 το μοιράστηκες στα 9.

Ό, τι μοιράστηκες στα 15 το μοιράστηκες στα 15.

Ό, τι μοιράστηκες στα 28 το μοιράστηκες στα 28.

Και δεν γίνεται να το μοιραστείς, εκ των υστέρων.

Όσα πέρασες στα 17 δεν μπορείς να τα μοιραστείς στα 40... Μπορείς να συζητήσεις για αυτά, να τα διηγηθείς, να γελάσεις ή να δακρύσεις με τις διάφορες παρελθόντικες ιστορίες του εαυτού σου, αλλά δεν μπορείς να τις ζήσεις ξανά με κάποιον. Να γυρίσεις τον χρόνο πίσω και εκεί που ήσουν μόνος σου να τοποθετήσεις και κάποιον άλλον μαζί σου για να δεις, έτσι από περιέργεια, πώς θα ήταν η ζωή σου αν δεν ήσουν μόνος σου.

Αλλά...

Όπου ήσουν μόνος, ήσουν μόνος.

Αυτό δεν αλλάζει.

Ό, τι δεν μοιράστηκες δεν το μοιράστηκες.

Και όχι απαραίτητα γιατί δεν ήθελες να το μοιραστείς.

Αλλά γιατί δεν βρέθηκε κάποιος για να το μοιραστείς.

Και τώρα θέλω να μοιραστώ. Θέλω να μοιραστώ όσα ζω τώρα.

Αλλά, για μια ακόμα φορά, δεν υπάρχει κανείς γύρω μου για να τα μοιραστώ.

Υπήρχες εσύ (νόμιζα πως υπήρχες εσύ), αλλά δεν είχες καμία διάθεση να μοιραστείς.

Και αυτό δεν με καλύπτει. Ποτέ δεν με κάλυπτε και συνεχίζει να μην με καλύπτει.

Είμαι μόνη μου.

Ξανά.

Και το πιθανότερο είναι να γράφω τώρα μία από αυτές τις ιστορίες που θα μπορώ αργότερα να διηγηθώ, με εκείνο το τόσο γνώριμο σφίξιμο στην καρδιά, με εκείνη την γροθιά της μοναξιάς στο στομάχι, χαραχτηριστικά που δεν θα βλέπουν οι άλλοι αλλά που θα νιώθω εγώ, γιατί μόνο εγώ θα ξέρω πόση ανάγκη είχα ιδιαίτερα σε αυτήν την φάση της ζωής μου να μοιραστώ, πόσο θα ήθελα να είμαι ΜΕ κάποιον και πόσο μου κόστισε το ότι για μία ακόμη φορά ήμουν ΧΩΡΙΣ αυτόν.

Κάνε το να αξίζει

Κάνε αυτήν την μέρα να αξίζει...
Μείνε κοντά μου και κάνε την να αξίζει...
Άγγιξέ με όπως δεν με έχεις ξαναγγίξει...
Κοίταξέ με όπως δεν με έχεις ξαναδεί...
Απλά, σε παρακαλώ, κάνε την να αξίζει...

Κάνε αυτήν την νύχτα να αξίζει...
Μείνε κοντά μου και κάνε την να αξίζει...
Δώσε μου κάτι που δεν μου έχεις ξαναδώσει,
Πες μου κάτι που δεν μου έχεις ξαναπεί...
Απλά, σε παρακαλώ, κάνε την να αξίζει...

Μόνο τότε έχει νόημα...
Μόνο τότε έχουμε νόημα...
Όταν αξίζει...

Κάνε το να αξίζει...
Κάνε με να αξίζω...

Μείνε κοντά μου και κάνε με να αξίζω...
Σε παρακαλώ, κάνε με να αξίζω...

Μόνο τότε έχει νόημα...
Μόνο τότε έχω νόημα...
Όταν αξίζω...

Άγγιξέ με όπως δεν με έχεις ξαναγγίξει...
Κοίταξέ με όπως δεν με έχεις ξαναδεί...
Δώσε μου κάτι που δεν μου έχεις ξαναδώσει,
Πες μου κάτι που δεν μου έχεις ξαναπεί...

Κάνε με να αξίζω.

Έσπασα και Έχασα...

Έσπασα το βάζο.
Μου φώναξαν επειδή έσπασα το βάζο.
Με μάλωσαν επειδή έσπασα το βάζο.
Μου έδωσαν χαστούκια επειδή έσπασα το βάζο.
Δεν ξαναέσπασα ποτέ βάζο.

Έσπασα, όμως, το ποτήρι.
Μου φώναξαν επειδή έσπασα το ποτήρι.
Με τιμώρησαν επειδή έσπασα το ποτήρι.
Μου έδωσαν κλωτσιές επειδή έσπασα το ποτήρι.
Δεν ξαναέσπασα ποτέ ποτήρι.

Έχασα, όμως, το τσαντάκι.
Μου φώναξαν επειδή έχασα το τσαντάκι.
Με απείλησαν επειδή έχασα το τσαντάκι.
Μου έδωσαν μπουνιές επειδή έχασα το τσαντάκι.
Δεν ξαναέχασα ποτέ τσαντάκι.

Έχασα όμως τα κλειδιά μου.
Μου φώναξαν επειδή έχασα τα κλειδιά μου.
Με έδειραν επειδή έχασα τα κλειδιά μου.
Μου έδωσαν ξύλο επειδή έχασα τα κλειδιά μου.
Δεν ξαναέχασα ποτέ τα κλειδιά μου.

Τώρα δεν σπάω ποτέ τίποτα.
(Μπράβο μου, Μπράβο μου.)
Τώρα δεν χάνω ποτέ τίποτα.
(Μπράβο μου, Μπράβο μου.)

Τώρα είμαι σπασμένη και χαμένη εγώ.
(Μπράβο μου; Μπράβο μου;)

Τώρα όλοι γύρω μου είναι περήφανοι για όσα με κόπο με έμαθαν.
(Μπράβο τους, Μπράβο τους.)
Τώρα όλοι γύρω μου είναι ευτυχισμένοι για όσα με κόπο με δίδαξαν.
(Μπράβο τους, Μπράβο τους.)

Τώρα είμαι χαμένη και σπασμένη εγώ.
(Μπράβο τους; Μπράβο τους...)

Τα μάτια της, τα δικά μου.

Περπατούσα στο δρόμο και έκλαιγα...
Περπατούσα και έκλαιγα...
Περπατούσα, έκλαιγα...
Έκλαιγα...
Μετά δεν έκλαιγα...
Σταμάτησα να κλαίω...
Συνέχισα να περπατάω, σταμάτησα να κλαίω...
Συνέχισα να περπατάω αλλά σταμάτησα να κλαίω...

Μετά σταμάτησα να περπατάω...
Μόνο για μια στιγμή.
Για να περάσει το αμάξι στρίβοντας από την γωνία.
Ο οδηγός μου έκανε νόημα να σταματήσω για να περάσει.
Για αυτό σταμάτησα να περπατάω. Για να περάσει.
Εκείνος απλά με προσπέρασε κάνοντας ένα σήμα για να με ευχαριστήσει.
Κούνησα το κεφάλι στην προσπάθεια μου να ανταποδώσω το χαιρετισμό.
Η μάτια μου έπεσε στην γυναίκα που καθόταν δίπλα του.
Οι ματιές μας διασταυρώθηκαν...
Μόνο για λίγο...
Μόνο για κλάσματα δευτερολέπτου.
Στα δάκρυα μου διάβασε το κλάμα μου.

Όλες οι προηγούμενες ώρες πόνου συμπυκνώθηκαν σε μια ανταλλαγή αμοιβαίας κατανόησης.

Ό, τι μου είπαν τα μάτια της το ίδιο, ακριβώς, της είπαν και τα δικά μου.
Ό, τι μου είπαν τα μάτια της, το ίδιο της είπαν και τα δικά μου.
Ό, τι μου είπαν τα μάτια της, της είπαν και τα δικά μου.
Τα μάτια της, τα δικά μου.

Διαφορετικά μάτια, ίδια βλέμματα.
Ίδιες σκέψεις, διαφορετικά βιώματα.
Ίδια δάκρυα, διαφορετικός λόγος.
Διαφορετικές γυναίκες, ίδιος πόνος.

Και το αμάξι έφυγε.
Και η στιγμή έφυγε.
Και έφυγαν τα μόνα μάτια που με κοίταξαν έτσι ακριβώς όπως είμαι.
Τα μάτια της, τα δικά μου.

Αν με ρωτήσεις...

Αν με ρωτήσεις «Πώς σε λένε;».
Θα σου απαντήσω το όνομά μου.
Δεν έχω κανένα λόγο να στο κρύψω.

Αν με ρωτήσεις «Πόσο χρονών είσαι;».
Θα σου απαντήσω την ηλικία μου.
Δεν έχω κανένα λόγο να σου πω ψέματα.

Αν με ρωτήσεις «Με τι ασχολείσαι;».
Το ομολογώ πως η απάντησή μου θα είναι λίγο πιο μπερδεμένη. Δεν θα είναι επειδή προσπαθώ να σου πω ψέματα. Το αντίθετο. Θα είναι επειδή προσπαθώ να σου πω την αλήθεια που, καμιά φορά, δεν είναι και τόσο εύκολο να την περιγράψεις. Δεν θα είναι επειδή προσπαθώ να σου κρύψω κάτι αλλά επειδή προσπαθώ να σου δείξω κάτι... Τι να σου δείξω; Τι ακριβώς είμαι... Γιατί πιο πολύ από το με τι ασχολούμαι θα θέλω να μάθεις ποια είμαι... Για αυτό μην περιμένεις μια μονολεκτική απάντηση...

Αν με ρωτήσεις «Πιστεύεις στον θεό;» Θα σου πω «Όχι.». Αν με ρωτήσεις «Πιστεύεις στην άνθρωπο;» Θα σου πω «Ναι.». Και αν με ρωτήσεις «Γιατί;» Θα χρειαστούν μερικές ώρες για να σου εξηγήσω τις απόψεις μου. Μπορεί να με καταλάβεις από τα πρώτα λεπτά, μπορεί να χρειαστούν ώρες, μέρες ή χρόνια για να με καταλάβεις ή μπορεί να μην με καταλάβεις καθόλου, ποτέ. Αλλά δεν θα έχω κανένα πρόβλημα να κάτσω με υπομονή και με ενθουσιασμό να σου μεταφέρω τις απόψεις μου ανεξάρτητα από το αν συμφωνέις ή διαφωνείς.

Αν με ρωτήσεις «Πιστεύεις στην αγάπη;». Θα σου απαντήσω «Εξαρτάται». Και έχεις κάθε δικαίωμα να με ρωτήσεις τι εννοώ και εγώ θα σου εξηγήσω και πάλι όσο καλύτερα μπορώ το τι συμβαίνει στο μυαλό μου.

Αν με ρωτήσεις «Ποια είναι τα όνειρά μου;». Δεν θα σου πω τίποτα. Θα σου τα ζωγραφίσω.

Αν με ρωτήσεις «Τι νιώθω τώρα;». Δεν θα σου πω τίποτα. Θα σου τραγουδήσω.

Και αν με ρωτήσεις «Τι πιστεύεις για εμένα;»... αν με ρωτήσεις τι πιστεύω για εσένα... θα σου πω, τι θα σου πω;, θα σου πω ακριβώς ό, τι πιστεύω για εσένα. Αλλά θα σου ξεκαθαρίσω πως αυτή είναι η δική μου άποψη. Δεν θα σου πω τι πιστεύουν οι άλλοι για εσένα. Δεν θα σου πω τι πιστεύει κάποιο άτομο που σε ενδιαφέρει ή δεν σε ενδιαφέρει για εσένα. Δεν θα σου πω τι πιστεύεις ή τι θα έπρεπε ή δεν θα έπρεπε να πιστεύεις εσύ για εσένα. Θα σου πω τι πιστεύω εγώ για εσένα. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο. Θα σου απαντήσω σε αυτό ακριβώς που με ρώτησες και απλά θα σου πω την πραγματική μου άποψη για εσένα.

Μπορείς να με ρωτήσεις για τα πάντα και θα έχεις για απαντήσεις τις απαντήσεις μου.

Υπάρχει μόνο ένα πράγμα που δεν μπορείς να με ρωτήσεις.

Μόνο ένα πράγμα που δεν μπορώ να σου απαντήσω.

Μην με ρωτήσεις σε παρακαλώ...

Τι πιστεύω για τον κόσμο μας.

Μην με ρωτήσεις τίποτα για αυτό.

Γιατί μπροστά σε αυτήν την ερώτηση χάνεται η φωνή μου...
Γιατί μπροστά σε αυτήν την ερώτηση τρέμει το σώμα μου...
Γιατί μπροστά σε αυτήν την ερώτηση σωριάζεται η ψυχή μου...
Γιατί μπροστά σε αυτήν την ερώτηση, η μόνη απάντηση που θα δεις είναι τα μάτια μου, δακρυσμένα...

Τίποτα παραπάνω δεν θα έχω να σου δώσω.
Τίποτα παραπάνω δεν θα έχω να σου πω.

Για αυτό...

Σε παρακαλώ...

Ρώτησέ με ό, τι θέλεις... Ό, τι, ό,τι, θέλεις...

Αλλά μόνο μην με ρωτήσεις για τον κόσμο μας...

Γιατί; (7)

Γιατί ήρθες;
Γιατί είσαι εδώ;

Γιατί δεν ήρθες;
Γιατί δεν είσαι εδώ;

Γιατί μένεις όταν θέλω να φύγεις;
Γιατί φεύγεις όταν θέλω να μείνεις;

Γιατί είμαστε μαζί;
Γιατί δεν είμαστε μαζί;

Γιατί με πονάει το να είμαστε μαζί σχεδόν το ίδιο όσο με πονάει το να μην είμαστε μαζί;

Γιατί δεν καταλαβαίνω; Γιατί δεν σε καταλαβαίνω;
Γιατί δεν καταλαβαίνεις; Γιατί δεν με καταλαβαίνεις;

Γιατί δεν συζητάμε;
Γιατί δεν με ακούς;
Γιατί δεν μου μιλάς;
Γιατί δεν ακούμε;
Γιατί δεν μιλάμε;
Γιατί δεν συζητάμε;

Γιατί εξαφανίζεσαι;
Γιατί εμφανίζεσαι;

Γιατί επιστρέφεις πάντα σε εμένα;

Γιατί όταν είμαι ευτυχισμένη επιλέγεις να μην είσαι κοντά μου;
Γιατί όταν είσαι δυστυχισμένος επιλέγεις να είσαι κοντά μου;

Γιατί με θέλεις;
Γιατί με χρειάζεσαι;
Γιατί ζητάς την δική μου βοήθεια;
Γιατί είμαι πάντα εκεί για εσένα;
Γιατί μου τηλεφωνείς μετά από μέρες, μήνες ή χρόνια;
Γιατί ανοίγω το τηλέφωνο μετά από μέρες, μήνες ή χρόνια;
Γιατί δεν το σταματάω;
Γιατί δεν βάζω τελεία;
Γιατί δεν θέλω να βάλω τελεία;
Γιατί λες πως με αγαπάς;
Γιατί δεν με αγαπάς;
Γιατί σε αγαπάω;
Γιατί δεν με αγαπάω;
Γιατί νομίζουμε ότι είναι αγάπη αυτό που έχουμε ενώ δεν είναι τίποτα άλλο από έλξη;
Γιατί έλκομαι από εσένα;
Γιατί σε θέλω;
Γιατί σε χρειάζομαι;
Γιατί όταν χρειάζομαι την βοήθεια σου δεν σε βρίσκω;
Γιατί δεν είσαι εδώ ποτέ για εμένα;
Γιατί απουσιάζεις;
Γιατί οι απουσίες σου δεν είναι αρκετές ώστε να με κάνουν να μην εκτιμώ τις σπάνιες παρουσίες σου;
Γιατί επιμένω να προσπαθώ;
Γιατί επιμένεις να μην προσπαθείς;
Γιατί δεν έχω άλλες αντοχές;
Γιατί μοιάζεις να είσαι μια χαρά με μια τέτοια κατάσταση;
Γιατί δεν ξεκαθαρίζεις την θέση σου;
Γιατί δεν προστατεύω την θέση μου;
Γιατί δεν με υπερασπίζομαι;
Γιατί νιώθω τόσο αδύναμη μπροστά σου;
Γιατί έχεις τόσες εναλλαγές διάθεσης;
Γιατί έχεις τόσο απότομες αλλαγές απόψεων;
Γιατί να μην είναι τα πράγματα πιο απλά;

Γιατί;
Γιατί συνεχίζεις;
Γιατί συνεχίζουμε;
Γιατί συνεχίζω;
Γιατί;

Γιατί; (6)

Γιατί;

Γιατί;
Γιατί Αγχώνεσαι;
Γιατί Βασανίζεσαι;
Γιατί Γελοιοποιήσαι;
Γιατί Διαλύεσαι;
Γιατί Εξαντλήσαι;
Γιατί Ζαλίζεσαι;
Γιατί Ηττάσαι;
Γιατί Θυμώνεις;
Γιατί Ιδρώνεις;
Γιατί Κουράζεσαι;
Γιατί Λερώνεσαι;
Γιατί Μπερδεύεσαι;
Γιατί Ντροπιάζεσαι;
Γιατί Ξεσκίζεσαι;
Γιατί Πασχίζεις;
Γιατί Ραγίζεις;
Γιατί Σκοτώνεσαι;
Γιατί Τσακώνεσαι;
Γιατί Υποκρίνεσαι;
Γιατί Φωνάζεις;
Γιατί Χτυπιέσαι;
Γιατί Ψυχοπλακώνεσαι;
Γιατί Ωρύεσαι;
Γιατί;


Για τι;

Για τι;
Για τι Αγχώνεσαι;
Για τι Βασανίζεσαι;
Για τι Γελοιοποιήσαι;
Για τι Διαλύεσαι;
Για τι Εξαντλήσαι;
Για τι Ζαλίζεσαι;
Για τι Ηττάσαι;
Για τι Θυμώνεις;
Για τι Ιδρώνεις;
Για τι Κουράζεσαι;
Για τι Λερώνεσαι;
Για τι Μπερδεύεσαι;
Για τι Ντροπιάζεσαι;
Για τι Ξεσκίζεσαι;
Για τι Πασχίζεις;
Για τι Ραγίζεις;
Για τι Σκοτώνεσαι;
Για τι Τσακώνεσαι;
Για τι Υποκρίνεσαι;
Για τι Φωνάζεις;
Για τι Χτυπιέσαι;
Για τι Ψυχοπλακώνεσαι;
Για τι Ωρύεσαι;
Για τι;