Μαρκ

 

Μαρκ

 

«Μαρκ.»

 

«Με λένε Μαρκ.»

 

Μου είπε και μου έδωσε το χέρι του.

 

Τον κοίταξα αποσβολωμένη.

 

Του έδωσα το χέρι μου...

 

και...

 

ΣΤΟΠ.

 

Ο χρόνος σταμάτησε.

 

Σε αυτήν τη στιγμή.

 

Πάγωσε.

 

ΠΑΥΣΗ.

Ολοκλήρου.

 

Για περίπου το ένα τέταρτο της, μέχρι τώρα, ζωής μου ήμουν παντρεμένη με έναν Μαρκ.

 

Ναι. Ναι.

Λίγοι το γνωρίζουν.

Ελάχιστοι.

 

Για την ακρίβεια,

νομίζω πως το γνωρίζει

μόνο η μικρότερη αδερφή μου.

 

Εγώ.

Εγώ παντρεμένη!

 

Που δεν με ενδιέφερε πότε ο γάμος!

Που δεν ονειρευόμουν πότε να φορέσω νυφικό!

Που δεν υπήρχε πουθενά στον ορίζοντα της σκέψης μου κάτι τέτοιο για το μέλλον μου!

 

Εγώ.

Ήμουν παντρεμένη...

 

Πέντε-έξι... ή μήπως επτά... χρόνια;

Ή μήπως παραπάνω! Έχασα το μέτρημα!

Μπορεί και εννιά!

Καμιά φορά...

Συμβαίνει αυτό στους γάμους.

Να χάνεις την αίσθηση του χρόνου.

 

Παντρεμένη.

 

Με τον Μαρκ.

 

Δεν ξέρω πώς μου ήρθε στο μυαλό!

Ειλικρινά, δεν έχω ιδέα τι σκεφτόμουν!

 

Δεν θυμάμαι καν!

 

Πώς έγινε η πρόταση, πώς δέχτηκα, πώς το αποφασίσαμε... Τα έχω όλα σαν όνειρο στη μνήμη μου. Θολά και αχνά. Μοιάζουν σαν να ανήκουν σε μια άλλη ζωή.

 

Και η σχέση μας;

 

Μια άνω-κάτω σχέση!

 

Ήμουν μικρή, είναι η αλήθεια.

Πολύ μικρή.

 

Ίσως, για αυτό, δεν ξαναπαντρεύτηκα πότε!

 

Ένας από τους λόγους.

 

Γιατί όπως ήδη είπα ο γάμος δεν ήταν ποτέ στα όνειρά μου. Άλλα ονειρευόμουν για τη ζωή μου...

 

Πάντως...

 

Αν έχεις ζήσει τα του γάμου σε μικρή ηλικία μπορεί να αισθάνεσαι πως δεν θέλεις να τα ξαναζήσεις... Ποιος ξέρει;

 

Και ο χωρισμός; Ήταν επώδυνος.

 

Δεν ήξερα πώς να ζήσω χωρίς αυτόν.

 

Μα τελικά έζησα.

 

Συνηθίζεται κι αυτό να συμβαίνει μετά το τέλος ενός γάμου.

 

Συνεχίζεις.

 

Να ζεις.

 

Ακριβώς, την ίδια περίοδο που ήμουν παντρεμένη ήταν και η αδερφή μου παντρεμένη. Με τον Τόνυ. Τον Άντονυ.

 

Άκου ονόματα!

 

Μαρκ και Τόνυ!

 

Αγαπημένα μου ανδρικά ονόματα!

 

Μου άρεσαν και τα δύο πολύ!

 

Να με είχε επηρεάζει ο Μαρκ, ο αρχηγός της Ομάδας G;

 

Να με είχε επηρεάσει ο Άντονυ από την Κάντυ Κάντυ;

 

Μπορεί και μπορεί.

 

Δεν ξέρω. Δεν θυμάμαι.

 

Θυμάμαι, όμως, πόσο μου άρεσαν τα ονόματά τους!

 

Και πόσο ταιριαστά μου φαινόντουσαν με τα δικά μας!

 

Μ-Μ.

Τ-Τ.

 

Μαριλού-Μαρκ.

Τάνια-Τόνυ.

 

Φυσικά, ήταν ταιριαστά!

 

Εξάλλου, εγώ τους ονόμασα!

Εγώ τους δημιούργησα!

 

Τον Μαρκ.

Τον Τόνυ.

 

Έπαιζα και τους τρεις.

Τον Μαρκ. Την Μαριλού. Τον Τόνυ.

 

Και η αδερφή μου που ήταν μικρούλα... την Τάνια.

 

Στα παιχνίδια μας.

Στα παιδικά παιχνίδια μας.

 

Και η ιστορία πήγαινε ως εξής!

 

Η Τάνια και ο Τόνυ ήταν το ισορροπημένο ζευγάρι! Γεμάτοι ηρεμία και σοφία!

Η Μαριλού και ο Μαρκ ήταν το "ανισόρροπο" ζευγάρι! Μέσα στην ταραχή και την ένταση!

 

Άκου τώρα προοικονομία!

 

Για την ανισορροπία των αργότερα πραγματικών μου σχέσεων!

 

Από ταραχή άλλο τίποτα!

Από αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές; Άλλο τίποτα!

 

Όμως εντάσεις και καβγάδες δεν είχαν οι σχέσεις ζωής μου, ποτέ. Το εννοώ. Ποτέ.

 

Ενώ η Μαριλού και ο Μαρκ; Τσακώνονταν συνέχεια! Όλο τσακωμοί! Δεν μιλούσαν ο ένας τον άλλον... μετά, όμως, επειδή αγαπιόντουσαν πολύ... φίλιωναν πάλι... με τη βοήθεια, φυσικά, του υπομονετικού ζευγαριού...

 

Μαριλού-Μαρκ.

Τάνια-Τόνυ.

 

Μήπως δεν ήμασταν παντρεμένοι τελικά;

 

Μήπως ήμασταν απλά σε σχέση;

 

Νομίζω ήμασταν παντρεμένοι...

 

Να θυμηθώ να ρωτήσω την αδερφή μου.

 

«Προσπαθώ να καταλάβω το βλέμμα σου τόση ώρα...»

 

μου είπε.

 

ΝΟΤΑ.

 

Στοπ της παύσης.

 

«Έχει κάτι το όνομά μου;»

 

ρώτησε γελώντας

 

«Έχει κάτι το Μαρκ;»

 

Να θυμηθώ να ρωτήσω την αδερφή μου αν ήμασταν παντρεμένοι...

 

«Ορίστε;»

 

είπε έκπληκτος.

 

Και συνειδητοποίησα πως είπα δυνατά αυτό που σκέφτηκα.

 

Δεν σώζεται τώρα. Μην το σχολιάσεις.

 

«Τίποτα. Δεν έχει τίποτα το «Μαρκ». Απλά είναι ένα από τα αγαπημένα μου αντρικά ονόματα... και δεν είχα γνωρίσει ποτέ μέχρι σήμερα έναν ζωντανό Μαρκ.»

 

Ακούστηκε κάπως αυτό το τελευταίο!

 

Όσο πάει η κατάσταση χειροτερεύει... ευτυχώς, ο Άνθρωπος απέναντι μου έχει ξεκαρδιστεί στα γέλια... Μάλλον πρέπει να σταματήσω να μιλάω.

 

«Το όνομά σου... θα μου το πεις; Ή θα συνεχίσουμε να κουνάμε τα χέρια χειραψίας χωρίς να το μάθω πότε;»

 

Τουλάχιστον, δεν έχει τρομάξει ο Άνθρωπος!

 

«Μαριλού.»

 

είπα.

 

Και αφήσαμε τα χέρια ενώ εκείνος δεν μπορούσε να σταματήσει να γελάει.

 

Ξαφνικά σοβάρεψε.

 

«Ξέρεις κάτι; Τα ονόματά μας ακούγονται ταιριαστά μαζί...»

 

Χαμογέλασα!

 

Το ξέρω.

Σκέφτηκα.

 

«Το ξέρω.»

Είπα.

 

Το ξέρω από πάντα...

 

...

 

Το κάτω κείμενο.

Το πίσω από τις λέξεις.

Κρύβει ιστορίες

που ποτέ δεν θα τις μάθουμε.

Εκτός αν επιλέξουν να μας τις φανερώσουν οι άλλοι.

Και αντίστοιχα αν επιλέξουμε εμείς να φανερώσουμε τις δικές μας.

 

...

 

«Χάρηκα για τη γνωριμία...»

 

είπε και έφυγε λέγοντας

 

«Ξέρω πως θα σε ξαναδώ.»

 

Τον είδα να απομακρύνεται.

 

Ολοζώντανος.

 

Ο Μαρκ.

 

Και αναρωτήθηκα ποια ήταν η στιγμή που επέλεξα να αφήσω τον αόρατο Μαρκ από τη ζωή μου...

 

Να φύγει...