12/1/20

Αγαπητοί Ηθοποιοί...

 


Αγαπητοί μου Φίλοι Ηθοποιοί,

των μικρών και των μεγάλων Θεάτρων,

όλων των ειδών και όλων των σκηνών,

όλων των πτυχίων και όλων των σπουδών,

αναγνωρισμένοι, μη αναγνωρισμένοι,

με πτυχίο, χωρίς πτυχίο, του υπουργείου, του μη υπουργείου,

με ένσημα, με μη ένσημα, με δουλειά, χωρίς δουλειά, με λεφτά, χωρίς λεφτά,

με προϋπηρεσία, με μη προϋπηρεσία, 

με λίγα ή με πολλά χρόνια πορεία,

που τώρα ξεκινάτε, που τώρα σταματάτε,

που τώρα συνεχίζετε και κάπου περπατάτε,

με βιογραφικό, χωρίς βιογραφικό, 

στο εσωτερικό, στο εξωτερικό,

της τηλεόρασης, του κινηματογράφου,

της κάμερας, της μη κάμερας,

σε ανοιχτούς ή κλειστούς χώρους,

σε στιγμιαίους ή εξακολουθητικούς χρόνους,

με κλασική ή σύγχρονη παιδεία,

με απλή ή σύνθετη ιστορία,

με μικρό ή μεγάλο ρεπερτόριο, 

με μικρούς ή μεγάλους ρόλους,

ερασιτέχνες ή επαγγελματίες,

άσημοι ή διάσημοι,

δάσκαλοι και μαθητές,

σπουδαγμένοι, σπουδαστές,

που περάσατε από εξετάσεις, ακροάσεις, συνεντεύξεις,

ή που μπορεί και να μην έχετε περάσει ακόμα από όλα αυτά,

που περιμένατε με τις ώρες για μία απάντηση που δεν ήρθε ποτέ,

ή που μπορεί ακόμα να μην έχει χρειαστεί να περιμένετε,

που σας πήραν στην δουλειά, που δεν σας πήραν στην δουλειά,

που σας διάλεξαν, που δεν σας διάλεξαν,

που σας επέλεξαν, που σας απόρριψαν,

που ξυπνήσατε αργά, που ξυπνήσατε νωρίς,

από το άγχος και την αγωνία,

που κοιμηθήκατε αργά, που κοιμηθήκατε νωρίς,

από την θλίψη και την ανησυχία, 

που θέλατε να θυμάστε, που θέλατε να ξεχάσετε,

που απογοητευτήκατε και που πονέσατε, 

ξέρω πως δεν βοηθάει, ξέρω πως δεν είναι αρκετό,

αλλά σας νιώθω, σας σκέφτομαι, σας καταλαβαίνω,

σε αυτές τις συνθήκες, στις τωρινές καταστάσεις,

σε αυτήν την αβεβαιότητα, σε αυτήν την πραγματικότητα, 

εύχομαι να σταθείτε γενναίοι και δυνατοί,

αισιόδοξοι και υπομονετικοί,

εύχομαι να στηριχτείτε και να υποστηριχτείτε από όπου και από όποιον γίνεται,

εύχομαι να βρεθεί τρόπος 

για να μην κλείσει το Θέατρό σας,

για να μην σβήσει η φωνή σας, 

για να μην σταματήσει η έκφρασή σας,

για να μην κατεδαφιστεί η σκηνή σας,

για να μην καταρρεύσει η ψυχή σας,

εύχομαι να τα καταφέρετε...

εύχομαι να τα καταφέρουμε...

να συνεχίσετε...

να συνεχίσουμε...


Κι αυτή η δημιουργία που τόσο μας λείπει...

Κι αυτή η μη επαφή που τόσο μας λυπεί... 


Αυτό το «λύπει» που φέρνει λύπη...


να έρθει, κάποια στιγμή, που μέσα από τη δημιουργία...


θα λυτρωθεί...


Μαριλού.


11/28/20

Νιώθω

 

Νιώθω χαμένη μες στο σήμερά μου,

Νιώθω πως κάπου στην πορεία έχασα τα φτερά μου,

Νιώθω πως το αύριο όνομα δεν έχει,

και πως το μέλλον θέλει να απέχει...


Νιώθω βαριά, νιώθω το χθες,

Νιώθω πολλά, νιώθω ενοχές,

Νιώθω μικρή, νιώθω εμμονές,

Νιώθω φτηνή, νιώθω εσοχές,

Νιώθω εγώ, νιώθω βροχές,

Νιώθω εδώ, νιώθω εκδοχές,

Νιώθω στενή, νιώθω εισβολές,

Νιωθώ κενή, αποβολές...


Νιώθω χαμένη μες στο σήμερά μου,

Νιώθω πως κάπου στην πορεία έχασα τα όνειρά μου,

Νιώθω το μέλλον όνομα δεν έχει,

και πως το αύριο θέλει να απέχει...



11/27/20

Χωρίς



Είναι αργά, είναι νωρίς,

μένω εκτός, μένω χωρίς,

χωρίς επίδομα, χωρίς ελπίδα,

χωρίς βοήθεια, χωρίς σανίδα,

και δεν υπάρχω πουθενά,

σαν φάντασμα χωρίς χαρτιά,

δεν είμαι στις «κατηγορίες»,

μα μέσα στις ανησυχίες,

δεν έχω όλα τα «προσόντα»

κι αν ζήσω θα ’ναι από «σπόντα»,

δεν είμαι στις ανακοινώσεις,

δεν θα έρθει τίποτα με δόσεις,

θα είμαι μες στην ανεργία,

αόρατη στην εξουσία,

και καλλιτέχνης και ζητιάνος,

δεν έγινα ποτέ ρουφιάνος,

καμία, κάποια, χορηγία,

σε αυτήν τη μαύρη πανδημία,

σ’ αυτούς τους άτιμους καιρούς,

αφήνουν «έξω» αρκετούς... 

Σπάει η καρδιά, κλείνει η φωνή μου,

νιώθω γκρεμίζεται η σκηνή μου...

Φοράω μάσκα, παντού τα μέτρα,

νιώθω να γίνομαι μια πέτρα,

πάντα ακομματοποιημένη,

και πάντα μη συμβιβασμένη,

χειροκροτήστε το «κατόρθωμά» μου,

όσα ήταν πίσω μου τώρα μπροστά μου...


Μα εγώ δεν έμαθα να προσποιούμαι,

ούτε μπορώ να παραιτούμαι,

θα φτάσω κάτω χαμηλά,

έχω υπάρξει εκεί ξανά,

και θα ελπίζω να σηκωθώ,

και σε όσα χάνω να βρεθώ...


Χωρίς δουλειά, χωρίς λεφτά,

χωρίς ιδέα για το μετά,

χωρίς Πυξίδα, χωρίς Εαυτό,

σε ένα «χωρίς» θα βυθιστώ,

και κάπου κάτω στο βυθό,

μέσα από το «με» θα λυτρωθώ... 


Με κάτι θα προσδιοριστώ,

Κάτι θα βρω για να χτιστώ... 

Με κάτι θα αναστηθώ...

Με κάτι θα αναγεννηθώ... 


Αυτή θα είναι η απάντησή μου...

Και θα υπάρξω στη σκηνή μου... 



(Κι αυτό είναι το ρεζουμέ...

Πώς στο «χωρίς» θα βρεις το «με»...)






9/1/20

Στο ράφι.

<font size=2>



Μία μητέρα κυνηγάει από πίσω το κοριτσάκι της στο κατάστημα. Το κοριτσάκι έχει πάρει δύο παιχνίδια στα χέρια του και χαρούμενο τρέχει γύρω γύρω. Είναι μικρό σε ηλικία. Μοιάζει σαν να έκανε πρόσφατα τα πρώτα του βήματα και τώρα να είναι ενθουσιασμένο που μπορεί να περπατάει χωρίς να πέφτει. Έχει μπουκλωτά καστανόξανθα μαλλιά. Γυρνάει γύρω μου.

Χαμογελάω. Μου θυμίζει τον εαυτό μου. Μου χαμογελάει μέσα από την μάσκα του. Του χαμογελάω μέσα από την δική μου. Κι ας μην φαίνονται τα χαμογελά μας τα αισθανόμαστε και οι δυό μας. Χαμογελάνε τα μάτια μας.

Έχει και έναν αδερφό, μικρούλης κι αυτός αλλά πιο μεγάλος από εκείνην, στέκεται λίγο πιο πέρα.

Ακούω την μητέρα της να την φωνάζει «Πού πας; Πού πας;» εκείνη έχει σταματήσει να τρέχει κι έχει μείνει να όρθια κάπου κοντά μου. Σαν να αισθάνεται οικεία όπως κι εγώ. Κοιτάζω τι κρατάει στα χέρια της. Σαν να νικήθηκε ο χρόνος. Κι εγώ μικρή τέτοια παιχνιδάκια είχα στα χέρια μου. Ακούω την φωνή της μητέρας της να συμπληρώνει «Πού πας με τα αυτοκινητάκια στο χέρι; Δεν είσαι κορίτσι εσύ;». Της τραβάει τα αυτοκινητάκια από το χέρι, τα αφήνει στο ράφι. Εκείνη γουρλώνει τα ματάκια της και είμαι σίγουρη πως κάτω από την μάσκα της το χαμόγελό της έχει χαθεί.

Ο αδερφός της παρακολουθεί από μακριά κι εκείνος προβληματισμένος. Τα θλιμμένα μάτια του τα λένε όλα. Να δεις που το αντίστοιχο μάθημα για εκείνον είναι «Πού πας με τις κούκλες; Δεν είσαι αγόρι εσύ;».

Την πιάνει από το χέρι και φεύγουν μακριά μου. Και οι τρεις. Η μητέρα, το αγόρι, το κορίτσι.

«Δεν είσαι κορίτσι εσύ;» επαναλαμβάνει το μυαλό μου. Παίρνω δύο αυτοκινητάκια στα δύο μου χέρια. Το κοριτσάκι σαν να αισθάνθηκε την κίνησή μου στρίβει το κεφάλι της και με κοιτάζει. Αρχίζω και κάνω κινήσεις με τα αυτοκινητάκια στα χέρια μου. Κι εκείνη χαμογελάει. Σαν να καταλαβαίνει. Είμαι κορίτσι της λέω από μακριά. Ήμουν και είμαι κορίτσι. Και ξέρεις κάτι; Πάντα μου άρεσαν τα αυτοκινητάκια... Και είναι τέλειο το να σου αρέσουν τα αυτοκινητάκια!

Γύριζει και ο αδερφός το κεφάλι του... και μοιάζει, σαν πιο μεγάλος, εκείνος να καταλαβαίνει ίσως περισσότερα... είναι η πρώτη φορά που βλέπω τα δικά του μάτια να χαμογελάνε... αχνά... για μια στιγμή στέκεται... τα χέρια του στρίβουν προς εμένα κλείνει όλα τα δάχτυλά του και οι αντίχειρές του μένουν ανοιχτοί δείχνοντάς μου το σήμα του «Μπράβο»!

Έπειτα τα παιδικά κεφάλια στρίβουν και απομακρύνονται και οι τρεις...

Μένω με τα αυτοκινητάκια στο χέρι. Εκείνα τα αυτοκινητάκια που για εμένα ήταν γεμάτα με φωνές στο μυαλό μου... «Δεν είσαι κορίτσι εσύ;»... Τα αφήνω κι εγώ στο ράφι...

Φεύγοντας στο μυαλό μου οι ήχοι όλων των παιχνιδιών με αυτοκίνητα που έπαιξα μικρή. Δεν θα τα αντάλλαζα με τίποτα. Ούτε και τα παιχνίδια μου με τις κούκλες. Κομμάτι μου τα αυτοκίνητα. Κομμάτι μου και οι κούκλες. Θυμήθηκα που έκανα τις ντουλάπες από τις κούκλες μου αυτοκίνητα! Και γέλασα μόνη μου! Προφανώς ήταν η προσπἀθεια μου να τα συνδυάσω!

Παιδιά. Φαντασία. Ιστορίες. Παιχνίδια. Τι κρίμα να τα περιορίζουν οι μεγάλοι. Αυτά που δεν περιορίζονται...

Μια ζωή να μας παίρνουν από τα χέρια όσα μας αρέσουν και να μας τα αφήνουν στο ράφι. Μια ζωή όσα αγαπάμε στο ράφι. Κομμάτια του εαυτού μας στο ράφι. Μέχρι να μεγαλώσουμε και αν τα καταφέρουμε να αποφασίσουμε να γκρεμίσουμε τα ράφια μπας κι ελευθερωθούμε από τις φωνές των άλλων.

Τι ωραία να είσαι μεγάλος! Και να μην είσαι υποχρεωμένος να αφήσεις τίποτα στο ράφι επειδή γεννήθηκες κορίτσι ή αγόρι. Τι ωραία να είσαι μεγάλος! Και να αισθάνεσαι απλά Άνθρωπος. Ελεύθερος. Να είσαι αυτό που είσαι.

Βγαίνω από το κατάστημα στους δρόμους και αναρωτιέμαι πόσα από τα θλιμμένα βλέμματα που συναντάω οφείλονται σε αυτά τα παιχνίδια που έμειναν στα ράφια... 


</font>

8/19/20

Γαλάζιος ύμνος




Aθήνα. Τετάρτη 18.08.2020. 21.30.


Πριν λίγα λεπτά τράβηξα από την βιβλιοθήκη μου τυχαία ένα μικρό, μικρούτσικο, τετραδιάκι.


Βρήκα αυτό. Το έγραψα γύρω στα 18-19.


(Και να φανταστεί κανείς πως τα τετράδια του παρελθόντος δεν βρίσκονται κανονικά στη βιβλιοθήκη... αλλά τα έχουμε ξαναπεί... το γνωστό μου Χάος).


Σήμερα θα άλλαζα αρκετά και θα έσβηνα και θα ξαναέγραφα για να ξανασβήσω αλλά...  το αφήνω όπως είναι...


Η Μαριλού, λοιπόν, είκοσι χρόνια πριν.




Γαλάζιος ύμνος




Φουρτουνιασμένη θάλασσα, όταν σε κοιτάω,

νιώθω περίεργα μέσα μου, σαν να φοράω

κύμματα μες στο σώμα μου και πάνω στα μαλλιά μου

σαν να υπάρχει άνεμος, όπως στα όνειρά μου.

Με βλέπω δίχως πρόσωπο, το χρώμα μου είναι μπλε,

όχι άσπρο, μαύρο, κόκκινο μα ούτε και καφέ.

Και κολυμπάνε στην καρδιά μου, όμορφοι οργανισμοί,

της θάλασσας οι κάτοικοι, μεγάλοι και μικροί.

Όλος σου ο παράδεισος ζει και κατοικεί,

γεννιέται και πεθαίνει στο δικό μου το κορμί,

και αυτό ποτέ δεν σταματά και ζω την ευτυχία,

εκτός αν ονομάζεται παράνοια ή αμαρτία,

να βλέπω μία θάλασσα, να γίνομαι αυτή,

και μέσα στη φουρτούνα της να νιώθω τη ζωή.

Το ξέρω, το νιώθω, μπορώ, τ' ομολογώ,

πώς όποιος σας δεν έζησε το αίσθημα αυτό,

γλιτώνει από τον κίνδυνο να ονομαστεί τρελός,

όμως ποτέ δεν γίνεται να γίνει οδηγός,

σ' αυτό που ονομάζεται πραγματική ζωή,

απλούστατα προτίμησε την άδικη φυγή,

όχι στο φόβο, ναι στο άγγιγμα της φύσης,

όχι στην απάθεια, ναι στον δρόμο της λύσης,

και είναι λύση, φανερά, αυτό που ονομάζω εγώ

να νιώθω, να αισθάνομαι, να ζω, να Αγαπώ.



8/9/20

Για να μην...



(Τέλος της καλλιτεχνικής χρονιάς κι εγώ φτιάχνω τα χαρτιά μου μετά από μαθήματα, ομάδες, πρόβες και παραστάσεις! Και ανακαλύπτω αυτό... να το έχω γράψει... έτσι... μόνο του... χωρίς ημερομηνία... σκόρπιο ανάμεσα σε άλλα... )


Για να μην...


Για να μη χάσω ούτε ένα κόμμα σου, σιωπώ.
Για να μη μου ξεφύγει ούτε μία τελεία σου, ακούω. 
Για να μη μου γλιστρίσει ούτε ένα θαυμαστικό σου, προσέχω. 
Για να μη με προσπεράσει ούτε ένα σημείο στιξεώς σου, προσπαθώ. 
Να καταλάβω. Να αισθανθώ. 


Για να μη χάσω ούτε μία λέξη σου... 
Για να μη μου ξεφύγει ούτε μία σκέψη σου... 
Για να μη μου γλιστρίσει ούτε ένα νόημά σου... 
Για να μη με προσπεράσει ούτε ένα συναίσθημά σου... 
Αγαπώ. 


Για να μη σε χάσω. 
Για να μη μου ξεφύγεις. 
Για να μη μου γλιστρίσεις. 
Για να μη με προσπεράσεις. 
Σ’ Αγαπώ. 


Αλλά οι Άνθρωποι δεν είναι σημεία στίξεως. 


Όταν γλιστράνε οι άνω τελείες γίνονται κάτω. 
Κι αυτό που νόμιζες πως εκκρεμεί... τελειώνει. 
Έτσι απλά... 
Με ένα γλίστριμα. 


Και δεν είναι αρκετή η αγάπη. 


Με προσπερνάς... 
και τα χάνω όλα...  
κι όλα μου ξεφεύγουν... 
 κι όλα μου γλιστράνε... 

Kι όλα με προσπερνάνε... 

Λέξεις, σκέψεις, νοήματα, συναισθήματα... 
Κόμματα, τελείες, θαυμαστικά... 

Και μένουν μόνο τα ερωτηματικά... 
να αιωρούνται στο κενό μου... 
μαζί με εμένα...



8/1/20

«Λίγο πριν τα 40...» (02)




08.07.2019 Δευτέρα

Θα περίμενε κανείς
να μπορεί να σταθεί ικανός
να γράφει καθημερινά κάτι.
Έστω κάτι μικρό...
Αλλά όχι. Όχι εγώ.
Όποτε το αρχίζω... το σταματάω.
Όποτε το προσπαθώ... τα παρατάω.

Χρειάζεται πειθαρχία.
Δεν γίνεται χωρίς αυτήν.
Για εμένα.
Για άλλους μπορεί, ίσως, να γίνεται.
Αλλά για εμένα,
που το μυαλό μου βρίσκεται, ταυτόχρονα, σε δέκα χιλιάδες σημεία,
επιβάλλεται η οργάνωση, το να υπάρχει ένα κάποιο πρόγραμμα.

Δευτέρα... αυτό.
Τρίτη... το άλλο.
Τετάρτη... το παράλλο.
Πέμπτη... εκείνο.
Παρασκευή... το παραεκείνο.
Σάββατο... το άλλο του άλλου.
Κυριακή... όλα τα άλλα μαζί.
Ή τίποτα.
Το κενό.

8.00 με 9.00 αυτό.
9.00 με 10.00 το άλλο.
10.00 με 11.00. 11.00 με 12.00. 12.00 με 13.00.
Και τα λοιπά. Και τα λοιπά. Και τα λοιπά.
Βοηθάει να ορίσεις.
Και την ώρα και τη μέρα και αυτό που πρέπει να γίνει, που έχεις να κάνεις.

Θέλω να γράψω ένα βιβλίο.
Τουλάχιστον αυτό... ίσως προλάβω να το κάνω στη ζωή μου... Ίσως και όχι...
Η πορεία θα δείξει...
Μα για να γίνει αυτό... για να γραφτεί ένα βιβλίο... χρειάζεται, πέρα από μια καλή ιδέα, και πολλή πειθαρχία.
Από τη μία... έχω την τάση να χάνομαι στις ιδέες, ακριβώς επειδή έχω την τάση να βρίσκομαι μόνο μέσα σε αυτές... Εκεί ζω... στον κόσμο των ιδεών μου... κι εκεί βέβαια πεθαίνω... Από τη μία, λοιπόν, μου είναι δύσκολο να επιλέξω ποιο θα είναι από όλα το θέμα που θα ασχοληθώ... ποια θα είναι από όλες η Ιδέα... Αυτή η μία Ιδέα!... Πώς να διαλέξει κανείς; Μα για να προχωρήσω και, κυρίως, για να ξεκινήσω δεν γίνεται διαφορετικά. Πρέπει να πάρω την ευθύνη της επιλογής μου. Να κουβαλήσω την επιλογή της ευθύνης μου. Από την άλλη... ξέχασα ποια είναι η άλλη... η άλλη πλευρά του νομίσματος... το νόμισμα της άλλης πλευράς...

Πόσο μου αρέσουν οι στροφές...
Πόσο μου αρέσουν οι αντιστροφές;!
Αυτόν τον καιρό... όλο σκέφτομαι και γράφω... όλο γράφω και σκέφτομαι... αντιστροφές...
Στροφές των «αντί»...
Να τα πάλι! Τα αγαπημένα «αντί» μας...

Αντικοινωνικότητα.

Άλλη μια λέξη που, ίσως, με χαρακτηρίζει παραπάνω από όσο αντέχεται...

Ξέρεις...
Θα χρειαζόμουν έναν Άνθρωπο να με στηρίξει, να με υποστηρίξει...
και οι Άνθρωποι γύρω μου χρειάζονται στήριξη και υποστήριξη...
και γίνομαι, χωρίς δεύτερη σκέψη, αυθόρμητα, το στήριγμά τους, όσο και όπως μπορώ... ανθρώπινα δηλαδή... γιατί υπεράνθρωπος δεν είμαι... ούτε θα γίνω ποτέ...

Αλλά... χρειάζομαι κι εγώ... μια βάση να με σταθεροποιήσει... μια κορυφή να με κινητοποιήσει... έναν βατήρα να με προωθήσει... έναν Άνθρωπο να με ακούσει, να με καταλάβει, να με βοηθήσει...

Αλλά δεν έχω χρήματα...
να πάω σε ψυχολόγο...

Γιατί το έχω σκεφτεί...
γιατί να μην πάω σε έναν ειδικό;

Το πιο αστείο είναι πως θα ήθελα να του πω, κυρίως, δύο πράγματα.

Το ένα.
Θα ήθελα κάθε εβδομάδα να μου υπενθυμίζει πως δεν είναι αργά για εμένα. Χαχαχα. Άκου τώρα! Αυτό νιώθω πως έχω ανάγκη να το ακούσω ξανά και ξανά και ξανά. Το λέω κι εγώ στον εαυτό μου αλλά δεν το αισθάνομαι αρκετό. Χρειάζομαι και κάποιον άλλον να μου το πει. Κι όχι μία φορά, αλλά πολλές... Μέχρι να το... ψάχνω μία λέξη και δεν τη βρίσκω... εσωτερικεύσω;... αισθανθώ;... οικειοποιηθώ;... Ψάχνω μια συγκεκριμένη λέξη αλλά αυτή τη στιγμή μου διαφεύγει... Τέλος πάντων... Οι λέξεις δεν είναι μόνο για να τις βρίσκουμε είναι και για να τις χάνουμε... Να τα πάλι κι αυτά! Το «βρίσκω» και το «χάνω».

Το δεύτερο;
Είναι να έλεγα σε κάθε συνάντησή μας το τι θέλω να κάνω αυτήν την εβδομάδα. Τους στόχους μου. Τους μικρούς στόχους. Τα μεγάλα οράματα να τα συζητάμε πού και πού.

Κι έτσι να έχω κάποιον στην πορεία μου να με βοηθάει στη διαδρομή μου.

Γιατί μόνη μου αναβάλλω...

Αυτή η αναβολή εξαντλεί...

Πρέπει να αρχίσω να αποβάλλω αντί να αναβάλλω...

Τι γίνεται με αυτά τα λάμδα;
Πότε βάζω δύο και πότε ένα;
Κάτι γίνεται με τους χρόνους... τους στιγμιαίους και τους εξακολουθητικούς... Κάτι γίνεται με τους πόνους... τους εξακολουθητικούς και τους στιγμιαίους...
Θα τα κοιτάξω όλα στο λεξικό.
Λεξικό.
Λάμδα κι αυτό...
Ένα εδώ.
Ένα και αρχικό.
Ένα και βασικό.

Και το όνομά μου... συχνά... το γράφουν μη σωστά... με δύο λάμδα αντί για ένα... Το όνομά μου... Αυτό το όνομα που το αισθάνομαι τόσο σωστό κι ας γράφεται τόσο λάθος...

Είδες πόσο εύκολα και πώς, με ποιο τρόπο, χάνομαι;

Κυλάει η σκέψη... γλιστράει...

Ίσως αφού δεν έχω χρήμα... αφού δεν έχω χρόνο... αφού δεν έχω Ανθρώπους... να πρέπει να γίνω εγώ ψυχολόγος του εαυτού μου...

Υπάρχουν περιπτώσεις που δεν γίνεται να γίνεις ψυχολόγος του εαυτού σου... χρειάζεσαι βοήθεια και δεν πειράζει... κι όχι μόνο δεν πειράζει αλλά επιβάλλεται... το να πάει κανείς σε κάποιον... αρκετές φορές δεν γίνεται χωρίς τη βοήθεια κάποιου άλλου...

Αλλά για εμένα... για τώρα... για τις συνθήκες... νομίζω θα μπορούσα να το δοκιμάσω αυτό το να γίνω ψυχολόγος του εαυτού μου...

Αυτή είναι μια ιδιαίτερη, ίσως και καλή(;) ιδέα!

Να κλείνω ραντεβού με τον εαυτό μου
μία ώρα την εβδομάδα.
Να μου μιλάω.
Να με ρωτάω.
Να μου απαντάω.

Ίσως να γίνω εγώ ο Άνθρωπος που χρειάζομαι...

Αν μπω σε έναν ρόλο;
Αποστασιοποιήμενο από εμένα;
Και κάνω διάλογο... δηλαδή μονόλογο-διάλογο, αφού δικές μου θα είναι οι ερωτήσεις... δικές μου και οι απαντήσεις...

Μπορεί να γίνω εγώ ο ψυχολόγος-φίλος του εαυτού μου... για τώρα.
Μπορώ να γίνω εγώ ο ψυχολόγος-φίλος μου.

Να δούμε τι θα γίνει.
Πώς θα λειτουργήσει.

Για το μετά βλέπουμε...
Το μετά είναι... μετά.

Πάντα... βλέπουμε για το μετά...
Πάντα... ξέρουμε για το πριν...

Ποτέ δεν βλέπουμε,
ποτέ δεν ξέρουμε,
από πριν για το μετά...

Το μόνο που θα μπορούσε να έχει κανείς είναι το τώρα...
Κι αυτό το αφήνει να φύγει...

Κι αυτό το αφήνουμε να φύγει...

Κι αυτό το αφήνω να φύγει ή
Κι αυτό το κρατάω να μείνει.

Το Τώρα. Το Τώρα μου.