Και σκέφτηκε η... Μαριλού.

(Οκτώβριος)


13.10.2017 Παρασκευή

Δεν υπάρχει κανένα ρολόι ικανό να μου δείξει τον δικό μου χρόνο. Όπως δεν υπάρχει κανένα βιβλίο ικανό να μου δείξει τον δικό μου τρόπο. Ο κάθε άνθρωπος έχει τον χρόνο του και τον τρόπο του. Το μόνο που έχει να κάνει είναι να φτιάξει το δικό του ρολόι και να γράψει το δικό του βιβλίο. Δείκτες και σελίδες, σελίδες και δείκτες. Αυτό είναι όλο. Οι δείκτες δείχνουν προς τα πού να πας και οι σελίδες τι κάνεις και πώς το κάνεις. Ακολουθείς τους δείκτες και ζεις τις σελίδες. Οι δείκτες δείχνουν σελίδες και οι σελίδες έχουν δείκτες. Δύσκολο να μπερδευτεί κανείς αν είναι σε επαφή με τον εαυτό του. Τα πράγματα αρχίζουν να μπερδεύονται όταν δεν είναι σε επαφή με τον εαυτό του κι αρχίζει να ακολουθεί τους δείκτες άλλων και να ζει τις σελίδες άλλων. Και πώς να ταιριάξει ένας δείκτης άλλου στον δικό σου τον δρόμο; Πώς να ταιριάξει μια σελίδα άλλου στην δική σου ζωή; Μπερδεύονται εκεί και οι δείκτες και οι σελίδες, χάνεις τον δρόμο και τον τρόπο, και μπερδεύεσαι κι εσύ. Αλλά τα πράγματα είναι, καμιά φορά, πιο απλά από όσο τα αισθάνεσαι. Οι δείκτες της ψυχής σου θα σε οδηγήσουν στις σελίδες της ζωής σου. Οι δείκτες της ζωής σου θα σε οδηγήσουν στις σελίδες της ψυχής σου. Το μυστικό βρίσκεται στο «σου». Αν το κάνεις «του» ή «της» ή «τους»... θα χάσεις το «μου». Θα ακολουθήσεις τους δείκτες του, τους δείκτες της, τους δείκτες τους... Θα βρεθείς στις σελίδες του, στις σελίδες της, στις σελίδες τους... αλλά δεν θα δεις ποτέ τους δείκτες σου και δεν θα υπάρξεις ποτέ στις σελίδες σου. Τόσο απλά. Και είναι ωραίο το ρολόι σου. Χτυπάει τις ώρες διαφορετικά. Μετράει αλλιώς τα δευτερόλεπτα. Και είναι ωραίο το βιβλίο σου. Βιώνει τα γεγονότα διαφορετικά. Φυλλομετράει αλλιώς τις στιγμές. Δεν είναι κρίμα; Να μην δεις τι συμβαίνει αν ακολουθήσεις τον δικό σου χρόνο και τρόπο κι όχι των άλλων; Είναι άδικο. Να μην δεις τι θα συμβεί αν το ρολόι σου φτιαχτεί κι αν το βιβλίο σου γραφτεί. Δεν έχεις περιέργεια να μάθεις, δεν έχεις ενδιαφέρον να δεις, όχι μόνο ποιος είσαι, όχι μόνο γιατί ήρθες σε αυτόν τον κόσμο, μα και τι έχεις ανάγκη να προσφέρεις, ποιος επιθυμείς να γίνεις.

26.10

26.10.1997 Κυριακή
Σήμερα θα ευχηθώ το αύριο να με βρει πιο χαρούμενη από τώρα.

26.10.2017 Πέμπτη
Αγαπητέ Εαυτέ, άργησε εκείνο το αύριο μα είμαι πιο χαρούμενη από τότε.

Σαν Σήμερα... 25.10

Ήθελα να γράψω ένα Σαν Σημερα... κι έψαξα τα τετράδιά μου για να βρω κάτι που γράφτηκε πριν πολλά πολλά χρόνια... την ίδια ημερομηνία με την σημερινή...

25.10.1997. Σαν σήμερα. Η Μαριλού έγραφε σε ένα από τα τετράδιά της...

"Είναι περίεργο που νιώθω συνέχεια την ανάγκη να γράφω. [...] Αισθάνομαι να είμαι γεμάτη από συναισθήματα που δεν μπορώ να προσδιορίσω. Έχω αρχίσει να μην καταλαβαίνω τον εαυτό μου. Δεν είναι ανατριχιαστικό; Το πιο σημαντικό είναι τουλάχιστον εσύ να γνωρίσεις τον εαυτό σου. [...] "

Τόσα χρόνια μετά... ακόμα νιώθω συνέχεια την ανάγκη να γράφω. Τόσα χρόνια μετά... ακόμα αισθάνομαι γεμάτη συναισθήματα. Τοσα χρόνια μετά... δεν είμαι σίγουρη πως καταλαβαίνω πάντα τον εαυτό μου. Το πιο σημαντικό είναι όμως πως τουλάχιστον (αισθάνομαι πως) γνωρίζω τον εαυτό μου. Και γράφω "γνωρίζω" εννοώντας πως αφήνομαι στο να τον γνωρίζω κάθε μέρα. Γιατί η διαδικασία αυτής της γνωριμίας δεν είναι κάτι που αρχίζει και τελειώνει αλλά κάτι που συνεχίζει όλη μας την ζωή.

Κιτρινοπράσινο-Πρασινοκίτρινο

Φόρεσα κιτρινοπράσινα ή πρασινοκίτρινα σήμερα. Βγήκα να περπατήσω. Συνάντησα μία από τους καινούριους μικρούς μου Φίλους. (Γράφω καινούριους μικρούς φίλους γιατί οι παλιοί μικροί Φίλοι μου, θυμάστε που σας έγραφα για αυτούς πριν κάποια χρόνια; Ε, έχουν πια μεγαλώσει. Έχουν ψηλώσει, έχουν ωριμάσει, κάποιοι είναι γυμνάσιο (ναι, γυμνάσιο!), κάποιοι λύκειο (ναι, λύκειο!), κάποιοι έχουν δώσει πανελλήνιες (ναι, πανελλήνιες!), κάποιοι δουλεύουν (ναι, δουλεύουν!), τους περισσότερους δεν τους βλέπω πια γιατί έχουν αλλάξει και γειτονιά αλλά όταν τους πετυχαίνω στον δρόμο πάντα χαιρετιόμαστε και λέμε τα νέα μας και πάντα με θυμούνται σαν έναν άνθρωπο που συζητούσαμε ή παίζαμε όμορφα όταν ήταν παιδιά. Ένα κοριτσάκι, που πια δεν είναι κοριτσάκι, κάποια στιγμή, όταν την συνάντησα, μου είπε για το πως την βοηθούσε το ότι συζητούσαμε. Γενικά, αυτοί οι Φίλοι μου με έχουν πάντα σαν την "Κυρία Μαριλού" παρόλο που ποτέ δεν ήμουν δασκάλα τους. Κι εγώ τους έχω πάντα σαν... πραγματικούς μου Φίλους. Κλείνει αυτή η μεγαάαααλη παρένθεση και συνεχίζω). Έχω, λοιπόν, τώρα κάποιους καινούριους μικρούς Φίλους (γιατί όπως φεύγουν άνθρωποι από την γειτονιά έτσι κι έρχονται άνθρωποι στην γειτονιά!). Συνάντησα σήμερα μία μικρή σχετικά καινούρια Φίλη μου που ήταν παρέα με ακόμα δύο Φίλες της (σας μπέρδεψα; Μπορεί. Έχω την τάση να είμαι πάντα χαοτική). Η μικρή μου Φίλη ενθουσιάστηκε με το ντύσιμό μου. Για την ακρίβεια... με τα χρώματα του ντυσίματός μου. Α! Κίτρινο (είπε δείχνοντας το κολάν), πράσινο (είπε δείχνοντας την φούστα), κίτρινο (είπε δείχνοντας την μπλούζα), πράσινο (είπε δείχνοντας την μπλούζα πάνω από την μπλούζα)... και κίτρινα παπούτσια! (Αυτό το είπε σούπερενθουσιασμένα, με τόσο ενθουσιασμό όσο είχα κι εγώ όταν τα αγόραζα!)... και κίτρινο λαστιχάκι μαλλιών (είπε δείχνοντας το δεξί μου χέρι, γιατί είχα περάσει στον καρπό του χεριού μου το λαστιχάκι). Μετά κοίταξε τα μαλλιά μου και είπε φωναχτά "Και κίτρινα τσιμπιδάκια μαλλιών! Όχι, πράσινα τσιμπιδάκια μαλλιών. Όχι, κίτρινα τσιμπιδάκια μαλλιών. Όχι, πράσινα τσιμπιδάκια μαλλιών." χωρίς να μπορεί να αποφασίσει αν τα τσιμπιδάκια μου είναι κίτρινα ή πράσινα. Κι είχε δίκιο που δεν μπορούσε να αποφασίσει... Τα συγκεκριμένα τσιμπιδάκια έχουν ένα χρώμα που είναι ανάμεσα στο κίτρινο και στο πράσινο. Και της το είπα αυτό. Πως έχει δίκιο που μπερδεύεται. Έπειτα μου είπε πως είμαι όλη κίτρινη και πράσινη κι εγώ της είπα εκτός από την τσάντα μου που είναι σιελ. Τι ήθελα να δείξω την τσάντα... που ξετρελάθηκε με τις κουκουβάγιες και ήθελε να μάθει από πού την πήρα και από πού θα μπορούσε να πάρει κι αυτή (συζήτηση που την είχαμε κάνει και την προηγούμενη φορά για την συγκεκριμένη τσάντα!). Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά... Εκεί που μιλούσαμε για το κίτρινο και το πράσινο, μιλάει ένα από τα δύο άλλα κοριτσάκια και μου λέει "Ήλιος και Φύση" και έπειτα κοίταξε την τσάντα μου προσπαθώντας να σκεφτεί κάτι για το γαλάζιο κι αμέσως της είπα "Ουρανός". Και κάπως ένιωσα πως τα παιδάκια αυτά ίσως να γνώριζαν καλύτερα κι από εμένα γιατί φοράω πάντα χρώματα. Ναι, σήμερα από το πρωί είχα ντυθεί κιτρινοπράσινη ή πρασινοκίτρινη. Κι αυτό το κίτρινο και το πράσινο με έκανε να χαμογελάω. Όμως, δεν το είχα σκεφτεί τόσο απλά... Ήλιος και Φύση... και Ουρανός... Μαζί με αυτά περπάτησα σήμερα στους δρόμους της Αθήνας. Πάντα μου άρεσε αυτό με τους μικρούς μου Φίλους. Πως με διδάσκουν. Πως με μαθαίνουν. Πως με κάνουν καλύτερο άνθρωπο. Κι είτε είναι παλιοί ή καινούριοι, είτε είναι εδώ ή αλλού, τους κουβαλάω μαζί μου. Είπαμε κι άλλα πολλά με τα τρία κορίτσια... αλλά αυτά ανήκουν σε άλλα θέματα κι είναι αφορμή για άλλες ιστορίες... Για σήμερα... κρατάω τον Ήλιο, την Φύση και τον Ουρανό... Τρείς λέξεις για τρία κορίτσια με τρία χαμόγελα. Και σας τα στέλνω. Τις λέξεις και τα χαμόγελα. Και σας στέλνω και λίγο χρώμα κιτρινοπράσινο ή πρασινοκίτρινο για να βάψετε το σήμερά σας... Μόνο αν το θέλετε. Μόνο αν το έχετε ανάγκη...

Φταίει.

Φταίει το ότι είναι Δευτέρα νωρίς το απόγευμα. Φταίει το ότι είναι Κυριακή, νωρίς ή αργά, μεσημέρι. Φταίει το ότι είναι Τετάρτη αργά το βράδυ. Φταίει η ημερομηνία. Ήταν κοντά σε καποια γιορτή ή σε κάποια αργία. Ήταν στις διακοπές. Δεν ήταν στις διακοπές. Φταίει που ήταν Δεκέμβριος. Φταίει που ήταν Ιούνιος. Φταίει που ήταν Σεπτέμβριος. Φταίει ο μήνας. Φταίει η μέρα. Φταίει η ώρα. Φταίει ο χρόνος. Φταίει το πότε. Φταίει το πού. Φταίει το ότι κάποιος πρέπει να περπατήσει. Φταίει το ότι κάποιος πρέπει να πάρει το λεωφορείο. Φταίει το τρένο. Φταίει το μετρό. Φταίει η πρόσβαση. Φταίει το πώς. Φταίει το πού. Φταίει ο χώρος που είναι λίγο πιο μακρυά από τον σταθμό κι ας είναι κεντρικός ο σταθμός. Φταίει ο χώρος που είναι κοντά σε κάποιο σταθμό αλλά σε μη κεντρικό σταθμό. Φταίει το ότι είναι σε κακή περιοχή. Φταίει το ότι είναι σε καλή περιοχή. Φταίει που είναι μεγάλος ο χώρος. Φταίει που είναι μικρός χώρος. Φταίει το ότι είναι μπαρ. Φταίει το ότι είναι μουσική σκηνή. Φταίει το ότι δεν είναι θεατρικός χώρος. Φταίει το ότι είναι θεατρικός χώρος. Φταίει το ότι είναι ανοιχτός ή κλειστός χώρος. Φταίει το ότι δεν έκανες καλή διαφήμιση. Φταίει το ότι έκανες κακή διαφήμιση. Φταίει το ότι δεν έκανες καθόλου διαφήμιση, ούτε καλή ούτε κακή. Φταίει ότι δεν σε γράφει το τάδε ή το δείνα περιοδικό, η τάδε ή η δείνα εφημερίδα. Φταίει ότι σε γράφει το τάδε ή το δείνα περιοδικό, η τάδε ή η δείνα εφημερίδα, αλλά δεν σε γράφει σωστά. Γράφει την μέρα λάθος ή την ώρα λάθος ή το μέρος λάθος ή ακόμα και το όνομά σου λάθος. Φταίει το θέμα επειδή δεν είναι εύκολο. Λάθος, επειδή δεν είναι αστείο. Λάθος, επειδή δεν είναι κωμικό. Λάθος, επειδή δεν είναι γελοίο. Λάθος, επειδή δεν είναι ακριβώς... θέατρο. Φταίει το ότι έπαιξες μόνο μία μέρα. Φταίει το ότι έπαιξες μόνο δύο μέρες. Φταίει ότι έπαιξες μόνο ένα Σαββατοκύριακο. Δεν πρόλαβαν να έρθουν να σε δουν όσοι θα ήθελαν να σε δουν. Φταίει ότι έπαιξες πολλά Σαββατοκύριακα. Χωρίστηκε ο κόσμος που θα ερχόταν όλος μαζί αν έπαιζες μόνο ένα Σαββατοκύριακο. Φταίει που δεν είσαι γνωστός. Φταίει που είσαι άγνωστος. Φταίει που δεν έχεις παίξει στην τηλεόραση. Φταίει που κάνεις μόνο θέατρο. Φταίει αυτό που είσαι. Φταίει ο χαραχτήρας σου. Φταίει που δεν βάζεις νερό στο κρασί σου. Φταίει που δεν συμβιβάζεσαι. Φταίει που δεν μπαίνεις στο σύστημα. Φταίει που μπαίνεις στο σύστημα. Φταίει που δεν είσαι ικανός να μείνεις με το ένα πόδι μέσα και με το άλλο έξω από το σύστημα. Φταίει το γράψιμό σου. Φταίει το παίξιμό σου. Φταίει το ότι τα κάνεις όλα μόνος σου. Φταίει το ότι δεν τα κάνεις όλα μόνος σου. Φταίει το ότι είσαι σε ομάδα. Φταίει το ότι δεν είσαι σε ομάδα. Φταίει το ότι θα έπρεπε να τα παρατήσεις. Φταίει το ότι δεν θα έπρεπε να τα παρατήσεις.

Πριν πολλά πολλά χρόνια, σε εκείνο το παρελθοντικό στάδιο που κατάφερνα να ανεβάζω μία παράσταση τον χρόνο (χωρίς χρήματα, χωρίς παραγωγή, μόνο με αγάπη, πάθος και τρελό τρέξιμο) πρέπει να ομολογήσω πως άκουσα πάρα πολλά σε σχέση με το τι μπορεί να φταίει για το ότι δεν έχω κόσμο στις παραστάσεις μου.

Οι θεατές (γνωστοί και άγνωστοι) ερχόντουσαν να μου πουν για το πόσο διαφορετικές ήταν οι παραστάσεις μου. Συγκινημένοι και με δάκρυα στα μάτια μου έλεγαν πως δεν έχουν ξαναδεί κάτι τέτοιο και πως πρέπει να προσέξω να μην χαλάσει η καθαρότητά μου στον χώρο και να μην χαθεί αυτό που είμαι.

Κάποιοι θεατές (συνήθως, γνωστοί) ήθελαν να μου πουν την συμβουλή τους σε σχέση με το γιατί δεν έχω κόσμο.

Επειδή δοκίμασα πολλούς διαφορετικούς τρόπους... θεωρώ άδικο αυτός που προσπαθεί να «βομβαρδίζεται» από ένα σωρό «Φταίει» από τους άλλους. Πραγματικά τις περισσότερες φορές αυτό το «Φταίει» ικανοποιεί μόνο την ανάγκη του άλλου να εξηγήσει το ότι δεν μπορεί να πιστέψει το ότι δεν έχεις κόσμο.

(Εκείνος δεν μπορεί να αποδεχτεί αυτό που εσύ έχεις αποδεχτεί. Μπορεί να κάνεις το καλύτερο που μπορείς και απλά να μην έχεις κόσμο.)

Γιατί μας έχουν πείσει, και καλά, πως όταν κάτι είναι καλό θα έχει κόσμο.
Γιατί μας έχουν πείσει, και καλά, πως όταν προσπαθείς θα πετύχεις.
Γιατί μας έχουν πείσει, και καλά, πως αν είσαι καλός θα τα καταφέρεις.

Αλλά αυτό δεν ισχύει. Δεν είναι απαραίτητο να συμβεί. Όπως συμβαίνει με όλα στην ζωή...
Αν είσαι καλός... μπορεί να τα καταφέρεις μπορεί και να μην τα καταφέρεις.
Αν προσπαθείς... μπορεί να πετύχεις μπορεί και να μην πετύχεις.

Ο στόχος, φυσικά, είναι να προσπαθείς γιατί δεν έχει νόημα να βιώσεις την ζωή σου χωρίς, τουλάχιστον, να μπορείς να πεις πως προσπάθησες. Με όλες σου τις δυνάμεις. Αλλά αυτό είναι ανεξάρτητο από το αποτέλεσμα.

Εγώ, βέβαια, είμαι από αυτούς που θα σου πουν... πως, κατά την γνώμη μου, φταίει το πώς λειτουργεί το σύστημα και το πώς είναι φτιαγμένη η κοινωνία. Τους έξυπνους και τους ταλαντούχους ανθρώπους όχι μόνο δεν τους βοηθάει αλλά τους εμποδίζει κιόλας. (Και το ομολογώ. Μπορεί και το δικό μου το «φταίει» να είναι μια παγίδα. Σε κάθε περίπτωση, δεν επαναπαύομαι σε αυτό.). Προσπαθούν με ένα σωρό τρόπους κι αυτοί... τι να κάνουν... και μέσα σε όλα αυτά είναι υποχρεωμένοι να ακούν κι όλες αυτές τις γνώμες των άλλων... από ανθρώπους που δεν ξέρουν το πώς λειτουργεί ο χώρος τους και το ποιο είναι το αντικείμενό τους γιατί εκείνοι είναι σε άλλο χώρο και ασχολούνται με άλλο αντικείμενο. Ή που νομίζουν πως ξέρουν το πώς λειτουργεί ο χώρος τους και ποιο είναι το αντικείμενό τους γιατί εκείνοι είναι στον ίδιο χώρο και ασχολούνται με το ίδιο αντικείμενο.

Δηλαδή μετά από όλες τις προσπάθειές σου να ακούς κι όλα αυτά τα «Φταίει» πάνω στο γιατί δεν «πετυχαίνουν» οι προσπάθειές σου. Όλοι έχουν άποψη για τα πάντα, όπως πάντα.

Θα σου πω τι φταίει. Το ξερό μας το κεφάλι φταίει. Το μη ανθρώπινο. Αντί να κάνεις την κριτική σου στον άλλον, μείνε στην σιωπή. Επεξεργάσου. Σκέψου. Αν πραγματικά θέλεις να τον βοηθήσεις, στήριξέ τον.

Αν σου αρέσει να τον στηρίξεις, αν δεν σου αρέσει να μην τον στηρίξεις.

Ίσως να «φταίει» το ότι δεν στηρίζουμε ο ένας τον άλλον.

Τόσο απλά.

Ίσως να «φταίει» όλη αυτή η ανάγκη για «φταίει».

Να θέλουν όλοι να πουν στους άλλους τι έκαναν λάθος. Αν ξέρεις τον δρόμο για το σωστό, δείξε τον δρόμο για το σωστό... με πράξεις.

Κι αυτό σκοπεύω και θέλω να κάνω. Να δείξω τον δρόμο προς το σωστό. Και ξέρεις ποιο είναι το δικό μου σωστό; Το ανθρώπινο.

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.

(Οκτώβριος)


11.10.2017 Τετάρτη

Συνήθως η συνήθεια σε συνηθίζει στα συνήθως.


12.10.2017 Πέμπτη

Κάτι έχει σπάσει μέσα μου, κάτι που δεν κολλάει,
και κάπως εξαπλώνεται κι όλα γύρω τα σπάει,
ξεκίνησε από την καρδιά και πήγε προς το στήθος,
μαύρισε την αγάπη και πλήγωσε το ήθος,
το ένιωσα να πηγαίνει μέχρι τα δάχτυλά μου,
να αλλάζει όσα αισθάνομαι μα και το άγγιγμά μου,
προσπάθησε να επεκταθεί, το κέντρο να τυλίξει,
το χάος να επικρατεί, το σώμα για να ρίξει.
Προσπάθησε τα άκρα μου κάπως να τα λυγίσει,
και τίποτα άλλο μέσα μου να μην υπολογίσει.
Κι αυτά που ήταν όμορφα, να τα εξαθλιώσει,
Κι αυτά που κάποτε άρχιζαν, τώρα να τα τελειώσει.
Είναι φορές που αισθάνεσαι πραγματικά χαμένος.
Είναι φορές που νιώθεις ξαναματαειπωμένος.
Είναι φορές που η επανάληψη χαλάει την ουσία.
Είναι φορές που η ζωή φέρνει μελαγχολία.
Μα κι όμως, εκεί που είσαι στο σημείο το τελειωμένο,
και δεν μπορείς να ονειρευτείς ό,τι νιώθεις χαμένο,
κάτι συμβαίνει ξαφνικά και βλέπεις λίγο φως,
κι ας ήσουνα τόσο καιρό σαν να ήσουνα τυφλός.
Αρχίζει τότε πια δειλά μια νέα ιστορία,
κι είναι μια κάπως φωτεινή μικρή ιδεολογία,
κι απ’ τις ιδέες ξεκινούν οι ρίζες και οι βάσεις,
πάνω εκεί που θα χτιστούν αυτά που δεν θα χάσεις.
Δεν κινδυνεύουν τα ισχυρά, τα αιώνια δεν σβήνουν,
Δεν λιώνουν τα αληθινά, τα ανθρώπινα θα μείνουν.
Για αυτό χρειάζεσαι πολλή, μπόλικη, ψυχραιμία,
Στους εσωτερικούς θορύβους σου θα έρθει ηρεμία.
Υπομονή και δύναμη, αγαπή κι ησυχία.
Και να θυμάσαι πως κι εσύ αξίζεις ευτυχία.
Κι αυτά τα κομμάτια σου που αισθάνεσαι σπασμένα,
Το πιο φοβερό είναι, πως ακόμα είναι ενωμένα.
Κι αυτό που εξαπλώνεται μπορεί να μειωθεί,
αν το περιορίσεις όπου έχει γεννηθεί.
Γιατί ό,τι βρεις απ’ την αρχή μπορείς να το ορίσεις,
το μαύρο που εξαπλώνεται μπορείς να σταματήσεις.
Άρκει να βρεις τους τρόπους, απ’ αυτούς να κρατηθείς,
Αρκεί να βρεις ανθρώπους, μαζί τους για να ζεις.
Θα είσαι μόνος σε αρκετά, αυτό είναι γεγονός,
Είσαι κι εσύ εξάλλου, ένας άνθρωπος απλός.
Θα είσαι μαζί σε άλλα, σε όσα χρειαστεί,
να μοιραστεί η ουσία και να απλωθεί η ζωή.

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.

(Οκτώβριος)


09.10.2017 Δευτέρα

Καμιά φορά... αισθάνομαι σαν μια αποτυχημένη άσκηση αντιστοιχίας. Στην μία στήλη είναι οι λέξεις και στην άλλη στήλη είναι οι σκέψεις. Κι εγώ ενώνω τις γραμμές όλες λάθος κι έτσι καμία λέξη δεν αντιστοιχεί στην σωστή σκέψη και καμία σκέψη δεν αντιστοιχεί στην σωστή λέξη.


10.10.2017 Τρίτη

Καμιά φορά αισθάνομαι σαν μια αποτυχημένη άσκηση ακροστιχίδας. Κοιτάω τις ερωτήσεις, σκέφτομαι τις απαντήσεις. Γράφω όλες τις λέξεις, την μία κάτω από την άλλη, μα τα αρχικά τους δεν βγάζουν καμία λέξη, δεν βγάζουν κανένα νόημα. Και έπειτα σκέφτομαι πως οι απαντήσεις είναι λάθος. Και έπειτα σκέφτομαι πως οι ερωτήσεις είναι λάθος. Και έπειτα δεν μπορώ να βρω πού είναι το λάθος. Μα το σίγουρο είναι πως τα αρχικά των λέξεων ή των φράσεων δεν δείχνουν τίποτα που να έχει νόημα. Και έπειτα σκέφτομαι πως το νόημα ίσως είναι άλλο, ίσως είναι αλλού. Δεν ξέρω ποιο και πού, αλλά ίσως δεν είναι αυτό, εδώ. Και έπειτα σβήνω όλες τις λέξεις, τις απαντήσεις και τις ερωτήσεις, και ξαναρχίζω από την αρχή. Σαν μια καινούρια ακροστιχίδα. Ψάχνωντας ένα καινούριο νόημα. Είναι εκείνα τα αρχικά των στιγμών μας που δημιουργούν την λέξη του νοήματος της ζωής. Το μυστικό βρίσκεται στο πώς θα τοποθετήσεις και θα ενώσεις τα κομμάτια σου έτσι ώστε να καταλάβεις και να αισθανθείς την ουσία.