Το Βραχιολάκι

Έχω ένα βραχιολάκι... με ένα βέλος...

Μπορώ να το φορέσω είτε έτσι είτε αλλιώς... δηλαδή... και προς τις δύο κατευθύνσεις... είτε να κοιτάει το βέλος αριστερά είτε δεξιά, είτε προς τα έξω είτε προς τα μέσα...

Κι έχω ένα μυστικό...

Όταν αισθάνομαι πως έχω διάθεση για ανθρώπους, για να επικοινωνήσω, για να μιλήσω, για να ακούσω... φοράω το βέλος έτσι ώστε να κοιτάζει προς τα έξω... Είναι τότε που αισθάνομαι πως είμαι έτοιμη για κοινωνικές στιγμές και συναναστροφές...

Όταν αισθάνομαι πως έχω διάθεση να μείνω μόνη μου, στην σιωπή, χωρίς κανέναν... φοράω το βέλος έτσι ώστε να κοιτάζει προς τα μέσα... Είναι τότε που αισθάνομαι πως είμαι έτοιμη για μοναχικές στιγμές και περιστροφές...

Κι αυτό το βελάκι σε αυτό το βραχιολάκι... ορίζεται από τις στροφές μου... τις συστροφές μου... τις επιστροφές μου... τις καταστροφές μου... τις αυτοκαταστροφές μου... τις αναστροφές μου... τις αντιστροφές μου... τις αποστροφές μου... τις μεταστροφές μου...

Για οτιδήποτε εξωστρεφές το βελάκι κάνει έξω στροφές...
Για οτιδήποτε εσωστρεφές το βελάκι κάνει έσω στροφές...

Κι είναι ένα παιχνίδι των στροφών των σκέψεων του μυαλού...

Κι όταν δεν υπάρχει τίποτα «έσω» και τίποτα «έξω» από εμένα... όταν είμαι απλά αυτό που είμαι χωρίς τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο...

Απλά... δεν φοράω το βραχιολάκι μου... και ξεκουράζεται και το βελάκι μου... από όλες αυτές τις στροφές... τις υποστροφές και τις υπερστροφές...

Ξεκουράζομαι κι εγώ...

Πόσο... (31.12.2018, Δευτέρα)

Πόσο...

Πόσες ήταν οι πρόβες, πόσες οι παραστάσεις,
και πώς ήταν να ζούμε σε τέσσερις διαστάσεις,
πόσα τα γεγονότα, πόσες οι καταστάσεις,
πόσες οι προσπάθειες, πόσες οι επαναστάσεις!
Πόσοι ήταν οι διάλογοι, πόσες οι αντιφάσεις,
πόσες οι αλλαγές κι οι αντικαταστάσεις!
Πόσα ήταν τα μετρημένα μαθήματα,
και πόσα τα αμέτρητα τρεξίματα...
Πόσες ήταν οι κορυφές, πόσες ήταν οι βάσεις;
Πόσες οι αλήθειες και πόσες οι προφάσεις...
Πώς ήταν ο έρωτας; Πώς ήταν οι σχέσεις;
Ποιοι ήταν οι ρόλοι και ποιες ήταν οι θέσεις;
Πώς ήταν η αγάπη; Πώς ήταν η ζωή;
Πόσο ήταν το συναίσθημα και πόση η λογική;
Πόσες ήταν όλου του χρόνου οι απορίες;
Πόσες οι πρακτικές, πόσες οι θεωρίες;
Πόσο ήταν το γράψιμο; Πόσα ήταν τα βιβλία;
Πόσα αυτά που θέλησαν να γίνουνε ταινία;
Πόσο το περπάτημα; Πόση η γυμναστική;
Και πόση ήταν η κίνηση που ήθελε να εκφραστεί;
Πόσο το τσάι, πόσα τα ροφήματα, πόσος ο καφές,
Πόσο το εσωστρεφές κομμάτι; Πόσο το εξωστρεφές;
Πόσοι ήταν οι φίλοι; Πόσες οι συζητήσεις;
Πόσες αμφιβολίες; Πόσες αμφισβητήσεις;
Πόσες αναζητήσεις; Πόσες διαδρομές;
Ποιες ήταν οι ζητήσεις; Και ποιες η προσφορές;
Πόση η μουσική; Πόση επικοινωνία;
Πόσος ήταν ο χρόνος μες στην τεχνολογία;
Πόσα τα βίντεο; Πόσες φωτογραφίες;
Πόσες ταινίες; Πόσες φιλμογραφίες;
Πόσο ήταν το άγχος; Πόσο ήταν το στρες;
Πόσο ήταν το «πρέπει»; Πόσο ήταν το «θες»;
Πόσος ο πανικός του μυαλού; Πόση η υστερία;
Πόσες οι αλλαγές του καιρού; Πόση ανησυχία;
Από τις τριακόσιες εξήντα πέντε ημέρες πόσες είχαν ευτυχία;
Και πόσες από αυτές έμοιαζαν να ’χουν μια κάποια ισορροπία;
Πόσα ήταν τα ταξίδια, τα πλοία, τα αεροπλάνα;
Πόσοι ήταν οι στόχοι και πόσα ήταν τα πλάνα;
Πόσα ποτάμια, πόσα βουνά, πόσες οι συννεφιές;
Πόσοι οι ήλιοι, πόσα τα αστέρια, πόσες και οι βροχές;
Πόσα χαρτιά μαζεύτηκαν, πόσα ρητά διαβάστηκαν,
Πόσες ιδέες κατέβηκαν, πόσες επιβιβάστηκαν;
Πόσο από το δικό σου δύο χιλιάδες δέκα οκτώ,
πιστεύεις πως φώναζε με γενναιότητα «ζω»;
Πόσα τα χαμόγελα, πόση η αισιοδοξία;
Πόσος ο πόνος και η μελαγχολία;
Πόσες ευθείες έγιναν στροφές;
Και πόσες ήταν οι καταστροφές;
Πόσες αγκαλιές; Πόσα αγγίγματα;
Πόσες χειραψίες; Πόσα στίγματα;
Σε πόσα φιλιά αφέθηκες να χαθείς;
Από πόσα βλέμματα θέλησες να πιαστείς;
Πόσες ήταν οι ευθύνες; Πόσες οι υποχρεώσεις;
Πόσες οι πληρωμές; Πόσες οι όποιες δόσεις;
Πόσο ήταν το καθάρισμα του σπιτιού;
Ποια ήταν τα όρια του κάθε ουρανού;
Πόσα ήταν τα δώρα; Πόσες οι μοιρασιές;
Πόσα κύλησαν ήρεμα; Πόσες ανατροπές;
Πώς ήταν αυτός ο χρόνος σου, πες μου ειλικρινά,
πόσες φορές σβήστηκες στα καθημερινά;
Πόσο το βάρος, πόσες οι αποσκευές!
Πόσο το ύψος, πόσες κατασκευές!
Πόσο το βάθος, πόσες ανασκαφές!
Πόσο το λάθος κι ας ήταν ασαφές...
Πόση αυτοκριτική, πόση αυτογνωσία,
Πόση αυτοκαταστροφή, πόση αυτοβιογραφία...
Πώς θα ήθελες να είναι το δύο χιλιάδες δέκα εννιά;
Τι θα ήθελες να αφήσεις στην επόμενη γενιά;
Τόσα μετρήματα... Ποιος είναι ο τελικός υπολογισμός;
Πόσα γεννήματα... Ποιος είναι ο αρχικός απολογισμός;
Φεύγει το πέρυσι, το φέτος εδώ,
να είναι η αγάπη χωρίς φειδώ...


(Εναλλακτικό τέλος:

Φεύγει το πέρυσι, το φέτος εδώ,
Καλό δρόμο να έχεις... σε ευοδώ...


αλλά δεν ήμουν σίγουρη για τη χρήση του «ευοδώ»... )

Λίγο πριν φύγει η πρώτη ημέρα του χρόνου...

Δεν έγραψα την καλημέρα μου... ούτε την καλησπέρα μου... αλλά την καληνύχτα μου θα σας την γράψω...

Λίγο πριν να φύγει η πρώτη ημέρα του χρόνου ήθελα να σας γράψω κάτι μικρό χωρίς να έχω ιδέα τι θα είναι αυτό...

Καμιά φορά, όταν τα συναισθήματα είναι πολλά μέσα σου δεν ξέρεις πώς να τα εκφράσεις...

Σκέφτηκα και να μην γράψω τίποτα...

Καμιά φορά και η σιωπή αφήνεται στο να λέει τα δικά της...

Αλλά δεν γινόταν... να μην σας γράψω κάτι... ακόμα κι αν είναι ακατέργαστο...

Και δεν θα έλεγα πως οι σκέψεις είναι πολλές... το αντίθετο μάλλον... η σκέψη έχει πέσει στο κενό...

Τις αλλάγες δεν τις φέρνει η αλλαγή του χρόνου αλλά η αλλαγή η δική μας...

Βέβαια, η αλλαγή η δική μας, αρκετές φορές, έχει σχέση και με το πέρασμα του χρόνου...

Οπότε με αυτήν την έννοια... θα μπορούσαμε να πούμε πως η αλλαγή η δική μας, κάποιες φορές, έχει σχέση και με την αλλαγή του χρόνου... Αλλά, αυτήν την φορά, δεν θα μιλούσαμε για το πέρασμα από το οκτώ στο εννιά κι από το εννιά στο δέκα ή από το δέκα οκτώ στο δέκα εννιά κι από το δέκα εννιά στο είκοσι... δεν θα μιλούσαμε για το πέρασμα από τον έναν αριθμό στον άλλον και από την μία χρονιά στην άλλη... Θα μιλούσαμε για άλλου τύπου αλλαγή κι άλλου τύπου χρόνο...

Στις δικές μας αλλαγές, συνήθως, δεν μετράμε αντίστροφα... οι δικές μας αλλαγές απλά συμβαίνουν... Ή μάλλον... καθόλου απλά... απλά και σύνθετα μαζί... αλλά αυτό είναι μία άλλη ιστορία... Δεν θυμάμαι να μέτρησα ποτέ δέκα-εννιά-οκτώ... και μέχρι να φτάσει η αντίστροφη μέτρησή μου στο μηδέν απλά να είχε συμβεί η αλλαγή μου... να άλλαξα! Ωραία θα ήταν... Αλλά δεν είναι έτσι... Κι ας βρέθηκα, αρκετές φορές, στο μηδέν, σε αυτό το μηδέν που μόνο κύκλο δεν κάνω, σπάνια βρέθηκα εκεί επειδή με έσπρωξε σε αυτό μια αντίστροφη μέτρηση... Πολλά τα μηδέν της ζωής, πολλές οι αντίστροφες μετρήσεις, πολλές και οι αλλαγές... αλλά δεν σχετίζονται όλα μεταξύ τους... όχι πάντα... Δεν βρίσκονται όλα, συνέχεια, στον ίδιο δρόμο... Ή μάλλον... όλα στον ίδιο δρόμο βρίσκονται αν το σκεφτείς αλλιώς... στον δικό σου...

Βλέπετε τι συμβαίνει όταν γράφω ακατέργαστα; Αυτό το
«καμία κατεργασία»... δεν είμαι σίγουρη πως δίνει στο νοητικό και συναισθηματικό υλικό μου την τελική, γραπτή ή προφορική, μορφή που θα ήθελα να έχει... Αυτό το υψηλό, το ποιοτικό, επίπεδο... που όλο θέλεις να το φτάσεις κι όλο δεν το φτάνεις, που όλο θέλεις να το αγγίξεις κι όλο μένει ανέγγιχτο... Από την άλλη... η πρώτη ύλη (μου) βρίσκεται στην φυσική της κατάσταση... όποια κι αν είναι αυτή... κι έχει κι αυτό την δική του... πώς να το πω... όμορφια και μαγεία... γοητεία...


Ήθελα να σας γράψω απλά... ένα «Καλή Χρονιά»... για αυτό ξεκίνησα να γράφω... ήθελα να σας γράψω ευχές... για Υγεία και Δημιουργία και Ευτυχία... για Ισορροπία και Ηρεμία... και Αντοχή... πολλή Αντοχή... και Αγάπη... πάντα Αγάπη...

Δεν ξέρω πώς χάθηκα στις αλλαγές του χρόνου και στον χρόνο των αλλαγών...

Και τώρα σκέφτηκα πως... κάθε αλλαγή έχει τον δικό της χρόνο... Άλλες γίνονται γρήγορα, άλλες αργά, άλλες τώρα, άλλες ποτέ...

Πώς γίνεται άραγε η όποια αλλαγή; Πώς γίνεται η μετάβαση από μία κατάσταση, εσωτερική ή εξωτερική, σε άλλη;

Ίσως... το μυστικό δεν κρύβεται στην λέξη «αλλαγή» μα στην λέξη «αλλάζω»...
Ίσως... να μην υπάρχει και κανένα «μυστικό» σε καμία λέξη...

Παιχνίδια είναι όλα για το μυαλό μας...
Άλλες φορές τα πράγματα έχουν την μορφή που τους δίνουμε...
Άλλες φορές τα πράγματα έχουν διαφορετική μορφή από αυτήν που τους δίνουμε...

Άλλες φορές...

Τα πράγματα έχουν την μορφή που έχουν.

Αλλάζω, πάντως, σημαίνει γίνομαι διαφορετικός...
Πώς γίνεται να γίνω διαφορετικός από αυτό που είμαι;

Κι εγώ έχω την μορφή που έχω...

Κι αρκετές φορές αγωνίζομαι να αλλάξω... ενώ το θέμα είναι πώς θα καταφέρω να μείνω ίδιος.

Ίσως το θέμα δεν είναι να προσπαθείς να αλλάξεις.
Ίσως το θέμα δεν είναι να προσπαθείς να γίνεις διαφορετικός...
Ίσως το θέμα δεν είναι να προσπαθείς να μείνεις ίδιος...
Ίσως το θέμα είναι να είσαι σε επαφή με το υλικό σου... με όλο το υλικό σου... το ακατέργαστο ή το επεξεργασμένο...
(Και να αλλάζεις ή να μην αλλάζεις)...

Σας εύχομαι να είστε γλύπτες του δικού σας υλικού...

Και για να γίνετε γλύπτες του υλικού σας... θα περάσετε από τα στάδια του να δείτε το υλικό σας που έχετε απέναντί σας (δηλαδή μέσα σας), να το αγγίξετε, να το αποδεχτείτε, να του δώσετε την μορφή του ή να το αφήσετε να σας δείξει εκείνο την μορφή του... Γιατί πότε δίνει το χέρι του καλλιτέχνη μορφή στο υλικό αλλά πότε το υλικό οδηγεί το χέρι του καλλιτέχνη. Είναι μια σχέση... ιδιαίτερη... που θέλει αμοιβαιότητα... ανοιχτότητα... εμπιστοσύνη... Λίγοι είναι γλύπτες του εαυτού τους...

Και θα έχετε, ίσως, ακόμα πιο δύσκολο έργο από τους γλύπτες... γιατί το δικό σας έργο... δεν είναι αγάλμα... μα άνθρωπος... και δεν είναι κάτι έξω από εσάς... μα εσείς οι ίδιοι... Το δικό σας έργο δεν είναι ακίνητο, κινείται... Δεν είναι αμίλητο, μιλάει... Δεν είναι πέτρα, δεν είναι μάρμαρο... Είναι δέρμα, είναι καρδιά... Δεν είναι σμιλευτά μάτια... είναι ζωντανό βλέμμα... Δεν είναι σμιλευτά χέρια... είναι ζωντανό άγγιγμα... Δεν είναι σμιλευτά χείλη... είναι φιλί... είναι φωνή... είναι εσύ... Δεν είναι έργο... είναι ζωή...

(Δεν ξέρω πώς κατέληξα στους γλύπτες στην ζωή... Εγώ ήθελα απλά να σας γράψω μια ευχή...)

«Δεν θέλω άλλη ομοιοκαταληξία!»

«Δεν θέλω άλλη ομοιοκαταληξία!»... Γκρίνιαξε το μυαλό μου,

Βαρέθηκα! Κουράστηκα να ακούω τον ίδιο τον εαυτό μου...

«Θέλω να γράψω ένα πεζό, ένα διήγημα, κάτι!
ή να μην γράψω τίποτα, να μείνω στο κρεββάτι!
Με ρωτήσες εμένα αν θέλω να γράφω ποιηματάκια,
να σκέφτομαι τις λέξεις, να φτιάχνω τα στιχάκια;
Με ρώτησες αν έχω ανάγκη να ξεκουραστώ,
που λέω «ξεκουραστώ» και αμέσως πάω να βρω,
τι άραγε να υπάρχει, με τι άραγε μπορώ
να ομοιοκαταληκτήσει, με τι είναι ταιριαστό!
Έλεος πια! Άφησε με σε λίγη ησυχία!
Που πάντα, και καλά, σε πιάνει η δημιουργία!
Άφησε με λίγο να κοιμηθώ, λίγο να αδειάσω,
έχω δικαίωμα κι εγώ στο να πηγαίνω «πάσο»!
Δεν θέλω να παίζω συνέχεια σε όλες τις παρτίδες,
και να μιλάμε αδιάκοπα, τι έζησες, τι είδες!
Ήθελα να ήξερα ποιος είχε την ιδέα για την αυτογνωσία,
αυτό δεν είναι διάλογος, αυτό είναι αιχμαλωσία!
Να ζει μυαλό με άνθρωπο, άνθρωπος με μυαλό,
ήθελα σε άνθρωπο ασυνείδητο εγώ να κατοικώ!
Να μην με κουράζει, να μην με μπερδεύει,
Να μην με ταράζει, να μην με παιδεύει!
Αλλά έχω κολλήσει με αυτήν την κυρία,
και ζούμε πάντα μαζί μες στην ανησυχία...»

Να επαναστατεί το μυαλό μου; Αυτό είναι αναρχία!
Δεν θέλω να μπω μαζί σου σε λογομαχία!
Τελείωσες με την γκρίνια; Μου ήρθε μια ιδέα!
Και δεν θα εξελιχθεί αν δεν είμαστε παρέα!

«Της ήρθε μια ιδέα, λέει! Ας γελάσω!
Θέλω να ζήσω ανέμελα κι εσένα να ξεχάσω!»

Μυαλό, συγκεντρώσου, για να συνεργαστείς,
θα σε αφήσω πιο μετά και θα ξεκουραστείς!

«Ναι, ναι, καλά, όλο μετά, μετά, μετά!
πόσα «μετά» πρέπει να ακούσω για να είναι αρκετά;»

Έλα σε παρακαλώ, μυαλό μου, τελειώνει η υπομονή...

«Δεν με ενδιαφέρει καθόλου, εγώ έχω επιμονή!
Θα πάω να ζήσω αλλού, θα αλλάξω διαμονή!
Να ζω με την ενοχή, να ζω με την εμμονή!»

Τώρα δεν είσαι δίκαιο... ζεις και με τα καλά μου...
είναι άδικο να λες μόνο τα αρνητικά μου...
Ζεις και με τις ελπίδες μου, ζεις με τα όνειρά μου!

«Ζω μαζί με όλα αυτά που δεν είναι δικά μου!
Εγώ ήθελα να ζω στην άγνοια και στην αδιαφορία!
να είμαι σταθερός σε μια αναισθησία!»

Τώρα λες ψέμματα, το ξέρεις και το ξέρω...
Κι ας υποφέρεις και εσύ όταν εγώ υποφέρω...
Δεν νομίζω να διάλεγες κάτι άλλο από εμένα...
μόνο με εσένα μπορούν να είναι όλα ολοκληρωμένα...

«Δεν με ενδιαφέρει το τι λες! Εγώ θα τεμπελιάσω!»

Το ξέρεις πως θα είσαι μαζί μου μέχρι και να γεράσω;
Εγώ θα σε αγαπάω ό,τι και να γίνει...

«Αυτά κάνει η κυρία μου, πάντα αγάπη δίνει!
Λες και θα διορθώσει του κόσμου το κακό,
για αυτό δεν πάμε μπροστά ποτέ εμείς οι δύο!
Να είμαστε ειλικρινείς, να έχουμε καλοσύνη,
να προχωράμε τίμια χωρίς καμιά βιασύνη!
Κοίτα πως είμαστε! Κοίτα πώς καταντήσαμε!»

Τώρα πώς από τα στιχάκια ξεκινήσαμε...
Και καταλήξαμε να μιλάμε για όσα ζήσαμε...
δεν το καταλαβαίνω... Εγώ απλά θέλω να γράψω ένα ποιηματάκι...

«Να πας να βρεις άλλου το μυαλουδάκι!
Τώρα κάνω την επανάστασή μου!
Δεν θέλω να ’ναι αυτή η κατάστασή μου!»

Αχ, βρε, μυαλό, αχ, βρε μυαλουδάκι...
Γιατί κάνεις τώρα σαν μικρό παιδάκι;
Θες τον χρόνο σου; Θα σου τον δώσω...
να θυμάσαι... δεν θα σε προδώσω...
Αν χρειάζεσαι ξεκούραση... ορίστε, ας κοιμηθούμε...
Μαζί την λύση πάντα μπορούμε να την βρούμε...

«Αχ, τι ωραία, τι καλά, θα κάνουμε λίγο ύπνο!
Και μετά να φάμε, να πάμε για ένα δείπνο!»

Εντάξει, λοιπόν, ύπνο και φαγητό!
Δεν είναι ανάγκη τώρα όλο αυτό το ξεφωνητό!

«Μα είμαι χαρούμενο! Επιτέλους, θα ηρεμήσω!
Μια φορά με άκουσες και πήγες λίγο πίσω!
Μετά θα γράψουμε ό,τι θες! Και θα δημιουργούμε!»

Καμιά φορά, αναρωτιέμαι τι είναι η ζωή που ζούμε...

«Α, όχι, όχι, όχι! Όχι, φιλοσοφία!
Είπαμε τώρα μόνο ησυχία!»

Εντάξει, λοιπόν... αλλά μετά; Δημιουργία;
Και λίγη, μόνο λίγη, ομοιοκαταληξία;

«Έγινε. Έκλεισε, λοιπόν, η συμφωνία.»

Νομίζω αυτό, μυαλό μου, λέγεται ευτυχία...
Να λύνεται απλά η όποια διαφωνία...
Να υπάρχει μεταξύ μας μια κάποια ισορροπία...

«Δεν την γλιτώνω τελικά την αμπελοφιλοσοφία...»

Εντάξει, εντάξει... αφού αυτό θες... σου δίνω ησυχία...


Κι έτσι βρεθήκαν στα προβλήματα οι λύσεις...
Είναι καλό, καμιά φορά, να αδειάσεις πριν γεμίσεις...

Και να θυμάσαι: Το μυαλό σου είναι υπέρμαχός σου,
αν δεν είναι εχθρός σου κι είναι σύμμαχός σου...

Για αυτό μην βιάζεσαι να του κλείσεις τη φωνή,
όταν κάτι έχει να σου ψιθυρίσει, να σου πει...

Για κάθε άνθρωπο που χάθηκε... (30.12.2018, Κυριακή)

(Αυτές τις ημέρες... κοιτάζω εικονούλες... και γράφω ποιηματάκια... Δεν έχω τα δικαιώματα για τις εικονούλες... απλά έρχονται στο δρόμο μου και με εμπνέουν να γράψω κάτι μέσα από αυτές... είναι η πρώτη φορά που βάζω εικόνες στο ιστολόγιό μου κι ελπίζω να μην υπάρξει θέμα με το ότι δεν είναι δικές μου και με το ότι δεν έχω τα πνευματικά δικαιώματα. Δυστυχώς, δεν έχω ψάξει να βρω τους δημιουργούς των εικόνων... ίσως, κάποια στιγμή, φροντίσω να το κάνω... κανονικά θα έπρεπε να το έχω ήδη κάνει... Σκέφτηκα να βάλω εδώ τα ποιηματάκια χωρίς τις εικονούλες... αλλά... νομίζω πως λειτουργούν πιο όμορφα μαζί... οπότε μοιράζομαι και τις εικόνες (που δεν είναι δικές μου) και τα ποίηματα (που είναι δικά μου)... κι αν υπάρξει κάποιο θέμα δικαιωμάτων (που ελπίζω να μην υπάρξει!) με κάποιον ή με κάποιους από τους δημιουργούς εννοείται οι εικονούλες θα βγουν αμέσως... Ζητάω συγνώμη από τους δημιουργούς που δεν ξέρω ούτε τα ονόματά τους... και χωρίς να τους ξέρω τους ευχαριστώ για τις δημιουργίες τους που με οδήγησαν κι εμένα στο να δημιουργήσω... Η δημιουργία φέρνει δημιουργία... Αγάπησα τις εικόνες... Αγάπησα και τις λέξεις...)







Για κάθε άνθρωπο που χάθηκε...


Για κάθε άνθρωπο που χάθηκε άναβα ένα φανάρι,
κι αναρωτιόμουν αν ποτέ κανείς θα έρθει να τα πάρει,
πήγαινα μες στην νύχτα, κρυφά, περπατητά,
και νόμιζα πως άκουγα κάποια αναφιλητά,
"Ποιος κλαίει; Ποιος θρηνεί;" ρωτούσα με αγωνία,
μα μέσα στην σιωπή, απάντηση καμία.
Έφτανα στο δέντρο μου, αυτό ήταν το σημείο,
που ζέσταινε η καρδιά μου ενώ ζούσα στο κρύο,
"Θα σου βάλω και σήμερα άκομα ένα φως,
χάθηκε κι άλλος άνθρωπος, πονάει το "δυστυχώς",
μα εμείς δεν κλαίμε τους θανάτους, δεν τους θρηνούμε,
εμείς τους κοιτάζουμε και τους παρατηρούμε,
η απώλεια είναι κι αυτή τελίτσα της γραμμής,
το χάσιμο μας, μέρος του χάρτη, κομμάτι της ζωής,
Να κρεμάσω ένα ακόμα φανάρι; Σε ποιο κλαδί σου;
Ποιο είναι το σημερινό, το μαγικό ραβδί σου;"
Το δέντρο σαν να μίλαγε, κουνιόταν στον αέρα,
και με όλο αυτό το φως την νύχτα έκανε μέρα,
άγγιζα τα φύλλα του, ένιωθα στον κορμό του τις ραβδώσεις,
γέμιζα τις αισθήσεις μου, δεν έχει το συναίσθημα εκπτώσεις,
στεκόμουν στις μύτες, κρέμαγα ένα ακόμα φως με δυσκολία,
έπεφτα κάτω κι αναρωτιόμουν αν θα βρω ποτέ ισορροπία...
σηκωνόμουν, κοίταζα τα χτυπημένα γόνατά μου,
τινάζοντας από το χώμα το όμορφο φόρεμά μου,
"Πρέπει να φύγω τώρα... πριν με ψάξει κανείς...
έχεις κάτι να προσθέσεις, έχεις κάτι να πεις;"
Μα έμενε το δέντρο σε μια απέραντη σιωπή,
μοιάζοντας τον θάνατο να τον μεταμορφώνει σε γιορτή...
Κι έφευγα τρέχοντας όλη την διαδρομή μου,
τότε ήταν που συνέβαινε η όποια αναδρομή μου...
Μέχρι να βγω από το δάσος ήμουν ήδη αλλιώς,
έχοντας γεννηθεί ένας ακόμα εαυτός...

Πάντα μου άρεσε να... (29.12.2018, Σάββατο)

(Αυτές τις ημέρες... κοιτάζω εικονούλες... και γράφω ποιηματάκια... Δεν έχω τα δικαιώματα για τις εικονούλες... απλά έρχονται στο δρόμο μου και με εμπνέουν να γράψω κάτι μέσα από αυτές... είναι η πρώτη φορά που βάζω εικόνες στο ιστολόγιό μου κι ελπίζω να μην υπάρξει θέμα με το ότι δεν είναι δικές μου και με το ότι δεν έχω τα πνευματικά δικαιώματα. Δυστυχώς, δεν έχω ψάξει να βρω τους δημιουργούς των εικόνων... ίσως, κάποια στιγμή, φροντίσω να το κάνω... κανονικά θα έπρεπε να το έχω ήδη κάνει... Σκέφτηκα να βάλω εδώ τα ποιηματάκια χωρίς τις εικονούλες... αλλά... νομίζω πως λειτουργούν πιο όμορφα μαζί... οπότε μοιράζομαι και τις εικόνες (που δεν είναι δικές μου) και τα ποίηματα (που είναι δικά μου)... κι αν υπάρξει κάποιο θέμα δικαιωμάτων (που ελπίζω να μην υπάρξει!) με κάποιον ή με κάποιους από τους δημιουργούς εννοείται οι εικονούλες θα βγουν αμέσως... Ζητάω συγνώμη από τους δημιουργούς που δεν ξέρω ούτε τα ονόματά τους... και χωρίς να τους ξέρω τους ευχαριστώ για τις δημιουργίες τους που με οδήγησαν κι εμένα στο να δημιουργήσω... Η δημιουργία φέρνει δημιουργία... Αγάπησα τις εικόνες... Αγάπησα και τις λέξεις...)







Πάντα μου άρεσε να...


Πάντα μου άρεσε να βλέπω την ανάσα μου μες στο κρύο,
ξέρω σε κάποιους μπορεί να φαίνεται ακόμα και γελοίο,
κάποτε έφτιαχνα με την αναπνοή μου ένα μεγάλο πλοίο,
κάποτε δημιουργούσα με την ανάσα ένα ωραίο τοπίο,
πολλές φορές έκανα στα ψεύτικα πως κρατάω τσιγάρο,
άλλες φορές γινόμουν του τρένου ένα μπροστινό φουγάρο,
πότε έλεγα πως ήμουν του σπιτιού μια ξύλινη καμινάδα,
πότε έγραφα λέξεις στον αέρα σαν να έκανα καντάδα,
δεν μπορούσα να καταλάβω πώς γίνεται το φαινόμενο αυτό,
και όλο ρωτούσα για να μάθω πώς συμβαίνει αυτό το μαγικό,
κάτι μου έλεγαν για του αέρα την υψηλή υγρασία,
σε σχέση με του χώρου τη γύρω χαμηλή θερμοκρασία,
κι εγώ μαγευόμουν από αυτά που από μόνη της κάνει η φύση,
που δεν χρειάζεται τίποτα σε κανέναν ποτέ να εξηγήσει...
Κι ονειρευόμουν γλάρους, κύκνους, πουλιά,
και φανταζόμουν πλάσματα που 'χουν φτερά,
και χανόμουν μαζί τους κι εγώ,
σ' ένα κόσμο στιγμιαίο με καπνό,
Σε τζάμια αυτοκινήτων έγραψα απορίες,
Σε βιτρίνες παραθύρων έπαιξα ιστορίες,
κι όλα έσβηναν μετά...
γινόντουσαν κάπως θολά...
Μα αυτό που έμενε πάντα ήταν η αίσθησή μου...
που ήταν πιο αληθινή απ' την ψευδαίσθησή μου...
Καμιά φορά, μέσα απ' την ασυμβιβασία,
γεννιέται η αλήθεια κι από την φαντασία...
παρά τα σενάρια τα εξωπραγματικά,
τα συναισθήματά μου ήταν αληθινά,
κι αυτά που φτιάχτηκαν απλά στης υγρασίας τη φύση,
για εμένα ήταν, φυσικά, της ευτυχίας η λύση...
Πώς να μην νιώσεις λίγη ελευθερία,
εκεί που σε οδηγεί η φαντασία;
Πώς να μην νιώσεις κι εσύ του αέρα κομμάτι,
μια πέτρα στο συνολικό της ζωής μονοπάτι;
Νιφάδα στο χιόνι,
στο τρένο βαγόνι,
σταγόνα βροχής,
ημέρα εποχής,
κρίκος στην αλυσίδα,
στο σύνολο μερίδα,
σελίδα βιβλίου,
ακτίνα ηλίου,
αστέρι ουρανού,
κομμάτι καπνού...

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό... (28.12.2018, Παρασκευή)

(Αυτές τις ημέρες... κοιτάζω εικονούλες... και γράφω ποιηματάκια... Δεν έχω τα δικαιώματα για τις εικονούλες... απλά έρχονται στο δρόμο μου και με εμπνέουν να γράψω κάτι μέσα από αυτές... είναι η πρώτη φορά που βάζω εικόνες στο ιστολόγιό μου κι ελπίζω να μην υπάρξει θέμα με το ότι δεν είναι δικές μου και με το ότι δεν έχω τα πνευματικά δικαιώματα. Δυστυχώς, δεν έχω ψάξει να βρω τους δημιουργούς των εικόνων... ίσως, κάποια στιγμή, φροντίσω να το κάνω... κανονικά θα έπρεπε να το έχω ήδη κάνει... Σκέφτηκα να βάλω εδώ τα ποιηματάκια χωρίς τις εικονούλες... αλλά... νομίζω πως λειτουργούν πιο όμορφα μαζί... οπότε μοιράζομαι και τις εικόνες (που δεν είναι δικές μου) και τα ποίηματα (που είναι δικά μου)... κι αν υπάρξει κάποιο θέμα δικαιωμάτων (που ελπίζω να μην υπάρξει!) με κάποιον ή με κάποιους από τους δημιουργούς εννοείται οι εικονούλες θα βγουν αμέσως... Ζητάω συγνώμη από τους δημιουργούς που δεν ξέρω ούτε τα ονόματά τους... και χωρίς να τους ξέρω τους ευχαριστώ για τις δημιουργίες τους που με οδήγησαν κι εμένα στο να δημιουργήσω... Η δημιουργία φέρνει δημιουργία... Αγάπησα τις εικόνες... Αγάπησα και τις λέξεις...)







Ήταν μια φορά κι έναν καιρό...


Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένας καλός κύριος που επιδιόρθωνε καρδιές,
άλλες ήταν σπασμένες, άλλες τρυπημένες, άλλες ραγισμένες, άλλες με γρατζουνιές,
δούλευε ασταμάτητα, πάρα πολλές ώρες, από το πρωί ως το βράδυ,
έκανε τη δουλειά απίστευτα καλά, χωρίς ατέλειες, χωρίς ψεγάδι,
δεν είχε βοηθούς, φίλους, γυναίκα, οικόγενεια, ζούσε στη μοναξιά του,
και το να φτιάχνει τις καρδιές ήταν, όλη του τη ζωή, η μόνη συντροφιά του...
Του έφερναν αληθινές καρδιές από όλο τον κόσμο να τις επιδιορθώσει,
Του ζητούσαν, χωρίς να το ζητάνε, για τα λάθη των άλλων, να επανορθώσει,
μα θαύματα δεν γίνονται, τι να επαναφέρει κανείς, τι να κολλήσει, τι να επισκευάσει,
πώς να κάνει μια καρδιά, να ξαναρχίσει να χτυπά, όταν εκείνη νιώθει πως όλα τα έχει χάσει;
ανύπαντρων, παντρεμένων, χωρισμένων, ερωτευμένων, όλων οι καρδιές περνούσαν από εκεί,
μην ρωτάτε, δεν θα αντέχατε να μάθετε τα μάτια του τι είχαν ακούσει και τι είχαν δει...
γιατί οι καρδιές, τον κοίταζαν και του μιλούσαν, με το βλέμμα της κάθε πληγής,
και του ψιθύριζαν ή του φώναζαν για τον άνθρωπο πως είναι αιμοσταγής...
Εκείνος τις φρόντιζε με τα εργαλεία, τα φάρμακα, τα μηχανήματά του,
κουνούσε το κεφάλι γιατί ποτέ κανείς δε μαθαίνε απ' τα παθήματά του,
τις έδενε, τις έβαφε, τις ένιωθε, τις έφτιαχνε απαλά,
κι εκείνες γύριζαν πάλι σε κατάσταση που δεν ήταν καλά...
Όταν περνούσε από κάπου όλοι έλεγαν "Κοιτά, περνάει ο Επιδιορθωτής!"
"Δεν είναι άνθρωπος είναι ένας μάγος, ένας θεός, ένας Καρδιοεπανορθωτής!"
Εκείνος δεν ήταν μάγος, δεν ήταν θεός, δεν ήθελε τον επικίνδυνο θαυμασμό,
δεν ήθελε να τον κοιτάζουν όλοι με μάτια που δηλώνουν απλησίαστο σεβασμό,
το μόνο που ήθελε να σταματήσουν οι άνθρωποι όλη αυτήν την τρέλα,
πληγώνουν τις καρδιές και λεν δικαιολογίες μασώντας την ίδια καραμέλα...

Άρχισε να έχει κάποιες λογικές ανησυχίες...
έχοντας ζήσει όλων των καρδιών τις ιστορίες...

"Δεν θα ζω για πάντα και δεν θα ζει για πάντα ο τροχός μου,
και δεν έχω παιδιά, δεν θα υπάρχει κάποιος διάδοχός μου..."

Έτσι πέρασε ο καιρός...
Κάπως γέρασε ο τροχός...

Τα χέρια του άρχισαν να τρέμουν, τα μάτια άρχισαν να βλέπουν θολά,
τόσο που δεν επιτρεπόταν πια να επιδιορθώνει καμία καρδιά...

Βγήκε, λοιπόν, στην σύνταξή του,
πήρε και την καρδιά μαζί του...

Και η καρδιά του, πόσο τραγικό, να έχει ταχυπαλμίες...
Να ζει καθημερινά με πόνο, με άγχος, με αρρυθμίες...

Βλέπετε, την καρδιά του δεν την πλήγωσε ένας άνθρωπος μα πολλοί,
τον πλήγωσε όλη η ανθρωπότητα, τον πλήγωσε όλη η Γη...
Κι εκείνου την καρδιά δεν υπήρχε κανένας να την επιδιορθώσει,
κι ο ίδιος δεν γινόταν πια καμιά καρδιά, ούτε τη δική του, να σώσει...

Κι έτσι όταν έφυγε από τον κόσμο αυτό άφησε τους ανθρώπους,
να συνεχίζουν να πληγώνουν και να πληγώνονται σε όλους μας τους τόπους...

Κι όσο για των ανθρώπων τις καρδιές...
Εκείνες συνεχίζουν να ζουν με τις πληγές...

Θρηνούν, πού και πού, για τον Επιδιορθωτή,
που τις αγαπούσε και τις φρόντιζε όλη του τη ζωή...