Οι τωρινοί μου φίλοι

Δεν κάθομαι πάντα σε αυτό το τραπέζι. Μου αρέσει να αλλάζω τραπέζια ανάλογα με το τι νιώθω και το τι έχω να κάνω... Έτσι έχω το τραπέζι για διάβασμα, το τραπέζι για αντιγραφή σημειώσεων, το τραπέζι του «χαζεύω» στον υπολογιστή, το τραπέζι του «δουλεύω» στον υπολογιστή, το τραπέζι που γράφω στο ημερολόγιό μου, το τραπέζι του «οργανώνομαι», το τραπέζι του «οραματίζομαι»... Αλλάζω θέσεις σαν την τρελή... Από το ένα τραπέζι στο άλλο, από την μία καρέκλα στην άλλη, σαν να μην με χωράει ο τόπος, σαν να μην μπορώ να μείνω για πολύ ώρα στο ίδιο σημείο. Έτσι όπως μου αρέσει να κάνω και στην ζωή... Αλλάζω οπτικές γωνίες... Την μία βρίσκομαι εκεί όπου μπορώ ανενόχλητη να παρακολουθήσω τους περαστικούς, την άλλη είμαι κρυμμένη στην πιο απόμακρη γωνία, την άλλη είμαι στην μέση, στο πιο κεντρικό σημείο... Μια στον πάνω όροφο, μια στον κάτω... Μόνο στην σκάλα δεν έχω ακόμα σταθεί... δεν έχω μείνει... Για την ώρα η σκάλα είναι πέρασμα... Και μέσα σε όλη αυτή την χαοτική κίνηση η οποία δημιουργείται και οδηγείται από μια ασταμάτητη πνευματική κίνηση, μέσα σε όλη αυτήν την πανικόβλητη, ίσως, προσωπική μου ροή... υπάρχει ένα σημείο αναφοράς, μία βάση, που με ηρεμεί... Ένα πιο σταθερό σημείο, ίσως πέρασμα κι αυτό, πολύ πιο ζωντανό από την σκάλα, πολύ πιο ανθρώπινο από τα σκαλιά της... Και είναι οι ίδιοι οι άνθρωποι... Όχι οι άνθρωποι που έρχονται ή φεύγουν, για λίγο ή για πολύ, όχι οι άνθρωποι περάσματα που είναι σαν και εμένα στον συγκεκριμένο χώρο αλλά οι άνθρωποι που εργάζονται εδώ... Όχι, ότι κι αυτοί δεν μπορεί να είναι ή να γίνουν άνθρωποι περάσματα στον συγκεκριμένο χώρο... Αλλά... Εργάζονται εδώ... Για τόσες ώρες... Και εξυπηρετούν... Και ετοιμάζουν... Και τρέχουν... Και ενώ βρίσκονται σε διαρκή κίνηση είναι το δικό μου σταθερό σημείο αναφοράς...

Κάθομαι, λοιπόν, σε ένα γωνιακό απομονωμένο τραπέζι, δεν κάθομαι πάντα σε αυτό το τραπέζι, είναι το αντικοινωνικό τραπέζι, το μοναχικό τραπέζι, το τραπέζι της ζεν διάθεσης και της ανάγκης διαλογισμού και καθαρίσματος του μυαλού και, συνήθως, πηγαίνω εκεί αφού έχω κάνει όλα όσα πρέπει να έχω κάνει, κάθομαι, λοιπόν, στο τραπέζι της μοναχικότητάς μου και κοιτάζω τους ανθρώπους που εργάζονται εδώ. Και μου φαίνονται όλοι τόσο όμορφοι. Τόσο πολύ όμορφοι. Τόσο ουσιαστικά όμορφοι.

Για κάποιο περίεργο λόγο, χωρίς να τους γνωρίζω, τους συμπαθώ και όλους μαζί και καθε έναν χωριστά. Με κάνουν να νιώθω ήρεμα και οικεία. Νιώθω πως με γνωρίζουν χωρίς να με γνωρίζουν. Χωρίς να χρειάζεται να μιλήσω για εμένα... νιώθω πως με αποδέχονται. Και καμιά φορά μου έρχεται να τους πω «Είστε Φίλοι μου.» ό, τι κι αν σημαίνει αυτό... Και είναι η αλήθεια... Αυτοί είναι... Όσοι βλέπω τώρα εδώ... Με βλέπουν καθημερινά... και γεμίζουν την ζωή μου με χαμόγελα και γέλια. Μου φτιάχνουν την ημέρα και την διάθεση... Χωρίς να το ξέρουν... Αυτοί είναι... οι Φίλοι μου...

Και σε μια φάση της ζωής μου που νιώθω απέραντα μόνη μου... Εκείνοι με κάνουν να μην νιώθω τόσο μόνη.

Και σε μια φάση της ζωής μου που, πού και πού, περπατάω κλαίγοντας χωρίς να μπορώ να σταματήσω να κλαίω... Εκείνοι με κάνουν να νιώθω πως δεν υπάρχει κανένας λόγος που να αξίζει να σε κάνει να κλαις.

Και σε μια φάση της ζωής μου που όλα γκρεμίζονται, όλα έχουν ήδη γκρεμιστεί... Εκείνοι με κάνουν να νιώθουν πως μέσα στα γκρεμισμένα μπορώ να αρχίσω να χτίζω.

Και χωρίς να το γνωρίζουν είναι οι Ήρωες μου.

Τους βλέπω κάθε μέρα να έρχονται αντιμέτωποι με τρελές καταστάσεις και να τα βγάζουν πέρα... Και αυτό μου δίνει δύναμη, μου δίνει κουράγιο, μου δίνει θάρρος...

Τους βλέπω να συνεργάζονται... να βοηθάνε ο ένας τον άλλον... να χαμογελάνε... να συζητάνε... να ανταπεξέρχονται σε ό, τι κι αν συμβαίνει... να είναι μια μικρή ομάδα συντονισμένη... (Και για μια στιγμή σκέφτομαι πως έχουν όλα τα στοιχεία που χρειάζεται να έχει και μια ομάδα στο θέατρο...)

Τους βλέπω να τα καταφέρνουν... Κάθε μέρα...

Είναι οι Σούπερ ήρωές μου.

Για αυτό και μέσα μου τους έχω ονομάσει με άλλα ονόματα από τα πραγμάτικά τους. Μου είναι αδύνατον να συγκρατήσω τι λέει το κάθε ταμπελάκι... Εγώ έχω μπροστά μου τον Flash, τον Mr. Incredible, τον Mr. Fantastic, τον Superman, τον Spiderman, τον Iron Man, τον Batman και τόσους άλλους... Οι γυναίκες το ομολογώ με έχουν δυσκολέψει... Συνειδητοποίησα πόσο πιο δύσκολο μου ήταν να βρω γυναίκες Σούπερ Ήρωες... Μόνο την Cat Woman έχω για την ώρα ονομάσει και την Invisible Woman... Τόσο με έχουν δυσκολέψει που σκέφτομαι να τις ονομάσω από ηρωίδες παραμυθιών... αλλά θα προτιμούσα να είναι Σούπερ Ηρωίδες... Γιατί έχουν άλλο δυναμισμό και άλλη ενέργεια... Και γιατί από την πρώτη στιγμή που γνώρισα όλα αυτά τα παιδιά σκέφτηκα πως είναι Σούπερ Ήρωες...

Και το πιο φοβερό είναι πως είναι καλύτεροι από τους (ζωγραφιστούς ή ακόμα και κινούμενους) Σούπερ Ήρωες ακριβώς γιατί είναι άνθρωποι...

Γιατί είναι πιο θαυμαστό να είσαι άνθρωπος, σε αυτήν την ζωή, σε αυτήν την πραγματικότητα, και, παρόλα αυτά, να έχεις «μαγικές» δυνάμεις...

Γιατί οι ανθρώπινες δυνάμεις είναι τελικά οι πιο μαγικές δυνάμεις από όλες...

Και αυτοί οι άνθρωποι ήρθαν στην ζωή μου για να μου θυμίσουν…

Πως...

Είναι Σούπερ Ηρωικό απλά το να είσαι άνθρωπος...

(Και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σου για να το θυμηθείς κι εσύ, για να το αισθανθείς κι εσύ, Φίλε μου...)

Η μεγαλύτερη σούπερ δύναμη δεν είναι το να είσαι αόρατος ή το να πετάς, δεν είναι το να είσαι σούπερ δυνατός ή σούπερ έξυπνος, δεν είναι το να βγάζεις φωτιές ή το να μετακινείς αντικείμενα με μια σου κίνηση... Η μεγαλύτερη σούπερ δύναμη είναι απλά το να είσαι άνθρωπος...


Και αυτός ο χώρος είναι κάτι παραπάνω από απλά στέκι μου.

Είναι σπίτι μου.

Και αυτοί οι άνθρωποι είναι κάτι παραπάνω από απλά οι άνθρωποι του χώρου.

Είναι Φίλοι μου.

(Και ας ακούγεται περίεργο, αστείο ή γελοίο... Αυτοί είναι ...)

Οι τωρινοί (ή παντοτινοί) μου Φίλοι.

Είναι οι Ήρωές μου...

(Και είσαι κι εσύ, Ήρωάς μου... όποιος κι αν είσαι και όπου κι αν βρίσκεσαι... αφού μπορείς και τα βγάζεις πέρα... Και είσαι κι εσύ, Ήρωάς μου... ακόμα κι αν νιώθεις πως δεν τα βγάζεις πέρα... Και είσαι και εσύ, τωρινός (ή παντοτινός) μου, Φίλος...)

Και πώς γίνεται;

Και πώς γίνεται
Να με καλείς να βρίσκομαι
Εκεί
Που θα είσαι
Όχι μόνος
Εκεί
Που θα είσαι
Με τον άνθρωπο που επέλεξες να είσαι.

Πώς είναι δυνατόν
Μετά από τόσο καιρό
Να με καλείς
Να βρίσκομαι εκεί
Αυτόπτης μάρτυρας
Της δήθεν ευτυχίας σου;

Και πώς γίνεται
Να μην νιώθεις
Πόση είναι η υποτίμηση
Όχι μόνο προς εμένα
Όχι μόνο προς τον έαυτό σου
Αλλά και προς εκείνο τον άνθρωπο
Που υποτίθεται πως είναι η επιλογή σου;

Πώς είναι δυνατόν
Να μην αναγνωρίζεις
Το πόσο δεν σέβεσαι
Ούτε τον άνθρωπο
Ούτε την σχέση σου μαζί του
Μα ούτε την αγάπη.

Και πώς γίνεται
Εγώ που πίστευα πως πάντα θα είμαι
Εκεί
Στην όποια κίνησή σου
Να μην είμαι εκεί
Που θα βρίσκεσαι
Να μην θέλω να είμαι εκεί
Που θα είσαι.

Πώς είναι δυνατόν
Μετά από τόσο καιρό
Που περίμενα την όποια πρόσκλησή σου
Και που πίστευα
Πως η απάντηση στο όποιο κάλεσμά σου
Θα είναι να βρίσκομαι εκεί
Να μην επιλέγω το «Ναι»
Όχι μόνο για εμένα
Όχι μόνο για εσένα
Αλλά και για εκείνον τον άνθρωπο που ούτε καν γνωρίζω.
Να επιλέγω το «Όχι»
Να επιλέγω να μην είμαι εκεί...

Και για εμένα
Αυτή η γελοία
Η τυπική πρόσκληση σου
Σε συνδυασμό
Με την ανείπωτη απάντηση μου
Να είναι η απόδειξη του τέλους.

Γιατί μου θυμίζει
Πως ακόμα και όταν έχεις κάποιον δίπλα σου που λες, ή ίσως και νιώθεις, πως αγαπάς
Και ας μην είμαι εγώ αυτός ο κάποιος
Ακόμα και τότε
Έχεις ανάγκη και από κάτι άλλο... κάτι παραπάνω...
Απλά στο τώρα
Έτυχε να έχεις ορίσει πως αυτό το κάτι παραπάνω το βρίσκεις μέσα από εμενα και έχεις την ανάγκη την δική μου.

Μα δεν είμαι το κάτι
Και δεν έχω το παραπάνω
Και δεν μπορώ πια να στηρίζω την μη ευτυχία σου με το να είμαι εκεί.

Και εκεί που νόμιζα πως, τουλάχιστον, εσύ είσαι ευτυχισμένος
Κατάλαβα πως δεν είσαι.

Γιατί ο ευτυχισμένος... έχει όλα όσα χρειάζεται και δεν επιθυμεί τίποτα άλλο παρά μόνο να ζει την ευτυχία του.
Και ο ερωτευμένος... δεν ζητάει τίποτα παραπάνω πάρα μόνο τον ίδιο τον έρωτα...

Και όσο ψαχνόμαστε, όσο θέλουμε όλο και πιο πολλά όλο και πιο πολλά, όσο ταλαιπωριόμαστε από εδώ και από εκεί, όσο κάνουμε κινήσεις σπασμωδικές, όσο η ψυχή μας είναι ταραγμένη ζητώντας από τους γύρω μας τα πάντα χωρίς να ξέρουμε ακριβώς τι, όσο κάτι μας λείπει, όσο κάτι μας πόνάει, όσο κάτι μας ενοχλεί, μας εκνευρίζει, μας θυμώνει... Δεν είμαστε ευτυχισμένοι...

Και αυτό το κάτι που αναζητάς
Είναι κάτι πέρα από τους ανθρώπους
Που είναι ή δεν είναι γύρω σου
Και αυτό το κάτι που αναζητάς
Μόνο μέσα σου μπορείς να το κοιτάξεις, να το λύσεις, να το βρεις και να το αγαπήσεις.

Στον ίδιο χώρο δεν χωράμε όλοι.

Ούτε όλοι εμείς.
Ούτε τα άλυτα θέματά μας.

Για αυτό μαζεύω τον από καιρό διαλυμένο μου έαυτό
Έτσι όπως είναι τώρα
Έτσι όπως έγινε με τα χρόνια
Και φεύγω
Από αυτήν την δίχως τέλος ιστορία.
Δεν με αφορά αυτού του τύπου η μη ευτυχία.
Η δική σου αυτοεπιβεβαιώση, οι δικές μου επαναλήψεις.

Βαρέθηκα πια.
Να βλέπω όλες αυτές τις δήθεν ευτυχίες.
Με τις εικόνες και τις λέξεις τους.
Που ούτε βλέπονται ούτε ακούγονται.
Με τις παράφωνες μουσικές
Και τα παράλογα συναισθήματα.
Βαρέθηκα να είμαι κομμάτι
Της όποιας τέτοιας ανήθικης για εμένα ιστορίας.
Να παίζω κι εγώ
Τον ίδιο πάντα ρόλο
Στο ίδιο απαράδεκτο έργο
Να στηρίζω με τις δικές μου ανασφάλειες
Τις ανασφάλειες των άλλων.
Να ενθαρρύνω με τους δικούς μου φόβους
Τους φόβους των άλλων.
Να χτίζω τις ζωές των άλλων δίνοντας τούβλα από την δική μου ζωή. Δανείζοντας στους άλλους κατασκευαστικά εργαλεία δικά μου χωρίς επιστροφή. Προσφέροντας τα δικά μου υλικά ως βάση για να σταθεροποιηθούν οι άλλοι... και χάνοντας εγώ την σταθερότητα μου... Μα για να φτάσω στην κορυφή πρέπει να έχω την δική μου βάση, τα δικά μου εργαλεία και υλικά... και πρέπει να σταματήσω να τα σκορπάω από εδώ και από εκεί...
Αφού δεν κόβουν οι άλλοι το σκοινί
Το κόβω εγώ.
Με το δικό μου το ψαλίδι.
Ή ακόμα κι αν μου πήραν το ψαλίδι μου με τα ίδια μου τα χέρια ή με τα δόντια μου αν χρειαστεί. Αν και νομίζω πως το μυαλό είναι αυτό που μπορεί να κόψει πρώτο από όλα το σκοινί... και όχι το σώμα... Γιατί είναι αόρατο αυτό το σκοινί που με δένει μαζί σου και όχι μόνο μαζί σου... Εγώ το δημιούργησα εγώ μπορώ και να το εξαφανίσω...

Τελείωσα με όλα αυτά.
Τα κάπως περίεργα.
Τα δύσκολα και τα αδύνατα.

Δεν έχω θέση όπου δεν μου δίνουν καρέκλα
Και δεν θέλω να είμαι όρθια
Σε έναν χώρο που ήδη με κάνουν να νιώθω ανεπιθύμητη.

Δεν είμαι εγώ
Και δεν το αξίζω.

Δεν με άκουσες όταν σου το ψιθύρισα, δεν με άκουσες όταν σου το φώναξα, δεν με άκουσες όταν σου το είπα.

Για αυτό τώρα δεν έχω τίποτα να πω.

Αφήνω την πρόσκλησή σου αναπάντητη.
Να αιωρείται στα μυστήρια του κόσμου.

Δεν έρχομαι πια σε εσένα.
Ούτε στα όνειρά μου.

Μέχρι και εκεί σταμάτησα να σε βλέπω...

Αυτό είναι το τέλος.
Και αν δεν το νιώθεις
Δεν είναι επειδή υπάρχει συνέχεια
Αλλά είναι ακριβώς επειδή δεν υπάρχει.
Και καμιά φορά το τέλος
Έχει ακριβώς αυτήν την αίσθηση
Που δεν αισθάνεσαι και που δεν νιώθεις.
Την αίσθηση του απόλυτου κενού.
Απλά για να το νιώσεις.
Πρέπει να κάνεις το βήμα.
Πρέπει να πέσεις.

Και πώς γίνεται να αρνείσαι να πέσεις στο κενό;
Από φόβο.
Και πώς είναι δυνατόν να αρνείσαι να αποδεχτείς το τέλος;
Από συνήθεια.

Και ούτε ο φόβος ούτε η συνήθεια δεν είναι αρκετοί λόγοι για εμένα πια. Για να με κρατήσουν κοντά σου.

Αυτό ήταν.
Αυτό είναι.

Και πώς γίνεται, πώς είναι δυνατόν, αυτό να ήταν και αυτό να είναι;

Κι όμως είναι.
Κι όμως ήταν.
Κι όμως είναι.

Και πώς γίνεται;
Κι όμως γίνεται.
Και πώς είναι δυνατόν;
Κι όμως είναι δυνατόν.

Γίνεται και είναι δυνατόν.

Αυτό είναι.
Αυτό ήταν.

Αναζητώντας

Αναζητώντας κάτι για να πιστέψω...
Στράφηκα προς την θάλασσα.

Σε αυτό το απέραντο γαλάζιο
αφέθηκα
προσπαθώντας να βρω τον χαμένο έαυτό μου.

Κι εκείνη μου μίλησε
με την τόσο οικεία κυματιστή φωνή της
τραγουδώντας με τους φυσικούς της ήχους
τις λέξεις που είχα τόση ανάγκη να ακούσω.

Γνωρίζοντας πως δεν μπορώ (ή πως δεν χρειάζεται να προσπαθώ) να βρω κάτι που δεν έχασα ποτέ.

Πως είμαι ακόμα εγώ.
Και έχω την ίδια σχέση με την θάλασσα που είχα πάντα.

Απόμακρη και σκοτεινή.
Γαλήνια και απέραντη.

Με ξαναβρήκα.
Με ξαναέχασα.

Στην επιφάνεια και στον βυθό της.

Περπατώντας δίπλα της
ή κολυμπώντας μέσα της.

Πόσες φορές έκλαψα κοιτάζωντάς την.
Πόσες φορές άντλησα δύναμη από αυτήν.
Πόσο πόνο μου ρούφηξε.
Πόση ελπίδα μου έστειλε.

Περπατώντας μέσα της
ή κολυμπώντας δίπλα της.

Αναζητώντας κάτι για να πιστέψω...
Στράφηκα προς την θάλασσα.

Την μόνη σίγουρη για εμένα...
Ανεξάντλητη πηγή δύναμης και ελπίδας.

Φτωχό και Πλούσιο

Με φτωχό λεξιλόγιο, δεν μπορείς να έχεις πλούσιο λόγο.
Με φτωχή γλώσσα, δεν μπορείς να έχεις πλούσια έκφραση.

Με φτωχή σκέψη, δεν μπορείς να έχεις πλούσια αντίληψη.
Με φτωχό στόχο, δεν μπορείς να έχεις πλούσιο προορισμό.

Με φτωχή πράξη, δεν μπορείς να έχεις πλούσια ζωή.
Με φτωχή δράση, δεν μπορείς να έχεις πλούσια εμπειρία.

Με φτωχό συναίσθημα, δεν μπορείς να έχεις πλούσιο κόσμο.
Με φτωχό μυαλό, δεν μπορείς να έχεις πλούσιο πνεύμα.

Με φτωχές ιδέες, δεν μπορείς να έχεις πλούσιες προσπάθειες.
Με φτωχές κινήσεις, δεν μπορείς να έχεις πλούσιες συμπεριφορές.

Με φτωχό άτομο, δεν μπορείς να έχεις πλούσιο σύνολο.
Με φτωχή κοινωνία, δεν μπορείς να έχεις πλούσια ανθρωπότητα.

Με φτωχό όραμα...
Με φτωχό όραμα...
Με φτωχό όραμα...

Δεν μπορείς να έχεις πλούσιο άνθρωπο.

Πρόβλημα Υγείας.

Πριν κάποια χρόνια μου παρουσιάστηκε ένα πρόβλημα υγείας. Όπως όλα τα προβλήματα υγείας με ενόχλησε, με στενοχώρησε, με εκνεύρισε, με τρόμαξε, με άγχωσε, με προβλημάτισε, με υποχρέωσε να ζήσω μαζί του.

Τον πρώτο μήνα θυμάμαι να λέω στον έαυτό μου

«Θα κάνεις την θεραπεία και μετά όταν τελειώσει η θεραπεία σε ένα μήνα από σήμερα θα ξεκινήσει η ζωή σου.».

Πέρασε ο μήνας, έκανα την θεραπεία, το πρόβλημα δεν λύθηκε και δεν ξεκίνησε η ζωή μου.

Τον επόμενο μήνα, μετά τον ένα μήνα, θυμάμαι να λέω στον έαυτό μου

«Θα κάνεις την θεραπεία και μετά όταν τελείωσει η θεραπεία σε τρεις μήνες από σήμερα θα ξεκινήσει η ζωή σου.»

Πέρασαν τρεις μήνες, έκανα την θεραπεία, το πρόβλημα δεν λύθηκε και δεν ξεκίνησε η ζωή μου.

Τον επόμενο μήνα, μετά τους τρεις μήνες, θυμάμαι να λέω στον έαυτό μου

«Θα κάνεις την θεραπεία και μετά όταν τελειώσει η θεραπεία σε έξι μήνες από σήμερα θα ξεκινήσει η ζωή σου.»

Πέρασαν έξι μήνες, έκανα την θεραπεία, το πρόβλημα δεν λύθηκε και δεν ξεκίνησε η ζωή μου.

Και κάπου εκεί μετά τον ένα, τους τρεις, τους έξι, τους οχτώ μήνες... τον ένα χρόνο...

Αποφάσισα πως δεν μπορώ να περιμένω για να ξεκινήσει η ζωή μου...

Τα φάρμακα δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα στον οργανισμό μου...
Οι γιατροί δεν είχαν καμία λύση για το πρόβλημά μου...
Και εγώ έπρεπε να βρω τρόπο να ζήσω με αυτό...

Και πρέπει να παραδεχτώ πως ακόμα... υπάρχω μαζί του...

Έρχεται ένα σημείο... που καταλαβαίνεις πως δεν γίνεται... αυτή είναι η τωρινή σου κατάσταση και πρέπει να την αποδεχτείς... και η ζωή σου συμβαίνει στο τώρα... και δεν γίνεται να την αφήνεις απλά να περνάει από δίπλα επειδή έχεις εστιάσει σε ένα ενοχλητικό, εκνευριστικό, μελαγχολικό σημείο της. Υπάρχουν κι άλλα σημεία... Λιγότερο ενοχλητικά, λιγότερο εκνευριστικά, λιγότερο μελαγχολικά... Και υπάρχουν και σημεία... που είναι όμορφα, ήρεμα και λαμπερά... Απλά εσύ δεν μπορείς συνήθως να τα δεις όταν υπάρχει μια μικρή ή μεγάλη συννεφιά πάνω από το κεφάλι σου ή μέσα στο κεφάλι σου.

Αποδέχτηκα κι εγώ, λοιπόν το πρόβλημά μου... Και άρχισα να ζω με αυτό...

Πριν κάποιους μήνες μου παρουσιάστηκε ένα καινούριο πρόβλημα υγείας. Όπως όλα τα προβλήματα υγείας με ενόχλησε, με στενοχώρησε, με εκνεύρισε, με τρόμαξε, με άγχωσε, με προβλημάτισε, με υποχρέωσε να ζήσω μαζί του.

Κάπου μέσα μου χωρίς να το καταλάβω είχα ορίσει (ανθρώπινο λάθος που προκύπτει από την ανθρώπινη ελπίδα) πως αφού έχω ήδη ένα πρόβλημα υγείας με το οποίο ήδη είμαι υποχρεωμένη να ζω, δεν «κινδυνεύω» από το να έχω ένα ακόμα διαφορετικού τύπου καινούριο πρόβλημα υγείας με το οποίο, επίσης, πρέπει να συνυπάρξω. Δεν έγινε συνειδητά αυτή η σκέψη... Δεν ήταν καν σκέψη... Ήταν περισσότερο αίσθηση... Κάπου μέσα μου είχα ορίσει ότι αφού υπάρχει αυτό... δεν θα υπάρξει άλλο... Λες και γίνεται να γίνει καμία τέτοιου είδους συμφωνία με την ζωή... Λες και το ένα πρόβλημα αποτελεί εγγύηση ότι δεν θα σου συμβεί και κάτι άλλο...

Έπιασα, λοιπόν, τον έαυτό μου να ενοχλείται, να στενοχωριέται, να εκνευρίζεται, να τρομάζει, να αγχώνεται, να προβληματίζεται, ακόμα περισσότερο και ακόμα περισσότερο επειδή του συνέβηκε κάτι παραπάνω.

Έπιασα, τον έαυτό μου, να θυμώνει με την ζωή.

Και μετά γέλασα με τον έαυτό μου. Και μετά γέλασα και με την ζωή.

Δεν είναι δυνατόν πραγματικά να περίμενα ότι αφού συμβαίνει το ένα δεν μπορεί να συμβεί και το άλλο! Μα αυτή είναι η ζωή!!! Μπορεί να συμβεί και το ένα και το άλλο και το τρίτο! Μπορούν να συμβούν όλα μαζί! Σε εσένα. Μερικές φορές μπορούν να έρθουν όλα τα θετικά μαζί. Μερικές φορές μπορούν να έρθουν όλα τα αρνητικά μαζί. Άλλες φορές έρχονται ανακατεμένα, σε δόσεις ή όλα μαζί!

Χαμογέλασα, λοιπόν, και πήγα να πω στον έαυτό μου

«Θα κάνεις την θεραπεία και μετά όταν τελειώσει η θεραπεία σε ένα μήνα από σήμερα...»

Και σταμάτησα εκεί. Έκοψα την φράση μου... Δεν πρόλαβα να την ολοκληρώσω... Κατάλαβα τι πήγαινα να κάνω. Πόσο επικίνδυνο ήταν το σημείο που στεκόμουν. Ήταν το σημείο που είχα την ευκαιρία μου να μην επαναληφθώ. Ήταν το σημείο που μπορούσα να αποδείξω ότι έμαθα το μάθημά μου. Ήταν το σημείο που είχα την δυνατότητα να αλλάξω τον τρόπο σκέψης μου.

Πώς μπορούσα να ξέρω τι θα μπορούσε να συμβεί σε ένα μήνα; Πώς μπορούσα να είμαι σίγουρη αν θα πάω καλύτερα ή δεν θα πάω καλύτερα; Μπορεί να πήγαινα καλύτερα, μπορεί και να μην πήγαινα... Και γιατί έπρεπε με βάση αυτό το γεγονός να βάλω τον έαυτό μου σε μια διαδικασία αναμονής; Γιατί έπρεπε να πω στην ζωή μου για μια ακόμα φορά να περιμένει; Κανένας δεν ξέρει τι μπορεί να γίνει μέσα στον επόμενο μήνα...! Κανένας δεν ξέρει τι μπορεί να γίνει την επόμενη ημέρα...! Κανένας δεν ξέρει...

«... θα ξεκινήσει η ζωή σου... ;».

Τι υποτίθεται πώς σημαίνει αυτό;

«... ΘΑ ξεκινήσει η ζωή σου... ;»

Η ζωή σου έχει ξεκινήσει. Από όταν γεννήθηκες έχει ξεκινήσει.

Αντί «Μετά θα ξεκινήσει η ζωή σου...» «Τώρα θα συνεχίσει η ζωή σου...» Αυτό θα έπρεπε να λέω στον έαυτό μου...

«Τώρα συνεχίζει η ζωή σου...»

Γιατί όσο ζεις η ζωή συνεχίζει... ο μόνος τρόπος να μην συνεχίζει είναι να μην ζεις...

Δεν είναι όλα τα προβλήματα υγείας ίδια. Δεν μπορούμε να βάλουμε όλα τα προβλήματα υγείας μαζί. Υπάρχουν περισσότερο και λιγότερο σημαντικά. Αλλα είναι πιο σοβαρά και άλλα δεν είναι και τόσο σοβαρά... Και είναι πολύ πιο δύσκολες οι διαδικασίες που πρέπει να γίνουν στην πρώτη περίπτωση. Και το κάθε πρόβλημα έχει τον δικό του χαραχτήρα και τον δικό του τρόπο για να αντιμετωπιστεί. Και ο κάθε άνθρωπος πρέπει να βρει τον δικό του τρόπο να ζήσει με το δικό του πρόβλημα μέχρι αυτό να λυθεί ή να μην λυθεί.

Αλλά έχω την αίσθηση πως σε όλα τα προβλήματα υγείας, από το πιο μεγάλο μέχρι το πιο μικρό, ισχύει πως το νόημα είναι το να καταφέρεις να συνεχίσεις να ζεις.

Και τώρα που το σκέφτομαι... Δεν μιλάω καν μόνο για τα προβλήματα υγείας... Αν κάνω τις προεκτάσεις... Θα μπορούσε αυτό να ισχύει και για άλλου τύπου προβλήματα...

Αλήθεια...

Πόσες φορές έβαλα τον έαυτό μου σε μια διαδικασία άδικης αναμονής;

Πολλές.

Και η απάντηση δεν θα έπρεπε να είναι ούτε καν αρκετές ούτε καν λίγες.

Πόσες φορές ένιωσα πως τα πάντα σταματάνε επειδή συνέβηκε κάτι;

Έχω την αίσθηση πως αυτή η αίσθηση της μη συνέχειας δεν πρέπει να συνεχίσει...

Το νόημα είναι...

Συνέχεια να συνεχίζεις την συνέχεια με μόνη εξαίρεση τις ασυνέχειες που εσύ επιλέγεις συνειδητά...

Αλήθεια...

Πόσες φορές έβαλες τον έαυτό σου σε μια διαδικασία άδικης αναμονής;

Πόσες φορές ένιωσες πως τα πάντα σταματάνε επειδή συνέβηκε κάτι;

Πόσες φορές είπες στον έαυτό σου

«Θα κάνεις αυτό και μετά όταν τελειώσει αυτό σε ένα χρονικό διάστημα από σήμερα θα ξεκινήσει η ζωή σου.» ;

Ε, λοιπόν, αυτό το αυτό, όποιο κι αν είναι αυτό, δεν έχει κανένα δικαίωμα να σε καθυστερεί από το να ζήσεις την ζωή σου.

Τα προβλήματα θα έρχονται πάντα θα έρχονται... Θα σε ενοχλούν, θα σε εκνευρίζουν, θα σε τρομάζουν, θα σε αγχώνουν, θα σε προβληματίζουν, θα σε υποχρεώνουν να ζήσεις μαζί τους...

Μα όσο ζωντανά κι αν τα νιώθεις μην τους επιτρέπεις να ζουν και να σε εμποδίζουν από το να ζεις... Μην τους επιτρέπεις να ζουν αντί για εσένα...

Επαγγελματισμός

Μπροστά σε ένα ολόκληρο τμήμα μαθητών, επειδή έτυχε να κάθομαι στην πρώτη θέση (ή στην τελευταία, ανάλογα με το από πού αποφασίζει να μετρήσει κανείς) του ημικυκλικού σχήματος από καρέκλες, με ρωτάει πώς με λένε. Απαντάω απλά, δυνατά και καθαρά «Είμαι η Μαριλού.». Τότε εκείνη με ρωτάει σχεδόν γλυκά «Θέλεις να γίνεις ηθοποιός;» κι εγώ απαντάω ειλικρινά και χωρίς καμία διάθεση υπερβολής «Έχω γίνει ηθοποιός». Εκείνη ξαφνικά αλλάζει ύφος και σαν να εκνευρίζεται μαζί μου. Σαν να της έχω «χαλάσει» την πορεία με την οποία ήθελε να εξελιχθεί ο διάλογος. Θα της ήταν πολύ πιο εύκολο να είμαι μια κοπελίτσα που απλά θέλει να γίνει ηθοποιός. Με αφορμή την δική μου απάντηση, ξεκινώντας από εμένα, αρχίζει να απευθύνεται σε όλους. «Μαριλού; Τι θα πει «Μαριλού»; Τι σημαίνει «Μαριλού»; Σκέτο «Μαριλού»; «Μαριλού»! Απλά «Μαριλού»! Να ξέρετε. Όταν σας ρωτάνε το όνομά σας πρέπει να λέτε το όνομα και το επώνυμό σας. ΚΑΙ το όνομα ΚΑΙ το επώνυμο! Άκου «Μαριλού»! Επιτέλους, δηλαδή! Εσείς οι νέοι ηθοποιοί πρέπει κάποια στιγμή να συνειδητοποιήσετε τι σημαίνει σεβασμός και να αποχτήσετε, έστω και λίγο, αν αυτό είναι δυνατόν, επαγγελματισμό!». Εγώ χωρίς να το θέλω γέλασα (ειρωνικά ή νευρικά, δεν ξέρω!). Ήταν πολύ κωμικοτραγικό, για εμένα και την ζωή μου, το να μιλάει κάποιος σε εμένα (ΕΜΕΝΑ!) για επαγγελματισμό! Γελώντας ακόμα, είπα σιγά «Επαγγελματισμός... Λίγο δύσκολο!» και εκείνη σαν να εκνευρίστηκε ακόμα περισσότερο από την συμπεριφορά μου είπε «Δύσκολο! Καθόλου δύσκολο! Νομίζεις πως είναι δύσκολο! «Μαριλού»! Δηλαδη αν θέλει να σε βρει κάποιος στο facebook πώς θα σε ψάξει; «Μαριλού»; Πώς θα σε βρει; «Μαριλού»;». Και εγώ, ενώ αναρωτιόμουν ποιος «επαγγελματίας» με σωστή αίσθηση «επαγγελματισμού» θα έψαχνε να με βρει στο προσωποβιβλίο, άρχισα να νιώθω ένα δειλό, μικρό, σφίξιμο στο στομάχι. Εστίασα στο σφίξιμο, το περιόρισα, δεν το άφησα να μεγαλώσει, το χαλάρωσα, και χαμογέλασα. Εκείνη με κοίταξε με σοβαρό, αυστηρό, ύφος και μου είπε «Πες μας, τώρα, λοιπόν, πάλι, ποια είσαι». Εγώ αφού είπα ΚΑΙ το όνομα ΚΑΙ το επώνυμό μου συμπλήρωσα «Και είμαι ηθοποιός.» ακούγοντας την φωνή μου απλή, δυνατή και καθαρή. Και αυτή η φωνητική σταθερότητα ήταν σημάδι ότι τα κατάφερα να μην επηρεαστώ, τουλάχιστον όχι παραπάνω από όσο χρειάζεται, από όλο αυτό το σκηνικό. Αυτή συνέχισε στον επόμενο ο οποίος αφού είπε ΚΑΙ το όνομα ΚΑΙ το επώνυμό του δήλωσε πως είναι ερασιτέχνης ηθοποιός. Τότε εκείνη άρχισε να μιλάει για το ότι δεν υπάρχουν ερασιτέχνες και επαγγελματίες ηθοποιοί. Όλοι είναι ηθοποιοί. (Υπάρχει μία δόση αλήθειας σε αυτό. Εξάλλου, υπάρχουν ερασιτέχνες πιο επαγγελματίες από τους επαγγελματίες και επαγγελματίες πιο ερασιτέχνες από τους ερασιτέχνες. Αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη ιστορία και δεν θα αναλύσω εδώ την ολοκληρωμένη άποψή μου...). Αυτός, λοιπόν, «διόρθωσε» την φράση του και είπε, αφαιρώντας την λέξη ερασιτέχνης, «Και είμαι ηθοποιός.». Και με αυτήν την στραβή αρχή, φοβάμαι πως ευθύνομαι κι εγώ για αυτό, άρχισαν όλοι, αφού πρώτα έλεγαν ΚΑΙ το όνομά ΚΑΙ το επώνυμό τους, να δηλώνουν «Και είμαι ηθοποιός.». Και αυτοί που ήθελαν να γίνουν ηθοποιοί. Και αυτοί που σπούδαζαν ηθοποιοί. Και αυτοί που είχαν σπουδάσει ηθοποιοί. Και αυτοί που δούλευαν ηθοποιοί. Και αυτοί που δεν ήθελαν, δεν σπούδαζαν, δεν είχαν σπουδάσει, δεν δούλευαν ηθοποιοί. Και όλοι ηθοποιοί. Εκτός από έναν, μόνο έναν, που δήλωσε «Και δεν είμαι ηθοποιός.» γιατί δεν ήθελε το βάρος μιας τέτοιας πρότασης, της πρότασης «Είμαι ηθοποιός.»... Και ακόμα και αυτός υποχρεώθηκε να κάνει την δήλωσή του γύρω από αυτήν την φράση...!

Αντί, λοιπόν, ο καθένας να μιλήσει για το πραγματικό στάδιο στο οποίο βρίσκεται, όλοι δήλωσαν πως είναι ηθοποιοί (ή πως δεν είναι) χωρίς στην ουσία να μάθουμε τίποτα για κανέναν. Και όλα αυτά ξεκινώντας από το δικό μου «Έχω γίνει ηθοποιός.». Μία δήλωση που ήρθε επειδή με ρώτησαν αν θέλω να γίνω ηθοποιός και θα ήταν ψέμματα να πω πως θέλω να γίνω ηθοποιός αφού αυτό το όνειρο άνηκε σε έναν παρελθοντικό έαυτό μου, και είχε γίνει πια (έστω κι αν δεν έγινε έτσι ακριβώς όπως το φανταζόμουν), εδώ και χρόνια, πραγματικότητα. Αλλά όταν ήθελα να γίνω ηθοποιός δεν δήλωνα «Είμαι ηθοποιός» δήλωνα «Θέλω να γίνω ηθοποιός». Και όταν σπούδαζα ηθοποιός δεν δήλωνα «Είμαι ηθοποιός» δήλωνα «Σπουδάζω ηθοποιός». Και όταν τελείωσα τις σπουδές μου, και πάλι δεν δήλωνα «Είμαι ηθοποιός». Ακόμα και όταν έπαιξα στις πρώτες μου παραστάσεις δεν τολμούσα να δηλώσω «Είμαι ηθοποιός» όχι από μετριοπάθεια αλλά από αίσθηση ιερότητας για την λέξη «ηθοποιός». Δεν ένιωθα έτοιμη να το πω και δεν το έλεγα. Δήλωνα απλά την αλήθεια μου κάθε στιγμής. Μου πήρε χρόνια για να μπορέσω να πω «Είμαι ηθοποιός» και είναι μια φράση που ακόμα και τώρα όταν την λέω, ανατριχιάζω, και γύρω της βάζω πολλά ερωτηματικά. Γιατί κάθε μέρα με ρωτάω αν θεωρώ ότι μπορώ να χρησιμοποιώ αυτόν τον «τίτλο», αν τον αξίζω. «Είμαι ακόμα ηθοποιός;», με ρωτάω. Κάθε μέρα «Γίνομαι ηθοποιός». Αυτό είναι κάτι που υποστήριζα από πάντα. Αλλά το ότι πιστεύω ότι κάθε μέρα γίνομαι ηθοποιός δεν πρέπει να είναι εμπόδιο στο να μπορώ να δηλώσω στο ότι στο σήμερα, τώρα, εδώ, είμαι ηθοποιός. Μπορώ να είμαι και, ταυτόχρονα, να γίνομαι ηθοποιός. Και δεν είναι σωστό να με αντιμετωπίζουν «κάπως» επειδή δηλώνω αυτό που ισχύει, να με κάνουν να νιώθω άσχημα για αυτό που είμαι. Ούτε θεωρώ πως είναι δίκαιο να βρεθούμε όλοι στο ίδιο σημείο. Γιατί δεν είμαστε όλοι στο ίδιο σημείο. Αυτός που ονειρεύεται να γίνει ηθοποιός πρέπει να έχει την ελευθερία να μοιραστεί το όνειρό του λέγοντας «Θα ήθελα να γίνω ηθοποιός». Αυτός που σπουδάζει ηθοποιός πρέπει να μπορεί να μοιραστεί το πολύπλοκο στάδιο των σπουδών του λέγοντας «Σπουδάζω ηθοποιός». Αυτός που είναι σε μια ερασιτεχνική ομάδα να μπορεί να πει «Είμαι σε μια ερασιτεχνική ομάδα.». Αυτός που είναι σε μια επαγγελματική ομάδα να μπορεί να πει «Είμαι σε μια επαγγελματική ομάδα». Αυτός που δουλεύει ως ηθοποιός να μπορεί να πει «Δουλεύω ως ηθοποιός». Και αυτός που για πρώτη φορά αποχτάει επαφή με ένα τέτοιο αντικείμενο να μπορεί να δηλώσει με περηφάνια «Είναι η πρώτη φορά που έρχομαι σε ένα τέτοιο μάθημα ή σε ένα τέτοιο σεμινάριο.». Έχει σημασία να μοιραστούμε το στάδιο στο οποίο βρίσκεται ο καθένας και όχι το στάδιο στο οποίο βρίσκεται ο διπλανός μας. Όχι γιατί ο διπλανός μας είναι καλύτερος ή χειρότερος. Αλλά γιατί ο διπλανός μας είναι ο διπλανός μας. Είναι κάτι άλλο από αυτό που είμαστε εμείς, από αυτό που είναι ο κάθε ένας από εμάς. Όλοι χάνουμε αν δεν μπορούμε να μιλήσουμε για το σκαλί στο οποίο στεκόμαστε. Όλοι βλέπουμε την ίδια σκάλα. Όλοι μπορούμε να μιλήσουμε για αυτήν. Αυτός που είναι πιο πάνω δεν είναι ανώτερος και αυτός που είναι πιο κάτω δεν είναι κατώτερος. Πάντως, σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να πεις στέκομαι στο σκαλί 7 αν στέκεσαι στο σκαλί 1 ή στέκομαι στο σκαλί 1 αν στέκεσαι στο σκαλί 7. Δεν είναι σωστό ούτε δίκαιο για κανέναν. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιος δεν μπορεί να φτάσει πιο γρήγορα στο σκαλί 7. Επίσης, δεν σημαίνει ότι κάποιος δεν μπορεί να θέλει να μείνει λίγο παραπάνω στο σκαλί 1. Επίσης, δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να θελήσεις από το σκαλί 7 να κατέβεις στο 6 για να τα καταφέρεις μετά να ανέβεις στο 8. Μπορείς να ανεβοκατέβεις την σκάλα. Αλλά αν έχεις φτάσει στο 7 είναι ένα γεγονός. Ακόμα κι αν ανεβοκατέβεις, κάποια στιγμή είχες βρεθεί στο 7. Και αυτό δεν μπορείς να το αναιρέσεις. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι αυτό που ισχύει, ισχύει. Και θα ήταν πολύ πιο όμορφο να μπορεί ο καθένας να μιλήσει άφοβα για το σημείο στο οποίο βρίσκεται. Πόσο πολλά έχει να πάρει αυτός που στέκεται στο 7 από αυτόν που στέκεται στο 1! Και πόσο πολλά αυτός που στέκεται στο 1 από αυτόν που στέκεται στο 7! Τι υπέροχη ανταλλαγή γνώσεων θα ήταν αυτή! Αλλά όταν τα κάνουμε όλα ίδια... Απλά μοιάζουν να γίνονται όλα ίδια χωρίς να είναι πραγματικά.

Παρακολουθούσα όλα αυτά τα άτομα, όλους αυτούς τους ανθρώπους, τους υπέροχους για εμένα ανθρώπους, να δηλώνουν πως είναι ηθοποιοί. Να πιέζονται για να το δηλώσουν. Να αγχώνονται για να το δηλώσουν. Να γίνονται αμήχανοι για να το δηλώσουν. Να κάνουν αστεία για να το δηλώσουν. Και αναρωτιόμουν ποια είναι η πραγματική τους ιστορία... Ποια είναι τα όνειρά τους, ποιες οι σκέψεις τους... Ποιος είναι αυτός που τώρα ξεκινάει; Ποιος είναι αυτός που ήδη έχει αφιερώσει την ζωή του; Ποιος είναι αυτός που θέλει απλά να γεμίσει με έναν διαφορετικό τρόπο τον ελεύθερο του χρόνο; Τι σημαίνει «ηθοποιός» για κάθε έναν από αυτούς; Ποιος είναι ηθοποιός; Ποιος δεν είναι ηθοποιός; Ποιος θα γίνει ηθοποιός; Ποιος δεν θα γίνει ηθοποιός; Και πως όλη αυτή η πανέμορφη διαφορετικότητα μας χάθηκε πίσω από μία κενή ίδια φράση που επιλέξαμε να επαναλάβουμε όλοι «Και είμαι ηθοποιός.»

Ίδου! Ο επαγγελματισμός! Το μάθημα που σε υποχρεώνει να δηλώσεις πως είσαι κάτι που δεν είσαι. Η παράνοια του συστήματος. Η στραβή αρχή που φέρνει την στραβή συνέχεια.

Καταφέραμε να μιλήσουμε για εμάς, χωρίς να μιλήσουμε για εμάς.
Να κάνουμε μια πρώτη γνωριμία, χωρίς να κάνουμε μια πρώτη γνωριμία.
Να πούμε όλη την ίδια φράση γιατί δεν μπορέσαμε(;), δεν αντέξαμε(;), δεν μας άφησαν(;), να πούμε διαφορετική.

Σε ένα μάθημα που το ζητούμενο είναι να ακούς πραγματικά και να μιλάς πραγματικά, καταφέραμε να μην ακούσουμε πραγματικά και να μην μιλήσουμε πραγματικά.

Βγαίνοντας από το μάθημα (μετά από διάφορες ασκήσεις και αρκετά θέματα άξια για συζήτηση) είχα μια περίεργη αίσθηση.

Σκεφτόμουν τον επαγγελματισμό... Τι με έκανε να μην μιλήσω; Γιατί η αλήθεια είναι πως πάνω σε αυτό το θέμα θα είχα πολλά να πω. Πάρα πολλά. Αλλά, καμιά φορά, απλά δεν λες τίποτα... Επιλέγεις να μην πεις τίποτα...

Δεν θα αναλύσω εδώ, τώρα, την σχέση μου με τον επαγγελματισμό. Θα έπρεπε πρώτα να ξεκαθαρίζουμε τι ορίζουμε ως επαγγελματισμό, ύστερα να συζητήσουμε για το αν η εφαρμογή του, σε γενικές γραμμές, έχει καμία σχέση με την θεωρία του και μετά να εξηγήσω το ποια είναι η σχέση μου μαζί του. Μάλλον θα χρειαστεί να αφιερώσω κάποια άλλη στιγμή χρόνο και λέξεις πάνω σε αυτό. Για την ώρα, το μόνο που θα πω είναι...

Είμαι η Μαριλού και θεωρώ πως δεν με κάνει περισσότερο ή λιγότερο επαγγελματία το να πω KAI το όνομα KAI το επίθετό μου, σε μια πρώτη γνωριμία σε ένα τυχαίο σεμινάριο. Μόνο εγώ γνωρίζω την σχέση μου με την τέχνη μου και κανένας δεν μπορεί να ασκήσει κριτική πάνω σε εμένα ή πάνω στην τέχνη μου. Επίσης, λατρεύω την αλήθεια και πιστεύω πως θα έπρεπε κάθε στιγμή ο καθένας να έχει την ελευθερία να δηλώσει την αλήθεια του, όποια κι αν είναι αυτή. Μου αρέσει να συζητάω με τους ανθρώπους για το σημείο στο οποίο εκείνοι βρίσκονται. Τα διαφορετικά τους σημεία μου θυμίζουν πόσο απλώνεται η ζωή και η τέχνη... Μέσα από όλους αυτούς τους διαφορετικούς ανθρώπους βλέπω όλη την σκάλα. Και είναι πανέμορφη αυτή η σκάλα. Την αγαπάω. Και την ανεβοκατεβαίνω... Το αγαπημένο μου σκαλί είναι εκείνο στο οποίο επιλέγω να βρίσκομαι κάθε στιγμή. Είμαι ευέλικτη. Μπορώ να βρεθώ στο σκαλί 1, μπορώ να σταθώ στο σκαλί 7, μπορώ να ονειρευτώ το σκαλί 15. Μπορώ να τρέξω άφοβα πάνω και κάτω στην σκάλα. Μπορώ να συζητήσω για τα διάφορα σκαλιά. Δεν χρειάζεται να βρίσκομαι στο ίδιο σκαλί με τον άλλον για να συζητήσω μαζί του, για να τον καταλάβω, για να τον αισθανθώ. Μπορώ να μιλήσω για εμένα χωρίς να νιώσω την ανάγκη να γίνω ο άλλος, ο κάποιος άλλος, ο όποιος άλλος. Μπορώ να ακούσω τους άλλους χωρίς να νιώσω την ανάγκη να γίνουν εγώ.

Μπορώ να είμαι εγώ.

Είμαι εγώ και είμαι πολλά παραπάνω από το «Είμαι ηθοποιός.».
Είμαι εγώ και είμαι πολλά παραπάνω από όλα τα παραπάνω.

Είμαι η Μαριλού...

Και αν θεωρείται αντιεπαγγελματικό το να είμαι η Μαριλού δεν μπορώ να κάνω κάτι για να το αλλάξω...

Η πλατεία

Αυτή η κούνια που είναι άδεια, δεν θα έπρεπε να είναι κενή. Πώς γίνεται να υπάρχουν τόσα παιδιά γύρω της και κανένα να μην θέλει να ανέβει σε αυτήν... Αυτή η έρημη τσουλήθρα, δεν θα έπρεπε να στέκεται τόσο μοναχική... Πώς είναι δυνατόν να μην τρέχουν γελώντας γύρω της για το ποιος θα ανέβει την σκάλα, ποιος θα βρεθεί ψηλά και ποιος θα γλιστρίσει με ταχύτητα επάνω της... Αυτή η τραμπάλα θα έπρεπε ήδη να κουνιέται, αυτός ο γύρος θα έπρεπε ήδη να γυρνά... Πώς γίνεται κανείς να μην παίζει;... Αυτή η μπάλα στην άκρη, θα έπρεπε ήδη να έχει κλωτσηθεί... Και αυτό το σκοινάκι στην γωνία, θα έπρεπε ήδη να έχει κουνηθεί... Πώς είναι δυνατόν κανείς να μην τρέχει;... Κάτι δεν πάει καλά με την πλατεία μας... Και φοβάμαι πως δεν φταίνε οι μικροί μα οι μεγάλοι... Φοβάμαι πως με το που έφυγε η όρεξη για παιχνίδι από τους μεγάλους εξαφανίστηκε και από τα παιδιά...


Μόνο τα παγκάκια πια είναι γεμάτα... Με μια κενότητα που σε τρομάζει... Γιατί κάθονται όλοι και κοιτάζουν όλα αυτά στο κέντρο της πλατείας αλλά κανείς δεν τολμάει να πάει προς αυτά...

Ολοι φοβούνται... Εκτός από αυτούς που κρυώνουν...

Όλοι καθόνται... Εκτός από αυτούς που ξαπλώνουν...

Αυτοί έχουν ξεπεράσει το στάδιο του καθιστού φόβου...


Αυτή η κούνια που είναι άδεια, δεν θα έπρεπε να είναι κενή... Αυτή η έρημη τσουλήθρα, δεν θα έπρεπε να στέκεται τόσο μοναχική... Αυτή η τραμπάλα θα έπρεπε ήδη να κουνιέται, αυτός ο γύρος θα έπρεπε ήδη να γυρνά... Αυτή η μπάλα στην άκρη, θα έπρεπε ήδη να έχει κλωτσηθεί... Και αυτό το σκοινάκι στην γωνία, θα έπρεπε ήδη να έχει κουνηθεί... Κάτι δεν πάει καλά με την πλατεία μας... Και φοβάμαι πως δεν φταίνε οι μικροί μα οι μεγάλοι... Φοβάμαι πως με το που έφυγε η όρεξη για παιχνίδι από τους μεγάλους, εξαφανίστηκε και από τα παιδιά...