«Μου χαλάς την εικόνα μου»

Ήταν τότε που άρχισα να νιώθω την ανάγκη να διδάξω και που θέλησα να πάω να παρακολουθήσω ως ακροάτρια μερικούς δασκάλους... Ένιωθα να έχω απομακρυνθεί από την διαδικασία των μαθημάτων και των σεμιναρίων και ήθελα να έρθω ξανά σε επαφή με αυτήν την πλευρά του θεάτρου (Παρένθεση: Δεν τα κατάφερα να κάνω αυτό που ήθελα να κάνω και να βρω αυτό που αναζητούσα...)...

Ανάμεσα στα διάφορα μαθήματα παρακολούθησα, κάποια στιγμή, ένα μάθημα υποκριτικής ενός δασκάλου (ένα, μόνο ένα μάθημα, στον συγκεκριμένο δάσκαλο δεν υπήρχε περίπτωση να επιλέξω να παρακολουθήσω και δεύτερο.).

Με σήκωσε στην σκηνή μαζί με όλους τους μαθητές (υπάρχουν αρκετοί δάσκαλοι που δεν θα δεχτούν να μείνεις ακροατής και θα σου ζητήσουν να συμμετέχεις, το καταλαβαίνω και το σέβομαι και, ταυτόχρονα, βάζω και έναν μικρό αστερίσκο ένστασης που θα αναλύσω, ίσως, κάποια επόμενη φορά). Καλά ως εδώ; Καλά ως εδώ. Ζήτησε από έναν-έναν να κάνει κάτι και οι υπόλοιποι παρακολουθούσαμε αυτό που έκανε ο ένας. Καλά ως εδώ; Καλά ως εδώ. Τα προβλήματα ξεκινάνε όταν ο συγκεκριμένος δάσκαλος ΕΝΩ ο καθένας έκανε αυτό που έκανε (!), την ώρα που το έκανε (!!!), σχολίαζε υποτιμητικά (!!!!!) τον άνθρωπο που το έκανε (!!!!!!!). Τα συγκεκριμένα υποτιμητικά σχόλια έγιναν σε συγκεκριμένα άτομα... δεν σχολιάστηκαν δηλαδή όλοι υποτιμητικά... αλλά μόνο κάποιοι (αρκετοί) μαθητές... Δεν ήταν προς όλους αλλά προς κάποιους αυτή η απαράδεκτη συμπεριφορά... π.χ. Προς έναν άνθρωπο που είχε «παραπάνω» κιλά (Κατά την άποψη του δασκάλου; Κατά την άποψη της κοινωνίας;)... του έλεγε διάφορους επιθετικούς προσδιορισμούς σε σχέση με τα κιλά του ΕΝΩ εκείνος αυτοσχεδίαζε... Καθόλου καλά ως εδώ; Καθόλου καλά ως εδώ. (Και μην μου πείτε πως ήταν στοχευμένο, γινόταν δηλαδή επίτηδες για να φέρει κάποιο αποτέλεσμα, ήταν δηλαδή «σχέδιο διδασκαλίας» με την έννοια να κάνει τον μαθητή να νιώσει άσχημα και να το ξεπεράσει... Δεν ήταν.). (Επίσης, φυσικά, ακόμα και προς όλους να ήταν αυτή η συμπεριφορά, πάλι θα είχα θέμα.).

Το στομάχι μου άρχιζε να ανακατεύεται... ενώ ευχόμουν να μην έρθει η δική μου σειρά... γιατί δεν είχα αποφασίσει αν θέλω να κάνω κάτι μέσα σε αυτήν την τόσο άσχημη ατμόσφαιρα... (αν μπορούσα να σας μεταφέρω έστω και λίγη από την συγκεκριμένη ατμόσφαιρα, σας βεβαιώνω, θα ανακατευόταν και το δικό σας στομάχι... Δυστυχώς, η γραφή μου δεν έχει φτάσει σε αυτό το επίπεδο του να καταφέρνει να αναπαράγει αυτού του τύπου τις ατμόσφαιρες... Δεν ήταν μόνο το τι λεγόταν αλλά και το πώς λεγόταν... Ο τρόπος που τα έλεγε, δυστυχώς (ή μάλλον ευτυχώς για εσάς) δεν μπορεί να μεταφερθεί... Μια εικόνα... χίλιες λέξεις... Ένα βίωμα... Πόσες λέξεις;)... Ή μάλλον είχα αποφασίσει... Δεν ήθελα να σηκωθώ και θα του το έλεγα. Τελικά πέρασε την σειρά μου. Με προσπέρασε. Δεν έχω ιδέα τι συνέβηκε (και δεν με ενδιέφερε). Μπορεί να ήταν επειδή του ζήτησα να είμαι ακροάτρια, μπορεί να ήταν το επικριτικό μα καθόλου υποκριτικό ύφος μου, μπορεί απλά να με ξέχασε, μπορεί το οτιδήποτε. Σημασία έχει πως δεν σηκώθηκα και ένιωσα ανακούφιση και επειδή δεν θα βομβαρδιζόμουν με ένα σωρό υποτιμητικά σχόλια και επειδή δεν χρειαζόταν να δικαιολογηθώ επειδή δεν θέλω να σηκωθώ επειδή δεν θέλω να βομβαρδιστώ με ένα σωρό υποτιμητικά σχόλια...

Αφού σηκώθηκαν όλοι... και έκαναν αυτό που έκαναν... και ακούγαμε αυτά που ακούγαμε... Μας είπε να σηκωθούμε όρθιοι... Έγινε άλλος ένας αυτοσχεδιασμός, άλλη μια άσκηση... Και στο τέλος, αφού είχε περάσει η ώρα του μαθήματος, ήμασταν σε μια σειρά πάνω στην σκηνή, όρθιοι, ο ένας δίπλα στον άλλον, μας ζήτησε να μείνουμε εκεί ενώ εκείνος καθόταν κάτω από την σκηνή και μας κοίταζε... Μας κοίταξε και μας είπε ότι είμαστε ένα όμορφο τμήμα... Τότε (έγινε το αποκορύφωμα για εμένα!)... γύρισε στην γυναίκα δίπλα μου και της είπε να κατέβει από την σκηνή (!) γιατί του χαλάει (!!!) την εικόνα (!!!!!) του τμήματος του (!!!!!!!)... Έτσι ακριβώς... «Του ΧΑΛΑΕΙ την εικόνα!»... «Μου χαλάς την εικόνα μου»! Της είπε... Ξέρετε γιατί; Επειδή ήταν (για εκείνον) μεγάλη (γιατί για το θέατρο δεν ήταν μεγάλη αφού το θέατρο δεν «κοιτάζει» ηλικίες)... Μάλιστα, μάλιστα... μεγάλη... Η γυναίκα ήταν 40-45 χρονών ενώ όλοι οι άλλοι ήμασταν μικρότεροι (αλλά και πάλι σε διάφορες ηλικίες, 18-35). Έμεινα έκπληκτη! Το εννοώ. Άνοιξα το στόμα σαν καρτούν... και νομίζω τραύλισα κάτι σαν... «Μα τι λέτε;» αλλά δεν θυμάμαι αν και πόσο δυνατά το είπα... Και έχω την αίσθηση πως, ίσως, δεν μπορώ να είμαι και σίγουρη, και κάποιοι άλλοι μαθητές ένιωσαν όπως εγώ. Υπήρξε μια μικρή συνολική αναταραχή... Πάντως, θυμάμαι πως γύρισα στην γυναίκα δίπλα μου και σιγά (είχα αυτήν την δυνατότητα αφού στεκόταν τόσο κοντά μου) της είπα (ένιωσα την ανάγκη να αποκαταστήσω την τάξη και για το θέατρο και για την ζωή)... «Το Θέατρο, πάντως, έχει ανάγκη από ώριμες γυναίκες. Στα 18-20 υπάρχουν πολλές κοπέλες που ενδιαφέρονται για το θέατρο. Στα 40 σπανίζουν οι καλές γυναίκες ηθοποιοί.» (Δεν ήταν φράση δική μου... ήταν εμπνευσμένη από κάτι παρόμοιο που είχε πει ένας άλλος δάσκαλος μου κάποτε... και που με είχε προβληματίσει πολύ... με έβαλε σε διάφορες σκέψεις για διάφορους λόγους... αλλά ίσως κι αυτό το αναλύσω κάποια άλλη φορά...)... Εκείνη με κοίταξε... και χαμογέλασε... Αλλά εμένα το δικό μου στομάχι συνέχιζε να ανακατεύεται... Εκείνος δεν νομίζω να άκουσε τι είπα. Εκείνη δεν κατέβηκε από την σκηνή (νομίζω πως δεν κατέβηκε επειδή είχε μείνει έκπληκτη κι εκείνη κι όχι επειδή έπαιξε ρόλο αυτό που της είπα εγώ...). Και εκείνος το προσπέρασε και συνέχισε να λέει... για το τι όμορφο τμήμα έχει! Έπειτα μας ρώτησε αν όλοι θα παρακολουθήσουμε το μάθημά του... κι εγώ του είπα πως το πιθανότερο είναι πως δεν θα το παρακολουθήσω (νομίζω πως δεν του είπα πως σίγουρα δεν θα το παρακολουθήσω αλλά πώς μάλλον δεν θα το παρακολουθήσω παρόλο που γνώριζα πως δεν υπήρχε περίπτωση να το παρακολουθήσω...). Εκείνος ενοχλήθηκε. Κάναμε έναν διάλογο... παράλογο... γρήγορο... και χωρίς ιδιαίτερο νόημα... (Τα θέματα της συζήτησής μας ήταν... π.χ. Αφού είσαι ήδη ηθοποιός γιατί έρχεσαι σε μαθήματα;! Χρειάζεται άραγε να εξηγώ τα αυτονόητα; Όλοι οι ηθοποιοί που σέβονται τον εαυτό τους γνωρίζουν πως μπορεί να θελήσουν να επιστρέψουν στην μάθηση και στην εκπαίδευση... και πως αυτό είναι ένα ταξίδι που δεν τελειώνει ποτέ... Ανεξάρτητα αν σε εμένα τώρα είχε μπει και ο παράγοντας διδασκαλία, θα μπορούσα να το χρειάζομαι και μόνο ως ηθοποιός...)...

Δεν του είπα γιατί δεν θα έμενα. Με έχασε στο πρώτο υποτιμητικό σχόλιο... και μέχρι το τελευταίο υποτιμητικό σχόλιο... ήθελα να αρχίσω να βαράω το κεφάλι μου στον τοίχο ή να φύγω τρέχοντας... Προτίμησα το δεύτερο γιατί δεν μου έφταιγε σε τίποτα ούτε το κεφάλι μου ούτε ο τοίχος!... Και αυτό και έκανα... έφυγα... τρέχοντας...

Ω! Θέατρο!

Πόσο σε λυπάμαι, καμιά φορά, όταν σκέφτομαι σε πόσες αίθουσες ταλαιπωριέσαι;! Εσύ, δεν ευθύνεσαι... για το ότι υπάρχουν άνθρωποι που σε χρησιμοποιούν απλά και μόνο για να ταλαιπωρήσουν άλλους ανθρώπους!

Τώρα πια χαίρομαι τόσο! Που έχω την ελευθερία μέσα μου να πω... πως... καμιά φορά... αυτό που συμβαίνει, όχι μόνο δεν με εκφράζει αλλά στα δικά μου μάτια, σε καμία περίπτωση, δεν δικαιολογείται, στα πλαίσια καμίας Τέχνης.

Βγήκα από την αίθουσα προβληματισμένη...

Πού θα βρω δασκάλους για να μου δείξουν τον δρόμο πώς θα γίνω δασκάλα;

Τα ίδια θέματα είχα και ως μαθήτρια...

Πώς να εμπιστευτείς έναν άνθρωπο που υποτιμάει τους ανθρώπους;

Δεν είναι δυνατόν οι δάσκαλοι να μην συμπεριφέρονται ανθρώπινα.

Το θέατρο είναι για όλους.

Δεν είναι για κάποιους.

Και ελπίζω να μην χρειάζεται να εξηγήσω πως...

Αν ήμουν γυναίκα... 40-45 χρονών... και ήθελα για πρώτη φορά στην ζωή μου να ασχοληθώ με το θέατρο... δεν θα μου άρεσε καθόλου... να μου πει κάποιος... πως του «χαλάω» την «εικόνα»... του τμήματός του... Δεν θα μου άρεσε να με κάνουν να νιώσω άσχημα για μια απόφαση που ποιος ξέρει άραγε πόσο καιρό έκανα να την πάρω και πόσο δύσκολο μου ήταν να την πάρω...

Κι αν ήμουν άντρας... και είχα κάποια «παραπάνω» κιλά... στα μάτια κάποιων ανθρώπων... θα ήθελα να έχω την δυνατότητα να ανέβω σε μια σκηνή και να μπορέσω να αυτοσχεδιάσω ελεύθερα... να «εκτεθώ» χωρίς να με υποτιμήσουν ή να με κοροϊδέψουν για αυτό... Ποιος ξέρει πόσο καιρό μπορεί να μην ερχόμουν στο θέατρο... γιατί μου είχαν βάλει στο μυαλό... πως το θέατρο είναι για τους «όμορφους» άντρες και τις «εντυπωσιακές» γυναίκες! Δεν θα μου άρεσε καθόλου να νιώσω... πως χαλάω την εικόνα... Γιατί, αν το σκεφτεί κανείς, αυτή η φράση «κρύβεται» πίσω και από αυτήν την συμπεριφορά...

Ανατριχιάζω στην ιδέα... ότι αυτοί οι άνθρωποι που τα λένε αυτά αποτελούν το θεάτρό μας...

Αλλά τι γνωρίζω κι εγώ;

Τίποτα δεν γνωρίζω... !

Μόνο τα απλά... τα αυτονόητα... τα ανθρώπινα...

Για αυτό και δυσκολεύομαι τόσο σε αυτήν την ζωή...

Και για αυτό είμαι και από τους ανθρώπους... που αρκετές φορές χαλάω την εικόνα των άλλων... και δεν ανήκω... στο όμορφο πλαίσιό τους...

Επειδή ειμαι διαφορετική... και η διαφορετικότητα αντιμετωπίζεται διαφορετικά... σαν σωματικό «ελάττωμα»... σαν ηλικιακό «ξεπέρασμα»... σαν κάτι που σε κάποιους δεν ταιριάζει...

Και τώρα συνειδητοποιώ... πως όλοι αυτοί... που λένε... πως τους «χαλάμε» την «εικόνα»... με τα παραπάνω κιλά μας... με την παραπάνω ηλικία μας... με το ύψος μας, το βάρος μας... την εξωτερική μας εμφάνιση ή τον εσωτερικό μας κόσμο... με τις ιδιαίτερες σκέψεις μας ή με τα ξεχωριστά συναισθήματά μας... δεν χαλάνε άραγε με αυτόν τον τρόπο οι ίδιοι την εικόνα... του θεάτρου μα και της ζωής;

Δεν πείθουν τον κόσμο πως το θέατρο είναι μόνο αυτό; Μια δήθεν και καλά «ομορφιά»; Ούτε καν... ομορφιά! Δεν πείθουν τους ανθρώπους πως η ζωή είναι μόνο αυτό; Μια δήθεν και καλά «εξουσία» ή «επιτυχία»;

Βγαίνω από την αίθουσα... που «χαλάει την εικόνα» του Θεάτρου και της Ζωής... μήπως και καταφέρω να δημιουργήσω από την αρχή το Θέατρο και να εκτιμήσω από την αρχή την Ζωή...

Πρέπει να επαναπροσδιορίζουμε τα πάντα (και συνέχεια)... και αυτούς που πληρώνουμε να δούμε στην σκηνή... να αναρωτηθούμε... γιατί τους πληρώνουμε... και αυτούς που θαυμάζουμε στην ζωή... να αναρωτηθούμε... γιατί τους θαυμάζουμε...

Οφείλουμε να αρχίσουμε να δημιουργούμε τις βάσεις από την αρχή αφού δεν μας εκφράζουν όσα έχτισαν (γκρεμίζοντας το σύμπαν γύρω τους και αδιαφορώντας για τους ανθρώπους) κάποιοι άλλοι.

Οφείλουμε...

Να δημιουργήσουμε Τέχνη και Να γεννήσουμε Ζωή...

Από την Αρχή...

Οφείλουμε να φτιάξουμε μια δική μας εικόνα την οποία κανείς να μην μπορεί να μας την χαλάσει... Και σε αυτήν την εικόνα... χωράνε όλοι οι άνθρωποι...

«Δεν νιώθω πως είμαι ξεχωριστός»

«Δεν νιώθω πως είμαι ξεχωριστός.» έγραψες... και αναζητούσες κάτι να βρεις για να διαβάσεις σε σχέση με αυτό... Και εγώ αναρωτιέμαι... τι σε έφερε σε αυτό το σημείο; Όπου δεν είχες κανέναν δίπλα σου για να συζητήσεις... όπου ένιωσες τέτοια απόγνωση... που αυτό που σκέφτηκες να κάνεις είναι απλά να πληκτρολογήσεις αυτήν την φράση μήπως και βρεις κάτι, οτιδήποτε, στο διαδίκτυο, μήπως και σε κάνει να νιώσεις κάπως καλύτερα ή μήπως βοηθηθείς;

Δεν νιώθεις πως είσαι ξεχωριστός... Αυτή η φράση σε έφερε εδώ. Σε εμένα. Στο ιστολόγιο μου. Κάπου θα έχω γράψει κάτι... που νομίζω δεν θα ήταν και τόσο σχετικό με αυτό που αναζητούσες. Όμως, τώρα, να’ μαι. Είμαι εδώ για εσένα. Ζήτησες κάτι από τον ηλεκτρονικό κόσμο κι εγώ θα σου το προσφέρω σε περίπτωση που το αναζητήσεις ξανά...

Πρώτα από όλα... θα σου γράψω... πως είτε σου αρέσει είτε όχι... είτε το γνωρίζεις είτε όχι... είτε το συνειδητοποιείς είτε όχι... Είσαι ξεχωριστός. Αυτό είναι ένα γεγονός.

Τώρα το αν νιώθεις πως είσαι ξεχωριστός είναι μια άλλη ιστορία... Άλλο το τι αιθανόμαστε κι άλλο το τι ισχύει...

Ύστερα θα σου πω... πως γνωρίζω γιατί αισθάνεσαι πως δεν είσαι ξεχωριστός... δεν είναι καθόλου δύσκολο να σε κάνουν να αισθανθείς πως δεν είσαι ξεχωριστός σε αυτήν την ζωή... Γνωρίζω πως δεν σε παρηγορεί (και πολύ καλά κάνει και δεν σε παρηγορεί) η ιδέα πως υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που τους έχουν κάνει να μην νιώθουν ξεχωριστοί... να νιώθουν... συνηθισμένοι... ή να νιώθουν... χωρίς κάτι... ιδιαίτερο... χωρίς κάτι... μοναδικό... χωρίς... «κάτι»... Έχω γνωρίσει αρκετούς ανθρώπους που θεωρούσαν ότι δεν είναι ξεχωριστοί και μπορώ να σε διαβεβαιώσω πως ήταν ξεχωριστοί (άλλο αν εκείνοι δεν μπορούσαν να το δουν ή να το νιώσουν). Για αυτό αρκετές φορές εκνευρίζομαι με τις καταστάσεις που επικρατούν... δεν είναι υπέρ των ανθρώπων αλλά κατά των ανθρώπων... τους κάνουν να νιώθουν πως δεν αξίζουν... και όταν στερείς από τους ανθρώπους την αξία τους...χάνεται κάθε νόημα για αυτούς...

Και τώρα... θα σε ρωτήσω... γιατί δεν νιώθεις ξεχωριστός; Προσπάθησε να το συγκεκριμενοποιήσεις... Είσαι σε μια δουλειά που δεν σου αρέσει; Είσαι σε μια σχέση που δεν σε εκφράζει; Δεν κάνεις πράγματα που σου προκαλούν ενδιαφέρον; Δεν έχεις πράγματα που σου προκαλούν ενδιαφέρον; Σε τι περιβάλλον βρίσκεσαι; Πώς σε κάνει να νιώθεις η οικογένεια σου; Πώς σε κάνουν να νιώθεις οι φίλοι σου; Σε κάνουν να νιώθεις πως είσαι συνηθισμένος; Πώς σε κάνουν να νιώθεις οι άνθρωποι γύρω σου; Έχεις έστω και έναν άνθρωπο που να πιστεύει σε εσένα; Έχεις έστω και έναν άνθρωπο που να σε βλέπει ξεχωριστό;

Είμαι από τους ανθρώπους που θα σου πουν... πως πρέπει μόνος σου να βρεις την αξία σου και να την νιώσεις και να την υπερασπιστείς... Πρέπει... οφείλεις... να βρεις τρόπος να νιώσεις ξεχωριστός όχι μόνο για εσένα μα και για τους άλλους...

Αλλά γνωρίζω... πως αν δεν έχεις νιώσει ποτέ ξεχωριστός (αλήθεια, εδώ θα σε ρωτήσω, υπήρχε κάποτε, κάποιο σημείο που ένιωσες ξεχωριστός και αν, ναι, πότε ήταν αυτό;)... όσο να’ ναι... είναι πολύ βοηθητικό (και, δυστυχώς, αρκετά σπάνιο να συμβεί) το να δει κάποιος άλλος την αξία σου... και να αρχίσεις να βλέπεις την αξία σου μέσα από εκείνου τα μάτια...

Αν και δεν σε γνωρίζω... θα σου έλεγα... πως εγώ πιστεύω πως αν σε δω... θα σε κάνω να δεις την αξία σου μέσα από τα μάτια τα δικά μου... μπορεί να μην το πιστεύεις... αλλά έχω αυτήν την «μαγική» ικανότητα... εγώ μπορώ να δω την αξία σου ακόμα κι αν δεν μπορείς να την δεις εσύ... και το μόνο που θα έχεις να κάνεις είναι να κοιτάξεις τον εαυτό σου αρχικά μέσα από τα μάτια τα δικά μου... και ύστερα μέσα από τα μάτια τα δικά σου...

Τότε θα δεις πόσο ξεχωριστός είσαι και δεν θα μπορέσεις να το ξεχάσεις ποτέ ξανά... ακόμα κι αν δεν γνωρίζεις τι να κάνεις μετά με αυτήν την «ξεχωριστή» σου ατμόσφαιρα, δεν θα θέλεις να την αποχωριστείς, θα θέλεις να την προστατεύσεις... και το κυριότερο δεν θα μπορείς να ξεφύγεις από αυτήν... Θα νιώθεις ξεχωριστός όλη την ώρα...

Θα γράφεις τότε... «Νιώθω ξεχωριστός αλλά δεν ξέρω τι να κάνω με αυτό.»... Ίσως τότε αυτό να ψάχνεις απεγνωσμένα στο διαδίκτυο και η αλήθεια είναι πως από εκείνο το σημείο πια δεν θα ξέρω πώς να σε βοηθήσω... ίσως εσύ να μπορέσεις να με βοηθήσεις κάποτε... αν βρεις κάποια άκρη σε σχέση με αυτό το ξεχωριστό που είμαστε... και που δεν μας αφήνουν να το εκφράσουμε...

Δεν νιώθεις πως είσαι ξεχωριστός...

Μα είσαι.

Τόσο απλά.

Έγραφα στο τετράδιο μου κάτι και το μοιράζομαι με εσένα... επειδή χωρίς να το ξέρεις... μοιράστηκες κι εσύ κάτι με εμένα... μοιράστηκες την φράση που αναζήτησες... και αυτό τα είπε όλα... δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω να μάθω για εσένα για να καταλάβω το σημείο που βρίσκεσαι... Έγραφα, λοιπόν, ανάμεσα στα διάφορα...

«Νιώθω σαν η εποχή μας, διαρκώς και με κάθε τρόπο, να προωθεί το μέτριο. Είναι φοβερό το πόσο συχνά το συναντάει κανείς προς όλες τις κατευθύνσεις.»

Και αυτά σου γράφω τώρα... Μας κάνουν μέτριους... μα δεν σημαίνει ότι είμαστε μέτριοι επειδή μας υποχρεώνουν να γίνουμε μέτριοι. Καταλαβαίνεις την διαφορά; Άλλο να γίνεις μέτριος... και άλλο να είσαι μέτριος... Όλοι μπορούμε να γίνουμε μέτριοι... κάτω από κάποιες συνθήκες στην ζωή μας, κάποια στιγμή... είναι άλλο, όμως, το να είμαστε μέτριοι... άλλο το να είναι η ουσία μας «μέτρια».

Για αυτό θέλω να θυμάσαι...

Δεν είσαι μετριότητα. Δεν είσαι συνηθισμένος. Δεν είσαι ίδιος.

Δεν είσαι «τίποτα». Είσαι «κάτι».

Είσαι ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ.

Δεν χωράει καμία διαπραγμάτευση σε αυτό.

Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσεις, τόσο καλύτερα για εσένα.

Είναι άδικο να φύγει η ζωή σου και να μην το έχεις νιώσει ούτε μία στιγμή...

Όταν θα φτάσεις στο σημείο που θα λες και θα γράφεις «Νιώθω ξεχωριστός.» θα γνωρίζεις πως αυτό δεν μπορεί να σου το στερήσει κανείς.

Και, άκουσέ με.

Είναι αλήθεια.

Κανείς, κανείς, ΚΑΝΕΙΣ... δεν μπορεί να σου «κλέψει» την ξεχωριστή ιδιότητά σου... Αυτό το «κάτι» σου, κανείς δεν μπορεί να σου το στερήσει...

Εύχομαι να γράψεις άλλη μία φόρα, μία μόνο, μία και τελευταία, «Δεν νιώθω πως είμαι ξεχωριστός.»... για να σε φέρει η αναζήτησή σου εδώ και να σου πω...

Εσένα. Εσένα προσωπικά που έψαξες για αυτήν ακριβώς την φράση.

«Είσαι ξεχωριστός.».

Είσαι ένας άνθρωπος που είναι ξεχωριστός και σου εύχομαι να βρεις τον ξεχωριστό σου δρόμο.

Είμαι εδώ για εσένα.

Η ξεχωριστή Μαριλού που δεν ένιωθε πάντα ξεχωριστή.

(Αυτό μπορεί και να μην είναι αλήθεια... Ένιωθε πάντα ξεχωριστή αλλά δεν ήξερε πώς να χωρέσει με αυτήν την «ξεχωριστή» ιδιότητά της σε αυτόν εδώ τον κόσμο...)...

Λαγοί και Χελώνες, Χελώνες και Λαγοί

Είμαι ο Λαγός που δεν θα κορόϊδευε την Χελώνα για το περπάτημά της (ή για οτιδήποτε άλλο).

Είμαι η Χελώνα που, ακόμα κι αν την κορόϊδευαν για το περπάτημά της (ή για οτιδήποτε άλλο), δεν θα ζητούσε να γίνει ένας παράλογος αγώνας για να αποδείξει κάτι σε αυτόν που την κορόϊδεψε.

Είμαι ο Λαγός που δεν θα δεχόταν να τρέξει αγώνα με την Χελώνα, αλλά και που αν για κάποιον λόγο υποχρεωνόταν να τρέξει αυτόν τον αγώνα, αποκλειόταν να κοιμηθεί στην πορεία. Το πιθανότερο να έτρεχε και να σταματούσε ή να περπατούσε δίπλα στην Χελώνα.

Είμαι η Χελώνα που αν έβλεπε τον Λαγό να έχει κοιμηθεί κατά την διάρκεια του αγώνα θα πήγαινε να τον ξυπνήσει, γνωρίζοντας πως αυτό σημαίνει πως το πιθανότερο εκείνος θα νικήσει τον αγώνα.

Είμαι ο Λαγός που θα γνώριζε ότι έχει ταχύτητα μα δεν θα είχε αλλαζονεία για αυτό.

Είμαι η Χελώνα που θα γνώριζε ότι έχει άλλα χαρίσματα μα δεν θα ένιωθε καμία ανάγκη να κάνει κάτι για να πείσει τους άλλους για αυτό.

Είμαι η Αλεπού που δεν θα δεχόταν να γίνει διαιτητής ποτέ σε έναν τέτοιο άδικο αγώνα. Το πιθανότερο να καθόταν να εξηγήσει και στον Λαγό και στην Χελώνα πως δεν χρειάζεται να τρέξουν. Ίσως να μιλούσε για την αξία του καθενός και για το ότι ο καθένας τρέχει τον δικό του μοναχικό και δύσκολο αγώνα... Ίσως να έλεγε και κάτι κατά του ανταγωνισμού και υπέρ της συνεργασίας... Ίσως να προσπαθούσε να μιλήσει για το πόσο μας έχουν βάλει στο μυαλό το ότι πρέπει να τρέχουμε ο ένας ενάντια στον άλλον και όχι ο ένας μαζί με τον άλλον...

Είμαι και όλα εκείνα τα ζώα που δεν θα δεχόντουσαν ποτέ να παρακολουθήσουν έναν τέτοιο αγώνα. Το πιθανότερο θα έφευγαν... Καθένα στην δική του κατεύθυνση... Μπορεί κάποια να αδιαφορούσαν... Μπορεί κάποια να στενοχωριόντουσαν... απλά και μόνο στην ιδέα ενός τέτοιου αγώνα... Αλλά είμαι όλα εκείνα τα ζώα που δεν θα έμεναν και θα κοιτούσαν... Ή θα έμεναν και θα αντιδρούσαν ή θα έφευγαν και θα συζητούσαν... Μπορεί να έκαναν κάτι... Μπορεί και να μην έκαναν τίποτα... αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα έμεναν και απλά θα κοιτούσαν...

Είμαι και ο χρόνος της ιστορίας. Το ανοιξιάτικο πρωινό... που θα απαγόρευε και στον Λαγό και στην Χελώνα κατά την διάρκειά του... να τρέξουν ανταγωνιστικά αντί να επιλέξουν να υπάρξουν συνεργατικά...

Είμαι και ο χώρος της ιστορίας. Είμαι εκείνη η διαδρομή... που θα απαγόρευε να πατηθεί για λόγους χωρίς ανώτερο σκοπό και χωρίς βαθύ νόημα...

Στην δική μου ιστορία... κανένας Λαγός δεν έχει δικαίωμα να κοροϊδέψει καμία Χελώνα... καμία Χελώνα δεν θέλει να τρέξει ενάντια σε κανένα Λαγό...

Στην δική μου ιστορία... Λαγοί και Χελώνες, όλοι μαζί, προσπαθούν να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν. Με την ταχύτητα των Λαγών και με την υπομονή των Χελωνών όλοι οι αγώνες της ζωής μπορούν να κερδηθούν...

Απλά για κάποιο λόγο αυτό δεν το συνειδητοποιούν ούτε οι Λαγοί ούτε οι Χελώνες...

Επιμένουν να τρέχουν αγώνες... για να δίνουν μαθήματα ο ένας στον άλλον... ξοδεύοντας χρόνο και ενέργεια... στα μεταξύ τους... αντί στα της ζωής...

Στην δική μου ιστορία... οι Λαγοί είναι και Χελώνες... και οι Χελώνες είναι και Λαγοί... Έχουν συνειδητοποιήσει πόσο «ένα» είναι όλοι και όλα... Και όταν το συνειδητοποιήσει κάποιος αυτό... τίποτα πια δεν μπορεί να διαχωριστεί και να χωριστεί...

Ένας κοινός δρόμος.
Ένας κοινός αγώνας.
Μία κοινή πορεία.
Μία κοινή ζωή.
Και ο μόνος τρόπος να την ζήσουμε είναι μαζί...

Να περνάς μια βόλτα από εδώ...

Να περνάς μια βόλτα από εδώ...

Κι ας μην σε γνωρίζω...

Εσύ να περνάς...

Κι ας μην σε αναγνωρίζω...

Να με κοιτάζεις...
Να με διαβάζεις...

Να σκέφτεσαι ή να μην σκέφτεσαι...
Και...
Να αισθάνεσαι ή να μην αισθάνεσαι...

Να δηλώνεις πως είσαι εδώ κι ας μην μου το λες...
Να μαθαίνεις πως είσαι εγώ κι ας μην ξέρεις τι θες...

Να έρχεσαι... Να κάθεσαι...

Κι ας μην με βλέπεις, Να με κοιτάζεις...
Κι ας μην με ακούς, Να με διαβάζεις...

Να περνάς μια βόλτα από εδώ...

Κι ας μην με γνωρίζεις...

Εσύ να περνάς...

Κι ας μην με αναγνωρίζεις...

Δεν έχει σημασία ποια είμαι εγώ...
Δεν έχει σημασία ποιος είσαι εσύ...
Αυτό που έχει σημασία είναι η στιγμή...
Αυτό που έχει σημασία είναι η ζωή...
Είναι το «τώρα», είναι το «μαζί»
Είναι το νόημα σε κάθε τι.

Να περνάς μια βόλτα από εδώ...

Κι ας μην γνωριστούμε...

Εσύ να περνάς...

Θα αναγνωριστούμε...

Σε εκείνα τα απέραντα μέρη της γραφής γίνονται αόρατες συναντήσεις...
Σε εκείνα τα ατελείωτα πλαίσια της συγγραφής βρίσκονται σκόρπιες κάποιες λύσεις...

Ερωτήσεις... Απαντήσεις...
Ό,τι κι αν αναζητήσεις...

Να περνάς μια βόλτα από εδώ...

Μπορεί να με δεις, μπορεί να σε δω...
Μπορεί να με βρεις, μπορεί να σε βρω...

Να περνάς μια βόλτα από εδώ...

Με ρωτάνε...

Πολλές φορές, με ρωτάνε αν γράφω για εμένα.
Και εγώ απαντάω πως γράφω για εσένα.
Με ρωτάνε αν αυτή είναι η δική μου ιστορία.
Και εγώ απαντάω πως αυτή είναι η δική του ιστορία.
Με ρωτάνε αν αυτές είναι οι δικές μου στιγμές.
Και εγώ απαντάω πως αυτές είναι οι δικές τους στιγμές.
Με ρωτάνε αν αυτή είναι η ζωή μου.
Και εγώ απαντάω πως αυτή είναι η ζωή μας.

Έπειτα κουράζονται μα συνεχίζουν να ρωτάνε
«Ποιοι είμαστε «εμείς»; Ποιος είσαι «εσύ»;
«Ποιος είναι «αυτός»; Ποιοι είναι «αυτοί»;

Θέλουν να μάθουν...
Και εγώ τότε σταματάω να απαντάω.

Είναι μερικές φορές που νιώθεις πως δεν υπάρχει τίποτα άλλο να απαντηθεί, τίποτα άλλο να εξηγηθεί...

Πολλές φορές, απλά, δεν γράφω εγώ μα η ζωή. Και η ζωή γράφει για εμένα, για εσένα, για εκείνον, για εκείνους, για εμάς...

Να πουλάς...

Να πουλήσεις, να αγοράσεις, να πουλήσεις.
Να αγοράσεις, να πουλήσεις, να αγοράσεις.

Να νοικιάσεις. Να νοικιαστείς.
Να πληρώσεις. Να πληρωθείς.
Να δανείσεις. Να δανειστείς.
Να χρεώσεις. Να χρεωθείς.

Να πουλήσεις; Τι; Τα πάντα. Να μην αφήσεις τίποτα. Να πουλήσεις ακόμα και τον ίδιο σου τον εαυτό.

Να αγοράσεις; Τι; Τα πάντα. Να μην αφήσεις τίποτα. Να αγοράσεις ακόμα και τον εαυτό των άλλων.

Να πουλήσεις χαμόγελα.
Να αγοράσεις αγκαλιές.
Να ξοδέψεις παράπονα.
Να χρεώσεις στιγμές.

Να πουλάς μα να μην δίνεις.
Να αγοράζεις μα να μην δέχεσαι.
Να κρατάς μα να μην αφήνεις.
Να δανείζεις μα να μην χαίρεσαι.

Να μιλάς μα να μην επικοινωνείς.
Να ακούς μα να μην καταλαβαίνεις.
Να αγγίζεις μα να μην νιώθεις.
Να υπάρχεις μα να μην ζεις.
Να δουλεύεις μα να μην προσφέρεις.
Να κοιτάζεις μα να μην παρατηρείς.
Να διαβάζεις μα να μην μορφώνεσαι.
Να κινείσαι μα να μην προχωράς.
Να στέκεσαι μα να μην ησυχάζεις.
Να κουράζεσαι μα να μην αποδίδεις.
Να προσπαθείς μα να μην αξιοποιείσαι.
Να συζητάς μα να μην εκφράζεσαι.
Να κάνεις μα να μην ονειρεύεσαι.

Να πουλάς...

Την αγάπη
Τον έρωτα
Την μουσική
Την τέχνη
Τα βιβλία
Τα αντικείμενα
Τις λέξεις
Τα συναισθήματα
Τα ζώα
Τα φυτά
Τους ανθρώπους...

Ακόμα και τα αστέρια... να τα πουλάς...

Να πουλάς... ό,τι έχεις και ό,τι δεν έχεις... ό,τι κατέχεις και ό,τι δεν κατέχεις...

Την αξιοπρέπεια...
Την αυτοεκτίμηση...
Την ανθρωπιά...

Και έπειτα να μένεις... παρέα... με όλα αυτά που δεν πούλησες...

Με το κενό...
Με την αχαριστία...
Με την αδιαφορία...

Τώρα να σε δω... Τι θα κάνεις στο τίποτά σου;

Τι θα κάνεις,
παρέα... με αυτό που...
Δεν έγινες
Δεν έκανες
Δεν είπες
Δεν άγγιξες
Δεν έζησες
Δεν τόλμησες
Δεν αγάπησες...

Το μόνο που σε έμαθαν ήταν να πουλάς...

Στην εποχή της πώλησης... αυτοί που πουλάν... επιβιώνουν. Έτσι σου είπαν... Έτσι σου έλεγαν...

Μα ξέχασαν να σου πουν... τι έχεις φτάσει να γίνεις για να βρίσκεσαι σε αυτό το σημείο... που το μόνο που ξέρεις να κάνεις είναι να πουλάς...

Για να φτάσεις να βάζεις σε όλα τιμές να ξεριζώνεις την τιμή σου...

Χωρίς ανθρώπινη τιμή, όλα πουλιούνται και όλα αγοράζονται...

Πόσο κοστίζει μια σχέση;
Πόσο κοστίζει ένα φιλί;
Πόσο κοστίζουν οι άλλοι;
Πόσο κοστίζεις εσύ;
Πού είναι η τιμή σου;
Πού έχει χαθεί;

Να πουλάς, να πουλάς, να πουλάς...

Μα να μην έχεις τίποτα άλλο να πουλήσεις...

Το σώμα σου... Οι ιδέες σου... πουλήθηκαν και αυτά...

Το όνομά σου... Οι παρέες σου... ζητήθηκαν κι αυτά...

Να ζητάς, να ζητάς, να ζητάς...

Μα να μην έχεις τίποτα άλλο να ζητήσεις...

Να πουλάς.
Να πουλιέσαι.
Να σπαταλάς.
Να σπαταλιέσαι.

Και βάζοντας τιμή σε όλα,
Να χάνεις την τιμή σου.
Και βάζοντας αριθμούς σε όλα,
Να γίνεσαι αριθμός.

Και από τις ίδιες τις ταμπέλες που κρεμάς στους άλλους, από τις ίδιες να κρεμιέσαι κι εσύ...

Και στις ίδιες εκπτώσεις που συναντάς τους άλλους, στις ίδιες να βρίσκεσαι κι εσύ...

Μα δεν χωράνε εκπτώσεις...

Σε αυτό που είσαι...

Και ο μόνος τρόπος να σταματήσει αυτός ο παράλογος κόσμος των ανθρώπινων εκπτώσεων... είναι να σταματήσεις να πουλάς... και να αρχίσεις να αγαπάς...

Αντί να αγοράσεις
Να περάσεις
Από το να πουλήσεις
Στο να αγαπήσεις...

Παρασκευή 04.09.2015

Είναι περίπου 5.20 το απόγευμα και είμαι στο τρένο. Στο πρώτο βαγόνι. Σηκώνομαι για να καθίσει κάποιος κύριος. Τον είδα από μακρυά. Πηγαίνω όρθια στην μία από τις γωνίες και ακουμπάω... Είμαστε στην αρχή του βαγονιού, απέναντί μου, σχεδόν απέναντί μου προς τα αριστερά μου, η πόρτα του οδηγού. Ένας άνθρωπος σε κάθε γωνία. Και μια φιγούρα στο κεντρικό σημείο, στην κεντρική σιδερένια λαβή. Είναι από εκείνες τις φορές που δεν παρατηρώ τους ανθρώπους... που είμαι χαμένη στις δικές μου σκέψεις... Κοιτάζω έξω από το παράθυρο της πόρτας... και σκέφτομαι κάτι συγκεκριμένο που τώρα δεν μπορώ να θυμηθώ... Έχω χαθεί μέσα σε αυτό... όταν νιώθω μια απειλητική κίνηση από την φιγούρα στο κέντρο προς εμένα... Γυρνάω απότομα το κεφάλι μου και βλέπω μια γυναίκα, έχοντας ένα βλέμμα προς εμένα που αυτήν την στιγμή νομίζω πως δεν θα ξεχάσω ποτέ στην ζωή μου, να έχει σηκώσει το ένα της πόδι ψηλά, με το γόνατο προς την κοιλιά της... Έπειτα έγιναν όλα πολύ γρήγορα... Δεν πρόλαβα να σκεφτώ... Μια κλωτσιά ήρθε κατά πάνω μου, στον θώρακά μου (για κάποιο λόγο έχω την αίσθηση πως στόχευε την κοιλιά, αλλά νομίζω ότι αυτή το πιθανότερο είναι απλά μια δική μου ιδέα που μπορεί να μην έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα), στο αριστερό μέρος του θώρακά μου... Φώναξα. Όχι από τον πόνο. Αντανακλαστικά. Με μια φωνή που δεν είχα ακούσει ποτέ ξανά στην ζωή μου να βγαίνει από μέσα μου. Ήταν μια βαθιά, άγρια, ενστικτώδης φωνή... (θα έλεγα πως αυτού του τύπου είναι οι φωνές που θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει κανείς στις τραγωδίες)... Έπειτα, ακόμα χωρίς να το σκεφτώ, ενστικτωδώς, αυθόρμητα, χωρίς να μπει ακόμα η λογική, την ρώτησα «Τι κάνετε;»... Δεν έχω ιδέα πώς βγήκε ο πληθυντικός σε αυτό το σημείο... Ακόμα το επεξεργάζομαι και δεν μπορώ να το καταλάβω... Δεν είχα προλάβει να σκεφτώ κάτι... και δεν θα περίμενα σε ένα τέτοιο σημείο να μου βγαίνει κάτι σαν ευγένεια (;)... Φυσικά, ο τόνος μου δεν ήταν ευγενικός. Ήταν περίεργος. Η φωνή μου σοβαρή, βαθιά, κοφτή, απότομη... και παραξενεμένη... Το βλέμμα της γυναίκας, κυριολεκτικά είχε γυαλίσει και γυρίσει... Ήταν κοντά μου... και ήμασταν σε έναν σχεδόν άδειο χώρο... ένιωσα την ανάγκη να πάω προς τους ανθρώπους... και πάλι χωρίς να το σκεφτώ... όλα αυτά έγιναν γρήγορα... και λειτούργησα με το ένστικτο επιβίωσης... την έσπρωξα... (και εδώ πρέπει να πω πως είναι ελάχιστες οι στιγμές της ζωής μου που έχω σπρώξει άνθρωπο...)... Όχι ακριβώς δυνατά... μα όχι και μη δυνατά... Ήταν αρκετά δυνατό το σπρώξιμο... για να μου κάνει χώρο και για να περάσω στον διαδρομάκο ανάμεσα στους ανθρώπους... κάπου μέσα σε όλο αυτό, δεν θυμάμαι πριν ή μετά... έχω την αίσθηση πως έκανα τον πληθυντικό ενικό και την ρώτησα «Τι κάνεις;», το βλέμμα της ήταν σαν ένα άγριο θηρίο που θέλει να κατασπαράξει... Είμαι, λοιπόν, στο σημείο που έχω περάσει ανάμεσα στους καθιστούς ανθρώπους... και εκεί έχω την αίσθηση μιας παγωμένης στιγμής... είναι σαν εκεί να αρχίζει να μπαίνει η λογική... Έχω αισθανθεί φόβο, έχω βιώσει βία... Και, όμως, εκείνη η παγωμένη στιγμή έκανε τον φόβο ακόμα μεγαλύτερο και την βία να φαίνεται ακόμα πιο απειλητική... Ούτε ένας άνθρωπος, δεν πήρε θέση. Μπορεί, φυσικά, να μην είχαν δει τι είχε συμβεί. Μπορεί, φυσικά, να νόμιζαν ότι κάτι της είπα ή κάτι της έκανα εγώ... Μπορεί να σκεφτόντουσαν πως δεν γίνεται έτσι απλά κάποιος να χτυπάει κάποιον άλλον... Μπορεί απλά να μην ήθελαν να ανακατευτούν... Μπορεί να έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ σε όλα αυτά που συμβαίνουν στο τρένο (κι εγώ με το τρένο κυκλοφορώ και κάθε μέρα συμβαίνει και κάτι άλλο)... Δεν μπορώ να ξέρω γιατί όλα ήταν τόσο παγωμένα... Αλλά είχα απέναντί μου μια γυναίκα που συνέχιζε να με κοιτάζει άγρια και απειλητικά... και είχα γύρω μου ανθρώπους που απλά δεν έκαναν τίποτα... Και για κάποιο λόγο όταν σκέφτομαι αυτήν την στιγμή... μου έρχεται, σαν προέκταση-λογική συνέχεια, μια κωμικοτραγική σκηνή του να αρχίζει εκείνη τις κλωτσιές της κι εγώ να μην ξέρω πού να κρυφτώ... Ένιωσα απόλυτα αβοήθητη. Και, ευτυχώς, ευτυχώς (;), ευτυχώς (!), μια κυρία με ρώτησε «Σε χτύπησε;»... Ω! Πόσο την ευχαριστώ αυτήν την κυρία για αυτήν την ερώτηση!!! Σαν να ένιωσα πως κάποιος απλά έκανε κάτι... και ας ήταν το πιο απλό πράγμα στο κόσμο... απάντησα με μια άλλη πιο ήρεμη φωνή (πολύ διαφορετική από όλες τις προηγούμενες)... «Με κλώτσησε.». Κι ένιωσα ξαφνικά σαν μικρό κοριτσάκι. Έπειτα κάτι με ρώτησε... αν είμαι καλά, αν πονάω... Κι εγώ το μόνο που απάντησα ήταν πως «Φοβήθηκα.» Μόνο αυτό... Και ήταν αλήθεια, δεν ήξερα αν ήταν το σοκ ή η αδρεναλίνη, δεν είχα νιώσει καθόλου πόνο... αλλά φόβο... είχα νιώσει... Σε όλη αυτήν την διάρκεια... που δεν ήταν μεγάλη... γιατί όλα εξακολουθούσαν να κυλάνε γρήγορα... Η γυναίκα συνέχιζε να με κοιτάζει... αλλά δεν έκανε κίνηση προς τα εμένα... Έπειτα σήκωσε τον δεξί της ώμο, κάνοντας μια κίνηση προς τα μπροστά, αυτές τις μάγκικες που θέλουν καυγά και μου είπε «Κάτεβά. Κάτω. Εγώ κι εσύ. Κάτω.». Και με αυτήν την κίνηση με προκαλούσε υποτίθεται να κατέβω να παλέψω μαζί της... Τότε άκουσα μια ακόμα φωνή, μιας νεαρής γυναίκας να λέει πως θα καλέσουμε την ασφάλεια... πως θα το πούμε στον οδηγό... Ω! Πόσο την ευχαριστώ και αυτήν την κοπέλα... που ούτε το πρόσωπό της δεν κατάφερα να δω... Δεν πρόλαβα να την ευχαριστήσω... Και γύρισε τότε η «επιθετική» γυναίκα και σε εκείνην... και της είπε μετά να πάνε κάτω με αυτήν και την έβρισε... και η κοπέλα πάλι κάτι είπε για τον οδηγό... Και έπειτα άνοιξαν οι πόρτες... και κατέβηκε... η αγριεμένη γυναίκα... μόνη της... στην Ομόνοια. Όλα αυτά συνέβησαν από Βικτώρια προς Ομόνοια... Σε μία μόνο στάση... Και εγώ πήγαινα... «Πού κατεβαίνεις;» με ρώτησε η κυρία που στεκόταν δίπλα μου που με είχε ρωτήσει αν με χτύπησε και αν πονάω... «Μοναστηράκι.» είπα... αλλά ήμουν σαν χαμένη... Η φωνή μου τώρα ήταν σιγανή... «Δεν πιστεύω να κλάψεις!» μου είπε... δεν ένιωθα ότι είμαι έτοιμη να κλάψω... αλλά κάπως θα φαινόμουν... δεν έχω ιδέα πώς... «Όχι.» της είπα... «Μην κλάψεις!» επανέλαβε. Τότε ήταν σαν να έβγαζε νόημα, αργότερα όταν σκέφτηκα αυτήν την σκηνή... θεώρησα... πως κάτι γίνεται με την ανάγκη των ανθρώπων να μην εκφράζονται δημόσια τα συναισθήματα... Γιατί ήταν «κακό» να κλάψω; Είχα, μόλις, υποστεί από το πουθενά, βία... και είχα τρομάξει... γιατί να μην κλάψω; Δεν είναι φοβερό; Να βρίσκεσαι σε ένα τέτοιο σημείο... και κάποιος να σου λέει να μην κλάψεις; Πριν κατέβω... Της ψιθύρισα... (ειλικρινά, δεν έχω ιδέα γιατί το είπα ψιθυριστά)... πως την ευχαριστώ... και εκείνη μου απάντησε... δεν θυμάμαι ακριβώς τι... κάτι σαν... «Μα τι λες τώρα...»... κάτι τέτοιο... Ήθελα να την ευχαριστήσω απλά και μόνο επειδή ένιωσα να νοιάζεται κάποιος... και μετά σκέφτηκα πως δεν είπα και στην άλλη κοπέλα, ευχαριστώ, που πήγε να με υπερασπιστεί... κι ας μην με γνωρίζει... κι ας μην γνωρίζει τι ακριβώς συνέβηκε... και δεν κρατήθηκε, όπως όλοι οι άλλοι στο να μην μιλήσει και να μην κάνει τίποτα... Αλλά όλα έγιναν γρήγορα... και δεν ήμουν σίγουρη για αυτήν την φωνή από πού είχε έρθει... ποια ακριβώς ήταν η κοπέλα που μιλούσε... είχα χαθεί εντελώς... στο σοκαριστικό σκηνικό... Κατέβηκα, λοιπόν, Μοναστηράκι... και... έκλαψα. Έτρεχαν δάκρυα στα μάτια μου και δεν μπορούσα να τα σταματήσω... Δεν ήταν η στενοχώρια... ήταν η βία... Δεν ήταν μόνο ο φόβος... ήταν η εξουσία του φόβου... Και αυτό... το να κάνει κάποιος κάτι και το κανείς γύρω να μην κάνει τίποτα... Δεν ξέρω. Έχω καιρό να αισθανθώ αυτό το απόλυτο συναίσθημα του αβοήθητου. Ένιωσα αβοήθητη. Ένιωσα πόσο εύθραυστη είναι η ησυχία... Και πόσο ο κόσμος δεν ξέρει τι να κάνει μπροστά στην βία... Με πονούσε λίγο το χέρι... Το αριστερό... Το κοίταξα... Είχα σόλα παπουτσιού και στο χέρι μου και στο φόρεμά μου στον θώρακά μου... Δεν είχα καταλάβει ότι έβαλα το χέρι μπροστά... Όλα είχαν γίνει αντανακλαστικά...

Νιώθει κανείς πως είναι θέμα χρόνου να αρχίσουν οι άνθρωποι να τρώνε ο ένας τον άλλον...

Η γυναίκα δεν φαινόταν καλά... δεν ήταν καλά... αλλά και πάλι... τι σημαίνει αυτό;... Μια στροφή του μυαλού είναι για να περάσεις από το «είμαι καλά» στο «δεν είμαι καλά»... Το βλέμμα της... Το βλέμμα της με τρόμαξε πολύ... Ανέβαινα τα σκαλιά, περπατούσα ανάμεσα στους ανθρώπους, και δάκρυα συνέχιζαν να τρέχουν... Στην σκέψη μου ήρθαν τα πιο κοντινά μου άτομα... Πόσο ήθελα να μιλήσω σε αυτά!!! Επίσης, είχα συνέχεια την αίσθηση ότι θα την δω μπροστά μου... Επειδή κατέβηκε Ομόνοια... Φοβόμουν πως θα την συναντήσω στο Μοναστηράκι... Να... αυτή είναι η εξουσία του φόβου... Ή μία από τις πρώτες σκέψεις μου ήταν να μην ξαναμπώ σε τρένο... δεν σκεφτόμουν λογικά... Φανταζόμουν πως δεν θα μπορώ πια να κυκλοφορώ... Σκεφτόμουν πως θα μου μείνει κανένα παράξενο κουσούρι... Μάλιστα, πρόλαβε το μυαλό να κάνει και αυτοσάτιρα... Δεν φτάνει που προσπαθούσα να ξεπεράσω έναν φόβο με τα αυτοκίνητα από όταν μας χτύπησε με μια φίλη μου ένα αυτοκίνητο πεζούς, πρωί πρωί, στην Πατησίων... Τώρα δεν θα μπορούσα να μπαίνω μέσα στα τρένα... Αρχίζουν και μου τελειώνουν τα μεταφορικά μέσα... Απίστευτο... Το πόσο άμεσα μπαίνει μέσα σου ο φόβος... η ανασφάλεια... Η βία ασκεί εξουσία... Μία στιγμή αρκεί να σε τρομοκρατήσει... Και μετά δεν είναι μόνο αυτή η στιγμή... αλλά το τι έχει κάνει αυτή η στιγμή στην ζωή σου... Και δεν μιλάω τώρα για αυτήν την κλωτσιά... αυτή η κλωτσιά... ήταν αυτή η κλωτσιά... πάει πέρασε... και θέλω να πιστεύω... ότι θα το ξεπεράσω... Μιλάμε συνολικά... Για την βία που ασκείται... γιατί; Γιατί έτσι. Χωρίς κανένα λόγο και αιτία...

Είχα και συναντήσεις εκείνη την ημέρα... Ήταν μια μέρα πριν ξεκινήσω τα σεμινάρια μου... Είχα τρεις συναντήσεις... Θα γνώριζα τρεις καινούριους ανθρώπους... Δεν ήθελα να το ακυρώσω... Δεν ήθελα, όμως, ούτε να είμαι με δάκρυα στα μάτια... Και προσπαθούσα να δω πώς θα καταφέρω να το ξεπεράσω... μέσα σε λίγη ώρα... Επικοινώνησα με όσους ήθελα και έπρεπε να επικοινωνήσω... Ένιωθα πως αν το μοιραστώ... έστω και γραπτά... έστω και ηλεκτρονικά... θα μοιραστεί κάπως το βάρος... και, αλήθεια, μοιράστηκε... Έπειτα πήρα ανάσες... Ζήτησα από τον εαυτό μου να κάνει αυτό που του ζητάω αρκετές φορές να κάνει... Υπέρβαση... Και έκανα τις συναντήσεις μου...

Και εδώ αξίζει να αναφέρω... και λίγο από την συνέχεια...

Στην πρώτη συνάντηση... ήρθε μια κοπελίτσα... με την δική της ενέργεια... με την δική της φωνή... με την δική της αίσθηση... Στο τέλος της συνάντησής μας... Εντελώς αυθόρμητα, κι ενώ στην ουσία η γνωρίμια μας μόλις είχε γίνει, με αγκάλιασε... Μια αγκαλιά... αυθεντική... πρέπει να ομολογήσω πως σπανίζει στην εποχή μας...

Χωρίς να μιλήσω για τις σκέψεις ή τα συναισθήματα... Χωρίς να μιλήσω για το τι μου συνέβηκε εσωτερικά εκείνη την στιγμή... Θέλω να φανταστείτε... ένα σώμα που του δίνουν μια κλωτσιά... και μετά... ένα σώμα που το αγκαλιάζουν... Μόνο αυτό θέλω να σκεφτείτε... Μόνο αυτό... Δεν χρειάζεται τίποτα, μα τίποτα, παραπάνω... Αυτό αρκεί. Ήταν σαν να μου έδωσε αυτό που είχα ανάγκη, αυτό που τα κοντίνα μου άτομα δεν ήταν εκείνη την στιγμή εκεί για να μου το δώσουν γιατί απλά έτυχε να είναι μακρυά... Ήταν σαν να μου έδωσε το αντίδοτο στην βία που μόλις είχα βιώσει... χωρίς καν να το γνωρίζει...

Μετά από αυτήν την αγκαλιά...

Έκανα και τις δύο άλλες συναντήσεις... και ήρθαν δύο άλλοι άνθρωποι... με την δική τους ατμόσφαιρα και την δική τους φωνή... και σαν να είδα άλλους δύο κόσμους... διαφορετικούς, μοναδικούς, ιδιαίτερους...

Και έπειτα είδα, και έπειτα μίλησα, και έπειτα συζήτησα... με τα κοντινά μου άτομα... και άλλοι κόσμοι... Αυτούς τους γνωρίζω καλύτερα...

Μόνο οι άνθρωποι μπορούν να μας σώσουν από την βία των ανθρώπων...

Πάνω που πήγε να χαθεί η πίστη μου στην ανθρωπότητα... βρέθηκε ξανά...

Και ξαναμπήκα στο τρένο. Και ξαναμπαίνω στο τρένο.

Το γνωρίζω. Δεν είμαστε ασφαλείς. Όλοι φοβόμαστε. Όμως δεν είναι τρόπος ζωής να ζεις μέσα στον φόβο...

Και όσο υπάρχουν αγκαλιές... θα υπάρχουν και άνθρωποι...

Και όσο θα υπάρχουν άνθρωποι...

Δεν θα αφήσω ούτε τον φόβο να ασκεί εξουσία στην ζωή μου...
Ούτε την εξουσία να ασκεί φόβο στην ζωή μου...