Τα γράμματα της Μαριλούς (05)

 

(Πέμπτο Γράμμα)

10 Φεβρουαρίου 2022 προς 11 Φεβρουαρίου 2022 (από Πέμπτη προς Παρασκευή)

 

Άκου να δεις, Φίλε μου, τι συμβαίνει στο σήμερά μας! Γύρισα πολύ γεμάτη από το σημερινό μάθημα! Και η αλήθεια είναι πως θα ήθελα να έχουμε κι άλλες τέτοιες ώρες! Ίσως, μου φαίνονται πιο κοντινά αυτά τα θέματα σε εμένα... πιο προσιτά... πιο οικεία... πιο ανθρώπινα... Αυτό το να είναι πιο διαδραστικό το μάθημα... πιο πρακτικό... Επίσης, νιώθω πως έμαθα αρκετά... και πως τα κατάλαβα όλα! Σημαντικό! Και μου αρέσουν τόσο τα παιχνίδια! Το να παρουσιάζεις έναν άλλον Άνθρωπο της Ομάδας μας... και το να ακούς να σε παρουσιάζει κάποιος άλλος! Και το να βλέπεις όλους μας να παρουσιάζουν τους διπλανούς τους! Α! Πολύ σας Ευχαριστώ για το χθες μας! Όλοι μαζί το κάναμε όμορφο αυτό το μάθημα... Και να σας πω κι ένα μικρό μυστικό ακόμα; Με συγκινήσατε... Είχατε όλοι μια Απλότητα, μια Αυθεντικότητα, μια Αλήθεια (με κεφαλαίο Α...)! Γύρισα σπίτι... χαλαρωμένη... και με ένα αίσθημα Αγάπης και Ανθρωπιάς...

 

Τελευταία μέρα το αύριοσημερά μας! Την άλλη εβδομάδα πάλι! Κλείσαμε μια εβδομάδα! «Γιέιιιιιιιιι!» (Επιφώνημα ενθουσιασμού που συνηθίζω να εκφράζω! Νομίζω το έχω κολλήσει από μια Αγαπημένη μοντέρ μου που φωνάζαμε μαζί «Γιέιιιιιιι» όταν τα καταφέρναμε να δημιουργήσουμε κάτι μαζί!)!
Αν διαβάζεις το μήνυμά μου Παρασκευή βράδυ σου εύχομαι να ξεκουραστείς και να έχεις ένα πανέμορφο Σαββατοκύριακο! Αν το διαβάζεις άλλη στιγμή, σου εύχομαι απλά να απολαμβάνεις τη στιγμή σου... Αυτή η ευχή, τώρα που το σκέφτομαι, εύχομαι να ισχύει όποτε και όπου βρίσκεσαι!!!

 

Τι να μοιραστώ σήμερα μαζί σου; Χμ... Ένα Αγαπημένο βιβλίο!!! Λοιπόν, υπάρχει ένα όμορφο βιβλίο... λέγεται «Ο Γλάρος Ιωνάθαν»... Αυτή είναι η σημερινή βιβλιοπρότασή μου! Διαβάζεται γρήγορα και ευχάριστα! Μέσα σε λίγες ώρες θα το έχεις τελειώσει! Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να έχεις πολύ χρόνο! Λίγος χρόνος χρειάζεται και λίγη διάθεση... Είναι αρκετά! Το έχω διαβάσει σε διαφορετικά στάδια της ζωής μου... παιδί, έφηβη, ενήλικη... και κάθε φορά κάτι καινούργιο έχει να μου πει... Έχει σχέση με την... ελευθερία... Ξέρεις... Δεν θα πω τίποτα παραπάνω...

 

Σου δίνω και μια φωτοτυπία που έδωσα στα παιδιά μου πριν τις γιορτές... Δεν αλλάζω τίποτα, την αφήνω έτσι όπως την έγραψα στους Ανθρώπους μου... Ξέρεις γιατί την αφήνω ίδια; Γιατί τα ίδια ακριβώς που εύχομαι στην Ομάδα μου τα ίδια ακριβώς εύχομαι και σε εσάς! Κι εμείς Ομάδα είμαστε! Είμαστε η Ομάδα μας! Τόσοι Άνθρωποι διαφορετικοί... Τόσοι Άνθρωποι ξεχωριστοί... Ο καθένας με τη δική του ζωή... με το δικό του δρόμο... και συναντηθήκαμε εδώ! Συνηθίζω να λέω στο Θέατρο πως μια Ομάδα την φτιάχνουν οι Άνθρωποί της... Έτσι και εδώ! Την Ομάδα αυτήν την φτιάχνουμε εμείς ανάλογα με το ποιοι είμαστε και με το τι επιλέγουμε να κάνουμε... Είμαι περίεργη αν θα τα καταφέρω να μείνω μέχρι το τέλος του προγράμματος... Αλλά έχω κερδίσει ήδη κάτι μέσα από εδώ...
Εσάς.

 

Να είστε πάντα και παντού καλά

Μέσα από την καρδιά μου...

Να είστε Γενναίοι.

Μαριλού

---

(Πέμπτη Φωτοτυπία)

Όσοι δουλεύουν φοβούνται μη χάσουν τη δουλειά τους.

Όσοι δε δουλεύουν φοβούνται μη δε βρουν ποτέ δουλειά.

Όποιος δε φοβάται την πείνα, φοβάται το φαγητό.

Οι οδηγοί αυτοκινήτων φοβούνται να περπατήσουν και οι πεζοί φοβούνται μην τους πατήσουν τα αυτοκίνητα.

Η δημοκρατία φοβάται να θυμηθεί και η γλώσσα φοβάται να τα πει.

Οι πολίτες φοβούνται τους στρατιωτικούς, οι στρατιωτικοί φοβούνται την έλλειψη όπλων, τα όπλα φοβούνται την έλλειψη πολέμων.

Ζούμε στα χρόνια του φόβου.

Φοβάται η γυναίκα τη βία του άντρα και ο άντρας την άφοβη γυναίκα.

Φόβος των κλεφτών, φόβος της αστυνομίας.

Φόβος της πόρτας χωρίς κλειδαριά, του χρόνου χωρίς ρολόγια, του παιδιού χωρίς τηλεόραση, φόβος της νύχτας χωρίς υπνωτικά χάπια και φόβος της ημέρας χωρίς διεγερτικά χάπια.

Φόβος του πλήθους, φόβος της μοναξιάς, φόβος απ' όσα έγιναν και για όσα θα γίνουν, φόβος του θανάτου, φόβος της ζωής.

 

Εδουάρδο Γκαλεάνο

 

Αυτό το κείμενο το συνάντησα λίγο πριν να έρθω σήμερα (13/12/2021, Δευτέρα) στη πρόβα-μάθημά μας! Αμέσως σκέφτηκα πως θέλω να το μοιραστώ μαζί σας! Δεν έχω προλάβει να διορθώσω κάτι, οτιδήποτε, ή να διασταυρώσω αν αυτός είναι ο συγγραφέας που το έγραψε (συνήθως, πάντα ψάχνω για να δω ότι ό,τι σας δίνω είναι «σωστό»). Σήμερα, όμως, θα μοιραστώ χωρίς διορθώσεις και χωρίς διασταυρώσεις... Οι λέξεις μου «μίλησαν» και μπορεί να «μιλήσουν» και σε εσάς... Ήθελα να το μοιραστώ στο «τώρα» μας και να μην το αφήσω για κάποια επόμενη φορά... Εύχομαι να μη φοβάστε... τίποτα και κανέναν. Ή εύχομαι αν φοβάστε (ο φόβος, εξάλλου, ανθρώπινος...) να μην κατευθύνει ο φόβος τη ζωή σας αλλά να είστε εσείς πάνω και πέρα από τους όποιους φόβους σας. Να είστε γενναίοι. Γενναίοι με τη στιγμή. Γενναίοι με τη ζωή. Γενναίοι με τις καταστάσεις. Γενναίοι με τις παραστάσεις. Γενναίοι σε όλους τους κόπους. Γενναίοι σε όλους τους τόπους. Γενναίοι με τους ανθρώπους. Και, κυρίως... με τον εαυτό σας να είστε Γενναίοι... στη ζωή και στην τέχνη πηγαίοι... Σας Αγαπώ. Μαριλού.

Τα γράμματα της Μαριλούς (04)

(Τέταρτο Γράμμα)

 

10 Φεβρουαρίου 2022, Πέμπτη

 

Σε περἰπτωση που, έστω και για μια στιγμή, νόμισες πως θα «γλιτώσεις» από εμένα σήμερα... και πάλι είμαι εδώ! Όσο βρίσκω, έστω και λίγο χρόνο για να σου γράψω, θα το κάνω!

 

Παρόλο που τελειώσαμε νωρίς χθες γύρισα κουρασμένη... αλλά... ξέρεις... περπάτησα... και, κάπως, καθάρισε το μυαλό μου και ξεκουράστηκε το σώμα μου! Τι να κάνω που με δυσκολεύει το να κάθομαι για πολύ ώρα σε μια καρέκλα! Νιώθω την ανάγκη να τεντώνομαι και να κινούμαι! Χμ... Τι να σου γράψω σήμερα;

 

Τι θέλω να μοιραστώ μαζί σου... Μιας και χθες σου πρότεινα ένα βιβλίο... σήμερα θα σου προτείνω μια αγαπημένη ταινία... «Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ» (The Shawshank Redemption). Την είδα τυχαία και όταν την είδα απόρησα που δεν μου την είχε προτείνει κανείς και, ακόμα περισσότερο, που δεν μας την είχαν προτείνει όταν ήμουν μαθήτρια στο τμήμα σκηνοθεσίας! Η ταινία θα μπορούσε να είναι μάθημα σκηνοθετικό, σεναριακό, υποκριτικό! Βέβαια, διαπραγματεύεται θέμα που μπορεί να θεωρηθεί από κάποιους «δύσκολο» καθώς όλη η ταινία είναι μέσα σε φυλακή. Θέλω να πω... δεν είναι κάτι για να χαλαρώσεις... Κι αν την δεις, να την δεις όταν θα είσαι ξεκούραστος, με καθαρό μυαλό, έτσι ώστε να μπορείς να παρακολουθήσεις το σενάριο, γιατί κάθετι έχει σημασία στο τι συμβαίνει, κι όταν θα έχεις διάθεση να δεις κάτι να προβληματιστείς. Εμένα αυτή η ταινία όταν την είδα, πρώτη φορά, μου έκανε τόση εντύπωση που την είδα και, αμέσως την επόμενη ημέρα, δεύτερη φορά! Το πιστεύεις; Ήθελα να μπορέσω να την δω μια δεύτερη φορά χωρίς να έχω το άγχος του τι θα συμβεί και να δω και όλες τις λεπτομέρειες που την πρώτη φορά είναι εύκολο να σου γλιστρίσουν... Αλλά δεν θέλω να πω πολλά για να μην μου ξεφύγει τίποτα παραπάνω... Προτιμάω να μη σου γράφω πολλά για τις ταινίες έτσι ώστε να μπορέσεις να τις δεις με τα δικά σου μάτια και για τα βιβλία είναι ωραίο να τα διαβάσεις με την δική σου λογική και να τα νιώσεις όλα όπως τα νιώθεις εσύ! Σε κάθε περίπτωση, είτε σου αρέσει η ταινία είτε όχι, πιστεύω πως αξίζει να τη δεις...

 

Σου έχω και κάτι ακόμα... Σου έχω φράσεις σκόρπιες... ρητά... αφορισμούς... δεν ξέρω πώς να τα πω! Πάντα μου αρέσει να διαβάζω ρητά και να τα επεξεργάζομαι, να τα σκέφτομαι, να τα αισθάνομαι!
Να τα... «ταξιδεύω». Χρησιμοποιώ συχνά αυτή τη λέξη... «ταξιδεύω»... Να «ταξιδεύεις» κάτι...
Δεν ακούγεται ωραίο; Για παράδειγμα, έχεις μια ιδέα... την αφήνεις να ταξιδέψει μέσα σου για να δεις σε τι θα εξελιχθεί... Αυτήν την φωτοτυπία την έδωσα, φέτος, στους Ανθρώπους μου! Α! Και μια και σου έγραψα για Ανθρώπους... πάντα τους Ανθρώπους που έχω μέσα στην καρδιά μου τους γράφω με κεφαλαίο Άλφα! Νομίζω οι Άνθρωποι που συμπεριφέρονται με σεβασμό, με ανθρωπιά, με κατανόηση... οι Άνθρωποι που έχουν σαν βάση την Αγάπη (κι αυτή με κεφαλαίο) αξίζουν να γράφονται και να λέγονται... Άνθρωποι.

Αυτά νομίζω είναι αρκετά!

Να είσαι πάντοτε καλά!

Να σε Αγαπάς.

Μαριλού

---

(Τέταρτη Φωτοτυπία)

Η πρώτη και η χειρότερη απάτη είναι να εξαπατά κανείς τον εαυτό του.

-

Μη φοβάσαι τις σκιές. Οι σκιές είναι απόδειξη πως υπάρχει φως.

-

Κάνε τα πράγματα που σε φοβίζουν και δεν θα σε φοβίζουν πια.

-

Αν δεν σ’ αρέσει το σκηνικό μες στο οποίο κινείσαι, γκρέμισέ το και φτιάξε ένα καινούργιο.

-

Το να σκέφτεσαι χωρίς να ενεργείς είναι ονειροπόληση. Το να ενεργείς χωρίς να σκέφτεσαι, είναι εφιάλτης.

-

Τίποτα δεν πετυχαίνεται αν περιμένεις να λείψει κάθε εμπόδιο και κάθε αντίρρηση προτού αρχίσεις.

-

Πρέπει κανείς να εφεύρει τον εαυτό του.

-

Κράτα το μυαλό σου ήρεμο, κάνε τις πράξεις σου εκρηκτικές.

-

Η ζωή δεν είναι πρόβα τζενεράλε για μια άλλη ζωή. Υπάρχει ζωή και πριν το θάνατο.

-

Να γεύεσαι τα πάντα και θα διαπιστώσεις ότι η ζωή έχει ωραία γεύση.

-

Δεν υπάρχει δρόμος για την ευτυχία, η ευτυχία είναι ο δρόμος.

-

(Φράσεις ανώνυμων (έχουν όνομα απλά εμείς δεν γνωρίζουμε το όνομά τους) που αν τις ενώσεις... αν τις διαβάσεις όλες μαζί... την μία μετά την άλλη... άνετα μοιάζει να είναι του Ίδιου Ανθρώπου... Ίσως να μοιάζουμε περισσότερο από όσο διαφέρουμε... Σας εύχομαι να είστε γενναίοι, απέναντι στον εαυτό σας, στους άλλους, στη ζωή... Μαριλού.)

 

Τα γράμματα της Μαριλούς (03)

 

(Τρίτο Γράμμα) 

9 Φεβρουαρίου 2022

 

Να ’μαι και πάλι!

 

Λοιπόν, χθες γύρισα με ένα κεφάλι καζάνι. Όταν λέμε καζάνι, το εννοούμε! Δεν μπορείς να φανταστείς! Ή, μάλλον, μπορείς! Το βίωσες κι εσύ! Το βιώσαμε μαζί! Αν κάποιος μπορεί να αισθανθεί το χθεσινό καζανοκεφάλι μου... αυτός είσαι εσύ. Κατάλαβα πιο πολλά από την Δευτέρα... απλά το κεφάλι μου έγινε άνω-κάτω! Εύχομαι κι εσύ να κατάλαβες κάτι, να μην κουράστηκες και να μην ζαλίστηκες πολύ! Άλλο ένα «Μπράβο» θα μας το πω!!! Αναρωτιέμαι πώς θα είναι το σήμερά μας... Για να δούμε...

 

Σήμερα θα σου προτείνω ένα βιβλίο που διαβάζεται εύκολα. Λέγεται «Γράμματα σε ένα νέο ποιητή» του Ρίλκε. Είναι πραγματικά γράμματα! Ένας νέος ποιητής έστειλε στον Ρίλκε τα ποιήματά του και του ζήτησε να του πει τη γνώμη του. Εκείνος του απάντησε και έτσι άρχισαν αλληλογραφία. Στο βιβλίο είναι μόνο τα γράμματα του Ρίλκε προς τον νέο ποιητή. Αυτό το βιβλίο ενώ μιλάει για ποίηση εύκολα μπορείς να το αισθανθείς σαν να μιλάει για όλες τις τέχνες! Είναι από τα πρώτα βιβλία που προτείνω στους μαθητές μου ακόμα κι αν δεν διδάσκω ποίηση! (Αλλά τι όμορφη που είναι η ποίηση και πόσο ομορφαίνει τη ζωή μας!)! Πώς σου έγραψα χθες για την ταινία «Ο Θρύλος του 1900» που μπορεί να «μιλάει» για μουσική αλλά πολύ εύκολα αισθάνεσαι σαν να μιλάει και για άλλες τέχνες; Έτσι και με αυτό το βιβλίο. Θα μπορούσε να μιλάει για θέατρο. Εξάλλου και η ποίηση μοιάζει με θέατρο, γίνεται θέατρο... Η ποίηση λέει ιστορίες... Και το θέατρο λέει ιστορίες... Η ποίηση δημιουργεί συναισθήματα... Και το θέατρο δημιουργεί συναισθήματα... Αλλά ακόμα και σε κάποιον που μπορεί να μην τον ενδιαφέρει το θέατρο... αυτό το βιβλίο μιλάει για ζωή... πιστεύω πως όλο και κάτι μπορεί να σου πει, να σου δώσει, να σου προσφέρει!!!

 

Σου έχω και φωτοτυπία σήμερα... Κάποια στιγμή στη ζωή μου δίδαξα σε φοιτητές (Αχ, πόσο ωραία εμπειρία!)! Μία από τις πρώτες φωτοτυπίες που τους έδωσα ήταν μία ομιλία του Τσάρλι Τσάπλιν... όλο και κάπου μπορεί να την έχεις πετύχει... Μπορεί να την ξέρεις, να την έχεις διαβάσει... Μπορεί και όχι. Αν την έχεις διαβάσει, δεν πειράζει, θα την διαβάσεις μία ακόμα φορά. Κι εγώ αυτό έκανα σήμερα! Μια μικρή ομιλία-υπενθύμιση πάντα είναι πολύτιμη! Αν δεν την έχεις ξαναδιαβάσει... νομίζω θα ενθουσιαστείς! Εμένα με είχε συγκινήσει όταν την είχα πρωτοδιαβάσει... Ακόμα με συγκινεί...

 

Δεν είναι σίγουρο πως θα καταφέρω να σου γράφω κάθε μέρα. Αυτό που θέλω να κρατήσεις είναι... πως η ζωή έχει αξία! Πως η ζωή έχει ομορφιά! Πως ακόμα και μέσα σε όλα αυτά που ζούμε... ναι, ναι,ναι, αξίζει να προσπαθούμε! Να ψάχνουμε τα ωραία. Να ανακαλύπτουμε τα σημαντικά. Αυτά που αξίζουν. Όσα και όποια είναι αυτά που αξίζουν για εμάς. Και θέλω να κρατήσεις και κάτι ακόμα. Πως... έχεις ΑΞΙΑ. Έχει σημασία να θυμάσαι την αξία σου. Όποιες κι αν είναι οι συνθήκες σου. Να το θυμάσαι:

 

Αξίζεις.

 

Σου στέλνω δύναμη και Αγάπη.

Μαριλού

----

(Τρίτη Φωτοτυπία)

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω ενάντια στην αλήθεια της ζωής μου.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα σε τι δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος, όταν του επέβαλα τις επιθυμίες μου. Ακόμα περισσότερο όταν δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή και ούτε ήταν έτοιμος ο άνθρωπος, ακόμα κι αν αυτός ήμουν εγώ. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ για μια άλλη ζωή και έβλεπα γύρω μου ότι τα πάντα μου έλεγαν να μεγαλώσω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι σε κάθε περίπτωση ήμουν στο κατάλληλο μέρος και πάντα στην κατάλληλη στιγμή. Αυτό με έκανε να γαληνέψω.
Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΛΗΘΕΙΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερό μου χρόνο και να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον. Σήμερα κάνω μόνο ότι μου αρέσει και με γεμίζει χαρά, ότι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά. Με το δικό μου τρόπο και με τους δικούς μου ρυθμούς. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα από ότι δεν ήταν υγιεινό για μένα. Από φαγητά, πράγματα, άτομα, καταστάσεις και οτιδήποτε με απομάκρυνε από τον εαυτό μου. Παλιά αυτό το έλεγα «υγιή εγωισμό». Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΤΑΓΑΠΗ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω να ζω στο παρελθόν και να ανησυχώ για το μέλλον μου. Τώρα ζω κάθε μέρα την κάθε στιγμή που ξέρω ότι ΟΛΑ συμβαίνουν. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα ότι οι σκέψεις μου με έκαναν ένα άτομο μίζερο και άρρωστο. Όταν επικαλέστηκα τη δύναμη της καρδιάς μου η λογική μου βρήκε ένα πολύτιμο σύμμαχο. Σήμερα αυτό το λέω ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και οποιαδήποτε προβλήματα αντιμετωπίζουμε με τον εαυτό μας ή με τους άλλους. Αυτό το λέμε ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ.

Ξέρω ότι από τις εκρήξεις στο Σύμπαν γεννιούνται νέα αστέρια. Σήμερα ξέρω ότι ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ.

 

Τσάρλι Τσάπλιν

(o γνωστός «Σαρλό», ηθοποιός, σκηνοθέτης, ανθρωπιστής…)

(1889 – 1977)

Αυτή είναι η ομιλία του στα 70στά γενέθλιά του...

Τα γράμματα της Μαριλούς (02)

 (Δεύτερο Γράμμα)

8 Φεβρουαρίου 2022

 

Γειά σου και πάλι!

 

Δεν περίμενα να σου γράψω τόσο σύντομα ξανά αλλά ήθελα να σου πω «Μπράβο» για το χθες μας! Χαχαχα! Δεν ξέρω για εσένα! Αλλά εγώ δεν κατάλαβα και πολλά... Δεν ξέρω καν αν τα κατάφερα να καταλάβω λίγα! Όμως, τα καταφέραμε τόσες ώρες να ακούμε πράγματα που δεν καταλαβαίνουμε. Πράγματα που μπορεί να φαίνονται τόσο ξένα από εμάς! Τόσο μακριά μας... Είναι κι αυτός ένας άθλος! Αν είσαι από αυτούς που κατάλαβαν κάτι ή από αυτούς που αισθάνθηκαν κοντά τους όσα ακούσαμε... θα πω ένα μεγάλο «Μπράβο» ακόμα! Αν καταφέρω να μάθω έστω και κάτι μικρό... θα πανηγυρίσω! Τώρα που θα διαβάζεις αυτό το μήνυμά μου μάλλον θα έχει περάσει και το μάθημα της Τρίτης! Ελπίζω όταν θα το διαβάζεις να έχουμε καταλάβει-κρατήσει κάτι από τα σημερινα μαθήματα που πέρασαν...

 

Η φωτοτυπία που σου δίνω σήμερα είναι αυτή που σου υποσχέθηκα χθες! Και έχει σχέση με το περπάτημα που μου αρέσει πολύ! Περπατάω συχνά και πολύ! Να! Και εδώ, στα μαθήματά μας, έρχομαι και φεύγω περπατητά! Κι είναι υπέροχο! Εύχομαι και αυτό το κείμενο κάτι να έχει να σου πει... Κι όπως είπαμε... θα έρθουν κι άλλα όμορφα!

 

Και μιας και μιλάμε και για άλλα όμορφα... Να σου προτείνω και μια ταινία; Μπορεί να την έχεις δει... «Ο Θρύλος του 1900» (Τhe legend of 1900). Την είδα τυχαία... πριν πολλά πολλά χρόνια... Και, μάλιστα, την είδα στον κινηματογράφο! Δεν είχε ακουστεί πολύ... Παίχτηκε μόνο δύο εβδομάδες... Κι εγώ απόρησα και που δεν είχε ακουστεί πολύ και που έμεινε τόσο λίγο χρονικό διάστημα... Αισθάνθηκα πολύ τυχερή που έτυχε να την δω στην μεγάλη οθόνη! Δεν θα σου πω πολλά... Έχει σχέση με μουσική... Και όταν την είδα ένιωσα, πως πρέπει να την δουν όσοι ασχολούνται με την Τέχνη! Με όποια τέχνη! Ένιωσα ανάμεσα σε άλλα συναισθήματα, πόσα κοινά σημεία υπάρχουν στις δημιουργικές διαδικασίες... Για παράδειγμα, έχει μια σκηνή που ρωτάνε τον πρωταγωνιστή μας από πού εμπνέεται την μουσική του... Εκπληκτικά εξαιρετική και εξαιρετικά εκπληκτική σκηνή! Παρατηρεί τους Ανθρώπους και γεννάει μουσική! Η παρατήρηση είναι τόσο σημαντική στις τέχνες! Στο Θέατρο η παρατήρηση είναι πολύτιμη! Ίσως σου γράψω, κάποια στιγμή, για αυτό! Αλλά όχι μόνο στις τέχνες! Και στις επιστήμες! Γενικά... την συμπαθώ την παρατήρηση... μας βοηθάει στην έρευνα, στην εξέλιξη, στην ανακάλυψη... Μας βοηθάει στο να καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας, στο να καταλαβαίνουμε τους άλλους... Μας βοηθάει στη δημιουργία... Μας βοηθάει στο να γινόμαστε καλύτεροι και στη σκηνή και στη ζωή...

 

Νομίζω αυτά είναι αρκετά για σήμερα!

Θα τα πούμε μέσα στις επόμενες ημέρες ξανά!

Μέχρι τότε... να θυμάσαι να σε φροντίζεις!

 

Με Αγάπη.

Μαριλού.

---

(Δεύτερη Φωτοτυπία)

Το όρθιο βάδισμα κάνει το μυαλό μας ευκίνητο, και η ευκινησία του εγκεφάλου μας μας έχει ταξιδέψει στους μακρινούς ορίζοντες του πλανήτη μας.

 

Όμως τα πλεονεκτήματα του βαδίσματος δεν περιορίζονται μόνο στην εξελικτική μας ιστορία. Το περπάτημα είναι απείρως ευεργετικό για το μυαλό μας, για το σώμα μας και για τις κοινότητές μας. Το βάδισμα είναι ολιστικό: κάθε πλευρά του βοηθά κάθε πλευρά της υπαρξής μας. Το βάδισμα μας παρέχει μια πολυαισθητηριακή ανάγνωση του κόσμου σε όλα του τα σχήματα, τις μορφές, τους ήχους, τα συναισθήματα, επειδή χρησιμοποιεί τον εγκέφαλο με πολλαπλούς τρόπους. Το βάδισμα με παρέα μπορεί να γίνει μία από  τις καλύτερες εμπειρίες βαδίσματος. Το κοινωνικό περπάτημα – να πραγματοποιείς πορεία συντονισμένα και με κάποιο σκοπό – μπορεί να αποτελέσει αποτελεσματική ώθηση για μια πραγματική αλλαγή της κοινωνίας. Το βάδισμα είναι τόσο ζωτικά, τόσο καίρια σημαντικό για εμάς, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, που θα πρέπει να αντικατοπτρίζεται στον τρόπο που οργανώνουμε τη ζωή μας και την κοινωνία μας. Η δημόσια πολιτική μας χρειάζεται να ενστερνιστεί πλήρως τον λόγο για τον οποίο το περπάτημα διαφοροποιεί το ανθρώπινο είδος και θα πρέπει να το συμπεριλάβει στο σχεδιασμό πόλεων και προαστίων. Περιμένω με ανυπομονησία τη μέρα που οι γιατροί σε όλο τον κόσμο θα συνταγογραφούν το περπάτημα ως βασική θεραπεία για τη βελτίωση της ατομικής και συλλογικής υγείας και ευημερίας. Στην πραγματικότητα οι γιατροί των Νήσων Σέτλαντ έχουν ήδη ξεκινήσει να γράφουν ιατρικές συνταγές για περπάτημα στην παραλία ως προληπτική θεραπευτική αγωγή για παθήσεις του εγκεφάλου και του σώματος.

( ... )

Το βάδισμα είναι καλό για το σώμα, καλό για τον εγκέφαλο, και καλό για την κοινωνία γενικότερα.

( ... )

Ο εγκέφαλος μας και το σώμα μας θα καλυτερεύσουν, το ίδιο και οι διαθέσεις μας, η καθαρότητα της σκέψης μας, η δημιουργικότητά μας, η σύνδεσή μας με τον κοινωνικό, αστικό και φυσικό μας κόσμο. Είναι η απλή, εφικτή λύση που χρειαζόμαστε όλοι.

( ... )

Θέλω να βάλω στο επίκεντρο μια φαινομενικά απλή αλλαγή συμπεριφοράς ως κινητήρια δύναμη θετικής ψυχολογικής και σωματικής ευημερίας. Είναι μια δραστηριότητα στην οποία όλοι μπορούμε να εμπλακούμε και προκύπτει με φυσικό τρόπο. Ο εγκέφαλος και το σώμα μας είναι φτιαγμἐνα για κίνηση στη καθημερινή μας ζωή, στο φυσικό και τεχνητό περιβάλλον: η τακτική κίνηση βελτιώνει τη σκέψη μας, τα συναισθήματά μας, τους δημιουργικούς μας εαυτούς και την υγεία μας με μυριάδες τρόπους.

 

Είναι καιρός να σηκωθούμε και να πορευτούμε προς μια καλύτερη ζωή, να πάμε να δούμε τον κόσμο όπως είναι και όπως μόνο εμείς οι άνθρωποι μπορούμε.

Shane O’Mara

---

Εδώ και πολύ καιρό θέλω να γράψω ένα κείμενο ή να φτιάξω ένα βίντεο γύρω από το περπάτημα. Αυτόν τον καιρό τριγυρνούσε στο μυαλό μου... το περπάτημα, το περπάτημα, το περπάτημα...

 

Θεωρώ πως το περπάτημα βοηθάει πολύ και σε πολλά. Λύνει όλα μας τα προβλήματα; Όχι. Όμως αναμφισβήτητα, κάποια πράγματα τα κάνει καλύτερα. Στα χέρια μου, λοιπόν, βρέθηκε αυτήν την εβδομάδα ένα βιβλίο που λέγεται «Το περπάτημα και τα οφέλη του». Κοίτα να δεις που κάποιος έγραψε ολόκληρο βιβλίο γύρω από αυτό! Είμαι ακόμα στην αρχή... όποτε δεν ξέρω πώς θα μου φανεί... αλλά η εισαγωγή του με έκανε να θέλω να το διαβάσω... Μερικά από αυτά που γράφονται αποφάσισα να τα μοιραστώ και μαζί σας... κι είναι αυτά που έχω γράψει στην άλλη σελίδα...

 

Όσο για το δικό μου περπάτημα... Το περπάτημα εμένα με έχει «σώσει» κυριολεκτικά και μεταφορικά. Βοηθάει το σώμα και το μυαλό. Η διάθεσή μας αλλάζει. Η ψυχολογία μας αλλάζει. Και μπορεί να γίνει και πολύ δημιουργικό.

 

Ξεκινήστε να περπατάτε. Πέντε λεπτά την ημέρα. Δέκα λεπτά την ημέρα. Δεκαπέντε λεπτά την ημέρα. Δεν χρειάζεται να είναι πολύ. Ας είναι και λίγο. Το λίγο είναι αρκετό. Και το λίγο έχει προοπτικές να γίνει και λίγο περισσότερο και λίγο περισσότερο. Ενώ με το «καθόλου» τι μπορεί να κάνει κανείς; Τίποτα δεν μπορεί να κάνει. Το «καθόλου», συνήθως, πάει παρέα με το «τίποτα». Το «λίγο» κάνει παρέα με το «κάτι». Και το «κάτι» είναι κάτι. Είναι κάτι από το οποίο μπορεί να ξεκινήσει κανείς. Είναι κάτι με το οποίο μπορεί να δουλέψει κανείς. Περπατήστε και παρατηρήστε. Παρατηρήστε τις αλλαγές στον εαυτό σας. Το τι συμβαίνει στη σκέψη σας. Το τι συμβαίνει στο σώμα σας. Περπατήστε μόνοι σας. Περπατήστε με παρέα. Παρατηρήστε και περπατήστε. Και δείτε τη διαφορά. Δείτε τις διαφορές. Δείτε αν σας βοηθάει, πώς σας βοηθάει, πόσο σας βοηθάει. Παρατηρήστε μέσα σας. Παρατηρήστε γύρω σας. Περπατήστε μέσα σας. Περπατήστε γύρω σας. Σε μια εποχή, πιεσμένη, αγχωμένη, τρελαμένη, φοβισμένη, χαοτική... εσείς... περπατήστε. Περπατήστε πρωί ή περπατήστε βράδυ. Περπατήστε μεσημέρι ή απόγευμα. Περπατήστε την ώρα που σας αρέσει ή την ώρα που σας βολεύει. Δεν υπάρχει σωστή ώρα για περπάτημα. Κι αν είστε κουρασμένοι; Πάρτε μια ανάσα και περπατηστε έστω πέντε λεπτά. Κι αν βαριέστε; Πάρτε μια ανάσα και περπατήστε έστω πέντε λεπτά. Μπορεί να βοηθήσει την κούρασή σας. Μπορεί να δώσει κατεύθυνση στο «βαριέμαι». Συνήθως, εξάλλου, πίσω από το «βαριέμαι» κρύβονται άλλα. Κι αν έχετε υπερένταση; Περπατήστε. Κι αν έχετε άγχος; Περπατήστε. Περπατήστε και αναπνεύστε. Και δείτε σε τι μεταμορφώθηκε η υπερένταση; Και δείτε τι σκέπαζε το άγχος; Κάτω από αυτό τι υπήρχε; Δώστε δρόμους στις ιδέες σας... Δώστε διεξόδους στις σκέψεις σας... Αφήστε τις ιδέες σας να περπατήσουν κι αυτές μαζί σας... Αφήστε τις σκέψεις σας να υπάρξουν... Περπατήστε... Θα με θυμηθείτε κάποια στιγμή... Ίσως όχι τώρα. Αργότερα. Το περπάτημα μπορεί να σας αλλάξει τη ζωή... Να περπατάτε... Καθημερινά... Απλά... Να περπατάτε.

 

Με Αγάπη. Μαριλού.

Τα γράμματα της Μαριλούς (01)

(Πρώτο Γράμμα)

7 Φεβρουαρίου 2022

Γειά σου!

 

Ναι, ναι, σε εσένα μιλάω που με διαβάζεις αυτή τη στιγμή! Είμαι η Μαριλού. Μπορεί να σε γνώρισα την Παρασκευή ή μπορεί να σε γνωρίσω, σήμερα, Δευτέρα. Μπορεί να μιλήσαμε για λίγο ή για πολύ. Θα περάσουμε μαζί κάποιο χρόνο! Σκέφτηκα πως δεν θέλω απλά να αφήσω τον χρόνο να περνάει... Θέλω να σου προσφέρω όσα μπορώ να σου προσφέρω! Μπορούμε να προσφέρουμε τόσα πολλά στον κόσμο! Κρίμα να του τα στερούμε! Για αυτό θα σου φέρνω εκπληξούλες! Θα σου φέρνω... δωράκια! Υπάρχουν δώρα που δεν κοστίζουν και είναι πολύτιμα. Η υγεία μας, η ευτυχία μας, η ηρεμία μας... Υγεία; Δυστυχώς, δεν μπορώ να σου δώσω, εύχομαι, όμως, να έχεις ψυχολογικοσωματική υγεία! Ευτυχία; Ηρεμία; Επίσης, δεν μπορώ να σου δώσω, εύχομαι, όμως, να μπορείς να τα δώσεις εσύ σε εσένα... Να έχεις τρόπους και χρόνους να δημιουργείς και την ευτυχία σου και την ηρεμία σου. Ίσως... Μπορώ να σου δώσω... δημιουργία... μέρος δημιουργίας... μέρος αυτού που είμαι... μέρος αυτού που κάνω... μέρος αυτού που θέλω να κάνω...

 

Ξέρεις... Πιστεύω πως η Τέχνη είναι τρόπος ζωής! Πιστεύω πως βρίσκεται μέσα σε κάθε στιγμή και μέσα σε κάθε Άνθρωπο. Πιστεύω πως υπάρχει και μέσα σε εσένα... απλά μπορεί με τα χρόνια να περιορίστηκε ή να πήγε σε καμία γωνίτσα και να βρίσκεται κουλουριασμένη... Συμβαίνει αυτό... με την έκφραση, με την έμπνευση, με τα συναισθήματα, με τις σκέψεις... Συμβαίνει σε όλους μας... Ο κόσμος είναι έτσι φτιαγμένος που, συνήθως, μας οδηγεί στο να καταπνίγουμε τα δημιουργικά μας στοιχεία... Βέβαια, το όμορφο είναι πως αυτά είναι πάντα εκεί! Μέσα μας! Περιμένουν να βγουν στην επιφάνεια! Όλα τα όμορφα μέσα μας είναι ακόμα! Αλλά... να! Έπεσα κι εγώ στην παγίδα!!! Τι σημαίνει άραγε 
«Ο κόσμος είναι έτσι φτιαγμένος;» Ναι, ο κόσμος είναι έτσι φτιαγμένος... αλλά ποιος φτιάχνει τον κόσμο; Μάντεψε! Και εμείς! Γινόμαστε καλύτεροι Άνθρωποι; Γίνεται και ο κόσμος καλύτερος!
Και να σου πω κι ένα μυστικό; Υπάρχουν έρευνες που δείχνουν πως πραγματικά ο κόσμος συνολικά πηγαίνει προς το καλύτερο!!! Δεν είναι φοβερό να το σκεφτεί κανείς; Μεγάλη συζήτηση...

 

Αλλά ας επιστρέψω σε αυτό που ήθελα να σου γράψω... Στους μαθητές μου πάντα δίνω φωτοτυπίες με κείμενα, με σκέψεις, με ιδέες... Δίνω βιβλία, προτείνω ταινίες... Ό,τι αισθάνομαι πως μπορεί να τους προσφέρει κάτι. Σκέφτηκα να φέρω μερικές από αυτές τις φωτοτυπίες και σε εσένα... Γιατί... Ποιος ξέρει; Μπορεί κάτι να έχουν να σου πουν... Μπορεί να σου «μιλήσουν»... Μπορεί και όχι... Αλλά, για αυτήν την περίπτωση, που μπορεί μέσα σε κάτι να βρεις κάτι... αποφάσισα να τα μοιραστώ μαζί σου...

 

Οι δύο πρώτες φωτοτυπίες που θα σου δώσω είναι φωτοτυπίες που έστειλα σε όλους τους Ανθρώπους των Ομάδων μου, παρελθοντικούς και παροντικούς, για «Καλή Χρονιά». Αποφάσισα να σου τις δώσω κι εσένα για «Καλή αρχή»! Μία σήμερα, μία αύριο! Εύχομαι να έχουμε μια ωραία διαδρομή κι ένα ιδιαίτερα ξεχωριστό ταξίδι! Και, κοίτα να δεις, που αντί για «ταξίδι» πήγα να γράψω «παιχνίδι»...
Μπορεί αυτό το «λἀθος» του μυαλού κάτι σωστό να εκφράζει... Σου χαμογελώ! Καλή μας αρχή!

 

Με Αγάπη.

Μαριλού.

---

(Πρώτη Φωτοτυπία)

-Γιατί δεν μου είπες για τη σχέση σου;

-Δεν είχα όρεξη για διάλεξη περί «ακατάλληλων» φίλων.

-Γιατί πιστεύεις ότι θα έκανα κάτι τέτοιο;

-Γιατί κάποιοι τον θεωρούν κακή επιρροή.

-Εσύ τι πιστεύεις;

-Πιστεύω ότι τον επηρεάζω όσο μ'επηρεάζει κι εκείνος.

-Σωστά. Η σχέση με κάποιον άλλο είναι η σχέση μ'ένα μέρος του εαυτού μας.

-Είναι σαν μια υπερβολική εκδοχή του εαυτού μου.

-Το κατάλαβα.

-Ομως αυτό που περνάει είναι πολύ σοβαρό. Εγώ τον καταλαβαίνω. Νιώθεις σαν να έχεις συνέχεια μια σκιά από πάνω σου.

-Ποια είναι η δική σου σκιά;

-Μάλλον ο θάνατος. Ο θάνατος και η σιωπή. Τρελό, έτσι;

-Τι είναι η σιωπή;

-Θλίψη ή φόβος. Ολοι φοβούνται μην πουν κάτι λάθος… γιατί μια κηδεία είναι η πιο ευαίσθητη στιγμή για κάποιον. Η οικογένειά μου είναι πολύ προσεκτική. Σαν να γίνεται αόρατη. Αυτό ήταν πολύ βαρύ.

-Τι συμβαίνει;

-Τίποτα. Απλά είμαι φρικιό.

-Δεν πρέπει να φοβάσαι μην πεις κάτι λάθος.

-Μα δεν φοβάμαι. Λέω λάθος πράγματα. Αλλά λέω πάντα τόσες βλακείες… για να μην πω…

-Για να μην πεις τι; Δεν είμαι εδώ για το σχολείο ή για τη μητέρα σου, αλλά για σένα.

-Είναι εμπιστευτικό, έτσι; ... Δεν πήρε υπερβολική δόση κατά λάθος. Το έκανε σκόπιμα.

-Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν είναι ατύχημα.

-Τι μπορώ να κάνω εγώ σαν φίλη του; Ξέρω ότι δεν μπορώ να τον σώσω. Βρήκα άρθρα που λένε τι δεν μπορώ να κάνω. Τι μπορώ να κάνω;

-Να μην είσαι αόρατη.

-Δεν αφορά εμένα.

-Δεν είναι καλή αρχή, δεν νομίζεις;

---

Αυτός είναι ένας διάλογος μεταξύ μιας κοπέλας και του ψυχολόγου της, που παρακολούθησα σε μια τηλεοπτική σειρά.

 

Μου έκανε εντύπωση για αρκετά σημεία.

Όπως αυτό...

«Η σχέση με κάποιον άλλο είναι η σχέση μ' ένα μέρος του εαυτού μας.»

Ή αυτό...

«Νιώθεις σαν να έχεις συνέχεια μια σκιά από πάνω σου.»

 

Πολλά θα μπορούσα να πω για πολλά. Αλλά θα γράψω μόνο αυτά.

 

Οι σκιές που βρίσκονται από πάνω μας ή από δίπλα μας, όποιες κι αν είναι, όσες κι αν είναι, μπορούν να εξαφανιστούν ή έστω, αν δεν εξαφανιστούν, μπορούν να «μαλακώσουν». Αρχίζουν να μας επισκέφτονται πιο αραιά ή πιο αχνά. Η επίδρασή τους σε εμάς αρχίζει να εξασθενεί. Αντί να τις φοβόμαστε... τις κοιτάζουμε στα μάτια. Αντί να τις διώχνουμε... τις αποδεχόμαστε, τις αφήνουμε να υπάρχουν και, καμιά φορά, σταματάνε τον θόρυβο που κάνουν, ησυχάζουν, εξασθενούν... Και, τελικά, είτε φύγουν είτε μείνουν... Μαθαίνουμε να ζούμε με αυτές...

 

Για να γίνει αυτό...

 

Δεν χρειάζεται να είστε πάντα τόσο προσεκτικοί. Δεν πειράζει να πείτε ή να κάνετε κάτι λάθος. Ίσα ίσα. Να πείτε και να κάνετε «λάθη». Να μιλάτε. Να εκφράζεστε. Να μοιράζεστε. Το πιο σημαντικό:

 

Να είστε ορατοί.

 

Αν κάτι θα ήθελα να πάρετε από τα μαθήματα, τις πρόβες, τη διαδρομή μας, την πορεία μας, είναι πως έχει σημασία. Αυτό που σκέφτεστε. Αυτό που νιώθετε. Αυτό που είστε. Είναι πως έχει βάρος και βάθος η δική σας φωνή. Μετράει. Το να εκφράζετε το «μέσα» σας. Δεν είναι καλή αρχή για κανέναν μας το να βάζει στην άκρη τον εαυτό του. Μια γερή αφετηρία είναι το ότι... μας αφορά. Κάθετί στη δική μας ζωή μας αφορά. Από εμάς θα ξεκινήσουμε. Κι αυτό ανοίγει, βοηθάει, καθαρίζει κι όλα τα προς τους άλλους.

Θέλω να θυμάστε τον εαυτό σας... Να είστε ορατοί.

 

Με Αγάπη... Μαριλού.

Τα γράμματα της Μαριλούς (00)

 Τα γράμματα της Μαριλούς

(Voucher Ηope)

(00)

Μια φορά κι έναν καιρό... 25 διαφορετικοί Άνθρωποι συναντήθηκαν σε μία αίθουσα για ένα πρόγραμμα «Τεχνικός Συντηρητής αυτοματισμού και αυτόματου ελέγχου». Δεν είχε κανένας τους καμία σχέση με το αντικείμενο και όλων η πρακτική θα ήταν εντελώς άσχετη με τη θεωρία. Ήμουν η μία από αυτούς τους 25 Ανθρώπους…

Την πρώτη ημέρα που γύρισα σπίτι μετά το πρόγραμμα, αγχωμένη και πανικόβλητη, μέσα στην ανήσυχη εσωτερική κατάστασή μου, μου ήρθε μία ιδέα και πήρα μία απόφαση (χωρίς να έχω ιδέα αν θα καταφέρω να την εφαρμόσω)! 

Αυτή η ιδέα ήταν: 

Θα γράφω γράμματα σε αυτούς τους Ανθρώπους.

Καθημερινά. 

Τι συνέβηκε άραγε στη συνέχεια; 

Τα έγραψα αυτά τα καθημερινά γράμματα; 

Τα έλαβαν αυτά τα καθημερινά γράμματα; 

Μου ήρθε μία ιδέα.

Πήρα μία απόφαση.

Και πάλι δεν έχω ιδέα αν θα καταφέρω να την εφαρμόσω. 

Ήρθε η στιγμή να μοιραστώ αυτά τα γράμματα και με άλλους Ανθρώπους. Με εσάς. 

Τα γράμματα ξεκίνησαν, σε ένα «μακρινό» χθες, την πρώτη Δευτέρα του Φεβρουαρίου που πέρασε.

Τα γράμματα θα ξεκινήσουν, σε ένα «κοντινό» σήμερα την πρώτη Δευτέρα του Σεπτεμβρίου που μόλις ήρθε.

Θα τα μοιράζομαι προς το τέλος της ημέρας, απόγευμα ή βράδυ.

Έτσι τα έδινα στους Ανθρώπους του προγράμματος στο τέλος του πολύωρου μαθήματος μας.

Έτσι θα τα δίνω και σε εσάς, στο τέλος της πολυσύνθετης ημέρας μας.

Στο ξεκίνημα της ημέρας παιχνίδια...

Στο κλείσιμο της ημέρας γράμματα...

Τι άλλο να ζητήσει κανείς από τη ζωή πέρα από παιχνίδια και γράμματα!

Τι άλλο να ζητήσει κανείς από τη ζωή πέρα από μοιράσματα!

Σήμερα ξεκινάει κάτι και θα το βιώσουμε μαζί.

Καλή ανάγνωση, Φίλοι μου.

Μαριλού.

Μια φορά κι έναν καιρό...

(Βρήκα κάτι! Βρήκα το Τίποτα! Για χρόνια είχα χάσει το Τίποτα και δεν μπορούσα με τίποτα να το βρω!!! Μετά από τόσοοο καιρόοο, το βρήκα! Και είμαι πολύ χαρούμενη για αυτό! Ναι! Μόλις Τώρα... Βρήκα το Τίποτα...! ΤΟ ΒΡΗΚΑ!!!)!

15/4/2000 Σάββατο


Μια φορά κι έναν καιρό...

Ζούσε Κάποιος. 

Χωρίς Όνομα. 

Χωρίς τόπο γεννήσεως. 

Χωρίς γονείς και αδέρφια.

Χωρίς Τίποτα.

Ή μάλλον... 

είχε Κάτι.

Γνώριζε καλά πως ήταν Παιδί του Τίποτα.

Στο Τίποτα ήταν γεννημένος.

Το Τίποτα ήταν και οι δύο του γονείς.

Και, ίσως, Τίποτα να ήταν και το Όνομά του.

Αυτός ο Κάποιος, ξαφνικά, αναρωτήθηκε

για ποιο λόγο υπάρχει.

Προσοχή: 

Δεν αναρωτήθηκε για το πού γεννήθηκε, 

ούτε για την πιθανή ανωνυμία του, 

ούτε για την, ίσως, χαμένη οικογένειά του. 

Αναρωτήθηκε 

για τον πραγματικό λόγο 

της δικής του προσωπικής ύπαρξης.

Και πάλι Προσοχή: 

Δεν αναρωτήθηκε για τις άλλες υπάρξεις, 

ούτε για το λόγο που υπάρχουν οι άλλες υπάρξεις, 

ούτε για το λόγο ύπαρξης γενικά της ζωής. 

Αναρωτήθηκε μόνο για αυτό: 

Για τον πραγματικό λόγο της Ύπαρξής του.

Της δικής του προσωπικής Ύπαρξης.

 

Αυτός ο Κάποιος αποφάσισε κινούμενος

από αυτήν την μοναδική σκέψη που είχε κάνει μέχρι τότε,

κάθως Τίποτα υπήρχε στο μυαλό του μέχρι την εμφάνιση αυτής της σκέψης,

αποφάσισε, λοιπόν, να αναζητήσει, να ψάξει, να λύσει το μυστήριο της σκέψης του μυαλού του.

Ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο. 

Γνώρισε κι άλλες Υπάρξεις.

Μίλησε μαζί τους.

Γνώρισε πολλές καταστάσεις Υπάρξεων. 

Τον πόλεμο, την εκμετάλλευση, το φόβο, τον έρωτα, τον αγώνα, την επανάσταση, την αδικία, το ψέμα, την υποκρισία, το θάνατο, τη φιλία, την πίστη, τη θρησκεία, την ευτυχία και τόσες άλλες καταστἀσεις. Μα Τίποτα. Τίποτα. Τίποτα. 

Τι κι αν γνώρισε τον πόλεμο, τίποτα.

Τι κι αν ερωτεύτηκε, τίποτα.

Τι κι αν μίλησε με επαναστάτες, τίποτα.

Τι κι αν έκανε φίλους, τίποτα.

Τι κι αν... τίποτα.

Τίποτα ήταν

και στο Τίποτα γυρνούσε.

Τίποτα δεν του αποκάλυπτε 

τη λύση του αινίγματος.

Τον πραγματικό λόγο της Ύπαρξής του.

Έψαξε να βρει τους Μεγάλους Σοφούς του κόσμου, 

μα τίποτα.

Τι κι αν του είπαν σοφά λόγια, τίποτα.

Ο χρόνος κυλούσε

και τίποτα ακόμα. 

Ο Κάποιος είχε σχεδόν απογοητευτεί.

Αποφάσισε να διώξει τη μοναδική του σκέψη 

και ήσυχα και ήρεμα να γυρίσει 

στο ολοκληρωτικό ΤΙΠΟΤΑ του.

Μα τίποτα.

Τώρα πια τίποτα δεν μπορούσε να γίνει.

Η σκέψη του δεν έλεγε να το κουνήσει από εκεί.

Και έτσι ούτε το Τίποτα δεν μπορούσε να το ευχαριστηθεί πια.

Άρχισε πάλι, λοιπόν, τη διαρκή αναζήτηση. 

Είχε γυρίσει όλο τον κόσμο, είχε προσπαθήσει με όλες τις Υπάρξεις.

Άρχισε τώρα να αναζητάει 

τη λύση του προβλήματος

στους νόμους της φύσης.

Έψαξε κάτω από τις πέτρες

και ανάμεσα στα βουνά.

Βούλιαξε στη λάσπη

και έψαξε στα φυτά.

Ακόμα και στη φυσική σιωπή

τίποτα δεν βρήκε.

Πολλές άλλες Υπάρξεις 

αναρωτήθηκαν

για αυτόν τον Τίποτα

ή μάλλον τον Κάποιον

που αναζητούσε κάτι

και δεν έβρισκε τίποτα.

Τον ακολούθησαν.

Και αποφάσισαν να βρουν κι αυτές 

τον λόγο της δικής τους Ύπαρξης.

Σιγά σιγά, όλες οι υπάρξεις του κόσμου,

ακόμα και οι Μεγάλοι Σοφοί,

έψαχναν, αναζητούσαν παντού.

Μα τίποτα.

Κανείς δεν έβρισκε τίποτα.

Πολλές υπάρξεις απογοητευμένες

πήγαιναν στον Κάποιον

και ζητούσαν τη βοήθειά του

ή, τουλάχιστον, ζητούσαν απλά

ἐνα ίχνος ελπίδας

ότι ο ίδιος ο Κάποιος

είχε βρει τη λύση.

Μα ο Κάποιος δεν την είχε βρει.

Και αυτό τους έλεγε.

Την Αλήθεια του.

Ότι ακόμα αναζητούσε.

Κάποτε μετά από πολύ πολύ καιρό

ο Κάποιος αρρώστησε βαριά.

Κουρασμένος, 

ξαπλωμένος σε ένα βράχο

δίπλα στη θάλασσα 

ήταν έτοιμος για τον ερχομό του θανάτου.

Τόσες πολλές Υπάρξεις Υπήρχαν γύρω του.

Ο Κάποιος κοιτούσε τη θάλασσα, άκουγε τις αχνές φωνές των διαφόρων Υπάρξεων, μύριζε των αέρα και σιγά σιγά αποφάσισε ότι θα πέθαινε, αργά και χωρίς ποτέ να μάθει τίποτα.

Όλες οι άλλες Υπάρξεις αμίλητες πια παρακολουθούσαν τη σκηνή του θανάτου.

Και ξαφνικά... κλείνοντας τα μάτια...

Αυτός ο Κάποιος, 

ο ήρωας του παραμυθιού μας, 

Εκείνη τη στιγμή, 

λίγο πριν πεθάνει, 

πετάχτηκε επάνω και φώναξε 

όσο πιο δυνατά μπορούσε

"ΤΟ ΒΡΗΚΑ!"

Οι άλλες Υπάρξεις άφωνες αναζητούσαν τη λύση του μυστικού.

Μα ο Κάποιος πέθανε.

Ναι. Πέθανε αμέσως μετά τη φωνή του.

Οι άλλες Υπάρξεις έφυγαν στενοχωρημένες

και κάθεμία τράβηξε πάλι το δικό της δρόμο αναζήτησης.

Έφυγαν όλες οι Υπάρξεις.

Και το νεκρό σώμα του Κάποιου 

είχε μείνει ακόμα στο βράχο

πεσμένο,

ακίνητο.

Τότε ο Κἀποιος άνοιξε τα μάτια του.

Μουρμούρισε.

Τόσο σιγά που κανείς δεν θα μπορούσε να το ακούσει.

Μόνο η θάλασσα.

Και από αυτήν έρχεται το μήνυμά του.

"Ο δικός μου προσωπικός λόγος Ύπαρξης ήταν 

να οδηγήσω και τις άλλες Υπάρξεις 

στην διαρκή αναζήτηση

του δικού τους λόγου Ύπαρξης."

Και λέγοντας αυτές τις λέξεις... πέθανε. 

Γνώριζε 

ότι αν πριν 

είχε φωνάξει 

τη λύση του γρίφου

Όλοι θα νόμιζαν πως αυτός ήταν ο λόγος της δικής τους Ύπαρξης 

και όχι της Ύπαρξης του Κάποιου.

Με αυτή τη σκέψη

ήταν τότε

που ο Κάποιος 

είχε το θάρρος 

να κάνει δήθεν ότι πέθανε

για να διώξει όλες τις Υπάρξεις από γύρω του 

και να πεθάνει πραγματικά.