4/7/21

Ακούς τα μάτια;


Κλείνω τα μάτια.

Τα ανοίγω.

Και σου ζητάω 

να κοιτάξεις μέσα σε αυτά

και να διαβάσεις την ιστορία μου.


Μπορείς άραγε να ακούσεις το βλέμμα μου;


Πάντοτε πίστευα πως τα μάτια των Ανθρώπων είχαν και έχουν φωνή, για αυτούς που έχουν ανοιχτή καρδιά να την ακούσουν. 


Λέμε «Άκου την καρδιά σου...».

Ωραίο θα ήταν και το... «Ακολούθησε το βλέμμα σου...».


Στα βλέμματα των άλλων είδα τον εαυτό μου.

Στο βλέμμα το δικό μου ένιωσα τους άλλους.


Τα μάτια δεν είναι μόνο καθρέφτης της ψυχής.

Είναι καθρέφτης της ζωής.


Σου ζητάω 

να κλείσεις τα μάτια σου,

να τα ανοίξεις,

να κοιτάξω μέσα σε αυτά,

και να διαβάσω την ιστορία σου.


Μπορώ άραγε να ακούσω το βλέμμα σου;


(Θα με αφήσεις;)


Νομίζω έχω ανοιχτή καρδιά.


Μπορώ να ακούσω τη φωνή σου;

Μπορώ να νιώσω τη ζωή σου;


Λέμε «Ακολούθησε την καρδιά σου...».

Ωραίο θα ήταν και το «Άκουσε τα μάτια σου...». 


Όταν ακούς τα δικά σου μάτια...

Ακούς και τα μάτια των άλλων... 

Όταν ακολουθείς το δικό σου βλέμμα...

Συναντάς και τα βλέμματα άλλων... 


Κι εκεί που συναντήθηκαν αλήθινα βλέμματα... γεννήθηκε η ουσία. 


Αν ακούς 

τη φωνή των ματιών...

Μιλάς και

τη γλώσσα των καρδιών...





1/26/21

Ποιήματα του κάποτε...

 

 

(Ποιήματα που έγραφα όταν ήμουν δεκαοκτώ χρονών...)

 

29/05/1998

 

Νιώσε τη γεύση του νερού στο πρόσωπό σου,

άγγιξε την πρωινή δροσιά,

χαιρέτα ανοίγοντας τα χέρια τον ήλιο,

περπάτα στο χορτάρι αργά.

 

Άκουσε τους διάφορους ήχους,

κλείσε τα μάτια σφιχτά,

γράψε αόρατους στίχους,

φύγε πετώντας μακριά.

 

Χόρεψε δίχως δισταγμούς,

ούρλιαξε για ν' ακουστείς,

άσε πίσω αναστεναγμούς,

τρέξε κι ας φοβηθείς.

 

Γέλα υστερικά,

κλάψε όσο επιθυμείς,

υπόμεινε καρτερικά,

ζήσε για όσο ζεις.



1/13/21

Ανθρώπινοι Αγώνες



Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που οργανώνουν κάποιους «ανθρώπινους» αγώνες. 

Είναι οι διοργανωτές.


Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που παρουσιάζουν αυτούς τους «ανθρώπινους» αγώνες.

Είναι οι παρουσιαστές.


Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που συμμετέχουν σε αυτούς τους «ανθρώπινους» αγώνες.

Είναι τα «άλογα».


Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που παρακολουθούν αυτούς τους «ανθρώπινους» αγώνες.

Είναι οι θεατές. 


Για να γίνουν αυτοί οι «ανθρώπινοι» αγώνες... χρειάζονται...

Και οι διοργανωτές

Και οι παρουσιαστές

Και οι συμμετέχοντες

Και οι θεατές.


Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν.


Μία ταινία που αξίζει να δει κανείς.


Αυτοί που εκμεταλλεύονται την πείνα των ανθρώπων.

Αυτοί που χειροκροτάνε την πείνα των ανθρώπων.


Και οι Άνθρωποι που πεινάνε, που κυριολεκτικά πεινάνε, και που χορεύουν μέχρι τελικής πτώσεως για το ποιος θα επιβιώσει σε έναν απάνθρωπο διαγωνισμό καταδικασμένοι όλοι να χάσουν και κανένας να μην «κερδίσει».


Ένα θέμα μιας σχετικά παλιάς ταινίας.


Σας θυμίζει κάτι;


Ένα θέμα μιας σχετικά καινούργιας πραγματικότητας;


Άνθρωποι-Αριθμοί.

Στοιχήματα-Ψηφοφορίες.


Ποιος θα μείνει.

Ποιος θα αντέξει.

Ποιος θα επιβιώσει.


Η μόνη διαφορά;


Αυτό δεν είναι ταινία είναι πραγματικότητα.


Και έχει όνομα. 


Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που οργανώνουν κάποιους «ανθρώπινους» αγώνες. 

Είναι οι διοργανωτές.


Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που παρουσιάζουν αυτούς τους «ανθρώπινους» αγώνες.

Είναι οι παρουσιαστές.


Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που συμμετέχουν σε αυτούς τους «ανθρώπινους» αγώνες.

Είναι τα «άλογα».


Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που παρακολουθούν αυτούς τους «ανθρώπινους» αγώνες.

Είναι οι θεατές. 


Για να γίνουν αυτοί οι «ανθρώπινοι» αγώνες... χρειάζονται...

Και οι διοργανωτές

Και οι παρουσιαστές

Και οι συμμετέχοντες

Και οι θεατές.


Πληγώνουν τους Ανθρώπους πριν να γεράσουν.


Μία πραγματικότητα που δεν αξίζει να ζει κανείς.


Αυτοί που εκμεταλλεύονται.

Αυτοί που χειροκροτάνε.


Και οι Άνθρωποι που πεινάνε, κυριολεκτικά ή μεταφορικά.


Ανθρώπινος εξευτελισμός.

Ανθρώπινος υποβιβασμός.


Και συνηθίζουμε. 

Στον υποβιβασμό.

Στον εξευτελισμό.


Και συνεχίζουμε.

Αυτόπτες μάρτυρες σε έναν εγκληματικό «χορό» εκμετάλλευσης μέχρι τελικής πτώσεως. 


Ένα θέαμα μη καθημερινής καθημερινότητας.

Ένα θέαμα μιας παρανοϊκής, παράλογης, «πραγματικότητας».


Και έχει όνομα: «ριάλιτι». 


(Ένα θέαμα μιας σχετικά παλιάς ταινίας.

Ένα θέαμα μιας σχετικά καινούργιας πραγματικότητας.)



Δεν αξίζει σε κανένα άλογο...

Δεν αξίζει σε κανέναν άνθρωπο...









1/12/21

Ανθρώπινη Αμνησία



 A



(Η «Ανθρώπινη Αμνησία» είναι φτιαγμένη με λέξεις που Αρχίζουν από Άλφα. Γράφτηκε, πριν πολλά πολλά χρόνια, για να γίνει το τραγούδι μιας παράστασης που, τελικά, δεν παρουσιάστηκε. Με θυμάμαι να είμαι ενθουσιασμένη και όταν μου ήρθε η ιδέα και όταν την έγραψα και όταν άρχισα να βρίσκω μελωδίες και τρόπους μουσικούς με τους οποίους θα ήθελα να την υποστηρίξω και να την παρουσιάσω. Με θυμάμαι να τραγουδάω σημεία της περπατώντας σε δρόμους. Με θυμάμαι να περνάω σημεία της τριγυρνώντας σε σκέψεις. Την Αγάπησα. Είχα καιρό να την δω και να την διαβάσω (χωρίς αυτό να σημαίνει πως μπόρεσα ποτέ να την ξεχάσω!). Φτιάχνοντας τα χαρτιά μου, ήρθε ξανά μπροστά μου. Τι ωραία συνάντηση!!! Η μορφή της δεν είναι έτσι ακριβώς όπως είναι κανονικά. Κάποια πράγματα που επαναλαμβάνονται λέγονται ταυτόχρονα έχοντας διαφορετικά μουσικά μοτίβα. Δεν βιάζομαι να πω πως θα γίνει ή πως δεν θα γίνει κάτι μαζί της, πως θα την ανεβάσω ή δεν θα την ανεβάσω στην σκηνή, πως θα την ηχογραφήσω ή πως δεν θα την ηχογραφήσω ή πως θα γίνει οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να γίνει με αυτήν... Μπορεί να γίνει, μπορεί να μην γίνει, η πορεία θα δείξει. Αυτό που μπορώ να κάνω σίγουρα, όμως, είναι να την τιμήσω, με το να την μοιραστώ εδώ. Ας είναι αυτή η πρώτη μου Ανάρτηση για την καινούργια χρονιά. Ας είναι μία Ανάρτηση Ανθρώπινης Αμνησίας...) 




 

Ανθρώπινη Αμνησία



Απορώ.

Ανήκω στους ανθρώπους;


Άρχισαν οι αμφιβολίες.

Πού είναι άραγε οι αξίες;

Ποια είναι η αλήθινη αμαρτία;

Η ανθρώπινη αμνησία.


Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν.

Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν.


Άνθρωποι αιχμάλωτοι ανθρώπων.

Άνθρωποι αιχμάλωτοι ανθρώπων.


Το αποτέλεσμα (ήρθε) από την αιτία

Το αίτημα από την αδικία

Η αμφιβολία από την αδιαλλαξία

Η αδράνεια από την αδιαφορία

Το άγχος από την αβεβαιότητα

Κι απ’ τους ανθρώπους, κι απ’ τους ανθρώπους, κι απ’ τους ανθρώπους... η ανθρωπότητα.


Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν.

Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν.


Άνθρωποι αιχμάλωτοι ανθρώπων.

Άνθρωποι αιχμάλωτοι ανθρώπων.


Η ανάγκη για αλλαγή

δεν αντέχει άλλη αναβολή

μα αν αυτή είναι η ανθρωπότητα

δεν αρκεί μια αιωνιότητα


Απανθρωπιά και αναισθησία

μας αιχμαλώτισε η ακυβερνησία.


Το αποτέλεσμα από την αιτία

Το αίτημα από την αδικία

Η αναρχία από την ανομία

Η άγνοια από την απαιδευσία

Η αγανάκτηση από την ανισότητα

Κι απ’ τους ανθρώπους, κι απ’ τους ανθρώπους, κι απ’ τους ανθρώπους... η ανθρωπότητα.


Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν.

Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν.


Άνθρωποι αιχμάλωτοι ανθρώπων.

Άνθρωποι αιχμάλωτοι ανθρώπων.


Η ανάγκη για αλλαγή

δεν αντέχει άλλη αναβολή

μα αν αυτή είναι η ανθρωπότητα

δεν αρκεί μια αιωνιότητα.


Απανθρωπιά και αναισθησία

μας αιχμαλώτισε η ακυβερνησία.


Η Αξιοπρέπεια και η Ακεραιότητά μου...

Αναζητούν την Ανθρωπότητά μου...


Η ατροφία από την αφαγία

Η αχρωμία από την αφορία

Η αφθονία από την αυτονομία

Η αχρηστία από την αχρησία

Η αντιδικία από την ατιμία

Η ατομοκρατία από την αχαριστία

Η αταξία από την αυτοδυναμία

Η αφοβία από την αταραξία

Η αυτοπροστασία από την αφυλαξία

Η αυτοπειθαρχία από την αυτογνωσία

Η αυτοκτονία από την ασφυξία

Η αυθαρσία από την αθανασία


Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν.

Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν.


Άνθρωποι αιχμάλωτοι ανθρώπων.

Άνθρωποι αιχμάλωτοι ανθρώπων.


Η ανάγκη για αλλαγή

δεν αντέχει άλλη αναβολή

μα αν αυτή είναι η ανθρωπότητα

δεν αρκεί μια αιωνιότητα


Απανθρωπιά και αναισθησία

μας αιχμαλώτισε η ακυβερνησία.


Η Αξιοπρέπεια και η Ακεραιότητά μου...

Αναζητούν την Ανθρωπότητά μου...


Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν... 

την ανθρωπότητά μου...


Ανησυχώ για την αδράνειά μας.

Αλίμονο... Άθελά μας...

Ασυνείδητα αυτοκτονούμε.

Απλά δεν αντιδρούμε.


Απόρω.

Ανήκω στους ανθρώπους;



12/1/20

Αγαπητοί Ηθοποιοί...

 


Αγαπητοί μου Φίλοι Ηθοποιοί,

των μικρών και των μεγάλων Θεάτρων,

όλων των ειδών και όλων των σκηνών,

όλων των πτυχίων και όλων των σπουδών,

αναγνωρισμένοι, μη αναγνωρισμένοι,

με πτυχίο, χωρίς πτυχίο, του υπουργείου, του μη υπουργείου,

με ένσημα, με μη ένσημα, με δουλειά, χωρίς δουλειά, με λεφτά, χωρίς λεφτά,

με προϋπηρεσία, με μη προϋπηρεσία, 

με λίγα ή με πολλά χρόνια πορεία,

που τώρα ξεκινάτε, που τώρα σταματάτε,

που τώρα συνεχίζετε και κάπου περπατάτε,

με βιογραφικό, χωρίς βιογραφικό, 

στο εσωτερικό, στο εξωτερικό,

της τηλεόρασης, του κινηματογράφου,

της κάμερας, της μη κάμερας,

σε ανοιχτούς ή κλειστούς χώρους,

σε στιγμιαίους ή εξακολουθητικούς χρόνους,

με κλασική ή σύγχρονη παιδεία,

με απλή ή σύνθετη ιστορία,

με μικρό ή μεγάλο ρεπερτόριο, 

με μικρούς ή μεγάλους ρόλους,

ερασιτέχνες ή επαγγελματίες,

άσημοι ή διάσημοι,

δάσκαλοι και μαθητές,

σπουδαγμένοι, σπουδαστές,

που περάσατε από εξετάσεις, ακροάσεις, συνεντεύξεις,

ή που μπορεί και να μην έχετε περάσει ακόμα από όλα αυτά,

που περιμένατε με τις ώρες για μία απάντηση που δεν ήρθε ποτέ,

ή που μπορεί ακόμα να μην έχει χρειαστεί να περιμένετε,

που σας πήραν στην δουλειά, που δεν σας πήραν στην δουλειά,

που σας διάλεξαν, που δεν σας διάλεξαν,

που σας επέλεξαν, που σας απόρριψαν,

που ξυπνήσατε αργά, που ξυπνήσατε νωρίς,

από το άγχος και την αγωνία,

που κοιμηθήκατε αργά, που κοιμηθήκατε νωρίς,

από την θλίψη και την ανησυχία, 

που θέλατε να θυμάστε, που θέλατε να ξεχάσετε,

που απογοητευτήκατε και που πονέσατε, 

ξέρω πως δεν βοηθάει, ξέρω πως δεν είναι αρκετό,

αλλά σας νιώθω, σας σκέφτομαι, σας καταλαβαίνω,

σε αυτές τις συνθήκες, στις τωρινές καταστάσεις,

σε αυτήν την αβεβαιότητα, σε αυτήν την πραγματικότητα, 

εύχομαι να σταθείτε γενναίοι και δυνατοί,

αισιόδοξοι και υπομονετικοί,

εύχομαι να στηριχτείτε και να υποστηριχτείτε από όπου και από όποιον γίνεται,

εύχομαι να βρεθεί τρόπος 

για να μην κλείσει το Θέατρό σας,

για να μην σβήσει η φωνή σας, 

για να μην σταματήσει η έκφρασή σας,

για να μην κατεδαφιστεί η σκηνή σας,

για να μην καταρρεύσει η ψυχή σας,

εύχομαι να τα καταφέρετε...

εύχομαι να τα καταφέρουμε...

να συνεχίσετε...

να συνεχίσουμε...


Κι αυτή η δημιουργία που τόσο μας λείπει...

Κι αυτή η μη επαφή που τόσο μας λυπεί... 


Αυτό το «λύπει» που φέρνει λύπη...


να έρθει, κάποια στιγμή, που μέσα από τη δημιουργία...


θα λυτρωθεί...


Μαριλού.


11/28/20

Νιώθω

 

Νιώθω χαμένη μες στο σήμερά μου,

Νιώθω πως κάπου στην πορεία έχασα τα φτερά μου,

Νιώθω πως το αύριο όνομα δεν έχει,

και πως το μέλλον θέλει να απέχει...


Νιώθω βαριά, νιώθω το χθες,

Νιώθω πολλά, νιώθω ενοχές,

Νιώθω μικρή, νιώθω εμμονές,

Νιώθω φτηνή, νιώθω εσοχές,

Νιώθω εγώ, νιώθω βροχές,

Νιώθω εδώ, νιώθω εκδοχές,

Νιώθω στενή, νιώθω εισβολές,

Νιωθώ κενή, αποβολές...


Νιώθω χαμένη μες στο σήμερά μου,

Νιώθω πως κάπου στην πορεία έχασα τα όνειρά μου,

Νιώθω το μέλλον όνομα δεν έχει,

και πως το αύριο θέλει να απέχει...



11/27/20

Χωρίς



Είναι αργά, είναι νωρίς,

μένω εκτός, μένω χωρίς,

χωρίς επίδομα, χωρίς ελπίδα,

χωρίς βοήθεια, χωρίς σανίδα,

και δεν υπάρχω πουθενά,

σαν φάντασμα χωρίς χαρτιά,

δεν είμαι στις «κατηγορίες»,

μα μέσα στις ανησυχίες,

δεν έχω όλα τα «προσόντα»

κι αν ζήσω θα ’ναι από «σπόντα»,

δεν είμαι στις ανακοινώσεις,

δεν θα έρθει τίποτα με δόσεις,

θα είμαι μες στην ανεργία,

αόρατη στην εξουσία,

και καλλιτέχνης και ζητιάνος,

δεν έγινα ποτέ ρουφιάνος,

καμία, κάποια, χορηγία,

σε αυτήν τη μαύρη πανδημία,

σ’ αυτούς τους άτιμους καιρούς,

αφήνουν «έξω» αρκετούς... 

Σπάει η καρδιά, κλείνει η φωνή μου,

νιώθω γκρεμίζεται η σκηνή μου...

Φοράω μάσκα, παντού τα μέτρα,

νιώθω να γίνομαι μια πέτρα,

πάντα ακομματοποιημένη,

και πάντα μη συμβιβασμένη,

χειροκροτήστε το «κατόρθωμά» μου,

όσα ήταν πίσω μου τώρα μπροστά μου...


Μα εγώ δεν έμαθα να προσποιούμαι,

ούτε μπορώ να παραιτούμαι,

θα φτάσω κάτω χαμηλά,

έχω υπάρξει εκεί ξανά,

και θα ελπίζω να σηκωθώ,

και σε όσα χάνω να βρεθώ...


Χωρίς δουλειά, χωρίς λεφτά,

χωρίς ιδέα για το μετά,

χωρίς Πυξίδα, χωρίς Εαυτό,

σε ένα «χωρίς» θα βυθιστώ,

και κάπου κάτω στο βυθό,

μέσα από το «με» θα λυτρωθώ... 


Με κάτι θα προσδιοριστώ,

Κάτι θα βρω για να χτιστώ... 

Με κάτι θα αναστηθώ...

Με κάτι θα αναγεννηθώ... 


Αυτή θα είναι η απάντησή μου...

Και θα υπάρξω στη σκηνή μου... 



(Κι αυτό είναι το ρεζουμέ...

Πώς στο «χωρίς» θα βρεις το «με»...)