365 Ημερες. 48.

 

365 Ημέρες

 

48

 

08.05.2023 Δευτέρα

 

 -

Χωρίς να χρειαστεί αεροπλάνο ή πλοίο,

Βρέθηκα ξαφνικά σε ένα όμορφο τοπίο,

Από της πόλης τα γκρίζα στενά,

Σαν να διακτινίστηκα στο ωραίο πουθενά...

 

Αναρωτήθηκα, γύρω μου, τι είναι όλα ετούτα;

Αμέτρητα λουλούδια! Πολύχρωμα φρούτα!

Γαλαζοπράσινα κύματα! Αστραφτερές αμμουδιές!

Κι όλου του κόσμου οι μυρωδιές!

 

Βουνά που στέκονται αγέρωχα!

Άνθρωποι με ρούχα υπέροχα!

Όλα μοιάζουν ήρεμα και χαλαρά!

Σαν να εστιάζουν μόνο στην χαρά!

 

Το βλέμμα ατενίζει στον ορίζοντα πέρα!

Το σώμα αρμενίζει στον απέραντο αέρα!

Φοίνικες, φυτά, φτερά!

Όλα μοιάζουν νοερά!

 

Σαν να είναι μαγικό το νερό,

Διώχνει ό,τι είναι θλιβερό,

Σαν να αφέθηκα στην ροή,

Και να άνοιξαν τα μάτια στη ζωή...

 

Πτήσεις και βουτιές! Βουτιές και πτήσεις!

Μουσικές! Βιβλία! Συζητήσεις!

Μπόρες και λιακάδες! Λιακάδες και μπόρες!

Με ό,τι Αγαπάω να γεμίζουν οι ώρες!

 

Σε αυτήν την ομορφιά την τόσο φυσική,

Η ζωή έγινε απίστευτα διασκεδαστική,

Περπατήματα, παραλίες, παιχνίδια!

Κάθε μέρα δεν είναι ίδια!

 

Μπόρες και λιακάδες! Λιακάδες και μπόρες!

Που πια δεν είναι ψυχοφθόρες...

Πτήσεις και βουτιές! Βουτιές και πτήσεις!

Στις στιγμές μου καταδύσεις...

 

Ξύπνησα και το νησί μου έγινε σκόνη...

Κι ο ήλιος έσβησε, νυχτώνει...

Μα δεν πειράζει! Ξανά θα ονειρευτώ!

Και μες στην φαντασία μου θα καταμαγευτώ!

- 

Αυτό (το παραπάνω) έγραψα σήμερα με αφορμή, τα άγνωστα-γνωστά, το βιβλίο μου... από εκεί έρχεται έμπνευση! Και σταματάω να διαβάζω για να γράψω κάτι και μετά συνεχίζω να διαβάζω μέχρι να ξανασταματήσω για να γράψω κάτι άλλο και μετά... και αυτός ο κύκλος συνεχίζει... κι είναι από τους κύκλους που χαίρομαι που συνεχίζουν...

 -

Αυτό (το παρακάτω) έγραψα χθες με αφορμή, τα γνωστά-άγνωστα, το βιβλίο μου... από εκεί έρχεται γραφή! Και σταματάω να γράφω για να διαβάσω κάτι και μετά συνεχίζω να γράφω μέχρι να ξανασταματήσω για να διαβάσω κάτι άλλο και μετά... και συνεχίζει αυτός ο κύκλος... κι είναι από τις συνέχειες που χαίρομαι που κάνουν κύκλους...

 -

Τρία συναισθήματα που σε κρατούν καθηλωμένο,

στα ίδια πάντα βήματα απέραντα εγκλωβισμένο,

είναι η θλίψη, ο φόβος και η ενοχή,

ας τα πάρουμε, ένα-ένα, από την αρχή...

 

Αν από την στενοχώρια νιώθεις εξαντλημένος,

για μια απώλεια αν είσαι στενοχωρημένος,

μπορεί να ήρθε η ώρα κάτι να το αφήσεις,

να το αποδεχτείς και να προχωρήσεις.

 

Όσο για τον φόβο που έχει την τάση να σε παγώνει,

για κινδύνους, πραγματικούς ή φανταστικούς, να σε αγχώνει,

πρέπει να βρεις τρόπο τις απειλές να ξεχωρίζεις,

και τις εντάσεις τις υπερβολικές κάπως να τις ορίζεις.

 

Τέλος, σε σχέση με την ενοχή,

Ίσως ήρθε η ώρα να βάλεις ένα «χι»,

να έχεις ευθύνη για ό,τι σου αναλογεί,

δεν φταις εσύ για όλη τη Γη!

 

Το να νιώθεις «θύμα» σε «δήμιους» σε οδηγεί,

το κλειδί είναι η αναγνώριση και όχι η αποφυγή,

και για τη θλίψη, και για τον φόβο, και για την ενοχή,

πρώτα βρες πώς θα φτάσεις στην παραδοχή...

 

Μπορείς την όποια αλλαγή να φέρεις!

Μπορείς, Φίλε μου, να τα καταφέρεις!

Να πηγαίνεις πάντα προς την υγεία!

Να εστιάζεις στης ευτυχίας τη δημιουργία!

 

Τρία συναισθήματα που σε κρατούν καθηλωμένο,

στα ίδια πάντα βήματα απέραντα εγκλωβισμένο,

είναι η θλίψη, ο φόβος και η ενοχή,

κι όλα αρχίζουν να ξορκίζονται με την αποδοχή...

 

Κι αν χρειάζεσαι βοήθεια να τη ζητήσεις...

Έχεις δικαίωμα τη ζωή σου να ζήσεις...

Ελεύθερος από συναισθήματα που σε τραβάνε κάτω...

Έχεις δικαίωμα να πας παρακάτω...

 -

Αυτά, Φίλε μου, σε σχέση με τα διαβάσματα-γραψίματα, γραψίματα-διαβάσματα...

 

Σε σχέση με το σήμερά μου... θέλω να σου γράψω και κάτι ακόμα...

 

Μετά από πολύ πολύ καιρό θα κάνω εργαστήριο-μάθημα σε μία φοιτητική Ομάδα!!!

 

Τι όμορφο που θα ήταν να μπορούσα να ζήσω από τα μαθήματά μου-από την Τέχνη μου-από την έκφρασή μου-από τις παραστάσεις μου!

 

Αν γίνει αυτή η συνεργασία...

 

θα κάνω κάτι που μου αρέσει και θα πληρώνομαι, έστω και κάτι, από αυτό...

 

Πέρα, όμως από την πιθανότητα-δυνατότητα πληρωμής, που αυτό είναι κάτι που με προβληματίζει αρκετά στο «τώρα» μου, το πώς θα ζήσω από αυτό που Αγαπώ, πέρα από αυτό...

 

είμαι τόσο ενθουσιασμένη που έχω μάθημα σε Ομάδα!!! Εύχομαι να το χαρούμε όλοι!

 

Χθες έγραφα στο Προσωποβιβλίο

 

«Μετά από πολύ καιρό αύριο έχω μάθημα σε φοιτητική Θεατρική Ομάδα! Ενθουσιασμός!!!!!!!!»

 

Και αυτό ακριβώς αισθανόμουν και αισθάνομαι! Ενθουσιασμό!!!

Και τον συμπαθώ πολύ τον Ενθουσιασμό! Είναι τόσο πολύτιμος!

 

Πάμε για το σήμερα!!!

Πάμε να γνωρίσω τους σημερινούς Ανθρώπους μου, ακόμα κι αν είναι μόνο για μία φορά!!!

Πάμε να γνωρίσω τους Φίλους μου, Φίλε μου!

 

Με ενθουσιασμένη Αγάπη

 

Μαριλού.

365 Ημέρες. 47.

 

365 Ημέρες

 

47

 

07.05.2023 Κυριακή

 

Αν και μοιράζομαι αυτό το γράμμα την Κυριακή σου το έγραψα την Παρασκευή... Γράφω τα γράμματά μου χειρόγραφα στο τετράδιό μου... και μετά τα αντιγράφω και ηλεκτρονικά για να μπορείς να τα διαβάσεις εδώ...

 

Αγαπημένε Φίλε,

 

όπως, ίσως, έχεις καταλάβει διαβάζω πολλά βιβλία, ταυτόχρονα. Χθες πήγα σε ένα από τα Αγαπημένα μου βιβλιοπωλεία και πήρα ένα ακόμα. Αναρωτιέμαι αν επιλέγουμε εμείς τα βιβλία ή αν εκείνα μας επιλέγουν. Το πήρα στην τύχη και το περίμενα εντελώς διαφορετικό. Με έκπληξη είδα πως μιλούσε (ακριβώς!) για κάτι που περνάω στο «τώρα» μου. Είναι από αυτά που δεν μπορώ να μοιραστώ εδώ (τουλάχιστον, όχι ακόμα). Το επεξεργάζομαι. Το διαχειρίζομαι. Απλά είναι κάτι που με στενοχωρεί και πρέπει να ζήσω με αυτό. Το βιβλίο το διάβασα όλο μέσα σε λίγες ώρες!!! Ήταν μικρό και ουσιαστικό. Ένιωσα τυχερή που το βρήκα και ενθουσιασμένη που το διάβασα. Τώρα θα συνεχίσω τα άλλα μου βιβλία... Το κενό που υπάρχει μέσα μου θα το αφήσω να υπάρχει κι ίσως, σιγά σιγά, κάπως να «μαλακώσει»...

 

Πάντως, τι ωραίο!

 

 Όταν ανακαλύπτεις βιβλία

που σου μιλάνε

και που αισθάνεσαι να σε ακούν...

 

Σαν να κάνεις έναν διάλογο...

 

Σαν να ακούς τις ερωτήσεις σου και να σου δίνουν τις απαντήσεις...

 

Στην ουσία, βέβαια, εσύ σου δίνεις (ή δεν σου δίνεις) τις απαντήσεις σου...

απλά το βιβλίο γίνεται ο δρόμος για να συμβεί αυτό...

 

-

 

Αυτά σου έγραφα, Φίλε μου, προχθές... Το καταχάρηκα αυτό το βιβλίο... ήρθε σαν ένα ξαφνικό «ευχάριστο» διάλειμμα ανάμεσα στα άλλα διαβάσματά μου! Μια ανάσα διαφορετικού θέματος... και ήταν τόσο... όσο... δεν θα ήθελα να ασχοληθώ παραπάνω σε σχέση με αυτό, ήταν ό,τι ακριβώς χρειαζόμουν!

 

Τώρα επιστροφή σε άλλες σελίδες άλλων βιβλίων!

 

Βιβλιοφύγαμε!

 

Αν και σήμερα μπορεί και να μη διαβάσω τα βιβλία μου! Πρώτα, έχω προετοιμασία για την αυριανή και την μεθαυριανή Ομάδα! Και μετά βιβλιοβλέπουμε!

 

Με βιβλιοΑγάπη!

 

Μαριλού.

 

 

365 Ημέρες. 46.

 

365 Ημέρες

 

46

 

06.05.2023 Σάββατο

 

Σαν να σπάω την αφάνεια,

Στου καθρέφτη την επιφάνεια,

απευθύνονται στις αισθήσεις,

του εαυτού οι ερωτήσεις,

σε δύο «εγώ» χωρίζομαι,

απ’ την αρχή ορίζομαι,

κάτι μοιάζει μακρινό,

κάτι είναι κοντινό.

Όπως είμαι άρα με βλέπω;

Ἠ ό,τι θέλω παραβλέπω;

Κι έτσι με βλέπουν οι άλλοι;

Κοίτα τι σκέφτηκα πάλι!

Άλλη η εικόνα η εξωτερική.

Άλλη εμπειρία η εσωτερική.

Και στα δύο με αναγνωρίζω...

Τώρα πια δεν με χωρίζω!

Το είδωλό μου δεν νιώθει μόνο,

τα σημεία μου τα ενώνω,

από απόσταση με είδα,

και γεννήθηκε η ελπίδα...

πως μπορώ να με γνωρίσω,

τη ζωή μου να ορίσω.

 

Τώρα πια δεν πάω πίσω.

Τώρα όλα θα τα ζήσω.

 

-

 

Φίλε μου! Πώς έχω ανακατέψει-μπερδέψει τον χρόνο σε όσα σου γράφω... αυτό για παράδειγμα που μοιράζομαι μαζί σου σήμερα το έγραψα την Πέμπτη με αφορμή ένα από τα βιβλία που διαβάζω! Ειλικρινά σε θαυμάζω που καταφέρνεις να με παρακολουθείς! Νομίζω αξίζεις ένα βραβείο που δεν σε αγχώνει το χάος μου!

 

Εύχομαι να είσαι καλά!

 

Αύριο πάλι!

 

Με ολοζώντανη Αγάπη!

 

Μαριλού.

 

 

365 Ημέρες. 45.

 

365 Ημέρες

 

45

 

05.05.2023 Παρασκευή

 

Έγραφα κάποια ημέρα πριν την Τρίτη:

 

Πόση αδρεναλίνη!

Ετοιμάζομαι να πάω σε ακρόαση!

 

Πωπω! Δεν το πιστεύω πως θα το κάνω αυτό!

Αχ, Φίλε μου!

Πώς να σου εξηγήσω;!

Την σχέση μου με την σκηνή!!!

Δεν το πιστεύω.

Πως θα περάσω πάλι αυτήν την διαδικασία.

«Πετσόκοψα» (!) ένα κείμενο για να το χωρέσω στα δύο λεπτά μου.

Τώρα δεν ξέρω αν θα θυμάμαι πώς περνάω από το ένα σημείο στο άλλο!

Το μόνο σίγουρο είναι πως... θα γελάσουμε.

 

Έγινε, όμως και κάτι άλλο!

Πολύ πολύ σημαντικό!

Υπάρχει περίπτωση να είμαι σε φοιτητική ομάδα!

Ένα μήνυμα χθες!

Ένα τηλέφωνο σήμερα!

Ήταν αρκετά!

 

Έχω εργαστήριο με μια φοιτητική ομάδα!!!!!!!

 

 

-

 

Έγραφα κάποια ημέρα μετά την Τρίτη:

 

Οι λόγοι που αποφάσισα να πάω στη συγκεκριμένη ακρόαση (μερικοί από τους λόγους) ήταν οι παρακάτω:

 

1. Είχε ραντεβού.

Που σημαίνει πως δεν θα χρειαζόταν να περιμένεις (δεν θα χρειαζόταν να περιμένω! Γιέι!) από το πρωί μέχρι το βράδυ για το ΑΝ τελικά θα σε δουν (για το ΑΝ θα με δουν! Ξαναγιέι!!).

 

2. Ήταν για παιδικό θέατρο.

Που σημαίνει πως οι πρόβες θα ήταν απόγευμα-βράδυ αλλά οι παραστάσεις θα ήταν πρωινομεσημεριανές (οπότε θα μπορούσα να το ταιριάξω και με ό,τι άλλο θέλω να κάνω είτε πολύ πρωί είτε απογευματόβραδο).

 

3. Όταν πήρα τηλέφωνο (πρώτη πρώτη και ακριβώς την ώρα που έγραφαν στην ανακοίνωση να τηλεφωνήσεις) το άνοιξαν (γούαο!), μπορεί να θεωρείται αυτονόητο αλλά δεν είναι, και μου έκλεισαν ραντεβού αμέσως (ξαναγουάο!!)!

 

Έκλεισα ραντεβού πρωί πρωί και πρώτη πρώτη. Έφτασα στο θέατρο πριν να έρθει κανένας άλλος, πρώτη πρώτη και πρωί πρωί.

 

Με είδαν πρώτη.

 

Ζήτησα να βγάλω τα παπούτσια μου.

 

Ο σκηνοθέτης μου είπε πως επειδή θα είμαστε με παπούτσια στην σκηνή να μείνω με αυτά.

Μου είπε να κάνω τον μονόλογο.

Τον ρώτησα αν μπορώ να τα δείξω όλα μαζί, τραγούδι και μονόλογο.

Με άφησε.

Έδειξα ό,τι ζητήσαν.

Οι επιλογές μου ήταν τέτοιες έτσι ώστε να αισθάνομαι άνετα μέσα σε αυτές.

Τραγούδι-Μονόλογος...

Μονόλογος-Τραγούδι...

 

Τα πήγα πολύ καλά.

Έτσι αισθάνομαι.

Με σταμάτησαν λίγο πριν το τέλος.

Ήμουν με δάκρυα στα μάτια.

Μου είπαν πως είδαν ό,τι ήθελαν να δουν.

Μου ζήτησαν να περιμένω έξω και με ενημέρωσαν πως θα μπω ξανά μαζί με όλους αργότερα (αφού πρώτα μπουν όλοι ένας – ένας).

 

Περίμενα γύρω στα σαράντα-πενήντα λεπτά.

 

Ξαναμπήκαμε όλοι μαζί στην σκηνή.

 

Μας ζήτησαν έναν αυτοσχεδιασμό κινησιολογικό με μουσική.

 

Στον αυτοσχεδιασμό νομίζω δεν τα πήγα τόσο καλά.

 

Είπαν πως θα ενημερώσουν μόνο όσους θα πάρουν.

 

(Προσωπικά, θα προτιμούσα να τους ενημέρωναν όλους).

 

Στο διάλειμμα, σε αυτά τα σαράντα-πενήντα λεπτά, όσο περίμενα, έξω από το θέατρο, μίλησα με κάποιον. Αυτός θα είναι ήδη στο παιδικό, θα είναι ήδη σε αυτήν την παράσταση, το ξέρει από τώρα. Και μου το είπε, έτσι απλά. Μου είπε ότι, παρόλα αυτά, ζήτησε κι αυτός να περάσει, και καλά, από ακρόαση. Το «και καλά» όχι γιατί δεν θα περάσει από ακρόαση αλλά γιατί δεν είναι το ίδιο. Να σε ξέρουν και να μην σε ξέρουν. Τι να πω... Μου είπε πως ο άντρας που έχει το θέατρο είναι σαν πατέρας του. Μου είπε πως έχει πάει στη ζωή του τρεις οντισιόν. Τι να ξαναπώ... Χωρίς λόγια... Όλα. Στην πρώτη ακρόαση που πήγα μετά από τόσο καιρό και από όλους τους Ανθρώπους αυτός που μου μίλησε, από μόνος του, ήταν αυτός που γνώριζε ήδη ότι θα είναι στην παράσταση. Ήταν συμπαθέστατος. Μπορεί να ήταν και σουπερταλαντούχος. Δεν έχει να κάνει με το αν αξίζει ή δεν αξίζει να είναι στο παιδικό. Δεν έχει να κάνει με το αν αξίζω ή δεν αξίζω να είμαι στο παιδικό. Έχει να κάνει... με αυτό το ο γνωστός του γνωστού από το οποίο δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς... Παρόλα αυτά, τώρα δεν στενοχωριέμαι. Τώρα δεν με τρώει αυτό το απέραντο αίσθημα αδικίας. Με ενδιαφέρει να καταφέρω (που δεν τα καταφέρνω ακόμα) να τα βγάλω εγώ πέρα (θέλω τόσο να βρω τον δρόμο μου!)! Είμαι σε ένα άλλο σημείο της ζωής πια. Τον κοιτάζω με χαμόγελο. Αισθάνομαι Αγάπη για αυτόν. Στις ακροάσεις πάντα τους έβλεπα όλους σαν Φίλους κι όχι σαν «εχθρούς», σαν συμμάχους κι όχι σαν «αντιπάλους». Αυτό ίσχυε και πριν και ισχύει και τώρα. Και πάντα με αντιμετώπιζαν σαν τον εξωγήινο, επειδή όταν μάθαινα μια ακρόαση την έλεγα σε όλους και δεν την κρατούσα κρυφή ή όταν ευχόμουν μέσα από την καρδιά μου καλή επιτυχία σε όλους μας και το εννοούσα και δεν το έλεγα καθόλου τυπικά. Όπως έκανα και σήμερα. Είπα «Καλή επιτυχία» σε έναν-έναν χωριστά. Σε όποιον ερχόταν! Έχει τόση σημασία... το ανθρώπινο κομμάτι μας... να μένει πάντα ζωντανό!

 

Όταν έφυγα είχα την αίσθηση πως δεν θα με πάρουν. Παρόλα αυτά, χάρηκα που πήγα, για πολλούς λόγους.

 

Θέλω, επίσης, να πω πως για να πάω σε αυτήν την ακρόαση έπαιξε βασικό ρόλο κάτι άλλο, ένα άλλο γεγονός. Μία άλλη ανακοίνωση με έναν άλλον σκηνοθέτη. Εκείνη η ανακοίνωση μου έκανε εντύπωση και μου έδωσε ελπίδα. Το πιστεύεις, Φίλε μου; ΕΛΠΙΔΑ. Αυτό ήταν αρκετό ώστε να με κάνει να μπω ξανά στον χώρο και στον χορό έστω και δειλά δειλά. Πόση σημασία έχει η ελπίδα, Φίλε μου; Πόση σημασία έχει... Χαίρομαι που επικοινώνησα με εκείνον τον σκηνοθέτη, χαίρομαι και που τον γνώρισα. Εκείνη η ανακοίνωση με έκανε να ανοίξω την πόρτα ξανά στις ακροάσεις. Είναι η πρώτη φορά μετά από χρόνια που αποφάσισα να επικοινωνήσω με σκηνοθέτη, κάτι με συγκίνησε στην ανακοίνωσή του. Αλλά όλα αυτά ανήκουν σε μία άλλη ιστορία...

 

Νομίζω αρκετά για σήμερα...

 

Σε Ευχαριστώ που με διαβάζεις.

Με Αγάπη που στέκεται γενναία πάνω στην σκηνή, περνάει από ακρόαση, κι ακόμα κι αν την απορρίψουν, εκείνη συνεχίζει να στέκεται γερή και ζωντανή χωρίς να φοβάται τίποτα και κανέναν.

Μαριλού

 

 

365 Ημέρες. 44.

 

365 Ημέρες

 

44

 

04.05.2023 Πέμπτη

 

Κάποιοι λένε για τα όμορφα παιδικά χρόνια.

Κάποιοι νοσταλγούν τα σχολικά χρόνια.

Κάποιοι επιθυμούν να επιστρέψουν στα σπουδαστικά χρόνια.

 

Εγώ δεν λέω για τα όμορφα παιδικά χρόνια.

Εγώ δεν νοσταλγώ τα σχολικά χρόνια.

Εγώ δεν επιθυμώ να επιστρέψω στα σπουδαστικά χρόνια.

 

Τα χρόνια που θεωρώ όμορφα,

που, ίσως, να νοσταλγώ αργότερα,

και, ποιος ξέρει;, ίσως, κἀποτε να θέλω να επιστρέψω σε αυτά,

είναι τα τωρινά.

 

Εκτός αν είμαι τόσο ευχαριστημένη με το τότε-τώρα μου

που πάλι δεν νοσταλγώ στο πριν μου...

 

-

Αγαπημένε Φίλε, αυτά που μοιράζομαι μαζί σου, αυτές τις μέρες τα έγραψα όλα πρώτη του μήνα...

-

 

Ἐχασα την Αγάπη.

Και την έψαχνα παντού.

Την έψαξα πίσω και κάτω από τα κρεββάτια.

Πάνω σε τραπέζια.

Γύρω από καρέκλες.

Ανάμεσα στα βιβλία και στα χαρτιά μου.

Μέσα σε ντουλάπες και σε συρτάρια.

Σε κουτιά.

Σε τσάντες.

Στα πατώματα.

Στα ταβάνια.

Στις αποθηκες.

Στις σοφίτες.

Στα υπόγεια.

Στις ταράτσες.

Στα δωμάτια.

Στους δρόμους.

Νόμιζα πως την έχασα για πάντα.

Νόμιζα πως δεν θα την ξαναβρώ ποτέ.

Επέστρεψα στο αρχικό μου σημείο.

Και τότε την βρήκα.

Χωρίς να την ψάχνω.

Ήταν εκεί

από όπου είχα ξεκινήσει.

Μάλλον θα την έχασα εκεί.

Ή μήπως δεν την έχασα ποτέ;

Ή μήπως ήταν μαζί μου πάντα;

Πάντως, μέχρι σήμερα, από τότε, 

δεν την ξαναέχασα ποτέ...

Είναι μαζί μου.

Σε εμένα.

Ούτε πάνω, ούτε κάτω, ούτε δίπλα, ούτε γύρω.

Μέσα μου.

-

 

Αχ, Φίλε μου, δεν προλαβαίνω να σου γράψω αυτές τις μέρες πολλά... και θέλω τόσα να σου πω! Μοιράζομαι, όμως, γραψίματα!

 

Κοίτα κι αυτήν την «πρόχειρη» σημείωσή μου!

 

Έχεις δύο δρόμους:

να σηκωθείς

ή

να αγχωθείς.

Κι έτσι απλά...

σηκώθηκα

και ξεαγχώθηκα.

 

Αλλά έχω κι αυτήν την εκδοχή:

 

Έχεις δύο δρόμους:

να σηκωθείς

ή

να αγχωθείς.

Κι έτσι απλά...

σηκώθηκα

αλλά δεν ξεαγχώθηκα.

 

Μα προτιμούσα δράση και άγχος

από αδράνεια και άγχος.

 

 

Αυτά νομίζω είναι αρκετά για σήμερα!

 

Με Αγάπη που δεν χάνεται μα είναι πάντα μαζί μας.

 

Μαριλού.

365 Ημέρες. 43.

 

365 Ημέρες

 

43

 

03.05.2023 Τετάρτη

 

Θυμάσαι τότε;

 

Που είχες πρόβλημα με τον ύπνο;

Και δεν μπορούσες να κοιμηθείς;

Και δεν μπορούσες να ξυπνήσεις;

Και όταν κοιμόσουν έβλεπες μόνο εφιάλτες.

 

Πόση κούραση!

Πόση εξάντληση!

Πόση αδράνεια!

Πόση μελαγχολία!

Πόση απογοήτευση!

Πόση αδιαφορία!

Πόση απουσία ζωής!

 

Αχ!

Η αϋπνία!

 

Πόσα σου στερεί!

 

 

Πώς είσαι τώρα;

 

Που δεν έχεις πρόβλημα με τον ύπνο;

Και μπορείς να κοιμηθείς.

Και μπορείς να ξυπνήσεις.

Και όταν κοιμάσαι βλέπεις όμορφα όνειρα.

 

Πόση ξεκούραση!

Πόση ενέργεια!

Πόση δράση!

Πόση ηρεμία!

Πόση ελπίδα!

Πόση περιέργεια!

Πόση παρουσία ζωής!

 

Αχ!

Ο ύπνος!

 

Πόσα σου προσφέρει!

 

Φίλε μου!!! Βουτηγμένη ακόμα στα βιβλία και στα τετράδιά μου... σου γράφω...

 

Με ξεκούραστη Αγάπη

 

Μαριλού.

365 Ημέρες. 42.

 

365 Ημέρες

 

42

 

02.05.2023 Τρίτη

 

Πώς θα ήταν η ζωή σου αν είχες πάει για ψυχοθεραπεία τότε...

 

όταν ήσουν παιδί

ή

όταν ήσουν έφηβος;

 

Πώς θα ήταν άραγε

αν κάποιος τότε είχε καταλάβει

πως χρειάζεσαι βοήθεια

-ουσιαστική βοήθεια-

από κάποιον ειδικό,

και όχι από κάποιον τυχαίο ειδικό,

από κάποιον έμπειρο ειδικό,

που να έχει τις κατάλληλες γνώσεις

γύρω από τις ακραίες καταστάσεις που βίωσες.

 

Πώς θα ήταν

αν δεν είχες χρειαστεί

να «ξεπεράσεις» μόνος σου...

τα αξεπέραστα.

 

Πώς θα είναι η ζωή σου αν πας για ψυχοθεραπεία τώρα...

 

όταν είσαι ενήλικος

ή

όταν είσαι ηλικιωμένος;

 

Πώς θα είναι άραγε

αν εσύ καταλάβεις

πως χρειάζεσαι βοήθεια

-ουσιαστική βοήθεια-

από κάποιον ειδικό,

και όχι από κάποιον τυχαίο ειδικό,

από κάποιον έμπειρο ειδικό,

που να έχει τις κατάλληλες γνώσεις

γύρω από τις ακραίες καταστάσεις που βιώνεις.

 

Πώς θα είναι η ζωή σου

αν, αυτήν την φορά, δεν χρειαστεί

να «ξεπεράσεις» μόνος σου...

τα αξεπέραστα.

 

Η ψυχοθεραπεία δεν έχει ηλικία.

 

Είναι για όλους.

Για όποτε την χρειαστούν.

 

Είναι για εσένα.

Για όποτε την χρειαστείς.

 

Φίλε μου!!! Έχω βουτήξει στα ψυχολογικα-ψυχιατρικά-ψυχοθεραπευτικά βιβλία... οπότε όπως είναι φυσικό και το γράψιμό μου είναι γύρω από αυτά τα θέματα...

 

Πάμε για έναν θεραπευτικό Μάιο;

 

Με, χωρίς ηλικία, Αγάπη

 

Μαριλού.