Γιατί; (2)

Γιατί δεν με αφήνουν στην ησυχία μου;

Γιατί δεν έχει ησυχία εδώ που βρίσκομαι;

Γιατί δεν σταματάνε τους θορύβους;

Γιατί δεν σταματάνε τις φωνές;

Γιατί δεν σταματάνε τους υστερικούς ήχους;

Γιατί δεν σταματάνε τις υστερικές συμπεριφορές;

Γιατί, απλά, δεν σταματάνε;

Γιατί δεν βρίσκουν κάτι καλύτερο να κάνουν;

Γιατί δεν βρίσκουν άλλο τρόπο επικοινωνίας;

Γιατί δεν θέλουν να γίνουν καλύτεροι; Γιατί δεν θέλουν να είναι καλύτεροι;

Γιατί να βριζόμαστε, να χτυπιόμαστε, να σπρωχνόμαστε; Γιατί να σαραβαλιαζόμαστε;

Γιατί να γκρινιάζουμε, να νευριάζουμε, να μιζεριάζουμε; Γιατί να μουχλιάζουμε;

Γιατί να ντροπιάζουμε ο ένας τον άλλον; Γιατί να υποβιβάζουμε ο ένας τον άλλον;

Γιατί να μην υπάρχει ηρεμία; Γιατί να μην υπάρχει ψυχραιμία;

Γιατί δεν τους αρέσει η ησυχία; Γιατί δεν μας αρέσει η ησυχία;

Γιατί μου αρέσει η ησυχία; Γιατί δεν έχει ησυχία εδώ που βρίσκομαι; Γιατί μου αρέσει η ησυχία μου; Γιατί δεν με αφήνουν στην ησυχία μου;

Γιατί μου αρέσει να μένω σιωπηλή; Γιατί μου αρέσει να είμαι σιωπηλή;

Γιατί οι άνθρωποι φοβούνται την σιωπή μου;

Γιατί οι άνθρωποι φοβούνται την σιωπή τους;

Γιατί οι άνθρωποι φοβούνται την σιωπή;

Γιατί οι άνθρωποι φοβούνται;

Γιατί εγώ φοβάμαι;

Γιατί φοβάμαι;

Γιατί;

Γιατί; (1)

Γιατί είναι ανάγκη να ξέρω κάθε στιγμή «ποια είμαι» και «πού πάω»;

Γιατί είμαι υποχρεωμένη να έχω απαντήσεις για τα πάντα;

Γιατί πρέπει να ξέρω πάντα με σιγουριά ποιο πρέπει να είναι το επόμενο βήμα πριν καν προλάβω να τελειώσω το προηγούμενο;

Γιατί δεν μπορώ απλά να μην έχω επόμενο βήμα;

Γιατί κάθε παύση μεταφράζεται σαν αδράνεια ενώ κάθε νότα θεωρείται δράση;

Γιατί ο κόσμος προτιμάει μια φάλτσα νότα από μια γεμάτη, ολόκληρη, παύση;

Γιατί οι άνθρωποι γύρω μου είναι ικανοποιημένοι με όλες τις τυπικές απαντήσεις του κόσμου αλλά αν μιλήσω για τα πραγματικά μου αδιέξοδα ψάχνουν την έξοδο κινδύνου;

Γιατί με ρωτάνε αν δεν είναι διατεθειμένοι να με ακούσουν;

Γιατί με κοιτάνε αν δεν είναι διατεθειμένοι να με δουν;

Γιατί σε κάθε «Τι κάνεις;» πρέπει να απαντάω «καλά» ανεξάρτητα από το πώς πραγματικά είμαι;

Γιατί να υπάρχουν αυτοί οι γελοίοι κώδικες επικοινωνίας;

Γιατί εγώ να πρέπει να υπακούω σε αυτούς;

Γιατί θεωρείσαι υστερικός όταν λες την αλήθεια και φυσιολογικός όταν την κρύβεις; Ή τουλάχιστον, όταν κρύβεις ένα μέρος της;

Γιατί να μην μπορώ να είμαι πέρα για πέρα αληθινή;

Γιατί οι άνθρωποι φοβούνται την αλήθεια μου;

Γιατί οι άνθρωποι φοβούνται την αλήθεια τους;

Γιατί οι άνθρωποι φοβούνται την αλήθεια;

Γιατί οι άνθρωποι φοβούνται;

Γιατί εγώ φοβάμαι;

Γιατί φοβάμαι;

Γιατί;

Η εξαφάνιση του Σεπτέμβρη

Ήρθε ο Σεπτέμβρης του 2010 και με ρώτησε «Να εξαφανιστώ;» εγώ του απάντησα «Όχι.» αλλά εκείνος δεν με άκουσε. Φαντάζομαι ότι με ρώτησε τυπικά, έτσι για να νιώθει ότι με ρώτησε και να μην αισθάνεται άσχημα που έχει ήδη πάρει την απόφασή του χωρίς να χρειάζεται την δική μου άδεια για να την εφαρμόσει... και ο άτιμος... το έκανε... εξαφανίστηκε... και έτσι έζησα ένα μήνα σε άλλη διάσταση... χωρίς χρόνο και χωρίς χώρο... γιατί μαζί με τον Σεπτέμβρη αποφάσισε να εξαφανιστεί και το σπίτι μου. Δεν λέω... Και αυτό είχε την καλοσύνη να με προειδοποιήσει ρωτώντας με «Να εξαφανιστώ;» και πριν προλάβω να αρθρώσω το «Όχι» μου εξαφανίστηκε κι αυτό, έτσι, απλά, μπροστά στα μάτια μου... Χωρίς σπίτι και χωρίς Σεπτέμβρη πρέπει να το παραδεχτώ πως ένιωθα λίγο χαμένη... αλλά τουλάχιστον είχα τα πράγματα μου... Μέχρι που αποφάσισαν να εξαφανιστούν κι αυτά. Γιατί χωρίς σπίτι ένιωθαν απροστάτευτα. «Να εξαφανιστούμε;» με ρώτησαν. Για κάποιο περίεργο λόγο δεν προσπάθησα να απαντήσω καν. Ήξερα πως δεν έχει νόημα. Δεν περίμεναν καμία απάντηση από εμένα. Και εξαφανίστηκαν. Τώρα δεν ένιωθα μόνο χαμένη. Ένιωθα και μόνη μου. Μετά εξαφανίστηκαν και οι δρόμοι. Μετά και οι άνθρωποι. Και ένιωσα ακόμα πιο μόνη μου. Απέραντα μόνη μου. Δεν ήξερα τι μέρα και τι μήνας είναι. Δεν ήξερα πού είμαι. Τίποτα δεν ήταν ίδιο για εμένα. Φοβόμουν τα βράδυα και αγχωνόμουν τα πρωινά... Όταν μου ζήτησε το φεγγάρι να εξαφανιστεί ήξερα πως δεν θα ζήσω άλλο βράδυ και όταν δεν ένιωσα το φως του ήλιου ήξερα πως είχε αποφασίσει κι αυτός να εξαφανιστεί, αυτός χωρίς καν να με ρωτήσει. «Πάνε και τα πρωινά» σκέφτηκα... Χάθηκε το πρωί και το βράδυ. Χάθηκαν οι μέρες. Δεν σας κρύβω πως ήμουν εκνευρισμένη. Κανένας δεν έδινε λογαριασμό για το τι νιώθω εγώ. Για το τι θέλω εγώ. Καθένας έκανε τα δικά του. Τι να κάνω μόνη μου;Χωρίς χώρο και χρόνο; Θέλησα να εξαφανιστώ κι εγώ... «Να εξαφανιστώ;» ρώτησα το κενό. «Να εξαφανιστώ;» φώναξα στο κενό. «Να εξαφανιστώ; Να εξαφανιστώ; Να εξαφανιστώ;» Επανέλαβα πολλές φορές... αλλά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Καμία απάντηση δεν ερχόταν από πουθενά. Δεν μπορούσα να κατάλαβω πως όλοι οι υπόλοιποι μπορούσαν να εξαφανιστούν χωρίς να περιμένουν την άδεια μου αλλά εγώ δεν μπορούσα, μου ήταν αδύνατο να εξαφανιστώ χωρίς να πάρω την άδεια... Την άδεια από ποιον; Από το κενό... Αλλά το κενό συνέχιζε να μην απαντάει και εγώ συνέχιζα να μην εξαφανίζομαι. «Τέλεια!» σκέφτηκα και γέλασα ειρωνικά με τον εαυτό μου «Γιατί δεν μπορώ απλά να εξαφανιστώ όπως όλα τα υπόλοιπα;». Και συνέχισα να μένω παρέα με το κενό μου. Και δεν είναι και καμία ευχάριστη παρέα το κενό. Όσο να΄ ναι νιώθεις λίγο κενά στο κενό. Αλλά δεν είχα επιλογή. Ζούσα στην παράλληλη διάσταση ενώ ήξερα πως κάπου αλλού έχουν μαζευτεί όλα τα υπόλοιπα και όλοι οι υπόλοιποι. Οι δρόμοι, οι πλατείες, οι άνθρωποι, το σπίτι μου και μαζί τους και ο Σεπτέμβρης. Τους άφηνε, ο άτιμος, να ζούνε κανονικά τον χρόνο. Ο ήλιος και το φεγγάρι φώτιζαν κανονικά δηλώνοντας τις μέρες και τις νύχτες. Και εγώ καθόμουν στην παράλληλη διάστασή μου και ονειρευόμουν να δω ξανά μια πανσέληνο. Αλλά καμία πανσέληνος δεν ήρθε... 30 μέρες έζησα σε άλλη διάσταση. 30 μέρες έχασα (ή κέρδισα;). 30 ολόκληρες μέρες και νύχτες δεν έζησα κανονικά. 30 μέρες δεν κοιμήθηκα, αλλά δεν ένιωθα και την κούραση του ύπνου, 30 μέρες δεν χρειάστηκε να ξυπνήσω, 30 μέρες δεν ήμουν ανθρώπινη. 30 μέρες χρειάστηκαν να περάσουν για να σκεφτώ... «Μήπως έφταιξα κάπου κι εγώ; Μήπως εξαφανίστηκαν όλοι και όλα για κάποιο λόγο;». Και τότε θυμήθηκα.

Είχα περάσει γεμάτη άγχος εκείνο το βράδυ. Εκείνο το βράδυ πριν την 1η Σεπτέμβρη. Στριφογυρνούσα στο κρεβάτι μου. Κοιμόμουν και ξυπνούσα ιδρωμένη από εφιάλτες. Λίγο πριν έρθει το πρωί σηκώθηκα από το κρεβάτι και καταριόμουν. Έριχνα κατάρες στον μήνα Σεπτέμβρη. Έβριζα σπρώχνοντας ό, τι έβρισκα μπροστά μου. Από την κούπα με το ζεστό τσάι μέχρι τον γάτο μου που πηγαινοερχόταν κουνώντας χαρούμενος την ουρά του. Είχα νεύρα. Δεν ήθελα να έρθει άλλος ένας Σεπτέμβρης. Από εκείνους που φέρνουν το φθινόπωρο στην ψυχή μου. Που φέρνουν βροχή στα μάτια μου και συννεφιά στην καρδιά μου. Ευχήθηκα να εξαφανιστούν τα πάντα. Και κυρίως να εξαφανιστεί αυτός. Ο
Σεπτέμβρης. Και η ευχή μου πραγματοποιήθηκε. Εξαφανίστηκαν. Εξαφανίστηκε.

«Συγνώμη» ψιθύρισα.

Και εμφανίστηκε μπροστά μου.

«Δεν ήθελα να σε προσβάλλω. Δεν φταις εσύ αν εγώ δεν ξέρω τι μου γίνεται. Σε συμπαθώ πολύ. Πραγματικά. Είσαι από τους αγαπημένους μήνες. Μου αρέσει η αίσθηση σου. Το δροσερό αεράκι σου το λατρεύω. Ξέρεις... Αυτό το αεράκι που χτυπάει απαλά στο δέρμα μου και μου δηλώνει τον ερχομό σου... Μου αρέσεις. Μου αρέσουν οι μυρωδιές σου... Μου αρέσουν οι βροχές σου... Μου αρέσεις εσύ. Έτσι όπως είσαι. Είναι δικό μου λάθος αν φέρνω το δικό μου άγχος και το φορτώνω σε εσένα. Εσύ δεν φταις σε τίποτα. Είμαι αδικαιολόγητη. Θα πρέπει να τα βρω καλύτερα με τον εαυτό μου. Είναι δικό μου λάθος αν σε φοβάμαι. Η αλήθεια είναι πως δεν φοβάμαι εσένα. Φοβάμαι τις αποφάσεις μου. Φοβάμαι το τι θα γίνει από εδώ και πέρα. Φοβάμαι αυτά που σκέφτομαι και αυτά που θα κάνω. Αλλά δεν σε φοβάμαι. Σε αγαπώ. Αυτή είναι η αλήθεια. Σε αγαπώ. Και δεν ήταν σωστό να ζητήσω να εξαφανιστείς. Ήταν λάθος μου. Σε χρειάζομαι. Και σε θέλω κοντά μου».

Και εμφανίστηκε ο ήλιος.

Και εμφανίστηκε το φεγγάρι.

Και εμφανίστηκαν οι άνθρωποι.

Και εμφανίστηκαν οι δρόμοι.

Και εμφανίστηκαν τα πράγματά μου.

Και εμφανίστηκε το σπίτι.

Και έγινε κάτι... απίστευτο.

Δεν θα με πιστέψετε.

Και... εμφανίστηκε ο Σεπτέμβρης.

Ξαναέζησα τον Σεπτέμβρη!

Τον Σεπτέμβρη που έχασα... δεν τον έχασα...

Με αφήσε να τον ζήσω.

Με μοναδική προϋπόθεση να μην χρεώνω πια στους μήνες τις ανθρώπινες αδυναμίες μου.

Γύρισε ο χρόνος πίσω εκείνο το βράδυ πριν την 1η Σεπτέμβρη.
Σταμάτησα να στριφογυρίζω.
Και κοιμήθηκα.
Και ξύπνησα.

Και...

Έζησα τον πιο όμορφο Σεπτέμβρη που έζησα ποτέ.

Χωρίς άγχος.

Χωρίς φόβο.

Χαρούμενη που μου δόθηκε μια δεύτερη ευκαιρία.

Γιατί ο Σεπτέμβρης του 2010 είναι ο Σεπτέμβρης του 2010. Δεν είναι σαν κανέναν άλλον Σεπτέμβρη. Και αν εξαφανιζόταν και δεν επέστρεφε δεν θα είχα την δυνατότητα να τον ξαναζήσω. Ποτέ. Αλλά εμφανίστηκε και με άφησε να τον ζήσω...

Χόρεψα μέσα στις βροχές του.

Χαμογέλασα στα σύννεφά του.

Μέσα μου καμία βροχή και καμία συννεφιά.

Όλα ήταν πιο όμορφα.

Ζούσα το φθινόπωρο με φθινοπωρινή διάθεση, φθινοπωρινά αισθήματα, φθινοπωρινές σκέψεις...

Αλλά η καρδιά μου ήταν φωτεινή και τα μάτια μου έλαμπαν.

Και το πιο περίεργο ήταν πως κι αυτό το φως άνηκε στο φθινόπωρο...

«Σε ευχαριστώ, Σεπτέμβρη» ψιθύρισα πριν κοιμηθώ εκείνο το βράδυ πριν την 1η Οκτώβρη. Και κοιμήθηκα με ανυπομονησία για το επόμενο πρωί και τον καινούριο μήνα που θα έμπαινε...

Μα είναι αυτό φυσικό;

Τρέμω και στην ιδέα ότι έρχεται ο Σεπτέμβριος...

Τα ερωτήματα «Ποια είμαι;» και «Πού πάω;» συχνά με κυνηγάνε εκείνες τις πρώτες μέρες του Σεπτεμβρίου... Λες και χτυπάει ένα εσωτερικό κουδούνι μέσα μου... μια φωνούλα που μου φωνάζει... «Πρέπει να ωριμάσεις, πρέπει να πάρεις την ευθύνη της ζωής σου ολοκληρωτικά, πρέπει να σταματήσεις να αποφεύγεις την ουσία, πρέπει, επιτέλους, να βρεις μια λύση στα αδιέξοδά σου...»

Τότε η σκέψη μου, περνάει ακριβώς από τα ίδια μονοπάτια... Υπέρ, κατά, υπέρ, κατά, υπέρ, κατά, σε κάθε μονοπάτι για κάθε επιλογή... Γυρνάει γύρω από τον εαυτό της, στριφογυρίζει, εξαντλείται, και, μετά, κάθεται σε μια γωνία μαζεμένη και κλαίει...

Δεν θα ακούσετε ποτέ την σκέψη μου να κλαίει...

Γιατί ο κάθε άνθρωπος μπορεί να ακούσει μόνο τα συναισθήματα της δικής του σκέψης...

Εγώ ακούω την σκέψη μου να κλαίει...

Είναι εκείνες οι στιγμές που έχω εκείνη την περίεργη έκφραση στο πρόσωπο μου που παραδέχεται πως νιώθω αβοήθητη απέναντι στα τωρινά διλήμματά μου...

Αυτήν την έκφραση μπορείτε να την δείτε...

Γιατί όλοι μπορούμε να δούμε τα σημάδια που αφήνουν τα συναισθήματα της σκέψης στο πρόσωπο του κάθε ανθρώπου...

Στο πρόσωπό μου θα διακρίνετε την σκέψη μου να κλαίει και ας μην μπορείτε να την ακούσετε... Είναι αυτή η έκφραση... απογοήτευσης και θλίψης και στενοχώριας... αυτή η έκφραση απόλυτης απόγνωσης...

Εγώ δεν μπορώ να δω την σκέψη μου να κλαίει... Μόνο την ακούω...

Πόσο θα ήθελα να σταματήσει να κλαίει... Πόσο θα ήθελα να είχα τις λύσεις!

Πόσο θα ήθελα να γεννηθούν οι απαντήσεις και να γίνουν με τον πιο φυσικό τρόπο
αποφάσεις;

Χωρίς να χρειάζεται να εκβιαστούν καταστάσεις...

Χωρίς να νιώθω ότι γίνεται τίποτα βιαστικά ή πρόχειρα...

Όμως αυτή η φυσικότητα, στην οποία πίστευα σχεδόν σε όλη μου την ζωή, είναι αδύνατον να συμβεί... Γιατί τίποτα φυσικό δεν μπορεί να έρθει... μετά από τόσες αφύσικες στιγμές...

Είναι σαν να ζητάω το αδιανόητο... Και σαν να μην παραδέχομαι το αυτονόητο...

Δεν μπορεί να γεννηθεί το φυσικό μέσα από το αφύσικο.

Τουλάχιστον, όχι με φυσικό τρόπο.

Πρέπει να το πάρω απόφαση και να διεκδικήσω το φυσικό, να μην το περιμένω να γεννηθεί από μόνο του, μπας και επισπεύσω τις καταστάσεις... Αλλά είναι πιο δύσκολο το να βρεις τι είναι φυσικό για εσένα αν αυτή η επιλογή δεν έχει γεννηθεί με φυσικό τρόπο...

Τώρα νιώθω πως τίποτα δεν θα γεννηθεί φυσικά...

Φυσικά! Αυτό είναι!

Με αφύσικο τρόπο πρέπει να βρω την φυσική επιλογή...

Μα είναι αυτό φυσικό;

Όχι, δεν είναι...

Αλλά αφού δεν θα έρθει καμία φυσική λύση με φυσικό τρόπο το μόνο που μου μένει είναι να δοκιμάσω αφύσικους τρόπους με στόχο τις φυσικές λύσεις... και αν αποτύχουν κι αυτοί τότε... ίσως το μόνο που θα μου μένει είναι να δοκιμάσω αφύσικες λύσεις...

Ποιος ξέρει; Μπορεί αυτές να λειτουργήσουν!

Αλλά ας μην προτρέχουμε...

Για την ώρα θα διεκδικήσω το φυσικό μέσα από το αφύσικο...

Τελείωσαν τα ψέμματα.

Το θέμα δεν είναι μόνο να τελείωσαν τα ψέματα...

Αυτό είναι ένα απαραίτητο βήμα για να πας στο επόμενο στάδιο...

Το θέμα είναι να ξεκινήσουν και οι αλήθειες…

Έχω περάσει από στάδια που έλεγα ψέματα, στον εαυτό μου κυρίως. Τα ψέματα αυτά με προστάτευαν. Ήταν η ασπίδα μου απέναντι σε καταστάσεις που δεν είχα ιδέα πώς να αντιμετωπίσω. Και επειδή δεν γίνεται να λες ψέματα στον εαυτό σου χωρίς να λες και στους άλλους, υποχρεωτικά έλεγα σε όλους ψέματα... Σε εμένα, σε εκείνους... Είχα δημιουργήσει έναν ψεύτικο κόσμο. Σε αυτόν τον ψεύτικο κόσμο ζούσα. Και αυτόν τον ψεύτικο κόσμο μπορούσα να μοιραστώ και με τους άλλους.

Κάποια στιγμή, ξύπνησα και συνειδητοποίησα πως ό,τι είχα μέχρι εκείνο το σημείο της ζωής μου βασίζονταν στο ψέμα. Στον ψεύτικο κόσμο που εγώ είχα δημιουργήσει. Δεν μου άρεσε τίποτα. Δεν με ικανοποιούσε τίποτα. Και έτσι τα βρόντηξα όλα στον αέρα και αποφάσισα να ξεκινήσω από την αρχή. Και έτσι έκανα. Ξεκίνησα από το μηδέν (που ήταν το μόνο σίγουρα αληθινό) με μοναδική προϋπόθεση από εδώ και πέρα να μην υπάρχουν ψέματα. Και το παραμικρό ψεματάκι θα μπορούσε να οδηγήσει στον δρόμο του ψέματος... Ήταν ένας δρόμος που είχα δοκιμάσει και που είχα επιλέξει ότι δεν μου ταιριάζει. Κατά συνέπεια από εδώ και πέρα έπρεπε όλα να είναι αληθινά. Και η πιο μικρή λέξη και η πιο απλή φράση και η πιο αμυδρή κίνηση και η πιο αχνή έκφραση. Δεν θα υπήρχε τίποτα επάνω μου που να είναι ψεύτικο.

Για κάποιους ανθρώπους, ίσως, η πραγματική ελευθερία βρίσκεται στην επιλογή του να λες αλήθεια ή ψέματα. Στο να μπορείς με την ίδια ευκολία να περάσεις από τον ένα δρόμο στον άλλον. Για κάποιους ανθρώπους είναι σχεδόν το ίδιο εγκλωβιστικό το να λες πάντα ψέματα με το να λες πάντα αλήθεια. Γιατί ο εγκλωβισμός βρίσκεται στην λέξη «πάντα» και στην αδυναμία επιλογής που, ίσως, δηλώνεται με αυτήν την λέξη. Όπως γίνεται και με την λέξη «ποτέ». Και με άλλες τέτοιες «βαρύγδουπες» λέξεις. Για εμένα, όμως, ανεξάρτητα με το τι θα αποφάσιζα αργότερα για την ζωή μου είχε σημασία να βιώσω την αλήθεια. Μόνο την αλήθεια. Ολοκληρωτικά την αλήθεια. Δεν ήθελα μισές αλήθειες. Δεν ήθελα σχεδόν ολόκληρες αλήθειες. Ήθελα αλήθειες. Ήθελα να είναι όλα γύρω μου αληθινά. Τουλάχιστον όσα ορίζονται από εμένα. Το δικό μερίδιο σε κάθε ανθρώπινη σχέση θα ήταν αληθινό.

Ξεκίνησε, λοιπόν, μια ενδιαφέρουσα διαδικασία. Γιατί ξαφνικά η αλήθεια με απελευθέρωσε. Και όσο πιο πολύ προχωρούσα στον δρόμο της αλήθειας τόσο πιο ελεύθερη γινόμουν. Δεν το πίστευα ότι υπάρχουν άνθρωποι που με αποδέχονταν όπως είμαι. Χωρίς να χρειάζεται να είμαι ή να γίνω κάτι άλλο. Χωρίς να προσπαθούν ή να επιθυμούν να με αλλάξουν. Ήμουν αληθινή και όλα έγιναν πιο αληθινά. Η σχέση μου με τον εαυτό μου και η σχέση μου με τους άλλους. Φυσικά, κάθετι ψεύτικο απομακρύνθηκε. Το τίμημα ήταν να χάσω ορισμένους ανθρώπους και να αναγκαστώ να σταματήσω αρκετές σχέσεις. Αλλά το τίμημα ήταν πολύ μικρό σε σχέση με το συναίσθημα ολοκλήρωσης που είχα στον δρόμο της αλήθειας!

Έγιναν, λοιπόν, όλα αληθινά. Όχι εύκολα. Αληθινά. Εύκολα δεν ήταν. Κανείς δεν ισχυρίστηκε πως ο δρόμος της αλήθειας είναι εύκολος. Το ψέμα καμιά φορά φαίνεται (ή, μήπως, είναι;) πιο εύκολο. Αλλά δεν με ενδιέφερε. Δεν είχα πρόβλημα με το να αντιμετωπίζω τις δυσκολίες όταν γνώριζα πως αυτό είναι απαραίτητο κομμάτι του αληθινού ταξιδιού μου για να προχωρήσω.

Κατά έναν περίεργο τρόπο... όσο πιο πολύ προχωρούσα στον δρόμο της αλήθειας, τόσο πιο πολλές αλήθειες ζούσα. Γιατί, όπως είναι γνωστό, η αλήθεια γεννάει αλήθειες και το ψέμα γεννάει ψέματα. Έτσι η μια αλήθεια έφερνε την επόμενη και, πριν καλά καλά το καταλάβω, έλεγα τόσες αλήθειες στον εαυτό μου και έγινα τόσο αληθινή όσο δεν με είχα βιώσει μέχρι τότε. Βρήκα κάτι. Κάτι που δεν μπορούσε να μου κλέψει κανείς. Βρήκα την πιο ισχυρή αλήθεια από όλες: Την αλήθεια μου. Και τότε εξαφανίστηκαν φόβοι και ανασφάλειες... Και το πιο ωραίο ήταν όταν μπορούσα να μοιραστώ με άλλους αυτήν την αλήθεια μου.

Κάπου σε εκείνο το σημείο, όμως, άρχισε να συμβαίνει κάτι περίεργο. Όταν βρήκα την αλήθεια μου, ξαφνικά, τα πράγματα δυσκόλεψαν ακόμα περίσσοτερο. Κανείς δεν άντεχε την αλήθεια μου. Κανείς δεν ήθελε να μείνει δίπλα μου. Κανείς δεν άντεχε τόση αλήθεια. Και καταλαβαίνω ότι η αλήθεια μπορεί να είναι δύσκολη. Αλλά εγώ δεν μπορούσα να αποχωριστώ την αλήθεια μου απλά και μόνο επειδή δεν την άντεχαν οι άλλοι. Η αλήθεια μου άρχισε να γεννάει την παράλογη συμπεριφορά των άλλων. Όσο πιο αληθινή γινόμουν τόσο πιο παράλογες ήταν οι καταστάσεις γύρω μου.

Έμεινα μόνη μου. Για μέρες, για μήνες, για χρόνια, για εποχές, για αιώνες.

Έμεινα μόνη μου. Γιατί δεν ήθελα να θυσιάσω την αλήθεια μου. Πίστευα ότι θα βρεθεί κάποιος αληθινός άνθρωπος που να είναι δυνατόν οι αλήθειες μας να περπατήσουν μαζί, δίπλα δίπλα. Αλλά δεν ήρθε κανένας. Κανένας αληθινός άνθρωπος. Και η αλήθεια μου άρχισε να φοβάται και να κουράζεται.

Ήρθε ένα μικρό ψεματάκι και μου είπε... «Δεν πειράζει... Χρησιμοποιησέ με... Πες με... Πες ένα μικρό ψεματάκι... Αυτό θα βοηθήσει τις καταστάσεις... Γίνε για λίγο... πιο χαζή ή πιο επιφανειακή ή πιο επιπόλαια... Γίνε για λίγο κάτι άλλο... Βάλε στην άκρη αυτό που είσαι... Στρίμωξε σε μια γωνία τις πραγματικές σκέψεις σου... Κανείς δεν θα καταλάβει το ψέμα σου... Και ένα μικρό ψεματάκι δεν είναι αρκετό για να νοθεύσει την αλήθεια... Δεν είμαι αρκετό να καταστρέψω την αλήθεια σου... Είμαι μικρό... Είμαι αδύναμο... Είμαι ένα τόσο δα ψεματάκι...»

Και, όπως ο καπνιστής που έχει κόψει το κάπνισμα εδώ και καιρό, ξαφνικά υποκύπτει στο τσιγάρο και μετά νιώθει άσχημα με τον εαυτό του, έτσι κι εγώ, υπέκυψα. Και ένιωσα άσχημα με εμένα. Αλλά ταυτόχρονα είχα την παρουσία κάποιου άλλου δίπλα μου...

Είχα κάποιον άλλον δίπλα μου. Ήμουν χαρούμενη για αυτό. Και μετά μπήκε ο φόβος μην η αλήθεια μου χαλάσει την μη αληθινή σχέση μου. Και σταμάτησα να λέω αλήθειες. Και πριν καλά καλά το καταλάβω βουτήχτηκα ξανά στο ψέμα μέχρι να φτάσω στο σημείο να ξεχάσω ποια είμαι εγώ.

Και όταν με ξέχασα θύμωσα με τον άλλον. Θύμωσα με τους ανθρώπους. Θύμωσα με την ανθρωπότητα. Θύμωσα με τον κόσμο. Θύμωσα με όλους. Θύμωσα, όμως, κυρίως, με τον εαυτό μου, με εμένα, που το άφησα να συμβεί αυτό. Πέταξα όλα τα ψέματα, βγήκε ξανά το αληθινό προσωπό μου ο άλλος απέναντι μου τρόμαξε με αυτό που αντίκρυσε. Και έφυγε. Και έφυγα κι εγώ.

Έμεινα ξανά με το μηδέν. Το μόνο αληθινό στοιχείο στο οποίο σίγουρα μπορείς να βασιστείς όταν έχεις χάσει τον δρόμο σου.

Και τώρα; Τώρα είμαι εδώ. Ξανά. Αληθινή. Ξανά. Εγώ. Ξανά. Χωρίς κανέναν. Αλλά αν το τίμημα της αλήθειας μου είναι να μην έχω κανέναν δίπλα μου είμαι διατεθιμένη να το πληρώσω. Γιατί ό,τι κι αν συμβεί, όσο μόνη μου κι αν νιώσω, όσο κι αν τύχει να ερωτευτώ ή ακόμα και να αγαπήσω, τίποτα δεν έχει νόημα αν μου ζητηθεί πάλι να θυσιάσω την αλήθεια μου. Η αλήθεια μου δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Και αν είναι φτιαγμένη έτσι ώστε να απομακρύνει τους ανθρώπους... δεν μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό. Είναι τόσο όμορφο να ζω με την αλήθεια μου που δεν μπορώ πια να την προδώσω για τίποτα και κανέναν. Δεν μπορώ να με προδώσω άλλο.

Έχω κάνει πια την επιλογή μου.

Τελείωσαν τα ψέματα.

Είμαι ένας αληθινός άνθρωπος και αποφάσισα συνειδητά να είμαι αληθινή.

Και έτσι τώρα περπατάω στον δρόμο της αλήθειας με την αλήθεια μου και εύχομαι να βρεθεί ένας αληθινός άνθρωπος που να μπορεί όχι μόνο να ανεχτεί αλλά και να καταλάβει την αλήθεια μου...

Αλλά μέχρι τότε... είμαι χαρούμενη που είμαι αληθινή και που βρέθηκα ξανά στον μόνο δρόμο που έχει νόημα να περπατάει κανείς...

Στον μόνο αληθινό δρόμο...

Στον δρόμο της αλήθειας του...

Οι Άνθρωποι του Αυγούστου.

Έχει κάτι όμορφο η πολή όταν αδειάζει…

Έχει κάτι όμορφο το καλοκαίρι προς το τέλος του…

Έχουν κάτι όμορφο αυτοί οι Άνθρωποι που μένουν πίσω στους δρόμους της Αθήνας τον Αύγουστο...

Είναι εκείνοι οι Άνθρωποι του Αυγούστου που, όταν κι εγώ είμαι από αυτούς που μένω πίσω, δίνουν ζωή στο καλοκαίρι μου...

Είναι εκείνοι οι Άνθρωποι του Αυγούστου που γεμίζουν την πόλη όταν εκείνη αδειάζει από κινήσεις και ήχους...

Είναι εκείνοι οι Άνθρωποι του Αυγούστου που πήγαν διακοπές λίγο πιο πριν ή που θα πάνε διακοπές λίγο πιο μετά και, όμως, έχουν ένα παράξενο κοινό σημείο συνάντησης: Τις Αυγουστιάτικες μέρες... Και αν και έχουν σχεδόν αντίθετες διαθέσεις, οι πρώτοι βρίσκονται σε στάδιο προσαρμογής ενώ οι δεύτεροι σε στάδιο προσμονής, υπάρχει κάτι ίδιο στον τρόπο που περπατάνε... υπάρχει μια φανερή ομοιότητα... ίσως είναι αυτή η ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που έχουν γύρω τους μόνο αυτοί... οι Άνθρωποι του Αυγούστου...

Είναι εκείνοι οι Άνθρωποι του Αυγούστου που έχουν δουλειά, πρέπει να εργαστούν, είναι υποχρεωμένοι να μείνουν μέσα στην ζέστη, μέσα στον ήλιο, μέσα στον καύσωνα, εξαιτίας του επαγγέλματός τους... Είναι και εκείνοι που μπορεί να πήραν άδεια αλλά να επέλεξαν συνειδητά να μην ταξιδέψουν σε κανένα μέρος και να μείνουν εδώ... είτε επειδή δεν θέλουν να ξοδέψουν χρήματα και πρέπει να κάνουν οικονομίες... είτε επειδή δεν έχουν όρεξη και νιώθουν πως θα μπορέσουν να χαλαρώσουν καλύτερα τις λίγες ελεύθερες μέρες τους εδώ... είτε επειδή οτιδήποτε άλλο... Και είναι και εκείνοι, οι άνεργοι, που είτε δεν θέλουν είτε δεν μπορούν να φύγουν... άλλοι ψάχνουν για δουλειά... άλλοι επιλέγουν να αφήσουν αυτές τις δύσκολες μέρες να κυλήσουν και να ψάξουν κάτι μετά το καλοκαίρι...

Είναι εκείνοι οι Άνθρωποι του Αυγούστου που μπορεί να τους κρατάει πίσω μια κατάσταση ή κάποιος άνθρωπος... Ένα ευχάριστο ή ένα δυσάρεστο γεγονός... Μια χαμογελαστή ή δακρυσμένη σχέση... Δεν έχει σημασία... Σημασία έχει ότι έμειναν και δεν έφυγαν...

Είναι εκείνοι οι Άνθρωποι του Αυγούστου που περπατάνε τις νύχτες παραπατώντας στα στενά, ξεκαρδισμένοι στα γέλια, φλερτάρωντας, μεθυσμένοι, είτε κυριολεκτικά είτε από έρωτα...

Είναι εκείνοι οι Άνθρωποι του Αυγούστου που είναι με ένα βιβλίο στο χέρι και διαβάζουν είτε για κάποιες εξετάσεις που κάποιος είχε την φαινή ιδέα να τις βάλει σε μια τραγικά άβολη και επώδυνη ημερομηνία... είτε, έτσι απλά, για τον εαυτό τους... και, πού και πού, διακόπτουν το διάβασμά τους, για μια απειροελάχιστη στιγμή, σηκώνουν το κεφάλι από τις σελίδες του βιβλίου τους και ρίχνουν μια κλεφτή ματιά στο φεγγάρι...

Είναι εκείνοι οι Άνθρωποι του Αυγούστου που βγαίνουν βόλτες με τον καλύτερο τους φίλο... Διαφορετικός φίλος για τον καθέναν... Την γιαγιά τους, το παιδί τους, τον σκύλο τους... Και κάνουν ατελείωτες συζητήσεις για την ζωή και για τον κόσμο... Ή απλά μένουν σιωπηλοί και απολαμβάνουν την ησυχία...

Είναι όλοι εκείνοι που μένουν πίσω και ξορκίζουν όλους τους άλλους που μένουν πίσω και που είναι φανερό πως δεν ανήκουν στους Ανθρώπους του Αυγούστου... Εκείνους που βασανίζουν το καλοκαίρι μου με φωνές, υστερίες, καυγάδες, θορύβους, κρίσεις και πανικούς... χωρίς λόγο... Είναι ικανοί με την γκρίνια τους να σπαταλήσουν όλο τον καλοκαιρινό τους χρόνο και προσπαθούν με κάθε δυνατό τρόπο να εξαντλήσουν κάθε δυνατό όριο υπομονής των γύρω τους... Αλλά δεν με νοιάζει, δεν με πειράζει... γιατί οι Άνθρωποι του Αυγούστου έχουν λειτουργήσει επάνω μου με έναν μαγικό τρόπο...

Είναι εκείνοι οι Άνθρωποι του Αυγούστου που με κάνουν να θυμάμαι πόσο ωραία πράγματα μπορείς να δεις και να ακούσεις το καλοκαίρι αντίστοιχα όμορφα με το γαλάζιο της θάλασσας και με τον ήχο των κυμάτων...

Ναι, ναι, ξέρω, ξέρω... Δύσκολο να το πιστέψει κανείς ότι υπάρχει αντίστοιχη ομορφιά με αυτήν της απέραντης θάλασσας... αλλά κι όμως...

Οι άνθρωποι της πόλης μοιάζουν με τα στοιχεία της φύσης...

Η φύση έχει τα στοιχεία της... Η πόλη έχει τους ανθρώπους της...

Είναι εκείνοι οι Άνθρωποι του Αυγούστου, οι Άνθρωποι στοιχεία της πόλης, που μου θυμίζουν το απέραντο της ανθρώπινης ομορφιάς...

Και είμαι και εγώ... που κάθομαι και τους κοιτάζω και τους παρατηρώ και τους ακούω και τους βιώνω... και, πού και πού, επιλέγω να βρίσκομαι κι εγώ ανάμεσά τους... και περπατάω με τον δικό μου σκύλο για παρέα, τον μόνο φίλο που με ακούει πραγματικά, συζητώντας για τον κόσμο, κάτω από την πανσέληνο, παρέα με την ανασφάλεια μου για το τι θα κάνω με τη ζωή μου...

Και γύρω μου οι Άνθρωποι του Αυγούστου, όλοι αυτοί που υποχρεώθηκαν ή επέλεξαν ή απλά έτυχε να μείνουν πίσω, με κάνουν να μην νιώθω και τόσο μόνη μου... Με κάνουν να νιώθω πως όλα θα πάνε καλά... χωρίς να ξέρω πώς... αλλά θα πάνε... Διώχνουν τη μιζέρια της πόλης και την φωτίζουν με έναν διαφορετικό τρόπο... Την κάνουν να μοιάζει λιγότερο ψεύτικη και περισσότερο αληθινή...

Είναι εκείνοι οι Άνθρωποι που κάνουν τον Αύγουστο να έχει ανθρωπόμορφη υπόσταση... Προσωποποιούν τον Αύγουστο...

Έχει κάτι όμορφο η πόλη όταν αδειάζει...
Τους λιγοστούς ανθρώπους της...

Τους Ανθρώπους του Αυγούστου...

«Σχεδόν»

Δεν θα ήθελα να ξαναγυρίσω στην ηλικία της εφηβείας...
Αυτό το περίεργο στάδιο που δεν είσαι ούτε παιδί ούτε ενήλικος...

Είσαι κορίτσι χωρίς να είσαι.
Είσαι γυναίκα χωρίς να είσαι.
Είσαι κάτι ενδιάμεσο.

Είσαι αγόρι χωρίς να είσαι.
Είσαι άντρας χωρίς να είσαι.
Είσαι κάτι ανάμεσα.

Είσαι παιδί χωρίς να είσαι.
Είσαι ενήλικος χωρίς να είσαι.
Είσαι χωρίς να είσαι.

Διαμορφώνεσαι. Μεγαλώνεις. Σχηματίζεσαι.
Νιώθεις αμήχανα και άβολα. Με το σώμα σου, με τον εαυτό σου.
Οι ανασφάλειες μεγενθύνονται. Οι φόβοι πολλαπλασιάζονται.
Όλα σου φαίνονται δύσκολα, γίνονται τεράστια στο μυαλό σου.
Δε μπορείς να χειριστείς αυτό που είσαι.

Ο έρωτας είναι απαγορευμένος και δεν είναι. Είναι σχεδόν απαγορευμένος.
Η αγάπη είναι είναι υπαρκτή και δεν είναι. Είναι σχεδόν υπαρκτή.

Ο λόγος σου έχει βάρος και δεν έχει. Έχει σχεδόν βάρος.

Οι απόψεις σου ακούγονται και δεν ακούγονται. Σχεδόν ακούγονται.
Οι σκέψεις σου διατυπώνονται και δεν διατυπώνται. Σχεδόν διατυπώνονται.

Τα «πιστεύω» σου αρθρώνονται και δεν αρθρώνονται. Σχεδόν αρθρώνονται.
Τα όρια σου σχηματίζονται και δεν σχηματίζονται. Σχεδόν σχηματίζονται.

Οι σχέσεις σου είναι και δεν είναι. Σχεδόν είναι.

Το άγγιγμα είναι σχεδόν άγγιγμα και το φιλί σχεδόν φιλί.

Και εσύ... νιώθεις «σχεδόν».

Ανολοκλήρωτος. Ξεκρέμαστος. Μισός.
Δεν χωράς πουθενά. Δεν ταιριάζεις πουθενά. Δεν αναπνές πουθενά.

Είσαι και δεν είσαι,
σχεδόν είσαι.

Πόσο απαίσιο είναι να στέκεσαι στο σημείο «σχεδόν»;
Πόσο οδυνηρό;
Μόνο εσύ το ξέρεις. Σχεδόν το ξέρεις.

Όλα είναι ασφυκτικά και η μόνη λύση για να καταπολεμήσεις το πνίξιμο που νιώθεις είναι η αντίδραση. Η παιδιάστικη αντίδραση. Αφού δεν είσαι ακόμα ενήλικος για να αντιδράσεις όπως αντιδρούν οι, σχεδόν, ώριμοι άνθρωποι, το μόνο που σου μένει να κάνεις είναι αυτό που ξέρεις να κάνεις εδώ και αρκετά χρόνια. Να συμπεριφερθείς σαν παιδί. Και έτσι συμπεριφέρεσαι. Σχεδόν σαν παιδί. Γιατί πια δεν μπορείς να συμπεριφερθείς ολοκληρωτικά σαν παιδί. Είτε το θέλεις, είτε όχι, σου αρέσει, δεν σου αρέσει, δεν είσαι πια παιδί. Έχεις μεγαλώσει. Ούτε η καθαρή παιδική συμπεριφορά δεν σου ανήκει. Είσαι έφηβος. Έφηβος! Και επειδή δεν ξέρεις τι να σε κάνεις από το παιδικό περνάς στο παιδιάστικο...

Δεν έχεις ιδέα πώς να ανταποκριθείς σε όλα αυτά τα «σχεδόν». Γιατί όταν είσαι έφηβος όλα μέσα σου και γύρω σου σου φαίνονται «σχεδόν».

Ξέρεις ποια είναι η διαφορά με το μετά;
Σχεδόν καμία.

Έχεις να ζήσεις διάφορα «σχεδόν» και αργότερα. Προσωπικά και επαγγελματικά.
«Σχεδόν» που δεν θα αντέχονται.

Όλα γύρω σου θα συνεχίσουν να είναι «σχεδόν».

Οι φίλοι σχεδόν φίλοι.
Η οικογένεια σχεδόν οικογένεια.
Οι περισσότεροι άνθρωποι σχεδόν άνθρωποι.

Οι σπουδές σχεδόν σπουδές.
Η δουλειά σχεδόν δουλειά.
Οι περισσότερες συνεργασίες σχεδόν συνεργασίες.

Έχεις να ακούσεις πολλά σχεδόν σε αγαπάω... έχεις να λάβεις πολλές σχεδόν υποσχέσεις...

Έχεις ακόμα να ζήσεις σχεδόν τόσα «σχεδόν» όσα έζησες και τότε! Αλλά τι λέω; Ακόμα περισσότερα! Έχεις να ζήσεις τόσα «σχεδόν» όσα δεν φαντάζεσαι!

Ποιος θα τόλμαγε να πει στον εφηβικό εαυτό σου... πως ένα μεγάλο μέρος των «σχεδόν» που νιώθεις δεν ανήκει σε εσένα αλλά στον κόσμο; Και θα συνεχίσει να υπάρχει και αργότερα; Εσύ μέσα στο σχεδόν πανικό σου νομίζεις πως οφείλονται όλα στην σχεδόν ηλικία σου. Αλλά δεν οφείλονται όλα εκεί.

Το «σχεδόν» κυριαρχεί και καθοδηγεί τον κόσμο.
Δεν είναι τρομαχτικό;
Το «σχεδόν» είναι ελεύθερο και κυκλοφορεί ανάμεσά μας.

Πως θα τόλμαγε κανείς να παραδεχτεί σε ένα σχεδόν παιδί, πως τα περισσότερα από τα «σχεδόν» που φοβάται είναι σχεδόν αληθινά; Πώς δεν θα αλλάξει σχεδόν τίποτα μεγαλώνοντας;

Σχεδόν τίποτα.

Θα αλλάξει κάτι.

Μπορεί να αλλάξει κάτι.

Κάτι μικρό.

Το μόνο κομμάτι που σου ανήκει πραγματικά.

Το δικό σου «σχεδόν».

Τα «σχεδόν» των άλλων ανήκουν στους άλλους.

Και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα για την επιδημία «σχεδόν» που έχει ρημάξει το ανθρώπινο σύμπαν.

Για το γύρω «σχεδόν» σου δεν υπάρχουν και πολλά που μπορείς να κάνεις. Υπάρχουν. Αλλά όχι πολλά. Για το μέσα «σχέδον» σου όμως... μπορείς.

Το δικό σου «σχεδόν» μπορείς να το εξουδετερώσεις.

Αν φανείς βέβαια αρκετά δυνατός για να το καταπολεμήσεις.

Γιατί σε έναν σχεδόν κόσμο με σχεδόν ανθρώπους που κάνουν σχεδόν σχέσεις και ζουν σχεδόν ζωές δεν είναι εύκολο να αποβάλεις το «σχεδόν» σου.

Μπορείς να επιλέξεις να μείνεις σχεδόν άνθρωπος. Αλλά δεν θα το κάνεις. Θα επιλέξεις να γίνεις άνθρωπος. Γιατί δεν αντέχεις άλλα «σχεδόν»! Και ίσως το χειρότερο από όλα τα «σχεδόν», αυτό που πονάει περισσότερο, να είναι το δικό σου «σχεδόν». Για αυτό θα προσπαθήσεις να το αλλάξεις, να το κάνεις κάτι, οτιδήποτε, που δεν θα είναι «σχεδόν»...

Ξέρεις γιατί δεν θα ήθελα να ξαναγίνω έφηβη;

Γιατί δεν αντέχω με τίποτα να ξαναπεράσω το δικό μου «σχεδόν». Σωματικά και ψυχολογικά.

Τουλάχιστον μεγαλώνοντας έχω μόνο να αντιμετωπίσω τον σχεδόν κόσμο.

Τότε ήμουν σχεδόν υποχρεωμένη να υπακούω στην σχεδόν εφηβική κατάσταση μου.

Σχεδόν αποφάσεις. Σχεδόν επιλογές. Σχεδόν σκέψεις. Σχεδόν συναισθήματα.

Τώρα εγώ δεν είμαι «σχεδόν». Έχω επιλέξει να μην είμαι «σχεδόν». Γιατί έχω την επιλογή να μην είμαι «σχεδόν»! Πριν δεν την είχα.

Τα καταφέρνω; Σχεδόν τα καταφέρνω. Είμαι αρκετά ικανοποιημένη από εμένα και από τον αγώνα μου με τα «σχεδόν» μου.

Αυτή είναι η διαφορά με το πριν.

Εσύ δεν είσαι «σχεδόν». Είναι στο χέρι σου να μην είσαι «σχεδόν». Και το να μην είσαι «σχεδόν» θα σου δώσει μια ελευθερία στην σχεδόν ελευθερία του κόσμου.

Και, πρόσεξέ με, αυτή η ελευθερία θα είναι πραγματική.

Δεν θα είναι καθόλου μα καθόλου «σχεδόν».

Γιατί ένας άνθρωπος που έχει αποβάλει το δικό του «σχεδόν» αυτομάτως αποβάλλει το «σχεδόν» και από όσα θα ζήσει. Τίποτα δεν θα είναι πια «σχεδόν» για εσένα.

Εντάξει, εντάξει...

Σχεδόν τίποτα...