Μια Φορά Κι Έναν Καιρό ήταν...

(07.06.2019 Παρασκευή)


Μια Φορά Κι Έναν Καιρό ήταν...


Μια Φορά Κι Έναν Καιρό...
Ήταν ένα βραχιόλι που ήθελε να φορεθεί.
Ήταν κι ένας άνθρωπος που ήθελε να το φορέσει.

Και, παρόλα αυτά, ο άνθρωπος δεν το φορούσε και το βραχιόλι δεν φοριόταν.

Γιατί;
Γιατί το βραχιόλι θρηνούσε και ο άνθρωπος αγχωνόταν.

Ο άνθρωπος αγχωνόταν να το φορέσει μη σπάσει και το βραχιόλι θρηνούσε μη σπάσει πριν φορεθεί...

Έτσι το βραχιόλι έμενε αφόρετο και ο άνθρωπος άπρακτος.

Τόσο πολύ του άρεσε που δεν τολμούσε να το αγγίξει και, κυρίως, δεν τολμούσε να το φορέσει. Νόμιζε πως αν το αφήσει εκεί, ακούνητο στην ίδια θέση, κλεισμένο σε ένα συρτάρι, ολοκαίνουριο και αχρησιμοποίητο, το βραχιόλι θα μείνει απαράλλαχτο. Κι έτσι ο άνθρωπος θα μπορεί να το κοιτάζει και να το θαυμάζει, να το θαυμάζει και να το κοιτάζει, αιώνια. Γιατί μόνο αυτό έκανε. Το κοίταζε και το θαύμαζε. Το θαύμαζε και το κοίταζε.

Μα ο χρόνος όπως περνάει πάνω και μέσα από τους ανθρώπους έτσι περνάει και πάνω και μέσα από τα βραχιόλια.

Τίποτα δεν μένει απαράλλαχτο.
Τίποτα δεν είναι αιώνιο.

Οι ρυτίδες άρχισαν να εμφανίζονται.
Οι χάντρες άρχισαν να ξεθωριάζουν.
Οι δυνάμεις άρχισαν να χάνονται.
Οι κρίκοι άρχισαν να μιζεριάζουν.

Κι ο άνθρωπος «τυφλός» στο παρόν, δεμένος με αλυσίδες στο παρελθόν, έβλεπε μόνο εκείνο που ήθελε να δει. Τέτοια η άρνησή του που η αντίδρασή του ήταν να βλέπει το βραχιόλι ακόμα ολοκαίνουριο κι ας άρχιζε εκείνο να παλιώνει...

Συνέχιζε να μην το φοράει.
Και το βραχιόλι συνέχιζε να θέλει απλά να φορεθεί.

Και μέσα σε αυτήν την Αφόρετη και Αφόρητη Απραξία...
το βραχιόλι σκούριασε
και ο άνθρωπος γέρασε.

Ο άνθρωπος χωρίς να ζήσει.
Το βραχιόλι χωρίς να φορεθεί.

Μα οι αφόρετες στιγμές,
άσπαστες και αθάνατες,
έμειναν να αιωρούνται μεταξύ χεριού και χάντρας...

Και ο άνθρωπος πέθανε.
Και το βραχιόλι έσπασε.

Μόνο του μέσα σε ένα συρτάρι.
Όπως κι ο άνθρωπος,
μόνος του μέσα σε ένα σπίτι.

Το βραχιόλι, πριν σπάσει, συγχώρεσε τον άνθρωπο που δεν το φόρεσε.
Ο άνθρωπος, πριν πεθάνει, συγχώρεσε το βραχιόλι που δεν φορέθηκε.

Μα οι στιγμές;

Δεν συγχώρεσαν.
Ούτε το βραχιόλι.
Ούτε τον άνθρωπο.

Οι στιγμές
είχαν ανάγκη να βιωθούν...
να φορεθούν... να στολιστούν...

Η μόνη τους ευκαιρία να υπάρξουν... ήταν... ένα χέρι κι ένα βραχιόλι... κι αυτά... τις αρνήθηκαν...

Και κάπως έτσι ξεχνάμε ή αρνιόμαστε να φορέσουμε τη ζωή...
Και την αφήνουμε κλειδωμένη σε ένα συρτάρι να σκουριάσει...

Μια Φορά Κι Έναν Καιρό ήταν...

(06.06.2019 Πέμπτη)


Μια Φορά Κι Έναν Καιρό ήταν...


Μια Φορά Κι Έναν Καιρό...
Ήταν ένα τετράδιο που ήθελε να γραφτεί.
Ήταν κι ένας άνθρωπος που ήθελε να το γράψει.

Και, παρόλα αυτά, ο άνθρωπος δεν έγραφε και το τετράδιο δεν γραφόταν.

Γιατί;
Γιατί το τετράδιο έτρεμε και ο άνθρωπος φοβόταν.

Ο άνθρωπος φοβόταν μην δεν γράψει κάτι σωστό και το τετράδιο έτρεμε μην δεν γραφτεί από κάποιο λάθος...

Έτσι το τετράδιο έμενε άγραφο και ο άνθρωπος άπρακτος.

Και μέσα σε αυτήν την Άγραφη Απραξία...
το τετράδιο πάλιωσε
και ο άνθρωπος γέρασε.

Μα οι ανείπωτες ιστορίες,
ζωντανές και αγέραστες,
έμειναν να αιωρούνται μεταξύ μυαλού και χαρτιού...

Το τετράδιο συγχώρεσε τον άνθρωπο που δεν το έγραψε.
Ο άνθρωπος συγχώρεσε το τετράδιο που δεν γράφτηκε.

Μα οι ιστορίες;

Δεν συγχώρεσαν.
Ούτε το τετράδιο.
Ούτε τον άνθρωπο.

Οι ιστορίες
είχαν ανάγκη να ειπωθούν...
να γραφτούν... να διαβαστούν...

Η μόνη ευκαιρία τους να ζήσουν... ήταν... ένα χέρι κι ένα χαρτί... κι αυτά... τις αρνήθηκαν...

Έτρεχα...

Έτρεχα σε έναν δρόμο...
Χωρίς να με κυνηγάνε...
Χωρίς να αισθάνομαι άγχος ή φόβο...
Έτρεχα με σταθερό ρυθμό σε έναν άδειο δρόμο...
Χωρίς αυτοκίνητα, μηχανές... ούτε καν ποδήλατα...
Χωρίς πεζοδρόμια δεξιά και αριστερά...
Χωρίς ανθρώπους... ούτε καν πεζούς...
Χωρίς διαβάσεις... Χωρίς φανάρια...
Χωρίς κόκκινο, πράσινο, πορτοκαλί...
Χωρίς σήματα... Χωρίς «στοπ»...
Χωρίς «απαγορεύεται» να στρίψεις ή να συνεχίσεις...
Χωρίς στροφές... Χωρίς σταυροδρόμια...
Χωρίς διασταυρώσεις... Χωρίς άλλους δρόμους...
Μόνο αυτός... ο ένας δρόμος που τρέχω... τώρα...
Μόνο εγώ... Μόνο εδώ...
Χωρίς τέλος... Χωρίς ούτε καν την ελπίδα ή την προοπτική του τέλους...
Έτρεχα... ήρεμα... χωρίς να κουράζομαι... χωρίς να εξαντλούμαι...
Χωρίς να ακούω τίποτα...
Κανένας ήχος... Κανένας θόρυβος... ανθρώπινος ή μη...
ούτε καν εμένα... την ανάσα μου... την αναπνοή μου...
Κάτι οτιδήποτε...
Ίσως τα βήματά μου να ακουγόντουσαν μόνο...
Ίσως ούτε κι αυτά...

Μια απέραντη πορεία
μέσα σε μια απέραντη σιωπή.

Κι αυτό το έβλεπα,
ξανά και ξανά και ξανά,
κάθε φορά που έκλεινα τα μάτια
πριν κοιμηθώ...
Για ένα μικρό διάστημα της ζωής μου...
Δεν ξέρω ποια ανάγκη είχε δημιουργήσει
αυτήν την εικόνα κι αυτό το συναίσθημα...
αλλά με το που με έβλεπα να τρέχω γαλήνια
αμέσως κοιμόμουν... πριν προλάβω να σκεφτώ οτιδήποτε άλλο...
κοιμόμουν καλά... κοιμόμουν ήρεμα...

Αυτό το φανταστικό τρέξιμο με βοηθούσε να ανταπεξέλθω στο πραγματικό τρέξιμο...

Στους δρόμους που έχουν αυτοκίνητα, μηχανές, ποδήλατα, πεζοδρόμια, ανθρώπους, διαβάσεις, φανάρια, σήματα, στροφές, σταυροδρόμια, διασταυρώσεις, ήχους, θορύβους...

Στους δρόμους που έχουν άγχος και φόβο...
Στους δρόμους που κουράζομαι και εξαντλούμαι...
Που ακούω την ανάσα μου, την αναπνοή μου...
Που ακούω τα βήματά μου...

Που έχουν τέλος...
Που με οδηγούν σε άλλους δρόμους...
κι άλλους κι άλλους...

Αυτός ο ένας και μοναδικός δρόμος του μυαλού μου ήταν το αντίβαρο για όλους τους άλλους δρόμους της ζωής...

Κι ο σταθερός αυτός ρυθμός μου αντιστάθμιζε όλη την αστάθεια της πραγματικότητας.

Τώρα κλείνω τα μάτια και δεν τρέχω πια
αλλά, κι όμως, κοιμάμαι γαλήνια.

Καμία ανάγκη πια για αυτήν την εικόνα...
και για αυτό το βίωμα του τρεξίματος...
πριν κοιμηθώ...

Τώρα κλείνω τα μάτια
κοιμάμαι
και ονειρεύομαι...

Από το «πριν κοιμηθώ» στο «αφού ξυπνήσω»
απλώνεται
μια απέραντη
ησυχία και ηρεμία...

Πότε, αλήθεια, πρόλαβες;

Πότε, αλήθεια, πρόλαβες;
(22/1/2019 Τρίτη)


Πότε, αλήθεια, πρόλαβες να απογοητευτείς;
και κρύβεσαι απ' τη ζωή μην τύχει και γευτείς...
Στα πόσα χρόνια θεωρείς πως έφυγε η χαρά,
πότε όλα τα αστεία σου, έγιναν σοβαρά;
Και είναι δίκαιο να νιώθεις πως είσαι ηττημένος;
Μα ακόμα κι αν χαθεί κανείς δε γίνεται χαμένος...
Και είναι ωραίο να ξεχνάς έτσι τα όνειρά σου;
Μ' ακόμα και με αργό ρυθμό δε χάνεται η σειρά σου...
Πότε αλήθεια ένιωσες πως έσβησε η ζωή;
Πότε αλήθεια έλιωσες στην κοσμοσυρροή;
Πότε έγινες αδύναμος μες στην οχλοβοή,
και πότε μέσα στις φωνές, σου πήραν τη φωνή;
Τίποτα δεν τελειώνει μέχρι να 'ρθει το τέλος,
Κι αν είναι γύρω "Ιάγοι", εσύ δεν είσαι "Οθέλλος"...
Δεν παρασύρεσαι από μυστικά κι από παρεξηγήσεις,
τον έρωτα και την αγάπη δε θα δολοφονήσεις...
Πόσο πληγώθηκε η καρδιά, πόσο τρέμει το χέρι,
μα εσύ ποτέ δεν έστριψες προς κάποιον το μαχαίρι...
Κι αν έμεινες σε μια γωνιά, μόνος κι απελπισμένος,
είναι που νίκησες τη μάχη απέναντι στο "μένος"...
Έζησες χωρίς σύνορα, έζησες χωρίς βία,
πονάει το διαφορετικό στην όποια κοινωνία,
έζησες με αλήθεια, με μη υποκρισία,
και ήσουν πάντα τίμιος, σε όλη την πορεία...
Δεν έχει τελειώσει η διαδρομή, εδώ είναι η ευτυχία...
Δεν έχει ξεχαστεί η έμπνευση, εδώ η δημιουργία...
Μην βγάζεις συμπεράσματα στου ταξιδιού τη μέση,
είχες και έχεις ακόμα στον κόσμο μία θέση...
Άφησε κάτω το βάρος που αισθάνεσαι στους ώμους,
έχεις ακόμα βήματα, έχεις ακόμα δρόμους...

Έψαχνα...

Έψαχνα...
(Δευτέρα βράδυ προς Τρίτη. 07.01.2019 προς 08.01.2019. 12.58 π.μ.)

Έψαχνα κάτι παλιά χαρτιά... για να δω... αν έχω την ημερομηνία όπου γράφτηκε ένα ποίημα μου πριν πολλά πολλά χρόνια... Το ποίημα το βρήκα... την ημερομηνία όχι... αν και νομίζω πως κάπου την είχα γράψει... Τέλος πάντων... Ανάμεσα σε αυτά τα χαρτιά βρήκα ένα γράμμα που είχα γράψει σε έναν δάσκαλό μου και που δεν του το έδωσα ποτέ... Είχε συμβεί ένα έντονο σκηνικό ανάμεσα σε έναν συμμαθητή-ηθοποιό και στον σκηνοθέτη-δάσκαλο... κι εγώ έγραψα στον δάσκαλό μου... (τώρα το γράφω με άλλα λόγια γιατί δεν αντέχω να το ξαναδιαβάσω!) πως είμαστε μία ομάδα... και πως σε μία ομάδα όλοι είμαστε ένα και πως ο συμμαθητής μου είναι προέκτασή μου κι εγώ είμαι προέκτασή του... και πως ζητάω συγνώμη εκ μέρους του... Κι αυτά τα έγραφα πολλά, πολλά, (μα πολλά!), χρόνια πριν! Πωπω... Δεν έχω λόγια... Για πολλούς λόγους... αλλά ας μείνω σε έναν... Για αυτό το αίσθημα... της ευθύνης και της ένωσης...

(Και η «μαθήτρια» που ήμουν με οδήγησε στο να γίνω η «δασκάλα» που είμαι... Υπάρχει μια συνέχεια στα σημεία μου ακόμα κι όταν αισθάνομαι πως μπορεί και να μην υπάρχει... επειδή κάτι, κάπου, κάπως, χάθηκε στην πορεία...)

Μπορεί

Μπορεί

Μπορεί τα πράγματα να μην πήγαν έτσι όπως τα σχεδίαζες να πάνε...
Μπορεί να μην έγινε κάτι που ήθελες πολύ...
Μπορεί να μην έτυχε κάτι για το οποίο ανυπομονούσες...
Μπορεί κάποια προσπάθειά σου να ένιωσες πως δεν είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα...
Μπορεί κάποιο όνειρό σου να είδες πως δεν είχε την κατάλληλη υποστήριξη...
Μπορεί κάποια ιδέα σου να μην εξελίχθηκε...
Μπορεί κάποια σκέψη σου να μην διαμορφώθηκε...
Μπορεί να μην πέρασες κάποιο μάθημα ή να κόπηκες σε κάποιες εξετάσεις...
Μπορεί να μην πήγες καλά σε κάποια συνέντευξη ή να μην σε πήραν σε κάποια δουλειά...
Μπορεί και να πέρασες κάποιο μάθημα αλλά να αγχώνεσαι γιατί γνωρίζεις πως σε περιμένουν κι άλλα μαθήματα στην γωνία...
Μπορεί και να πέρασες κάποιες εξετάσεις αλλά αυτό να μην ήταν αρκετό για να πετύχεις τον όποιο στόχο...
Μπορεί να πήγες καλά σε κάποια συνέντευξη αλλά να αυτό να μην ήταν αρκετό για να σου δώσουν την όποια δουλειά...
Μπορεί και να σε πήραν σε κάποια δουλειά αλλά να μην είσαι ευχαριστημένος... γιατί είναι τρελές οι ώρες... ή γιατί είναι τρελές οι αποστάσεις... ή γιατί είναι τρελές οι απαιτήσεις... ή γιατί δεν σε πληρώνουν όσο θα έπρεπε ή όσο θα ήθελες ή όσο θα άξιζες... ή γιατί όλα τα παραπάνω...
Μπορεί οι άνθρωποι να μην ήταν έτσι όπως θα τους ήθελες να είναι...
Μπορεί οι σχέσεις να μην πήγαν έτσι όπως θα τις ήθελες να πάνε...
Μπορεί να χώρισες από κάποιον που ήσουν ή δεν ήσουν ερωτευμένος... από κάποιον που ήθελες ή δεν ήθελες να χωρίσεις... Ένας χωρισμός είναι πάντα ένας χωρισμός... Μπορεί να ζεις με την απώλεια...
Μπορεί και να μην χώρισες από κάποιον που είσαι ή δεν είσαι ερωτευμένος... από κάποιον που θέλεις ή δεν θέλεις να χωρίσεις... Μία σχέση είναι πάντα μία σχέση... Μπορεί να ζεις με την επικοινωνία ή με την έλλειψη επικοινωνίας...
Μπορεί να είχες ανάγκη την Αγάπη και να την βρήκες αλλά για λίγο... ή να μην την βρήκες για πολύ...
Μπορεί να είχες ανάγκη από μια αγκαλιά αλλά να μην το είπες και να μην το έδειξες ποτέ σε κανέναν... ή να το είπες και να το έδειξες κι όμως να μην σου δόθηκε...
Μπορεί να είχες ανάγκη από την σιωπή και, παρόλα αυτά, η ζωή σου να ήταν μέσα στις φωνές...
Μπορεί να είχες ανάγκη από την ηρεμία και, παρόλα αυτά, η ζωή σου να ήταν μέσα στις συγκρούσεις...
Γιατί δεν έχουν ανάγκη όλοι οι άνθρωποι την σιωπή...
Γιατί δεν έχουν ανάγκη όλοι οι άνθρωποι την ηρεμία...
Ή γιατί πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν πώς να ζουν με την σιωπή και την ηρεμία και ο μόνος τρόπος τους να υπάρξουν είναι να διαταράσσουν τους γύρω αφού έχουν διαταραγμένο το μέσα τους...
Μπορεί και να κατάλαβες πως η δική σου σιωπή και η δική σου ηρεμία εξαρτάται μόνο από εσένα...
Μπορεί να μην πήρες το πτυχίο σου... Μπορεί και να το πήρες...
Και, παρόλα αυτά, να στέκεσαι ακριβώς στο ίδιο σημείο με ή χωρίς πτυχίο...
Μπορεί να έκανες οικογένεια ή να μην έκανες οικογένεια... και, όμως, να είσαι ο ίδιος άνθρωπος...
Μπορεί να έκανες παιδί ή να μην έκανες παιδί... και, όμως, να είσαι ακόμα εσύ...
Μπορεί να θέλεις ή να μην θέλεις οικογένεια... Μπορεί να θέλεις ή να μην θέλεις παιδιά...
Μπορεί να ξέρεις πως δεν έχει σημασία τι θέλεις... η ζωή θα σου δείξει προς τα πού θα πας...
Έχει να κάνει και με το ποιον θα συναντήσεις...
Έχει να κάνει και με το τι θα συμβεί...
Έχει να κάνει και με τους ανθρώπους... και με τις συνθήκες...
Έχει να κάνει με το τι περνάει από τα χέρια σου αλλά έχει να κάνει και με το τι δεν περνάει από τα χέρια σου...
Μπορεί να πέρασες ένα πρόβλημα υγείας που να σε έκανε να σκεφτείς τα πράγματα διαφορετικά...
Μπορεί να πέρασες ένα πρόβλημα υγείας που δεν σε έκανε να σκεφτείς τίποτα παραπάνω από όσα ήδη σκεφτόσουν...
Μπορεί να μην πέρασες εσύ κάποιο πρόβλημα υγείας αλλά να το πέρασε κάποιος κοντινός σου και να αναθεώρησες κάτι ή να μην αναθεώρησες τίποτα... και να αγχώθηκες... πολύ ή λίγο ή ελάχιστο ή καθόλου... και να στενοχωρέθηκες αλλά να μην άφησες να φανεί η στενοχώρια σου στους άλλους ή στον εαυτό σου... Μπορεί και να άφησες να φανεί η στενοχώρια και να ένιωσες ή να μην ένιωσες καλά με το ότι μοιράστηκες την θλίψη...
Μπορεί και να μην πέρασε κανείς γύρω σου κανένα πρόβλημα υγείας... και, παρόλα αυτά, να ένιωσες πόσο εύθραυστες είναι οι ισορροπίες... από την μία στιγμή στην άλλη... το δεδομένο της ζωής μπορεί να χαθεί...

Μπορεί να έχεις ή να μην έχεις χρήματα...
Μπορεί να έχεις ή να μην έχεις χρόνο...

Μπορεί να έκανες φίλους...
Μπορεί να έχασες φίλους...
Μπορεί να έκανες προσπάθειες...
Μπορεί να έχασες προσπάθειες...

Μπορεί να έκανες ή να μην έκανες αλλαγές...
Μπορεί να έχασες ή να μην έχασες σταθερότητες...

Μπορώ να γράφω για ώρες, μέρες, μήνες κι ακόμα να μην μπορέσω να χωρέσω όλα τα «Μπορεί» σου...
Μπορώ να γράφω για ώρες, μέρες, μήνες κι ακόμα να μην μπορώ να χωρέσω όλα τα «Μπορεί» μου...
Μπορούμε να γράφουμε ή να μιλάμε για τα «Μπορεί» μας...
Μπορεί και να μην μπορούμε να μιλάμε ή να γράφουμε για τα «Μπορεί» μας...

Αλλά όσα κι αν είναι τα «Μπορεί», όποια κι αν είναι τα «Μπορεί»...
της χρονιάς που μας πέρασε ή της χρονιάς που μας έρχεται...

Ένα είναι αυτό που θέλω να σου πω...
Κι ένα είναι αυτό που θέλω να κρατήσεις...

Είσαι ακόμα Εδώ.
Επιβίωσες (όπως επιβίωσες).
Προσπαθείς (όσο προσπαθείς).
Υπάρχεις.
Ζεις.

Και για αυτό σου αξίζει ένα απτό «Συγχαρητήρια» κι ένα νοητό μετάλλιο...

Κι αφού δεν σου το δίνει κανένας άλλος... σου το δίνω εγώ...

Σε Ευχαριστώ που Είσαι ακόμα Εδώ.

Μπορεί να μην καταφέρνω όσα θέλω να καταφέρω...
Μπορεί να μην καταφέρνεις όσα θέλεις να καταφέρεις...
Αλλά δεν είναι εκεί η ουσία... ποτέ δεν ήταν και ποτέ δεν θα είναι...
Θα σου ζητήσω να δεις πέρα από εσένα και από εμένα... Να δεις... Την συνολικότερη εικόνα...
Είμαστε όλοι σε έναν κοινό Αγώνα...
Μπορεί να το νιώθουμε... Μπορεί και να μην το νιώθουμε...
Αλλά υπάρχουμε πέρα από τα « Μπορεί» μας...
Κι αυτό...
Μπορεί να είναι το πιο σημαντικό...
Μπορεί το πέρα από τα «Μπορεί» όλα να τα μπορεί...



Με Αγάπη
Σε όλους τους Ανθρώπους Όλων των Ομάδων μου
Μαριλού

(07.01.2019, Δευτέρα)

Τα νομίσματα...

Έχω κι ένα παιχνίδι... δικό μου... που παίζω με τα νομίσματα... με αυτά τα κέρματα που κυκλοφορούν από χέρι σε χέρι... Ξέρεις... δεν έχω πολλά χρήματα αλλά πάντα μου αρέσει να αφήνω κάτι σε όποιον μου έφτιαξε τον πρωινό ή τον απογευματινό καφέ μου... Δίνω κι αυτά που δεν έχω... γιατί σκέφτομαι την δουλειά που κάνει ο άλλος και πόση σημασία μπορεί να έχουν για αυτόν το κάτι παραπάνω που δίνει ο καθένας μας... Αυτά, λοιπόν, τα καθημερινά κέρματα που δίνω στους ανθρώπους, όπως όλοι γνωρίζουμε, έχουν εικόνες από πίσω, διαφορετικές και διάφορες, ανάλογα με το από ποια χώρα έρχονται... Και έχω δώσει διάφορες ονομασίες «δικές» μου... για την κουκουβάγια, για παράδειγμα, μπορεί να σκεφτώ ότι είναι η σοφία, το σύμβολο της σοφίας... για το δέντρο, ότι είναι το δέντρο της φύσης, η ίδια η φύση, για το σχέδιο του «Ντα Βίντσι», ο άνθρωπος, ο Σαίξπηρ, φυσικά, συμβολίζει για εμένα το θέατρο και γενικότερα την τέχνη... Δεν βλέπω χώρες... αλλά έννοιες... Σοφία, Φύση, Άνθρωπος, Τέχνη... Και, όταν έχω χρόνο... και, όταν αποφασίσω να παίξω το παιχνίδι μου... δίνω στον άνθρωπο απέναντί μου κάτι που θεωρώ πως μπορεί να χρειάζεται... Για παράδειγμα, αν δω κουρασμένο κάποιον... μπορεί να του δώσω ένα νόμισμα με έναν αετό και να σκεφτώ «Πάρε την δύναμη του αετού»... Αν δω κάποιον που έχει ανάγκη από διακοπές, θα του δώσω την αναπνοή της φύσης... Αν δω κάποιον που φαίνεται να είναι μοναχικός, θα του δώσω την συντροφικότητα του ανθρώπου... Αν δω κάποιον που φαίνεται αγχωμένος για τις εξετάσεις του, θα του δώσω την γνώση και την σοφία της κουκουβάγιας... Αν δω κάποιον που έχει ανάγκη από όνειρα, θα του δώσω τα φτερά των πουλιών... Κάπως έτσι... Δίνω αόρατες σιωπηλές ευχές, πού και πού, στους ανθρώπους... «Πάρε το άνθισμα του λουλουδιού!», «Πάρε την ταχύτητα του αλόγου!», «Πάρε την μαγεία του κάστρου!» «Πάρε την ησυχία του νησιού!» «Πάρε την σιωπή της σκέψης!»... Είναι ένα παιχνίδι... χωρίς ιδιαίτερη αξία... Δεν έχει παίκτες... Κανείς δεν κερδίζει και δεν χάνει... Κανείς δεν το γνωρίζει πέρα από εμένα... Ούτε αυτοί οι οποίοι τους δίνω τα νομίσματα... Είναι κάτι που με κάνει απλά, πού και πού, να νιώθω, με έναν γελοίο τρόπο το παραδέχομαι, απλά όμορφα... Φυσικά... όλα αυτά είναι παιχνίδια του μυαλού... Είναι πολύ περιορισμένο, επίσης, το παιχνίδι μου ανάλογα με τα κέρματα που έχω κάθε φορά... από αυτά επιλέγω και από αυτά προσφέρω... Οπότε, κάποιες φορές, προσαρμόζω τους ανθρώπους στα νομίσματα κι όχι τα νομίσματα στους ανθρώπους... Δεν το παίζω αυτό το παιχνίδι και τόσο συχνά... Μόνο όταν μου έρχεται ξανά η ανάγκη ή η ιδέα να το κάνω... Αλλά όποτε το εφαρμόζω... δεν ξέρω γιατί... χαμογελάω... σαν σκανδαλιάρικο παιδί... χωρίς κανέναν λόγο και αιτία... Ή ίσως... με λόγο και αιτία... ίσως να κλείνω το μάτι στον εαυτό μου... και να του λέω: «Πάρε την χαρά του παιχνιδιού!»...