8/25/15

Ευτυχία



Ευτυχισμένες στιγμές. Πόσο δύσκολο να τις σκεφτεί κανείς. Πόσο ακόμα πιο δύσκολο να τις ζήσει. Πόσο ακόμα πιο δύσκολο από το δύσκολο να τις ανακαλέσει, να τις αναβιώσει. Πότε ήσουν ευτυχισμένος; Πραγματικά ευτυχισμένος. Θυμάσαι, έστω και μία (ελπίζω περισσότερες από μία) στιγμή (στιγμές) που να ένιωσες ευτυχία; Πότε ήταν; Με ποιον ήταν; Πώς ήταν; Για πόσο κράτησε; Για πόσο άντεξε; Για πόσο έμεινε; Γιατί σταμάτησε (αν σταμάτησε); Πώς ήσουν όταν ένιωθες (αν ένιωθες) ευτυχία; Πόσες ευτυχισμένες στιγμές μπορείς να μετρήσεις; Πόσες ευτυχισμένες στιγμές μπορείς να κρατήσεις; Μπορείς να μιλήσεις για αυτές; Μιλάς με χαμόγελο ή με θλίψη; Μπορείς να τις μοιραστείς; Θέλεις να τις μοιραστείς; Πώς νιώθεις όταν τις μοιράζεσαι (αν τις μοιράζεσαι) με άλλους; Θεωρείς ότι η ευτυχία είναι κάτι το άπιαστο ή κάτι το πιαστό; Κάτι ανύπαρκτο ή κάτι υπαρκτό; Κάτι που ονειρεύεσαι ή κάτι που στοχεύεις; Θυμάσαι να κυνηγάς την ευτυχία και να μην την φτάνεις ποτέ; Θυμάσαι να σταματάς να την κυνηγάς και να μην σε φτάνει εκείνη ποτέ; Θυμάσαι συζητήσεις για την ευτυχία; Τι πίστευες για την ευτυχία όταν ήσουν παιδί; Τι πίστευες όταν ήσουν έφηβος; Και τι αργότερα... όταν (υποτίθεται πως) έγινες ένας ενήλικος; Άλλαξε η σχέση σου με την ευτυχία; Θεωρείς πως οι άνθρωποι δημιουργούν την ευτυχία; Θεωρείς πως η ευτυχία δημιουργεί τους ανθρώπους; Θεωρείς πως οι άνθρωποι προκαλούν την ευτυχία; Θεωρείς πως η ευτυχία προκαλεί τους ανθρώπους; Τι χρώμα έχει η ευτυχία για εσένα; Τι άρωμα; Τι γεύση; Έχει πρόσωπο; Έχει μορφή; Είναι κάτι γενικό ή κάτι ειδικό; Κάτι απλό ή κάτι σύνθετο; Γνωρίζεις τι σημαίνει για εσένα ευτυχία; Θα μπορούσες να την περιγράψεις... με λεπτομέρειες; Είναι εικόνα; Ή είναι λέξη; Είναι συναίθημα; Ή είναι σκέψη; Μπορείς να την ζωγραφίσεις; Μπορείς να μου την δείξεις; Είναι η ευτυχία ίδια για όλους τους ανθρώπους ή για κάθε έναν διαφορετική; Είναι ένα ωραίο κάπου η ευτυχία ή μήπως είναι ένα όμορφο τίποτα; Είναι παντού ή δεν είναι πουθενά; Είναι μέσα σε εσένα ή έξω από εσένα; Μήπως και τα δύο; Είναι μια συγκεκριμένη ή μια αφηρημένη έννοια; Μπορείς να βρεις την ευτυχία στις μικρές στιγμές ή την συναντάς, ίσως, μόνο στις μεγάλες; Πώς γράφεται η ευτυχία; Πού τονίζεται; Μέσα σε τι φράσεις ταιριάζει; Πόσες φορές έχεις γράψει την λέξη ευτυχία; Πού την έγραψες; Σε ένα τετράδιο ή σε έναν τοίχο; Πού την συνάντησες; Σε ένα βιβλίο ή σε έναν άνθρωπο; Καταλαβαίνεις ποιος άνθρωπος είναι ευτυχισμένος και ποιος όχι; Αναγνωρίζεις την ευτυχία των άλλων; Αναγνωρίζεις την ευτυχία του εαυτού σου; Την αγαπάς την ευτυχία; Ή την καταπολεμάς; Την φροντίζεις; Ή την ελπίζεις; Πόσο καιρό έχεις να μιλήσεις για την ευτυχία; Πότε ήταν η τελευταία φορά που άκουσες κάποιον να μιλάει για την ευτυχία; Θεωρείς πως κάποτε μιλούσαν οι άνθρωποι περισσότερο για εκείνη ή μήπως λιγότερο; Είναι διαχρονική η ευτυχία ή όχι; Είναι αιώνια ή όχι; Είναι αθάνατη ή όχι; Νιώθεις την επιθυμία της ευτυχίας; Νιώθεις την ανάγκη της ευτυχίας; Νιώθεις την ηρεμία της ευτυχίας; Νιώθεις την ταραχή της ευτυχίας; Νιώθεις την ευτυχία της ευτυχίας; Πόση ενέργεια έχει η ευτυχία; Ποσή ποσότητα; Πόση ποιότητα; Πόση ενεργητικότητα έχει η ευτυχία; Πόση ικανότητα έχει η ευτυχία; Πόσα κομμάτια δικά σου είναι ευτυχισμένα και πόσα κομμάτια της ευτυχίας είναι δικά σου; Είναι η ευτυχία κάθε τι χωριστά ή μήπως είναι όλα μαζί; Τι σημαίνει ευτυχία; Όχι για τους άλλους. Για εσένα...

Ποια είναι η δική σου ευτυχία;


8/24/15

Τα ίδια...



Ήταν τότε... που μπορούσα να σε ακούω... να μου λες τα ίδια και τα ίδια... κι εγώ να μην κουράζομαι... να μην βαριέμαι... Το αντίθετο... Ήταν σαν να σε άκουγα κάθε φορά για πρώτη φορά... Πώς γινόταν; Οι ίδιες λέξεις να δημιουργούν διαφορετικά συναισθήματα; Να μου φέρνεις σκέψεις ατελείωτες, ασταμάτητες, ανέγγιχτες... Να με κάνεις να νιώθω... πώς να το περιγράψω;... πώς να σε περιγράψω;... Να με κάνεις να νιώθω... σαν να κυλάω μέσα σε εσένα... Να ρέω... Μου έφερνες δάκρυα στα μάτια... ή με έκανες να χαμογελάω... Κι όμως... δεν άλλαζε κάτι σε εσένα... αλλά άλλαζε σε εμένα... Με σκοτείνιαζες... Έτσι απλά... Από την μια στιγμή στην άλλη... Είχες την ικανότητα να μου το κάνεις αυτό... Κι αυτό διαρκούσε από την πρώτη μέχρι την τελευταία λέξη σου... Μέχρι την επόμενη φορά... Που πάλι θα μου ξαναπείς τα ίδια... τα ίδια... τα ίδια... Πόση επανάληψη! Πόσος πόνος! Πόση πικρή μελαγχολία! Πόσο βαθιά θλίψη! Ο χρόνος χανόταν μαζί με εμένα μέσα σε εσένα... Μέρες έφευγαν... Στιγμές έσβηναν από τον χάρτη της ζωής μου... Και δεν με ενδιέφερε... Μου αρκούσε... Αυτό το να σε ακούω... Εσένα... Μόνο εσένα... Γιατί με γέμιζες με αυτό που ο κόσμος δεν μπορούσε να με γεμίσει... Τελειότητα... Γιατί αν κάτι σίγουρα είχες... Ήταν αυτό... Ούτε ένα σημείο σου δεν θα μπορούσα, δεν θα τολμούσα να σου αλλάξω... Ήσουν... η ίδια η τελειότητα... Σπάνια την συναντάει κανείς... Για αυτό είναι και δύσκολο να την αποχωριστεί... Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πώς έτρεχε το μυαλό μου, την ταχύτητα των σκέψεών μου... Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πώς ένιωθε το σώμα μου, το βάθος των συναισθημάτων μου... Ήσουν η λύση μου σε σχέση με τον έξω κόσμο... Ήσουν ο μέσα κόσμος μου... Ισχυρός... Εύθραυστος... Κόσμος... Απλά υπήρχες έξω από εμένα... αλλά αυτό ήταν μια μικρή, μικρούτσικη, λεπτομέρεια... άνετα θα μπορούσες να εκφράζεις όλη την εσωτερική μου έκρηξη... Πόσο εγώ ήσουν! ...

Και να σκεφτεί κανείς πως ήσουν μόνο ένα τραγούδι...

και ένα τραγούδι είσαι ακόμα...

Μα εγώ σταμάτησα να σε ακούω... Γιατί ξέρω ακριβώς τι μου προκαλείς... και ούτε τώρα δεν είμαι αρκετά δυνατή... Κι αν καμιά φορά τολμήσω να σε ξανακούσω... αμέσως νιώθω ένα σφίξιμο στην καρδιά.... και καταλαβαίνω... πως πρέπει να σε αφήσω πάλι για καιρό... ίσως και για πάντα...

Όπως σήμερα... που μετά από πολύ καιρό... σε άκουσα να μου λες... Τα ίδια... ξανά... για μια ακόμα φορά... και... μαζί με ένα αχνό χαμόγελο... δάκρυα ήρθαν στα μάτια μου... Σε άκουσα από την αρχή μέχρι το τέλος... και σε σταμάτησα...

Ακόμα σε θεωρώ ένα τέλειο τραγούδι...

Αλλά εγώ δεν είμαι τέλεια για να σε αντέξω...


8/20/15

Η Σιωπή.



Η Σιωπή.

Δεν την ακούς μα σε ακούει.
Δεν της μιλάς μα σου μιλάει.

Κι ενώ εκείνη δεν χάνεται μέσα σε εσένα, εσύ χάνεσαι μέσα σε αυτήν.

Δεν την πονάς μα σε πονάει.
Δεν της γελάς μα σου γελάει.

Κι ενώ εκείνη δεν αναστατώνεται μέσα σε εσένα, εσύ αναστατώνεσαι μέσα σε αυτήν.

Η Σιωπή.

Δεν σε φοβάται μα την φοβάσαι.
Δεν την λυπάσαι μα σε λυπάται.

Κι ενώ εκείνη δεν χορεύει μέσα σε εσένα, εσύ χορεύεις μέσα σε αυτήν.

Δεν σε εκπνέει μα την εκπνέεις.
Δεν την εμπνέεις μα σε εμπνέει.

Κι ενώ εκείνη δεν οδεύει μέσα σε εσένα, εσύ οδεύεις μέσα σε αυτήν.

Η Σιωπή.

Χωρίς να πέφτει, μπορεί να πέσει.
Χωρίς να σπάει μπορεί να σπάσει.
Χωρίς να υπάρχει μπορεί να υπάρξει.

Χωρίς να πουλιέται μπορεί να αξίζει.
Χωρίς να αγοράζεται μπορεί να ζητηθεί.
Χωρίς να δωρίζεται μπορεί να δοθεί.

Η Σιωπή.

Χωρίς να είναι άνθρωπος γίνεται ανθρώπινη.
Χωρίς να έχει ζωή είναι ζωντανή.

Χωρίς να είναι μαζί σου, είναι μαζί σου.
Μπορεί να γίνει συντροφιά.

Χωρίς να είναι μακρυά σου, είναι μακρυά σου.
Μπορεί να γίνει μοναξιά.

Η Σιωπή.

Είναι όσα σκέφτεσαι, όσα νιώθεις, όσα κάνεις, όσα δεν λες...
Είναι όσα ήσουν, όσα είσαι, όσα θα είσαι και όσα θα θες...

Δεν είναι Εκείνη. Είστε Μαζί.

Δεν είναι Αυτή. Είσαι Εσύ.


8/17/15

Στα περιεχόμενα;



Άνοιξα ένα σχολικό, παλιό, βιβλίο.
Κάτι ήθελα να δω, κάτι ήθελα να βρω.
Κάτι άλλο είδα, κάτι άλλο βρήκα.

Δίπλα στους Τίτλους των Κεφαλαίων...

Στα περιεχόμενα δύο λέξεις γραμμένες... από εμένα.

Όχι. Όχι. Όχι. Ναι. Ναι. Ναι. Όχι. Ναι. Ναι. Όχι.

Ναι και Όχι.
Όχι και Ναι.

Θυμήθηκα όλη αυτήν την διαδικασία, στο τέλος του χρόνου, πριν τις εξετάσεις... Τι είναι και τι δεν είναι μέσα στην ύλη;... Σε τι θα εξεταστούμε! (Ευχόμασταν σε πολλά «Όχι.» και σε λίγα «Ναι.».) .

Και ήρθε στο μυαλό μου σε τρεις φράσεις η «λογική» του σχολείου.

«Την εισαγωγή να την προσπερνάμε. Στο κυρίως θέμα να μην δίνουμε σημασία. Και στο τέλος να μην φτάνουμε ποτέ.»...

Πόσο χωρίς λογική είναι αυτή η λογική;

Στην συνέχεια ανακαλύπτουμε στην ζωή πως η εισαγωγή είναι η βασή, το κυρίως θέμα είναι η ουσία και το τέλος μπορεί να μην το φτάνεις πάντα αλλά δεν σημαίνει ότι επιβάλλεται να μην το φτάνεις ποτέ.

(Δεν μιλάω για το τέλος τέλος, μιλάω για εκείνο το τέλος που μπορεί να υπάρχει σε κάθε τι... )...

Αν είσαι πρόχειρος στην βάση, αφήνεις κενά στην ουσία, και μένουν πιο εύκολα ανολοκλήρωτα τα πράγματα, ετοιμόρροπα τα σχέδια, απλησίαστες οι κορυφές... Άγαρμπες οι διαδρομές και άτσαλα τα ταξίδια...

Επίσης, στην ζωή δεν υπάρχει εντός και εκτός ύλης. Όλα εντός είναι, ακόμα κι αυτά που θέλεις να αφήσεις εκτός. Άλλα έχουν περισσότερο βάρος κι άλλα λιγότερο. Αλλά όλα είναι μέσα. Και δεν υπάρχουν sos θέματα που αν τα μάθεις θα περάσεις. Η ζωή δεν λειτουργεί με sos θέματα. Η ίδια η ζωή είναι sos. Ολόκληρη. Μισή ζωή δεν είναι ζωή. Και δίπλα από τα κεφάλαια της ζωής... δεν γράφουμε «Ναι.» και «Όχι.» ή «Όχι.» και «Ναι.». Ίσως σημειώνεται από μόνο του το «Ίσως». Γιατί όλα είναι πιθανές πιθανότες και δυνατές δυνατότητες ή δυνατές πιθανότητες και πιθανές δυνατότητες. Ίσως. Ίσως. Ίσως. Κι ακόμα κι αν οι αποφάσεις μας είναι «Ναι και Όχι.» ή «Όχι και Ναι.»... η ζωή μας στο σύνολό της είναι ένα τεράστιο «Ίσως.».

Στα περιεχόμενα μία μόνο λέξη γραμμένη... και αυτή όχι από εμάς... από την ίδια την ζωή.

ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ.


8/16/15

Όνειρα Όνειρο Όνειρα...



(Aς γράψω και ένα τέταρτο... )


Όνειρα Όνειρο Όνειρα...


Αυτήν την φορά, είδα νεράιδες στον ύπνο μου... Όμορφες κοπελίτσες με υπέροχα φτερά... Τις κυνηγούσαν... Νόμιζω όχι άλλα περίεργα πλάσματα... αλλά επικίνδυνοι άνθρωποι... που ήταν πάνω σε ιπτάμενα οχήματα... Δεν τις έβλεπαν γιατί ήταν αόρατες... Εκείνες πετούσαν... άλλοτε πιο ψηλά, άλλοτε πιο χαμηλά... Σε διάφορα μέρη... Το τοπίο άλλαζε... άλλοτε πιο φυσικό, άλλοτε πιο τεχνολογικό... Από δέντρα σε ταράτσες... από χρώματα σε γκρι...

Όμως, παρόλο που ήταν αόρατες... φαινόταν η σκιά τους στο έδαφος... Μια μικρή νεραϊδούλα πετούσε πάνω από ένα στενό ποταμάκι... και η σκιά της φαινόταν... στο έδαφος δίπλα από το ποταμάκι... Αυτοί που τις κυνηγούσαν... Την είδαν... Κατάλαβαν την θέση της από την θέση της σκιάς της... και έτσι πήγαν προς το μέρος της... Μια άλλη, όμως, νεράϊδα... το είδε αυτό... Έτρεξε κι εκείνη προς το μέρος της νεραϊδούλας που ήταν έτοιμη να πιαστεί και που πήγαινε πετώντας απεγνωσμένα πάνω-κάτω... Δεν έπρεπε με τίποτα, για κανένα λόγο, να πιαστεί η συγκεκριμένη νεραϊδούλα... Έτσι η άλλη νεράϊδα... μικρούλα κι αόρατη κι αυτή... πέταξε με ταχύτητα επάνω στην μικρή νεραίδουλα... την έσπρωξε με δύναμη προς τα κάτω... και την έβαλε μέσα στο νερό... πηγαίνοντας εκείνη από πάνω... και αφήνοντας τους κυνηγούς να την πιάσουν, ξεγελώντας τους για λίγο πως έπιασαν δήθεν την νεράϊδούλα που έπρεπε οπωσδήποτε να πιαστεί... σώζοντας την αφού εκείνη θα έβγαινε αμέσως μετά από το νερό... προσφέροντας η ίδια τον εαυτό της... Την τράβηξαν, με ένα μεγάλο σκοινί, με φόρα μακρυά... Την πήραν μαζί τους τα ιπτάμενα οχήματα... στον αέρα... Χωρίς να γνωρίζουμε... ποια θα είναι η συνέχεια... Τι θα συμβεί μετά... είτε στην νεραϊδούλα που πήραν οι άνθρωποι... είτε στην νεραϊδούλα που δεν πήραν οι άνθρωποι... είτε σε όλες τις υπόλοιπες νεράϊδες... που πετούσαν προς όλες τις κατευθύνσεις... για να γλιτώσουν... από τι; Φαντάζομαι... από έναν ανθρώπινο κόσμο...



8/15/15

Με αφορμή την αφορμή...



(Και σε συνέχεια με τα προηγούμενα... Υπήρχαν και άλλες ανολοκλήρωτες σκόρπιες σκέψεις... Κάτω από το χθεσινό κείμενο... Προσπάθησα να τις μαζέψω και να τις οργανώσω λιγάκι... Και αυτό είναι το αποτέλεσμα... Είναι, ίσως, κι αυτό, ανολοκλήρωτο, είναι, ίσως, κι αυτό, αδύναμο... αλλά δεν πειράζει... Έτσι κι αλλιώς... όλα αυτά είναι αφορμές για σκέψεις... αφορμές για τωρινούς πειρασμούς και πειραματισμούς για μελλοντικές δράσεις και δημιουργίες... )


Με αφορμή την αφορμή...


Σε σχέση με τους θεατές... (και το πώς μιλάνε μετά την παράσταση)...

Το βασικότερο μου θέμα... δεν είναι το αν αρέσει ή δεν αρέσει κάτι σε κάποιον... είναι το αν

α) έχει καταλάβει αν του αρέσει ή δεν του αρέσει (γιατί έχουν μπερδευτεί πια και οι θεατές και τους είναι δύσκολο να ξεχωρίσουν αν κάτι τους αρέσει ή όχι. ).

β) πραγματικά λέει ότι του αρέσει ενώ του αρέσει ή λέει ότι δεν του αρέσει ενώ δεν του αρέσει, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ από το τι λένε οι άλλοι γύρω του, (γιατί έχουν αγχωθεί πια και οι θεατές και τους είναι δύσκολο να εκφράσουν αυτό που τους αρέσει ή όχι. ).

γ) μιλάει στον καλλιτέχνη και ακούει τον καλλιτέχνη με πραγματικό ενδιαφέρον (έχει αφαιρέσει, όσο γίνεται, τα όποια δικά του θέματα, αν υπάρχουν.). Στόχος δεν είναι η κριτική αλλά η επικοινωνία (γιατί έχουν πιεστεί πια και οι θεατές και τους είναι δύσκολο να επικοινωνήσουν. ).

δ) εκφράζει την άποψή του με τέτοιο τρόπο ώστε να μην προσβάλλει κανέναν. Στόχος δεν είναι ο χλευασμός αλλά ο σεβασμός (γιατί έχουν στριμωχτεί πια και οι θεατές και τους είναι δύσκολο να σεβαστούν. ).

Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα, αλλά ας σταματήσω εδώ.

Ωραία... Τώρα αντί για θεατές ας γράψουμε άνθρωποι... και βλέπουμε ότι τα ίδια θέματα που έχουμε στην επικοινωνία θεατή-ηθοποιού έχουμε και στην επικοινωνία ανθρώπου προς άνθρωπο.

Προσωπικά, πιστεύω πως θα χρειαζόταν μια σχολή εκπαίδευσης θεατών (και, φυσικά, θεωρώ ότι θα χρειαζόταν και μία καλή σχολή εκπαίδευσης ηθοποιών... απλά τώρα νιώθω την ανάγκη να μιλήσω για το ότι νιώθω πως απουσιάζει και η εκπαίδευση των θεατών. Οι θεατές εκεί θα μάθαιναν από τα πιο απλά, τα πιο βασικά, όπως το ότι δεν είναι δυνατόν να τρως πατατάκια την ώρα μιας παράστασης ή να χτυπάει το κινητό σου, μέχρι τα πιο σύνθετα, τα πιο βαθιά, όπως το πώς να βλέπεις ή να βιώνεις μια παράσταση...

Αυτό που θα μάθαιναν εκεί δεν θα ήταν το να τους αρέσουν όλες οι παραστάσεις. Δεν θα ήταν το να μην τους αρέσουν όλες οι παραστάσεις. Δεν θα μάθαιναν πως υπάρχουν συγκεκριμένες παραστάσεις που πρέπει να τους αρέσουν και συγκεκριμένες παραστάσεις που πρέπει να μην τους αρέσουν. Θα ήταν το να κοιτάζουν και το να νιώθουν με τον δικό τους μοναδικό τρόπο... ύστερα το να μπορέσουν να αρχίσουν να εκφράζουν αυτό που είδαν ή που ένιωσαν... ύστερα το να συζητάνε εποικοδομητικά και ουσιαστικά πάνω στις διάφορες δημιουργίες... και μεταξύ τους και με τους καλλιτέχνες...

Εγώ κι αν είμαι από τους ανθρώπους που θα πουν πως νιώθουν πως αρκετοί καλλιτέχνες δεν σέβονται τους θεατές τους. Όμως είμαι και από τους ανθρώπους που θα πουν πως νιώθουν πως και αρκετοί θεατές δεν σέβονται τους καλλιτέχνες τους. Είναι μια αμφίδρομη σχέση και ωραία θα ήταν να αρχίσει να αλλάζει αυτή η σχέση και από τις δύο πλευρές...

Χρειάζεται μια σχολή εκπαίδευσης Ανθρώπων. Κανονικά λέγεται σχολείο, φαντάζομαι... Αλλά, αλήθεια, ο λόγος που απουσιάζουν οι Άνθρωποι είναι γιατί ποτέ δεν μας έμαθαν να είμαστε Άνθρωποι. Δεν θυμάμαι να μας δίδαξαν τον σεβασμό, την ανθρωπιά, την ευγένεια, την αλήθεια, την αγάπη. Και το πιο φοβερό είναι ότι όλα αυτά διδάσκονται... Όσο πιο νωρίς τα διδάξεις και τα διδαχτείς τόσο πιο καλά. Όσο πιο αργά τόσο πιο δύσκολα.

Πολλές φορές, ρίχνω την ευθύνη στους καλλιτέχνες. Πάρα πολλές. Και σίγουρα έχουν διαφορετικού τύπου ευθύνη από τους θεατές. Γιατί βρίσκονται σε πιο ισχυρή θέση όταν δημιουργούν. Και έχει άλλη βαρύτητα η θέση τους. Έχουν μια θέση «εξουσίας» και για αυτό χαίρομαι όταν συναντάω καλλιτέχνες που δεν «εκμεταλλεύονται», κατά του θεατή, αυτή τους την θέση. Αλλά ένιωσα την ανάγκη, να μιλήσω για λίγο και για την ευθύνη των θεατών. Διαφωνώ όταν ακούω καλλιτέχνες να λένε πως αυτά θέλει το κοινό κι αυτά του δίνουν. Το υποστήριζα παλιά, το υποστηρίζω και τώρα. Δεν θέλει αυτά το κοινό. Απλά το κοινό δέχεται ό,τι του προσφέρουν. Είναι καιρός να αλλάξει κι αυτό. Όχι με το να αρχίσει να γιουχάρει. Αλλά με το να αρχίσει να έχει άποψη. Όχι με το να αρχίσει να χτυπάει το πόδι του κάτω γκρινιάζοντας. Αλλά με το να αρχίσει να δίνει το χέρι του πλησιάζοντας. Έχει δικαίωμα να του αρέσει ή να μην του αρέσει κάτι. Έχει δικαίωμα να μείνει ή ακόμα και να φύγει. Έχει δικαίωμα να πάρει θέση πέρα από την θέση του θεατή (ή τουλάχιστον πέρα από την θέση του «σημερινού» θεατή.). Και δεν εννοώ να αρχίσουν να ανεβαίνουν οι θεατές στην σκηνή (παρένθεση, έχει γίνει μόδα κι αυτό το να ανεβάζουν τους θεατές με το ζόρι στην σκηνή, φέρνοντας τους σε δύσκολη θέση... δεν εννοώ αυτό... το να αρχίσουν πια οι θεατές να ανεβαίνουν από μόνοι τους στην σκηνή! Άλλο εννοώ.)... εννοώ να αρχίσουν να καταλαβαίνουν οι άνθρωποι την ζωή...

(Κατανόηση... Τι ωραία λέξη... Τι ξεκούραστη αίσθηση... )...

Νομίζω τότε... μόνο τότε... η δημιουργία... θα αρχίσει να έχει μια άλλη μορφή... αυθεντική... ανθρώπινη...


8/14/15

Με αφορμή κάτι...



( (Με αφορμή κάτι που έψαχνα βρήκα κάτι που έγραψα με αφορμή κάτι που διάβασα!). Φτιάχνω, λοιπόν, πάλι τα αρχεία μου και... να, τι ανακαλύπτω... μικρά ανολοκλήρωτα χαοτικά κομματάκια μέσα στο μεγαλύτερο ολοκληρωμένο χαοτικό χάος... Μπορώ να μπω σε πειρασμό... να γράψω προσθέτοντας κι άλλα... αλλά σκέφτομαι να αφήσω αυτόν τον πειρασμό να υπάρχει... για το μέλλον... )


Με αφορμή κάτι...


Με αφορμή κάτι που διάβασα... και επειδή είναι ένα θέμα που αρκετά με έχει απασχολήσει... Προσωπικά, πιστεύω ότι τον καλλιτέχνη (τον κάθε καλλιτέχνη) πολύ θα τον βοηθούσαν οι αληθινές, καλοπροαίρετες, απόψεις. Στην πράξη, όμως, δεν μπορώ να πω πως ακούγονται πολλές απόψεις οι οποίες να έχουν νόημα και να μπορούν να βοηθήσουν τον όποιο καλλιτέχνη να εξελιχθεί. Είναι και ένας από τους λόγους που διαφωνώ με το ότι μετά τις παραστάσεις οι θεατές (γνωστοί και άγνωστοι) μπαίνουν στα καμαρίνια και κυριολεκτικά «βομβαρδίζουν» τον όποιο ηθοποιό (αμέσως μετά την όποια παράσταση έδωσε!) με χίλιες δύο κριτικές οι οποίες όχι μόνο δεν μπορούν να βοηθήσουν αλλά μπορούν και να εμποδίσουν την εξέλιξή του. Μπορεί να δει κανείς ηθοποιούς να αλλάζουν καταπληχτικές ερμηνείες προς το χειρότερο επειδή μπερδεύονται από τα τόσα σχόλια... Το πρόβλημα, για μια ακόμα φορά, είναι ο ΤΡΟΠΟΣ με τον οποίο γίνονται τα πράγματα... Είμαι υπέρ του να λέμε την άποψη μας (το «λέω την απόψη μου» δεν σημαίνει απαραίτητα «ασκώ κριτική»), τώρα το πώς και το πότε θα επιλέξουμε να την πούμε είναι μια άλλη ιστορία... π.χ. στο θέατρο δεν μου φαίνεται λογικό να λένε όλοι την άποψή τους αμέσως μετά την παράσταση και γιατί θεωρώ ότι είναι άδικο προς τον θεατή, κατά την γνώμη μου, είναι ωραίο να αφήσει κανείς λίγο χρόνο για να καταλάβει τι είναι αυτό που του άρεσε ή τι είναι αυτό που δεν του άρεσε, και γιατί θεωρώ ότι είναι άδικο ως προς τον καλλιτέχνη, αφού έχει δώσει (ό,τι έχει δώσει) πάνω στην σκηνή, να πηγαίνει ο καθένας με την ασφάλεια της απόστασης και να του λέει ό,τι να’ ναι. Κυριολεκτικά ό,τι να’ ναι, όμως. Και γιατί νιώθουν όλοι υποχρεωμένοι να πουν κάτι; Δεν είναι υποχρεωμένος κανείς να πει τίποτα. (Άλλο αν νιώθει την ΑΝΑΓΚΗ κάποιος να πει κάτι. Αυτό είναι άλλο... Αλλά αν δεν νιώθει την ανάγκη... ). Μπορεί να φύγει, να το σκεφτεί, να το επεξεργαστεί κι αν θέλει να βοηθήσει πραγματικά τον καλλιτέχνη, να επικοινωνήσει μαζί του, κάποια στιγμή, λέγοντας του αυτά που θεωρεί ότι μπορεί να του είναι χρήσιμα...