Τα πράγματα είναι απλά.

Τα πράγματα είναι απλά, οι άνθρωποι τα κάνουν μπερδεμένα,
Έχουν την τάση να ανακατεύουν τα μη ανακατεμένα,
θέλουν να δημιουργούν σασπένς και ακραίες καταστάσεις,
και χτίζουν έρωτες κι αγάπες πάνω σε τέτοιες βάσεις.
Για αυτό οι σχέσεις έγιναν μια ασυναρτησία.
Για αυτό και γύρω επικρατεί μια γενική υστερία,
Για αυτό το φλερτ κατάντησε να είναι ξεφτιλισμένο,
και ψάχνεις στα βιβλία σου να δεις τι είναι γραμμένο.
Λες και από εκεί μπορείς να μάθεις τους ανθρώπους,
Πετυχημένες συνταγές, συγκεκριμένους τρόπους.
Λες και μπορείς να αντιληφθείς την επικοινωνία,
Μέσα από το ίντερνετ, το τσατ και την τεχνολογία.
Μέσα από χάρτινα φιλιά δεν φτιάχνονται οι σχέσεις,
Με πλαστικά αγγίγματα, γύψινες υποσχέσεις,
Αυτό είναι το καλύτερο που έχεις και θες να δώσεις;
Τι περιμένεις αύριο άραγε να βιώσεις;
Και κάθονται όλοι οι άνθρωποι σε μια γωνιά θρηνούν,
Αντί να βγουν στους δρόμους και απλά να ερωτευθούν.
Αφήστε τις πολύπλοκες άσκοπες θεωρίες,
Αφήστε το πολύ μπλα μπλα, τις αμπελοφιλοσοφίες,
Κοιτάξτε απλά τον άνθρωπο που έχετε απέναντί σας,
Μπορεί να είναι αυτός το επόμενο φιλί σας.
Γιατί ο έρωτας δεν είναι για να βρίσκεται μόνο στην φαντάσια,
Γιατί ο έρωτας δεν είναι για να υπάρχει μόνο στα βιβλία.
Γιατί ο έρωτας δεν είναι ζωντανός όσο τον αγνοούμε,
Γιατί ο έρωτας υπάρχει γύρω μας παντού για να τον ζούμε!
Αφήστε τους πολλούς διαλόγους, τις ατελείωτες αναλύσεις,
Είναι «ύβρις» να πιστεύετε πως όλα έχουν λύσεις.
Λες και ο έρωτας είναι ένα πρόβλημα που αν το εξετάσεις,
Θα καταφέρεις μόνο να νικάς αλλά ποτέ να χάσεις.
Μα ακόμα δεν κατάλαβες; Δεν έχουν εξηγήσεις,
Οι γυναικείες συμπεριφορές, οι αντρικές κινήσεις.
Από τις εμπειρίες σου τολμάς να ερμηνεύσεις;
Και μάτταιο και άδικο να κάνεις γενικεύσεις.
Εσύ δεν διαφοροποιείς την συμπερίφορά σου;
Δεν θεωρείς πως έχει αξία η διαφορετικότητά σου;
Γιατί, λοιπόν, τους υπόλοιπους σαν όμοιους τους ορίζεις,
Σαν ρομποτάκια όλους τους άλλους τους αντιμετωπίζεις;
Κάθε γυναίκα, κάθε άντρας, είναι ξεχωριστός.
Για αυτό καθένας είναι,ένας, μοναδικός.
Αντί, λοιπόν, να κάθεσαι στα όμορφα τα αυγά σου,
Αντί, λοιπόν, να αγχώνεσαι, να τρέμεις την σκιά σου,
Αντί να είσαι ένας δειλός που εθελοτυφλεί,
Πήγαινε έξω, ζήσε, αυτά που θες εσύ.
Και άσε τις μιζέριες και άσε τις φοβίες,
Και άσε τις μικρότητες και τις παραφωνίες,
Διεκδίκησε, και φλέρταρε, δικό σου το παιχνίδι,
Και όποιος μείνει ας μείνει και όποιος φύγει ας φύγει.
Και ερωτεύσου, αγάπησε και αγγιξε και νιώσε,
Και πάνω από όλα, μην διστάζεις, δώσε, δώσε, δώσε!
Γιατί ο ερώτας μονάχα μπορεί να μας γλιτώσει,
Γιατί ο ερώτας μονάχα από το βάλτο θα μας σώσει,
Γιατί ο έρωτας έχει μια αυθεντικότητα και μια ελευθερία,
Γιατί ο έρωτας είναι η πιο βαθιά, απλή, επικοινωνία!
Και δεν υπάρχει μάχη, και δεν υπάρχουν φύλα,
Και δεν υπάρχει τίποτα να φέρνει ανατριχίλα,
Και δεν υπάρχουν κίνδυνοι, και δεν υπάρχει θέμα,
Και δεν υπάρχει λόγος να πνίγεστε στο ψέμα.
Και δεν υπάρχει τρόπος σωστός και τρόπος λάθος,
Και δεν υπάρχουν οδηγίες να χειριστούν το πάθος,
Και δεν υπάρχουν εγγυήσεις, χαρτιά, υπογραφές,
Νομίζω πως το έκανα πια αρκετά σαφές!
Αφήστε τις συγκρούσεις, αφήστε τις διακρίσεις,
Αφήστε τους καβγάδες, αφήστε και τις κρίσεις!
Γιατί θα μείνετε στο τέλος μόνο με το «εγώ» σας,
Να δω, βρε, τι θα κάνετε μετά τον έαυτό σας.
Για αυτό ο έρωτας κατάντησε κάτι συνηθισμένο,
Γιατί τον κάνατε να γίνει κάτι υποβαθμισμένο,
Για αυτό ο έρωτας κατάντησε κάτι ιδανικό,
Γιατί τον κάνατε να ζει μόνο μες στο μυαλό!
Μα ο έρωτας μπορεί να θρέφεται από την κάθε σκέψη,
Μα ο έρωτας μπορεί στα όνειρά μακριά να ταξιδέψει,
Μα ο έρωτας μπορεί να κρέμεται από την κάθε λέξη,
Μα χωρίς πράξη ο έρωτας πολύ δεν θα αντέξει.
Γιατί ο έρωτας δεν είναι για να βρίσκεται μόνο στην φαντάσια,
Γιατί ο έρωτας δεν είναι για να υπάρχει μόνο στα βιβλία.
Γιατί ο έρωτας δεν είναι ζωντανός όσο τον αγνοούμε,
Γιατί ο έρωτας υπάρχει γύρω μας παντού για να τον ζούμε!

Πρέπει να το παραδεχτώ

Πρέπει να το παραδεχτώ, οφείλω να το ομολογήσω,
Είναι πιο δύσκολο να προχωράς μπροστά από το να μένεις πίσω.

Πιο εύκολα ερωτεύεσαι αυτόν που δεν αξίζει,
Απ’ το να σταματάς τον έρωτα που έχει πεθάνει ήδη.

Πιο εύκολα επιμένεις να αγαπάς αυτόν που σε μειώνει,
Απ’ το να ψάχνεις την αλήθεια που, κάπως, σε γειώνει.

Πρέπει να το παραδεχτώ, οφείλω να το ομολογήσω,
Είναι πιο δύσκολο να προχωράς μπροστά από το να μένεις πίσω.

Πιο εύκολα παραμένεις σε κάθε ασφάλειά σου,
Από το να απαιτείς να διατηρείς την αξιοπρέπειά σου.

Πιο εύκολα επιλέγεις κάθε ανασφάλειά σου,
Από το να απαιτείς να διεκδικείς τα δικαιώματά σου.

Πρέπει να το παραδεχτώ, οφείλω να το ομολογήσω,
Είναι πιο δύσκολο να προχωράς μπροστά από το να μένεις πίσω.

Πιο εύκολο να βρίσκεσαι κάπου που δεν σου αρέσει
Από το να κυνηγάς στο άγνωστο κάθε τι που σ’ αρέσει.

Πιο εύκολο να κάθεσαι εκεί που έχεις πέσει,
Από το να προσπαθείς να φύγεις από όπου σε έχουν δέσει.

Πιο εύκολο να κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου,
Από το να βλέπεις στους καθρέφτες το άχρωμο πρόσωπό σου.

Πιο εύκολο να δέχεσαι τα πράγματα όπως είναι,
Από το να προσπαθείς να αλλάξεις ό, τι είσαι και ό,τι είμαι.

Πρέπει να το παραδεχτώ, οφείλω να το ομολογήσω,
Είναι πιο δύσκολο να προχωράς μπροστά από το να μένεις πίσω.

Πιο εύκολο το να ξεχνάς από το να θυμάσαι.
Πιο εύκολο να μην πονάς από το να λυπάσαι.
Πιο εύκολο το να σωπαίνεις από το να συζητάς.
Πιο εύκολο το να μικραίνεις από το να αγαπάς.
Πιο εύκολο να στέκεσαι από το να κινείσαι.
Πιο εύκολο να γίνεσαι ο κάποιος που δεν είσαι.

Είναι πιο εύκολο, πιο εύκολο, πιο εύκολο, να μένεις σε ένα ζεστό σημείο.
Από το να περπατάς, χωρίς παρέα, μόνος σου, γυμνός, μέσα στο κρύο.

Είναι πιο εύκολο... να ζεις χωρίς να ζεις, να επιθυμείς χωρίς να επιθυμείς, να λες χωρίς να λες, να θες χωρίς να θες, να σκέφτεσαι χωρίς να σκέφτεσαι, να εκφράζεσαι χωρίς να εκφράζεσαι, να κάνεις χωρίς να κάνεις, να δείχνεις χωρίς να δείχνεις, να ξυπνάς χωρίς να ξυπνάς, να αγαπάς χωρίς να αγαπάς, να διαβάζεις χωρίς να διαβάζεις, να αλλάζεις χωρίς να αλλάζεις, να ενθουσιάζεσαι χωρίς να ενθουσιάζεσαι, να ερωτεύεσαι χωρίς να ερωτεύεσαι, να μαθαίνεις χωρίς να μαθαίνεις, να πεθαίνεις χωρίς να πεθαίνεις...

να νιώθεις χωρίς να νιώθεις, να είσαι χωρίς να είσαι, και να αναπνές,
και να αναπνές, και να αναπνές, και να αναπνές, χωρίς αναπνοές...

Πρέπει να το παραδεχτώ, οφείλω να το ομολογήσω,
Είναι πιο δύσκολο να προχωράς μπροστά από το να μένεις πίσω.

Μα εγώ το δύσκολο επιλέγω και όχι απαραίτητα γιατί είναι το σωστό.
Μα εγώ το δύσκολο επιλέγω, γιατί εγώ είμαι απλά εγώ.

Μα εγώ το δύσκολο επιλέγω, μπροστά θα περπατήσω,
Μα εγώ το δύσκολο επιλέγω, θα αναπνεύσω και θα ζήσω,
Θα αφήσω κάθε αναπνοή μου να γίνει μια επιλογή μου,
Θα αφήσω κάθε επιλογή μου να με οδηγήσει στην ζωή μου.

Πρέπει να το παραδεχτώ, οφείλω να το ομολογήσω,
Είναι πιο άξιο να προχωράς μπροστά από το να μένεις πίσω.

Ήταν μαζί μου

Ήταν μαζί μου
Πάνω και κάτω από την σκηνή
Μπροστά σε κάθε σκηνοθέτη, μπροστά σε κάθε θεατή
Ήταν μαζί μου.

Ήταν μαζί μου. Πάνω και κάτω από την σκηνή. Ήταν μαζί μου. Σε κάθε απόρριψη ή σε κάθε επιβεβαίωση. Ήταν μαζί μου. Στο γεμάτο από πράγματα δωμάτιο που έκανα πρόβες ή στο κρύο σκοτεινό υπόγειο του σπιτιού μου. Ήταν μαζί μου. Όταν χειροκροτήθηκα από το κοινό. Ήταν μαζί μου. Όταν δάκρυσα στα καμαρίνια. Ήταν μαζί μου. Όταν οι σκηνοθέτες με αντιμετώπιζαν έτσι ή αλλιώς. Ήταν μαζί μου. Όταν οι θεατές μου έδιναν το χέρι τους συγκινημένοι. Ήταν μαζί μου. Όταν ονειρεύτηκα να γίνω ηθοποιός. Ήταν μαζί μου. Όταν έγινα ηθοποιός. Ήταν μαζί μου. Όταν έτρεχα σαν τρελή στις οντισιόν. Ήταν μαζί μου. Όταν τα πόδια μου έλιωσαν από το τρέξιμο και όταν τα χέρια μου μάτωσαν από τα χτυπήματα στις πόρτες. Ήταν μαζί μου. Όταν με πήραν τηλέφωνο, όταν δεν με πήραν τηλέφωνο, όταν επιλέχτηκα, όταν δεν επιλέχτηκα, όταν δέχτηκα, όταν δεν δέχτηκα, όταν έμεινα μέχρι τέλους, όταν δεν άντεξα να μείνω μέχρι τέλους, όταν στάθηκα δυνατή, όταν δεν στάθηκα δυνατή... Σε κάθε «Ναι», σε κάθε «Όχι», ήταν μαζί μου. Μαζί χορέψαμε, μαζί τραγουδήσαμε, μαζί κριθήκαμε. Μαζί μας κοίταξαν σαν να είμαστε κάτι σπάνιο και διαφορετικό. Μαζί περάσαμε το να μας τρίβουν την σπανιότητά μας στο πάτωμα. Μαζί περπατήσαμε με σκυμμένο το κεφάλι, μαζί καθίσαμε στα σκαλοπάτια, μαζί κοιτάξαμε στον ουρανό, μαζί ελπίσαμε για κάτι καλύτερο. Μαζί σκουντουφλήσαμε, μαζί πέσαμε, μαζί γονατίσαμε, μαζί σηκωθήκαμε...

Ναι, δεν επέλεξα τυχαία το τραγούδι «Τσάρλι Τσάπλιν» για να το τραγουδάω στην σκηνή, στις εξετάσεις του Υπουργείου Πολιτισμού, του Εθνικού Θεάτρου, του Κρατικού Βορείου Ελλάδος, των ιδιωτικών σχολών, στις οντισιόν, στις τελικές μου εξετάσεις, σε μια παράσταση μου με επιλεγμένα σημεία από την πορεία μου στο θέατρο...

Το τραγούδησα ξανά και ξανά και ξανά μπροστά σε σκηνοθέτες, ηθοποιούς, θεατές. Και έγινε το τραγούδι μου, έγινε ένα με εμένα, έγινε όλη η σχέση μου με το θέατρο, έγινε το θέατρο...

Ήθελα έναν σύμμαχο μαζί μου. Όλοι χρειάζονται έναν σύμμαχο στην ζωή, εγώ χρειαζόμουν έναν σύμμαχο και πάνω στην σκηνή. Ήθελα ο σύμμαχος μου να είναι τίμιος, ηθικός, ταλαντούχος και να μην φοβάται την σκληρή δουλειά... Και διάλεξα τον Τσάρλι Τσάπλιν να με συνοδεύει... τον δικό μου Τσάρλι Τσάπλιν... και ήταν ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς που συνεργάστηκα ποτέ... Ο συνοδός μου, ο σύμμαχός μου, σε όλες τις καλλιτεχνικές μου στιγμές...

Οι δάσκαλοι έρχονται και φεύγουν.... οι συνεργάτες έρχονται και φεύγουν... οι πρόβες και οι παραστάσεις έρχονται και φεύγουν... αλλά ο Τσάρλι Τσάπλιν δεν έφυγε.

Ο Τσάρλι Τσάπλιν ήταν μαζί μου.
Και είναι μαζί μου.

Κάθε φορά που ανεβαίνω πάνω στην σκηνή... Επιστρέφει.

Το παράθυρο

Στο πίσω μέρος του σπιτιού μου, στο πίσω δωμάτιο, υπάρχει ένα παράθυρο. Αυτό το παράθυρο βλέπει σε έναν κλειστό κήπο που γύρω γύρω έχει μόνο πολυκατοικίες, βλέπει, δηλαδή, σε όλα τα πίσω μπαλκόνια κάποιων πολυκατοικιών. Από αυτο το παράθυρο έχω δει διάφορες ιστορίες...

Ανθρώπους που τσακώνονται και φωνάζουν, ανθρώπους που χορεύουν και τραγουδάνε με την μουσική στο τέρμα, ανθρώπους που φιλιούνται, ανθρώπους που τινάζουν τα χαλιά τους τα πρωινά, σκυλάκια που γαβγίζουν σαν τρελά γιατί τα έκλεισαν στο μπαλκόνι, γατάκια που νιαουρίζουν γιατί πεινάνε, μωρά που κλαίνε, παιδιά που γελάνε, και ενήλικες που, κάπου μεταξύ γέλιου και κλάματος, μεταξύ σοβαρού και αστείου, απλά ζούνε την ζωή τους.

Στιγμές καθημερινότητας ή κινηματογραφικές σκηνές, όλες βρίσκονται κρυμμένες σε εκείνο τον κήπο και στα μπαλκόνια που τον περικυκλώνουν.

Ναι, έχω δει πολλές ιστορίες από αυτό το παράθυρο... Μα η πιο σημαντική ιστορία που είδα ήταν... η δική μου...

Πώς γίνεται; Πώς γίνεται να παρακολούθησα από το δικό μου παράθυρο την δική μου ιστορία;

Κι όμως γίνεται...

Πίσω από εκείνο εκεί το μικρό, μικροσκοπικό, μπαλκονάκι, που βρίσκεται στα αριστερά όπως κοιτάζουμε τον κήπο, κρύβεται η όχι και τόσο μικροσκοπική ιστορία μου...

Πίσω από εκείνο εκεί το μικρό, μικροσκοπικό, μπαλκονάκι υπάρχει ένα δωμάτιο. Ένα δωμάτιο που γνώριζα κάθε λεπτομέρεια του. Ακόμα και τα διάφορα σημάδια του τοίχου έχουν χαραχτεί στην μνήμη μου...

Σε εκείνο το δωμάτιο γνώρισα ένα φίλο.

Σε εκείνο το δωμάτιο ένιωσα κάποιου άλλου το δωμάτιο σαν δικό μου.

Σε εκείνο το δωμάτιο... χοροπήδηξα πάνω στο κρεβάτι, γέλασα μέχρι δακρύων, ζωγράφισα πέτρες πάνω στο γραφείο, δανείστηκα βιβλία από την βιβλιοθήκη, ξάπλωσα στο πάτωμα...

Σε εκείνο το δωμάτιο, ερωτεύτηκα, αγάπησα, έκλαψα και διαλύθηκα.

Σε εκείνο το δωμάτιο νόμισα πως βρήκα τον άνθρωπο μου και σε εκείνο το ίδιο δωμάτιο τον έχασα.

Σε εκείνο το δωμάτιο που βρίσκεται πίσω από εκείνη την μπαλκονόπορτα που έχει μείνει κλειστή από όταν έφυγε εκείνος.

Τίποτα δεν κινείται σε εκείνο το μπαλκόνι. Καμία φωνή, κανένας ήχος, κανένα τραγούδι, καμία μουσική, καμία σκιά... τίποτα. Μόνο οι αναμνήσεις υπάρχουν. Αυτές και κινούνται και ακούγονται κάθε φορά που απλά θα στρέψω τυχαία το βλέμμα μου προς τα εκεί. Αυτές ζωντανεύουν το μέρος που τώρα πια δεν κατοικείται. Αυτές δίνουν ζωή σε εκείνο το δωμάτιο. Αυτές έδιναν ζωή, τουλάχιστον, μέχρι σήμερα.

Γιατί σήμερα κάτι άλλαξε... κοιτάζοντας από το παραθυρό μου είδα μισάνοιχτη την μπαλκονόπορτα και φως υπήρχε σε εκείνο το δωμάτιο... Το σπίτι νοικιάστηκε και το δωμάτιο, εκείνο το δωμάτιο, ανήκει πια σε άλλους...

Τώρα πια κοιταζωντας από το παράθυρο μου η θέα έχει αλλάξει. Βλέπω παντού ιστορίες των άλλων μα πουθενά την δική μου.

Η δική μου ιστορία βρίσκεται μόνο μέσα μου και ευτυχώς για εμένα θα υπάρχει πάντα ένα παράθυρο από το οποίο θα μπορώ να την κοιτάξω.

Το μυαλό μου.

Αυτό είναι το παράθυρο μου σε σχέση με το παρελθόν μου.

Οι καταστάσεις δεν είναι όπως έγιναν είναι όπως τις θυμάμαι. Οι αναμνήσεις δεν είναι όπως έγιναν είναι όπως τις ένιωσα.

Το μυαλό μου είναι ένα παράθυρο και προς τον έξω κόσμο αλλά και προς τον μέσα κόσμο, προς τον εαυτό μου. Ή μάλλον είναι ένα σπίτι με πολλά παράθυρα. Αυτά τα παράθυρα με συνδέουν με παρελθόν, παρόν και μέλλον. Εγώ επιλέγω ποια παράθυρα θα αφήσω ανοιχτά και ποια κλειστά. Εγώ επιλέγω ποια παράθυρα θέλω να ξανανοίξω και ποια να ξανακλείσω. Εγώ επιλέγω αν δεν θα αφήσω κανέναν να νοικιάσει ή, ακόμα χειρότερα, να αγοράσει το μυαλό μου.

Αγαπάω το μυαλό μου γιατί με συνδέει με αυτό που ήμουν και με κάνει να είμαι τώρα αυτό που είμαι. Αγαπάω το μυαλό μου γιατί κουβαλάει όλες μου τις ιστορίες. Αγαπάω το μυαλό μου γιατί είναι ένα σπίτι όχι μόνο με πολλά παράθυρα αλλά και με υπερβολικά πολλά δωμάτια. Τόσο πολλά που δεν μπορώ να τα μετρήσω. Αγαπάω το μυαλό μου γιατί ανάμεσα σε όλα αυτά τα αμέτρητα δωμάτια υπάρχει και εκείνο το δωμάτιο, με τα ίδια έπιπλα, με τις ίδιες αφίσες και φωτογραφίες στους τοίχους, με τον ίδιο άνθρωπο... Υπάρχει εκείνο το δωμάτιο αναλλοίωτο στον χρόνο. Και εκείνο το δωμάτιο φιλοξενεί και προστατεύει τις συγκεκριμένες αναμνήσεις μου με προσοχή και σεβασμό. Σε εκείνο το δωμάτιο ο παρελθοντικός εαυτός μου χοροπηδάει στο κρεβάτι και είναι ευτυχισμένος.

Όσο για τον παροντικό εαυτό μου... κοιτάζει από το πραγματικό παράθυρο και οραματίζεται...

Κάπου εκεί έξω... υπάρχει ένας άλλος άνθρωπος, ένα άλλο δωμάτιο, μια άλλη ιστορία... και ανυπομονώ να την ζήσω...

Υπάρχεις...

Υπάρχουν όρια
Που δεν αφήνουν περιθώρια.

Υπάρχουν πράξεις
Που δεν μπορείς να τις αλλάξεις.
Υπάρχουν λέξεις
Που δεν μπορείς να τις αντέξεις.

Υπάρχουν καταστάσεις
Που δεν θα ξεπεράσεις.

Υπάρχουν διόδια
Που δεν θα περάσεις
Υπάρχουν εμπόδια
Που δεν θα προσπεράσεις

Υπάρχουν στόχοι
Που δεν θα φτάσεις.
Υπάρχουν μάχες
Που σίγουρα θα χάσεις

Υπάρχουν βήματα
Που γίνονται διλήμματα

Υπάρχουν ρωγμές
Που θα σε γκρεμίσουν
Υπάρχουν στιγμές
Που θα σε στιγματίσουν

Υπάρχουν ψαλίδια
Που θα σε κόψουν
Υπάρχουν χέρια
Που θα σε σπρώξουν

Υπάρχει μια ολόκληρη πορεία
Που γίνεται ανθρώπινη αλλαζονεία

Υπάρχουν γεγονότα
Που δεν θα σβηστούν.
Υπάρχουν πράγματα
Που δεν θα επιστραφούν.

Υπάρχουν χτυπήματα
Που δεν θα γιατρευτούν.
Υπάρχουν συναισθήματα
Που θα αιμορραγούν.

Υπάρχουν νοήματα
Που δεν θα εξηγηθούν.
Υπάρχουν οράματα
Που θα καταστραφούν.

Υπάρχουν δυνάμεις
Που θα εξαντληθούν.
Υπάρχουν ενέργειες
Που θα εξατμιστούν.

Υπάρχουν σχέσεις
Που δεν θα λυτρωθούν.
Υπάρχουν φιλίες
Που θα διαλυθούν.
Υπάρχουν έρωτες
Που δεν θα ολοκληρωθούν.
Υπάρχουν ιδέες,
Που θα κρεμαστούν.

Υπάρχει μια ολόκληρη ιστορία
Που μας θυμίζει την ανθρώπινη αδυναμία

Υπάρχουν κάποιοι
Που θα σε κλέψουν
Υπάρχουν κάποιοι
Που θα σε σημαδέψουν.

Υπάρχει μια ολόκληρη ανθρωπότητα
Που μας θυμίζει την ανθρώπινη αγριότητα

Υπάρχουν «γιατί;»
Που δεν θα απαντήσεις

Υπάρχουν «γιατί;»
Που δεν θα ρωτήσεις

Υπάρχει μια ολόκληρη διαδικασία
Που μας θυμίζει την ανθρώπινη δειλία

Υπάρχει πάντα η επιλογή
Που λέγεται υποταγή

Υπάρχει πάντα η επιλογή
Που αγωνίζεται, που προσπαθεί.

Υπάρχεις εσύ,
που επιλέγεις, όσα μπορείς να επιλέξεις
Υπάρχεις εσύ,
Που παλλεύεις, όσο μπορείς να παλλέψεις.

Υπάρχεις εσύ,
Που ίσως πέσεις, ίσως νικήσεις.
Υπάρχεις εσύ,
Που ό,τι κι αν γίνει θα συνεχίσεις.

Υπάρχεις εσύ
Που, χωρίς καμία στον κόσμο προστασία, δημιουργείς ελευθερία.
Υπάρχεις εσύ
Που, χωρίς καμία στον κόσμο προστασία, ελευθερώνεις δημιουργία.

Υπάρχει η δική σου ιστορία,
Που κάνει όλα τα άλλα να μην έχουν σημασία.

Υπάρχει η ζωή
Που δεν θα ζήσεις.
Υπάρχει η ζωή
Που θα ζήσεις.

Υπάρχει ο κόσμος
Που θα γυρίσεις
Υπάρχουν οι άνθρωποι
Που θα αγαπήσεις.

Υπάρχει η ζωή
Που θέλεις να ζήσεις.

Υπάρχεις εσύ,
Και όσα θα ζήσεις.

"Άσχημες και Όμορφες μέρες"

Ήταν μια άσχημη μέρα σήμερα...

Είναι μια άσχημη μέρα σήμερα (αφού δεν τελείωσε ακόμα)!

Η καλή μέρα δεν ξέρω αν φαίνεται από το πρωί. Μου έχει τύχει να ξυπνήσω καλά και η μέρα να συνεχιστεί απαίσια και, το αντίστροφο, να ξυπνήσω χάλια και μετά να περάσω την υπόλοιπη μέρα καταπληκτικά. Ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλλάσει μια μέρα και είναι άδικο να θεωρούμε πως αν μια μέρα δεν ξεκινήσει καλά είναι καταδικασμένη να είναι χάλια.

Η αρχή της μέρας δεν καθορίζει την συνέχειά της.

Σήμερα όμως ήταν μια πραγματικά άσχημη μέρα. Με άσχημη αρχή, με άσχημη συνέχεια και είμαι σίγουρη και με άσχημο τέλος (αλλά αυτό θα μπορώ να σας το πω αύριο με σιγουριά!).

Αναρωτιέμαι.

Τι είναι αυτό που κάνει τις άσχημες μέρες, άσχημες;

Είναι οι ίδιες οι μέρες ή το πώς βλέπουμε εμείς τις μέρες;

Πέρα από τις μέρες που συμβαίνουν συγκεκριμένα τραγικά ή συγκεκριμένα λαμπερά γεγονότα, οι οποίες είναι καθαρά «κακές» ή «καλές» μέρες, αντίστοιχα, όλες οι υπόλοιπες μέρες με τις απλές, καθημερινές, στιγμές τους, γιατί άλλοτε μας φαίνονται «καλές» και άλλοτε «κακές»; Τι είναι αυτό που αλλάζει; Το είδος της μέρας; Η οπτική μας γωνία; Τι είναι αυτό που ανεβοκατεβάζει την διάθεση μας; Φυσικά, είναι ένα σύνολο από πράγματα. Ναι, αυτό πρέπει να το παραδεχτώ. Αν μελετήσω την σημερινή μέρα θα δω πως ήταν ένα σύνολο από στιγμές που με έκαναν να νιώσω χάλια. Βέβαια, ξύπνησα χάλια και αυτό όσο να είναι ήταν μια κακή αφετερία. Γιατί ξύπνησα χάλια; Γιατί έτσι. Ίσως επειδή απλά δεν κοιμήθηκα καλά, είχα πρόβλημα με τον ύπνο μου το προηγούμενο βράδυ (πριν κοιμηθώ δεν κατάφερα να αδειάσω το κεφάλι μου από κάθε σκέψη και αφού κοιμήθηκα είδα παράξενα και περίεργα όνειρα)... Ίσως πάλι επειδή οι προηγούμενες μέρες ήταν τόσο καλές και μετά από μια λιακάδα ημερών είναι πιο πιθανό να ξεσπάσει μια μπόρα ή μια καταιγίδα , όσο να΄ ναι, είναι πιο δύσκολο να έρθει κάτι καλύτερο από το ήδη καλό... Ίσως επειδή απλά έτσι...

Το νόημα είναι πως ξύπνησα σήμερα μίζερη και μουτρωμένη. Και η μέρα συνεχίστηκε έτσι...

Διάβασα και έγραψα και ήμουν χαμένη.

Πήγα γυμναστήριο και ήμουν χαμένη.

Πήγα για πρόβα και ήμουν χαμένη.

Και σε όλα τα ενδιάμεσα σημεία ήμουν απογοητευμένη.

Πέρασα από το μαγαζί ενός φίλου μου, τσακωθήκαμε και πέρασα χάλια.

Είδα μια μικρή μου φίλη και μου είπε ότι είναι θυμωμένη μαζί μου γιατί τραγούδησε χθες στην πλατεία και δεν πήγα να την δω. Μία άλλη μικρή μου φίλη (που θεωρεί τον εαυτό της μεγάλο) πρόσθεσε ότι και εκείνη έπαιξε σε θεατρικό χθες και δεν πήγα να την δω ούτε αυτήν.
«Τα μικρά τραγουδήσαν, εμείς παίξαμε θεατρικό.»
«Τι θεατρικό;» Ρώτησα.
«Να μη σε ενδιαφέρει...» απάντησε.

Είναι αδύνατο να μην σου χαλάσουν την διάθεση οι μουτρωμένοι μικροί σου φίλοι.

Στο δρόμο βοήθησα μια κυρία να μαζέψει κάτι χαρτάκια που της έπεσαν. Ήταν πολλά και διασκορπισμένα και είχαν πέσει μπροστά από ένα αμάξι που ήταν έτοιμο να ξεκινήσει. Αυθόρμητα της μάζεψα τα χαρτάκια, εκείνη με κοίταξε σαν να είμαι ο πιο αγενής άνθρωπος στην γη. «Σου ζήτησα εγώ την βοήθεια σου; Με θεωρείς αρκετά γριά για να μην μπορώ να σηκώσω δέκα χαρτάκια;» συνέχιζε να φωνάζει από μακρυά μέχρι να φύγω...

Η πιο απλή πράξη αποκτάει βάρος στα μάτια ενός ανθρώπου που (νιώθει ή θέλει να πιστεύει ή απλά που πραγματικά) δεν έχει ανάγκη. Όποιος κι αν είναι ο άνθρωπος, όποια κι αν είναι (ή δεν είναι) η ανάγκη. Όποια κι αν είναι η πράξη...

Και κατέληξα πάλι να γράφω εδώ. Χαμένη και Χαστουκισμένη.

Ναι, η σημερινή άσχημη μου μέρα φάνηκε από το πρωί...

Και θα ήταν άσχημα αν είχα απλά παραπάνω τέτοιες μέρες και ακόμα χειρότερες. Πιο τραγικές, πιο σκοτεινές, πιο απαισιόδοξες...



Ήταν μια όμορφη μέρα σήμερα...

Είναι μια όμορφη μέρα σήμερα (αφού δεν τελείωσε ακόμα)!

Η καλή μέρα δεν ξέρω αν φαίνεται από το πρωί. Μου έχει τύχει να ξυπνήσω καλά και η μέρα να συνεχιστεί απαίσια και, το αντίστροφο, να ξυπνήσω χάλια και μετά να περάσω την υπόλοιπη μέρα καταπληκτικά. Ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλλάσει μια μέρα και είναι άδικο να θεωρούμε πως αν μια μέρα δεν ξεκινήσει καλά είναι καταδικασμένη να είναι χάλια.

Η αρχή της μέρας δεν καθορίζει την συνέχειά της.

Σήμερα όμως ήταν μια πραγματικά όμορφη μέρα. Με ωραία αρχή, με ωραία συνέχεια και
είμαι σίγουρη και με ωραίο τέλος (αλλά αυτό θα μπορώ να σας το πω αύριο με σιγουριά!).

Αναρωτιέμαι.

Τι είναι αυτό που κάνεις τις όμορφες μέρες, όμορφες;

Είναι οι ίδιες οι μέρες ή το πώς βλέπουμε εμείς τις μέρες;

Πέρα από τις μέρες που συμβαίνουν συγκεκριμένα τραγικά ή συγκεκριμένα λαμπερά γεγονότα, οι οποίες είναι καθαρά «κακές» ή «καλές» μέρες, αντίστοιχα, όλες οι υπόλοιπες μέρες με τις απλές, καθημερινές, στιγμές τους, γιατί άλλοτε μας φαίνονται «καλές» και άλλοτε «κακές»; Τι είναι αυτό που αλλάζει; Το είδος της μέρας; Η οπτική μας γωνία; Τι είναι αυτό που ανεβοκατεβάζει την διάθεση μας; Φυσικά, είναι ένα σύνολο από πράγματα. Ναι, αυτό πρέπει να το παραδεχτώ. Αν μελετήσω την σημερινή μέρα θα δω πως ήταν ένα σύνολο από στιγμές που με έκαναν να νιώσω καλά. Βέβαια, ξύπνησα καλά και αυτό όσο να είναι ήταν μια καλή αφετερία. Γιατί ξύπνησα καλά; Γιατί έτσι. Ίσως επειδή απλά κοιμήθηκα καλά, δεν είχα πρόβλημα με τον ύπνο μου το προηγούμενο βράδυ (πριν κοιμηθώ κατάφερα να αδειάσω το κεφάλι μου από κάθε σκέψη και αφού κοιμήθηκα δεν είδα κανένα παράξενο ή περίεργο όνειρο)... Ίσως πάλι επειδή οι προηγούμενες μέρες δεν ήταν και τόσο καλές και μετά από μία μπόρα ή μια καταιγίδα είναι πιο εύκολο, όσο να΄ ναι, να έρθει κάτι καλύτερο... Ίσως επειδή απλά έτσι...

Το νόημα είναι πως ξύπνησα σήμερα κεφάτη και χαμογελαστή. Και η μέρα συνεχίστηκε έτσι...

Διάβασα και έγραψα και ήμουν συγκεντρωμένη.

Πήγα γυμναστήριο και ήμουν συγκεντρωμένη.

Πήγα για πρόβα και ήμουν συγκεντρωμένη.

Και σε όλα τα ενδιάμεσα σημεία ήμουν ενθουσιασμένη.

Πέρασα από το μαγαζί ενός φίλου μου, γελάσαμε και πέρασα καλά.

Είδα μια μικρή μου φίλη και μου είπε ότι αύριο το πρωί θα τραγουδήσει στην πλατεία και αν θέλω να πάω να την δω. Μία άλλη μικρή μου φίλη (που θεωρεί τον εαυτό της μεγάλο) πρόσθεσε ότι εκείνη θα παίξει σε θεατρικό και αν θέλω να πάω να την δω κι αυτήν.
«Τα μικρά θα τραγουδήσουν, εμείς θα παίξουμε θεατρικό.»
«Τι θεατρικό;» Ρώτησα.
«Κάτι με τον Διόνυσο...» απάντησε.

Είναι αδύνατο να μην σου φτιάξουν την διάθεση οι χαμογελαστοί μικροί σου φίλοι.

Στο δρόμο βοήθησα μια κυρία να μαζέψει κάτι χαρτάκια που της έπεσαν. Ήταν πολλά και διασκορπισμένα και είχαν πέσει μπροστά από ένα αμάξι που ήταν έτοιμο να ξεκινήσει. Αυθόρμητα της μάζεψα τα χαρτάκια, εκείνη με κοίταξε σαν να είμαι ο πιο ευγενικός άνθρωπος στην γη. «Σε ευχαριστώ. Σε ευχαριστώ πολύ. Να είσαι καλά, κοπέλα μου...» συνέχιζε να φωνάζει από μακρυά μέχρι να φύγω...


Η πιο απλή πράξη αποκτάει αξία στα μάτια ενός ανθρώπου που έχει ανάγκη. Όποιος κι αν είναι ο άνθρωπος, όποια κι αν είναι η ανάγκη. Αλλά όχι όποια κι αν είναι η πράξη...

Και κατέληξα πάλι να γράφω εδώ. Συγκεντρωμένη και Συνεπαρμένη.

Ναι, η σημερινή καλή μου μέρα φάνηκε από το πρωί...

Και θα ήταν όμορφα αν είχα απλά παραπάνω τέτοιες μέρες και ακόμα καλύτερες. Πιο λαμπερές, πιο φωτεινές, πιο αισιόδοξες...

Με πονάει το δοντάκι μου!

Και ναι, τις τελευταίες δύο μέρες με πονούσε το δοντάκι μου (κυριολεκτικά όχι μεταφορικά)!
Και ναι, δεν με είχε ξαναπονέσει τόσο πολύ το δοντάκι μου (κυριολεκτικά γιατί τα μεταφορικά δοντάκια μου με έχουν πονέσει πολλές φορές, τόσες φορές που τώρα πια απλά δεν τα νιώθω!)
Και ναι, πέρασα δύο νύχτες χωρίς να μπορώ να κλείσω μάτι και δύο μέρες χωρίς φαγητό...
Και ναι, βρήκα ακριβώς το σημείο που ευθυνόταν για αυτήν την αναταραχή του οργανισμού!
Και ναι, δεν έφταιγε το κυριολεκτικό δοντάκι! Πίσω από τον δεξί κάτω φρονιμήτη υπήρχε ο υπεύθυνος! Ένα μικρό κόκκινο, πρησμένο, σημείο...
Και ναι, ήξερα πως αυτό σήμαινε ότι αν συνεχίσει ο πόνος πρέπει να πάρω την μεγάλη απόφαση!
Και ναι, όταν ο πόνος άρχισε να επηρρεάζει όλη την δεξιά μεριά του λαιμού και του προσώπου μου... ήξερα πως αυτό σήμαινε ότι ο πόνος επιμένει... και κατάλαβα πως δεν χωρούσε άλλη αναβολή.

Δευτέρα πρωί πρωί, έπρεπε να κάνω το μεγάλο βήμα και να... πάω στον οδοντογιατρό!

Δευτέρα βράδυ βράδυ, λοιπόν, είμαι εδώ με ένα σφραγισμά σε ένα άσχετο δόντι (το πρώτο μου σφράγισμα!) και με κομμένο το υπεύθυνο σημείο (το οποίο ανακάλυψα εγώ και όχι η γιατρός) και αναρωτιέμαι αν τελικά η γιατρός έκανε απλά την δουλειά της (και κάπου ανάμεσα στην απαράδεκτη συμπεριφορά της, τουλάχιστον, μου έσωσε και ένα δόντι!) ή αν έχω δίκιο που δεν εμπιστεύομαι πια κανέναν γιατρό (με ελάχιστες εξαιρέσεις, δυο-τρεις γιατρούς σε συγκεκριμένες ειδικότητες στους οποίους στέλνω όλους μου τους γνωστούς όταν χρειάζονται κάτι ανάλογο και τους οποίους νιώθω τυχερή που τους γνώρισα!).

Ξέρω ότι μπορώ να φανώ υπερβολική ή υστερική και ξέρω πολύ καλά ότι το θέμα μπορεί να φαίνεται γελοίο... Δεν τολμάω να μπω καν σε διαδικασία να με υπερασπιστώ γιατί έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως οι γιατροί, τις περισσότερες φορές, σε αρρωσταίνουν και δεν σε γιατρεύουν. Και για το ότι το καλύτερο κίνητρο για να μένεις υγιής είναι το ότι δεν χρειάζεται να πας στον γιατρό!!!!

Και ναι, λοιπόν, μετά από 200 χρόνια (και ναι, είμαι 200 χρονών!) αποφάσισα να ξαναπάω στον οδοντογιατρό. Και μέχρι να πάω, μου πέρασαν διάφορες ευχάριστες αναμνήσεις από το μυαλό...

Eκείνη η φορά που η αδερφή μου είχε ένα πόνο στο δοντάκι Α αλλά ο οδοντογιατρός της σφράγισε το
δοντάκι Β και το αποτέλεσμα είναι να συνεχίσει να την ενοχλεί το δοντάκι Α αλλά να την ενοχλεί τώρα και το σφραγισμένο δοντάκι Β! Ω, ναι, ήταν εφιαλτικό να παρακολουθώ την διαδικασία όπου άλλο δόντι την πονούσε και άλλο σφραγιζόταν και η κακομοίρα προσπαθούσε να το εξήγησει! Εγώ τότε ήμουν πολύ μικρή και το μόνο που θυμάμαι να κάνω ήταν να παρακολουθώ και να αναρωτιέμαι. Στα δικά μου τα μάτια το δίκιο το είχε η αδερφή μου αλλά πώς μπορούσα να ξέρω με σιγουριά αν είχε άδικο ο γιατρός; Με όλα αυτά τα Α και τα Β μπερδεύτηκα και αποφάσισα πως η Αλφαβήτα που έμαθα στο σχολείο δεν έχει καμία σχέση με την Αλφαβήτα των γιατρών και πως μιλάμε μια εντελώς διαφορετική γλώσσα!

Ή εκείνη την άλλη φορά που ο γιατρός υποστήριζε πως θέλουν πάνω από τα μισά μου δόντια σφράγισμα και τελικά όταν πήγα σε άλλο γιατρό για να διασταυρώσω γνώμες ξαφνικά τα δόντια μου δεν χρειάζονταν τίποτα (φαντάζομαι πως τα δόντια μου μέσα σε λίγες μέρες τρομοκρατήθηκαν, και μόνο με την προοπτική τόσων σφραγισμάτων, και πρόλαβαν να μεταμορφωθούν σε υγιή και όμορφα δοντάκια!). Τότε κατάλαβα πως ούτε η Αλφαβήτα των γιατρών είναι ίδια... Όχι, κάθε γιατρός είχε το δικό του αλφάβητο και την δικιά του γλώσσα (το μόνο κοινό τους σημείο είναι ότι εγώ δεν καταλαβαίνω γρι!).

Ή εκείνη την τρίτη φορά που πήγα με τον αδερφό μου και πριν να μπούμε στο ιατρείο του είπα «Αυτό που με εκνευρίζει περισσότερο στον οδοντογιατρό είναι όταν χτυπάει το τηλέφωνο και εσύ είσαι στην καρέκλα (με το σωληνάκι στο στόμα!) και ο γιατρός θεωρεί ότι είναι η κατάλληλη στιγμή να λύσει το Κυπριακό στο τηλέφωνο!». Περιττό βέβαια να πω ότι στην εξέταση του αδερφού μου δεν συνέβηκε απολύτως τίποτα... ενώ στην δική μου χτύπησαν τρία (ή τέσσερα;;;) τηλέφωνα και μία πόρτα!!!! Και μην θεωρήσετε αυτονόητο ότι οι διάλογοι ήταν σύντομοι!!! (Σε αυτό το σημείο οφείλω να παραδεχτώ ότι ξέχασα και τα Α και τα Β και την Αλφαβήτα και θυμήθηκα μόνο τον φίλο μας τον Μέρφυ και τον νόμο του!). Α, αυτήν την επίσκεψη την θυμάμαι καλά και για άλλους λόγους... Ανάμεσα στα πολλά που συνέβησαν (Μέρφυ είναι αυτός!) η γιατρός υποστήριζε με το ζόρι ότι καπνίζω και ότι ντρέπομαι να το πω επειδή είναι μπροστά ο αδερφός μου (πού να ήξερε ότι ακόμα κι αν κάπνιζα δεν θα είχα πρόβλημα να το πω μπροστά στον αδερφό μου!)! «Μα, ΔΕΝ καπνίζω» να επιμένω εγώ!

Α, ωραίες ευχάριστες αναμνήσεις... με βάση τους οδοντογιατρούς τα δόντια μου ήταν άσχημα, κίτρινα, και φυσικά έπρεπε να σφραγιστούν όλα! Δεν είναι ωραίες αυτές οι επισκέψεις που σου ανεβάζουν το ηθικό; Και για να μην αναφερθώ σε εκείνον τον γιατρό που ήθελε να φορέσω σε ηλικία 12-13 χρονών (ή να ήμουν πιο μικρή άραγε;) ένα περίεργο στήριγμα στο σαγόνι... Νάρθηκα νομίζω ήθελε να μου φορέσει!!!! Για 6 (ή μήπως 8;) μήνες, παρακαλώ!!!!! Τι πιο ωραίο για ένα κοριτσάκι στην εφηβεία να του φορέσεις ένα μαραφέτι στο σαγόνι... Είχα τρομοκρατηθεί και μόνο στην ιδέα!!! Ευτυχώς, οι γονείς μου ή αμέλησαν να το κάνουν ή συνειδητά αποφάσισαν να μην μπω σε αυτήν την διαδικασία ή δεν είχαν τα χρήματα (τα οποία πάντα είναι πολλά, γιατί φυσικά τα δόντια κοστίζουν! Τους πληρώνεις για να στα λένε αυτά, μην νομίζεις ότι θα σου συμπεριφερθούν έτσι, δωρεάν, για τα ωραία σου τα μάτια... ή να πω καλύτερα για τα ωραία σου τα δόντια;)!

Μεγαλώνοντας, λοιπόν, πήρα την πιο ώριμη απόφαση: Δεν θα πατήσω ποτέ το πόδι μου στον οδοντογιατρό! (Με κίνδυνο βέβαια να φορέσω μασέλα από τα 25 μου!!!!).

Και ναμαι τώρα εδώ... με ένα αφόρητο πόνο και να μην έχω άλλη επιλογή. Κάθομαι στην καρέκλα και ενώ προσπαθώ να εξηγήσω τι πονάει και πού πονάει, η γιατρός είναι στην γνωστή κοσμάρα της και πάσχει από την γνωστή ασθένεια των γιατρών (για να μην πω γενικά των ανθρώπων!): Δεν ακούει!!!!. Μιλάει μόνη της και τονίζει ξανά και ξανά για το σε πόσο καλή κατάσταση είναι τα δόντια μου (εγώ από μέσα μου φυσικά σκέφτομαι «Ε, και βέβαια, αφού δεν άφησα εσάς να μου τα καταστρέψετε!» ή «Ευτυχώς, πάλι καλά, φτηνά την γλίτωσα! Το τίμημα της τόσο ανώριμης απόφασής μου δεν είναι ότι μου χάλασαν όλα μου τα δόντια από τώρα!) Και θεωρεί, λοιπόν, η γιατρός (αχ, αυτές οι, άτιμες, φαϊνές ιδέες!) ότι βρήκε ήδη το πρόβλημα το οποίο αρχίζει να μου εξηγεί και μου κάνει μια ένεση σε ένα άσχετο σημείο... Κάπου εκεί εγώ παθαίνω πανικό με το σωληνάκι στο στόμα ... και της εξηγώ «Αουγακ λδιερπο» αλλά δεν βγαίνουν λογικές λέξεις από το στόμα μου και σκέφτομαι... «Όχιιιιιιιιιι, γιατί νιώθω την ένεση πάνω; Αφού εγώ κάτω πονάωωωωωωω!!!!» Και φοβάμαι μήπως η συγκεκριμένη γιατρός θεώρησε σωστό να με αφήσει χωρίς κανένα δοντάκι!!! Και αρχίζω να κάνω χειρονομίες για να της δηλώσω ότι πρέπει να της μιλήσω!!! Μου βγάζει το σωληνάκι και επαναλαμβάνω δυνατά την μισή σκέψη μου «Όχιιιιιιιιιι, κάτωωωωωωω πονάωωωωωωω. Εδώ!» Και της δείχνω ακριβώς το σημείο το οποίο ούτε το είχε δει πριν! Τότε εκείνη αρχίζει να μου λέει κάτι μπούρδες και κάτι δικαιολογίες για τον πόνο που αντανακλά (και φυσικά αποδείχτηκε ότι ήταν άσχετο το ένα με το άλλο!) και για το ότι θα φτιάξουμε το πάνω και θα πάμε και στο κάτω! Με όλα αυτά τα πάνω-κάτω, ζαλίστηκα κι εγώ και κατέληξα να βγω με το πρώτο μου σφράγισμα χωρίς να ξέρω αν το χρειαζόμουν ή όχι! Και χωρίς να μπορώ να το μάθω ποτέ! Γιατί (υποτίθεται) δεν είναι η δουλειά μου να το ξέρω! Θα έπρεπε (υποτίθεται) να έχω εμπιστοσύνη σε αυτόν που (υποτίθεται) είναι η δουλειά του να το ξέρει αλλά δεν έχω (φυσικά, και δεν έχω!) γιατί τις περισσότερες φορές νιώθω ότι αυτός που (υποτίθεται) θα έπρεπε να ξέρει, δεν ξέρει, και τις περισσότερες φορές δεν είναι ιδέα μου ότι δεν ξέρει αλλά πραγματικά αποδεικνύεται ότι ΔΕΝ ξέρει!

Και θα μου πείτε... έλα μωρέ, πώς κάνεις έτσι; Ένα σφραγισματάκι είναι! Σφραγισματάκι σήμερα (η διάγνωση για το δόντι), ραγισματάκι αύριο (η διάγνωση για το χέρι)!

Και ναι, νιώθω απογοητευμένη γιατί είναι δική μου δουλειά να προστατεύω τον οργανισμό μου είτε πρόκειται για ένα απλό σφραγισματάκι είτε πρόκειται για ένα πολύ σοβαρότερο θέμα υγείας. Έχω υποχρέωση να διασταυρώνω απόψεις πριν καταλήξω στο ότι έχω ένα συγκεκριμένο πρόβλημα. Έχω ανάγκη να γνωρίζω τα πάντα για το τι έχω και για το όποιο φάρμακο μου δίνουν και αυτό σημαίνει ότι πρέπει να βρω τρόπο να ενημερώνομαι μόνη μου αφού κανείς άλλος δεν με ενημερώνει. Είμαι θυμωμένη με τον εαυτό μου πάνω από όλα. Γιατί είναι δική μου υποχρέωση να της πω: «Ήρθα για κάτι συγκεκριμένο, δεν θέλω να μου κάνεις τίποτα παραπάνω, χωρίς να με ενημερώσεις, χωρίς να μου εξηγήσεις και κυρίως, κυρία μου, χωρίς να με ρωτήσεις». Είναι δική μου υποχρέωση να την σταματήσω! Είναι δική μου υποχρέωση να της πω: «Δεν θα κάνεις κανένα σφράγισμα σήμερα»!!!!!

Δεν έχω ιδέα τι χρειαζόταν να γίνει και τι δεν χρειαζόταν να γίνει...

Τώρα, είμαι εδώ, έχοντας κάνει το πρώτο μου σφράγισμα και ελπίζω να είναι και το τελευταίο που γίνεται με αυτόν τον τρόπο!!!! Και το μόνο που μου μένει να κάνω είναι να εύχομαι να έκανε τουλάχιστον η γιατρός καλή δουλειά για να μην χρειαστεί να περάσω άλλες δύο μέρες χωρίς φαγητό κι άλλες δύο νύχτες χωρίς ύπνο... και να μην χρειαστεί να ξαναπάω σε δύο μέρες σε έναν άλλον οδοντογιατρό (γιατί ποιος ξέρει τι θα δουν πάλι τα ματάκια μου και τι θα τραβήξουν πάλι τα δοντάκια μου!)! Και γιατί αν δεν έκανε καλή δουλειά και θα θέλω να την σφάξω (μεταφορικά όχι κυριολεκτικά) και θα συνεχίσει να με πονάει το δοντάκι μου (κυριολεκτικά όχι μεταφορικά)!

Είμαι εδώ και πονάω πάνω, πονάω κάτω, πονάω δίπλα...! Και παλλεύω με την δική μου Αλφαβήτα. Κατακρίνω τον Αντιεπαγγελματισμό της γιατρού και την δική μου Αδυναμία. Και κυρίως... πονάω στο σημείο Α (Αξιοπρέπεια).

Και ναι, νιώθω χάλια.
Και ναι, θα κάνω άλλα 200 χρόνια να πατήσω το πόδι μου στον οδοντογιατρό!
Και ναι, για να πω την αλήθεια, αυτήν την στιγμή δεν μου φαίνεται καθόλου ανώριμη αυτή η απόφαση:

Δεν θα πατήσω ποτέ το δόντι μου σε οδοντογιατρό!