skip to main |
skip to sidebar
(Αυτές τις ημέρες... κοιτάζω εικονούλες... και γράφω ποιηματάκια... Δεν έχω τα δικαιώματα για τις εικονούλες... απλά έρχονται στο δρόμο μου και με εμπνέουν να γράψω κάτι μέσα από αυτές... είναι η πρώτη φορά που βάζω εικόνες στο ιστολόγιό μου κι ελπίζω να μην υπάρξει θέμα με το ότι δεν είναι δικές μου και με το ότι δεν έχω τα πνευματικά δικαιώματα. Δυστυχώς, δεν έχω ψάξει να βρω τους δημιουργούς των εικόνων... ίσως, κάποια στιγμή, φροντίσω να το κάνω... κανονικά θα έπρεπε να το έχω ήδη κάνει... Σκέφτηκα να βάλω εδώ τα ποιηματάκια χωρίς τις εικονούλες... αλλά... νομίζω πως λειτουργούν πιο όμορφα μαζί... οπότε μοιράζομαι και τις εικόνες (που δεν είναι δικές μου) και τα ποίηματα (που είναι δικά μου)... κι αν υπάρξει κάποιο θέμα δικαιωμάτων (που ελπίζω να μην υπάρξει!) με κάποιον ή με κάποιους από τους δημιουργούς εννοείται οι εικονούλες θα βγουν αμέσως... Ζητάω συγνώμη από τους δημιουργούς που δεν ξέρω ούτε τα ονόματά τους... και χωρίς να τους ξέρω τους ευχαριστώ για τις δημιουργίες τους που με οδήγησαν κι εμένα στο να δημιουργήσω... Η δημιουργία φέρνει δημιουργία... Αγάπησα τις εικόνες... Αγάπησα και τις λέξεις...)
Σε παρακαλώ, μαμά...
Σε παρακαλώ, μαμά, έλα κι εσύ μαζί μας,
ν' ακούσεις τα τραγούδια μας, να δεις και τη γιορτή μας!
Θα είναι εκεί ο μπαμπάς, θα είναι κι ο αδερφός σου,
θα είναι και η θεία σου κι ο πρώτος ξαδερφός σου,
θα είναι σαν να είμαι κι εγώ δίπλα σου, στο πλευρό σου,
και θα υποστηρίζω πάντοτε κάθε σου όνειρό σου,
Δεν μπορώ να έρθω, το ξέρεις και το ξέρω,
μακάρι να μπορούσα αυτό να στο προσφέρω,
κάτσε τώρα με ασφάλεια στο πίσω καθισμά σου,
και μην ξεχάσεις να πάρεις μαζί και τα χαρτιά σου,
να εστιάσεις μόνο στα λόγια σου, στο ποιήμα το δικό σου,
άσε το τι συμβαίνει γύρω, το άγχος στο διπλανό σου,
να πάρεις μια ανάσα και να συγκεντρωθείς,
και όπως τα είπες σ' εμένα στους άλλους να τα πεις,
απλά, χωρίς πολλά πολλά, μέσα από την καρδιά σου,
αυτά τα έγραψες εσύ, να τη χαρείς τη βραδιά σου,
κοίταξέ με, σου το λέω, όλα θα πάνε καλά,
και θα σε σκέφτομαι πολύ κι ας είμαι μακρυά...
Μη μένεις άλλο στη βροχή, μαμά... καταλαβαίνω...
όταν είσαι κοντά μου όλους τους φόβους υπερβαίνω...
κι όποια κι αν είναι η σκάλα τότε την ανεβαίνω...
κι όποιος κι αν είναι ο δρόμος μαζί σου τον διαβαίνω...
Τώρα ξέρω πως δεν γίνεται να είσαι κι εσύ μαζί μου...
μα θα σε κουβαλάω γύρω μου μέσα από τη φωνή μου...
Άκου πως κάνουν, μαμά, του ουρανού οι σταγόνες...
έτσι είναι ο ήχος της ζωής για όλων τους αγώνες...
Εύχομαι να πάνε όλα καλά στην συνέντευξή σου,
πιστεύω πολύ σε εσένα, σε κάθε επίτευξή σου...
Κάθισε στο πίσω κάθισμα ο μικρός...
και σαν να άλλαξε για λίγο ο καιρός...
Περπάτησε στο δρόμο η μητέρα..
τα σύννεφα για λίγο κάναν πέρα...
(Αυτές τις ημέρες... κοιτάζω εικονούλες... και γράφω ποιηματάκια... Δεν έχω τα δικαιώματα για τις εικονούλες... απλά έρχονται στο δρόμο μου και με εμπνέουν να γράψω κάτι μέσα από αυτές... είναι η πρώτη φορά που βάζω εικόνες στο ιστολόγιό μου κι ελπίζω να μην υπάρξει θέμα με το ότι δεν είναι δικές μου και με το ότι δεν έχω τα πνευματικά δικαιώματα. Δυστυχώς, δεν έχω ψάξει να βρω τους δημιουργούς των εικόνων... ίσως, κάποια στιγμή, φροντίσω να το κάνω... κανονικά θα έπρεπε να το έχω ήδη κάνει... Σκέφτηκα να βάλω εδώ τα ποιηματάκια χωρίς τις εικονούλες... αλλά... νομίζω πως λειτουργούν πιο όμορφα μαζί... οπότε μοιράζομαι και τις εικόνες (που δεν είναι δικές μου) και τα ποίηματα (που είναι δικά μου)... κι αν υπάρξει κάποιο θέμα δικαιωμάτων (που ελπίζω να μην υπάρξει!) με κάποιον ή με κάποιους από τους δημιουργούς εννοείται οι εικονούλες θα βγουν αμέσως... Ζητάω συγνώμη από τους δημιουργούς που δεν ξέρω ούτε τα ονόματά τους... και χωρίς να τους ξέρω τους ευχαριστώ για τις δημιουργίες τους που με οδήγησαν κι εμένα στο να δημιουργήσω... Η δημιουργία φέρνει δημιουργία... Αγάπησα τις εικόνες... Αγάπησα και τις λέξεις...)
Έλα να φτιάξουμε...
Έλα να φτιάξουμε κουλουράκια, είπα στην αδερφή μου,
πάμε να βρούμε τα υλικά, έλα κι εσύ μαζί μου!
Θέλω αλεύρι και αυγό... ζάχαρη και αλάτι,
και ένα μπολ να βάλουμε και μπόλικη Αγάπη,
να τα κάνουμε καρδούλες και αστεράκια,
να βρούμε φόρμες για δεντράκια και ανθρωπάκια...
Κάπου σε κάποιο βιβλίο θα υπάρχει συνταγή,
να φτιάξουμε κι εμείς λίγη μαγειρική,
πάρε τον πλάστη, φέρε και μια πιατέλα,
θέλω και κάτι να βάλουμε να μας φωνάζει "Γέλα"!
Έλα να φτιάξουμε κουλουράκια, μου είπε η αδερφή μου,
φαντάστηκα κι εγώ με γλυκά το αόρατο μαγαζί μου,
Θέλει αλεύρι και αυγά... ζάχαρη και αλάτι,
και σε ένα μπολ, άκου τι είπε!, να βάλουμε Αγάπη,
βρήκα την φόρμα για την καρδιά μα όχι για το αστέρι,
αυτό το έφερε από κάπου της αδερφής το χέρι,
διαβάσαμε από κάπου μια κάποια συνταγἠ,
και ψάξαμε το βούτυρο, δύσκολο να βρεθεί,
πήρα τον πλάστη, έφερα μια πιατέλα,
και κάτι άλλο είπε στο τέλος, νομίζω μου είπε "Έλα"!
Σκουπίσαμε τα χέρια μας στις μαγειρικές ποδιές...
ανάψαμε και δυό κεριά, χαθήκαμε σε μυρωδιές...
(Αυτές τις ημέρες... κοιτάζω εικονούλες... και γράφω ποιηματάκια... Δεν έχω τα δικαιώματα για τις εικονούλες... απλά έρχονται στο δρόμο μου και με εμπνέουν να γράψω κάτι μέσα από αυτές... είναι η πρώτη φορά που βάζω εικόνες στο ιστολόγιό μου κι ελπίζω να μην υπάρξει θέμα με το ότι δεν είναι δικές μου και με το ότι δεν έχω τα πνευματικά δικαιώματα. Δυστυχώς, δεν έχω ψάξει να βρω τους δημιουργούς των εικόνων... ίσως, κάποια στιγμή, φροντίσω να το κάνω... κανονικά θα έπρεπε να το έχω ήδη κάνει... Σκέφτηκα να βάλω εδώ τα ποιηματάκια χωρίς τις εικονούλες... αλλά... νομίζω πως λειτουργούν πιο όμορφα μαζί... οπότε μοιράζομαι και τις εικόνες (που δεν είναι δικές μου) και τα ποίηματα (που είναι δικά μου)... κι αν υπάρξει κάποιο θέμα δικαιωμάτων (που ελπίζω να μην υπάρξει!) με κάποιον ή με κάποιους από τους δημιουργούς εννοείται οι εικονούλες θα βγουν αμέσως... Ζητάω συγνώμη από τους δημιουργούς που δεν ξέρω ούτε τα ονόματά τους... και χωρίς να τους ξέρω τους ευχαριστώ για τις δημιουργίες τους που με οδήγησαν κι εμένα στο να δημιουργήσω... Η δημιουργία φέρνει δημιουργία... Αγάπησα τις εικόνες... Αγάπησα και τις λέξεις...)
Μου έλεγαν πως...
Μου έλεγαν πως ο Άγιος Βασίλης μπαίνει από την καμινάδα,
κι αναρωτιόμουν πώς πιστεύαν πως πίστευα αυτή την "εξυπνάδα",
Μου έλεγαν πως αυτός βάζει τα δώρα κάτω από το δέντρο,
μα γνώριζα πως τα αγόραζε ο μπαμπάς μου από το κέντρο,
δεν υπήρχε κανένας με έλκυθρο και άσπρα μακρυά μαλλιά,
που μοιράζει και σκορπίζει δώρα και γλυκά σ' όλα τα παιδιά,
ο μπαμπάς μου τρελαινόταν όλο τον χρόνο στην δουλειά,
για να έχει χρήματα για εμάς, για να έχει λεφτά,
έτσι κοιτάζοντας το δέντρο, Παραμονή πρωί,
εκτιμούσα όσα έχω σε ετούτη τη ζωή,
κι όταν άνοιγα τα δώρα έλεγα "Ευχαριστώ",
όχι σε κάποιον άγνωστο, αόρατο, θεό,
μα στον πατέρα μου που πάντα έκανε ό,τι μπορεί,
που πάντα προσπαθούσε και πάντα προσπαθεί,
καμιά φορά, κοίταζα στα μάτια του όλη την κούρασή του,
σκεφτόμουν... ποιες είναι οι σκέψεις του, ποια η κατάστασή του;
Πήγαινα τον αγκάλιαζα, έλεγα "Σ΄ αγαπώ''!
Αν δεν ήσουν εδώ, δεν θα ήμουν κι εγώ!
"Ξέρεις, μπαμπά, όταν κοιτάζω του δέντρου τα στολίδια,
βλέπω πόσα είναι διαφορετικά και πόσα είναι ίδια,
δεν είναι σωστά μοιρασμένα του κόσμου τα παιχνίδια,
άλλοι γεννιούνται σε έπαυλη, άλλοι σε αποκαΐδια,
δεν χρειάζομαι κάτι ακριβό για να είμαι ευτυχισμένος,
είμαι σε άλλα τυχερός και νιώθω πλουτισμένος,
έχω ένα σπίτι, ἐχω ρούχα, έχω φαγητό,
έχω εσένα που παίζουμε μαζί κυνηγητό!
Στην Γη υπάρχει τόση αδικία,
που δεν διορθώνεται με λίγη ευτυχία,
μα εγώ υπόσχομαι να προσπαθώ,
για ό,τι όμορφο κι ό,τι καλό...
νιώθω ανθρώπινα ευλογημένος,
νιώθω από εσένα φωτισμένος...
κι αυτό το φως θα το σκορπίσω,
για όσο έζησα κι όσο θα ζήσω..."
(Αυτές τις ημέρες... κοιτάζω εικονούλες... και γράφω ποιηματάκια... Δεν έχω τα δικαιώματα για τις εικονούλες... απλά έρχονται στο δρόμο μου και με εμπνέουν να γράψω κάτι μέσα από αυτές... είναι η πρώτη φορά που βάζω εικόνες στο ιστολόγιό μου κι ελπίζω να μην υπάρξει θέμα με το ότι δεν είναι δικές μου και με το ότι δεν έχω τα πνευματικά δικαιώματα. Δυστυχώς, δεν έχω ψάξει να βρω τους δημιουργούς των εικόνων... ίσως, κάποια στιγμή, φροντίσω να το κάνω... κανονικά θα έπρεπε να το έχω ήδη κάνει... Σκέφτηκα να βάλω εδώ τα ποιηματάκια χωρίς τις εικονούλες... αλλά... νομίζω πως λειτουργούν πιο όμορφα μαζί... οπότε μοιράζομαι και τις εικόνες (που δεν είναι δικές μου) και τα ποίηματα (που είναι δικά μου)... κι αν υπάρξει κάποιο θέμα δικαιωμάτων (που ελπίζω να μην υπάρξει!) με κάποιον ή με κάποιους από τους δημιουργούς εννοείται οι εικονούλες θα βγουν αμέσως... Ζητάω συγνώμη από τους δημιουργούς που δεν ξέρω ούτε τα ονόματά τους... και χωρίς να τους ξέρω τους ευχαριστώ για τις δημιουργίες τους που με οδήγησαν κι εμένα στο να δημιουργήσω... Η δημιουργία φέρνει δημιουργία... Αγάπησα τις εικόνες... Αγάπησα και τις λέξεις...)
Θυμάμαι να κοιτάζω...
Θυμάμαι να κοιτάζω τις βιτρίνες με αναμονή,
νομίζω ήταν Χριστούγεννα, κάποια Παραμονή,
ήθελα ένα κουλούρι, ήθελα ένα ψωμί,
ήθελα ένα μπισκότο, μα πώς να πληρωθεί;
Κοίταζα τα βάζα με τα ωραία γλυκά,
κι ένιωθα εκεί μέσα πως βρίσκεται η χαρά,
έβλεπα ένα δέντρο, ψηλό και στολισμένο,
και, κάπως, μου φαινόταν να 'ναι δυστυχισμένο,
γιατί δεν βρίσκεται στην φύση, γιατί είναι κομμένο;
γιατί δεν νιώθει ελεύθερο και νιώθει προδομένο;
έβλεπα, γύρω γύρω, πολλά πολλά κεριά,
και λίγο παρά πέρα μια άδεια ζυγαριά,
σκεφτόμουν "Τι κρίμα! Να λιώνει έτσι γρήγορα το φως...
ζυγίζονται άραγε της ζωής τα όποια "προσεχώς";"
έχασα τον χωροχρόνο σε αυτό το μαγαζί,
πιο πέρα γελαστές φωνές, μια γιαγιά μ' ένα παιδί,
του κράταγε το χέρι, του έλεγε να προσέχει,
κι εγώ σκεφτόμουν "Πάλι άρχισε να ψιλοβρέχει...
Γιατί να μην έχω κάποιου το χέρι να κρατήσω;
Γιατί να μην έχω κάπου να μείνω για να ζήσω;
Πώς θα εξελιχθώ και πώς θα μεγαλώσω;
Πώς θα αντέξω και πώς θα επιβιώσω;
Κοίταξα τα γάντια μου, κοίταξα το κόκκινο κασκόλ μου,
κοίταξα γύρω μου, έφτιαξα το αόρατο χολ μου,
ονειρεύτηκα τραπεζάκια με διάφορους μεζέδες,
ωραία μελομακάρονα και άσπρους κουραμπιέδες,
είδα και πρόσωπα, έναν μπαμπά, μία μαμά,
είχα και αδέρφια, και παππού και γιαγιά...
κι εκεί στο χιόνι μόνο με ισχυρή φαντασία,
έφτιαξα οικογένεια κι ένιωσα ευτυχία...
και έζησα με μάτια δακρυσμένα,
αυτά που γι' άλλους είναι δεδομένα...
(Αυτές τις ημέρες... κοιτάζω εικονούλες... και γράφω ποιηματάκια... Δεν έχω τα δικαιώματα για τις εικονούλες... απλά έρχονται στο δρόμο μου και με εμπνέουν να γράψω κάτι μέσα από αυτές... είναι η πρώτη φορά που βάζω εικόνες στο ιστολόγιό μου κι ελπίζω να μην υπάρξει θέμα με το ότι δεν είναι δικές μου και με το ότι δεν έχω τα πνευματικά δικαιώματα. Δυστυχώς, δεν έχω ψάξει να βρω τους δημιουργούς των εικόνων... ίσως, κάποια στιγμή, φροντίσω να το κάνω... κανονικά θα έπρεπε να το έχω ήδη κάνει... Σκέφτηκα να βάλω εδώ τα ποιηματάκια χωρίς τις εικονούλες... αλλά... νομίζω πως λειτουργούν πιο όμορφα μαζί... οπότε μοιράζομαι και τις εικόνες (που δεν είναι δικές μου) και τα ποίηματα (που είναι δικά μου)... κι αν υπάρξει κάποιο θέμα δικαιωμάτων (που ελπίζω να μην υπάρξει!) με κάποιον ή με κάποιους από τους δημιουργούς εννοείται οι εικονούλες θα βγουν αμέσως... Ζητάω συγνώμη από τους δημιουργούς που δεν ξέρω ούτε τα ονόματά τους... και χωρίς να τους ξέρω τους ευχαριστώ για τις δημιουργίες τους που με οδήγησαν κι εμένα στο να δημιουργήσω... Η δημιουργία φέρνει δημιουργία... Αγάπησα τις εικόνες... Αγάπησα και τις λέξεις...)
Λίγο πριν βγω στη σκηνή...
Λίγο πριν βγω στη σκηνή είμαι στο καμαρίνι,
σαν ν' ακούω την αυλαία να ανοιγοκλείνει,
σφίγγονται τα χέρια μου, τρέμουν τα δάχτυλά μου,
λύνονται τα πόδια μου, πονούν τα γόνατά μου...
Πώς είναι η περούκα μου; Πώς είναι τα μαλλιά μου;
Πώς είναι το βάψιμό μου; Πώς είν' τα χρώματά μου;
Τα λόγια μου άραγε θα τα πω όλα σωστά;
Και το συναίσθημά μου θα βγει από την καρδιά;
Θα πω ό,τι έχω να πω; Θα δὠσω ό,τι θέλω να δώσω;
Θα τιμήσω τον ρόλο μου γενναία χωρίς να τον προδώσω;
Οι μπότες μου με ενοχλούν, τα ρούχα με στενεύουν,
όλοι οι μαύροι φόβοι μου στο "τώρα" θριαμβεύουν...
Πώς θα βρω το κέντρο μου; Πώς την αναπνοή μου;
Πώς θα βρω το μέτρο μου; Πού πήγε η φωνή μου;
Θυμάμαι άραγε που στέκομαι, τι κάνω και τι λέω,
θυμάμαι πού και πώς χαμογελώ και πού μπορώ να κλαίω;
Θυμάμαι ποιοι είναι οι στόχοι μου, ποια τα εμπόδιά μου;
Θυμάμαι ποια είναι η δράση μου και ποια τα κίνητρά μου;
Θυμάμαι του χαραχτήρα την ανάλυσή μου;
Πού να οφείλεται αυτή η παράλυσή μου;
Θυμάμαι του έργου όλες τις ενότητες;
γιατί με πιάνουν τώρα οι ματαιότητες;
γιατί χτυπάει αλύπητα τώρα η αβεβαιότητα,
γιατί να μην αισθάνομαι καλλιτεχνική σπουδαιότητα;
Γιατί πηγαίνει γρήγορα ο σφυγμός μου;
Γιατί νιώθω να πνίγεται ο λυγμός μου;
Δεν έχουν σημασία αυτά, θα αδειάσω το μυαλό μου,
θα σβήσω όλα τα μέσα μου, θα εστιάσω στον εαυτό μου,
δεν θέλω τίποτα άλλο να έρθει μαζί μου,
μ' ένα βήμα θα βρεθώ μες στην παράστασή μου...
Όποιος μείνει ας μείνει, όποιος φύγει ας φύγει,
και ας μείνουνε πολλοί, ας μείνουνε και λίγοι...
Θα είναι η καλύτερη ερμηνεία μου εδώ και καιρό,
γιατί ό,τι ζήσω στη σκηνή θα είναι απλά αληθινό...
(Αυτές τις ημέρες... κοιτάζω εικονούλες... και γράφω ποιηματάκια... Δεν έχω τα δικαιώματα για τις εικονούλες... απλά έρχονται στο δρόμο μου και με εμπνέουν να γράψω κάτι μέσα από αυτές... είναι η πρώτη φορά που βάζω εικόνες στο ιστολόγιό μου κι ελπίζω να μην υπάρξει θέμα με το ότι δεν είναι δικές μου και με το ότι δεν έχω τα πνευματικά δικαιώματα. Δυστυχώς, δεν έχω ψάξει να βρω τους δημιουργούς των εικόνων... ίσως, κάποια στιγμή, φροντίσω να το κάνω... κανονικά θα έπρεπε να το έχω ήδη κάνει... Σκέφτηκα να βάλω εδώ τα ποιηματάκια χωρίς τις εικονούλες... αλλά... νομίζω πως λειτουργούν πιο όμορφα μαζί... οπότε μοιράζομαι και τις εικόνες (που δεν είναι δικές μου) και τα ποίηματα (που είναι δικά μου)... κι αν υπάρξει κάποιο θέμα δικαιωμάτων (που ελπίζω να μην υπάρξει!) με κάποιον ή με κάποιους από τους δημιουργούς εννοείται οι εικονούλες θα βγουν αμέσως... Ζητάω συγνώμη από τους δημιουργούς που δεν ξέρω ούτε τα ονόματά τους... και χωρίς να τους ξέρω τους ευχαριστώ για τις δημιουργίες τους που με οδήγησαν κι εμένα στο να δημιουργήσω... Η δημιουργία φέρνει δημιουργία... Αγάπησα τις εικόνες... Αγάπησα και τις λέξεις...)
Σαν έγινε άνεμος...
Σαν έγινε άνεμος το κόκκινο φόρεμά μου,
σκόρπισα εγώ, σκόρπισε και η σκιά μου,
σαν έφυγαν απ΄ τα χέρια μου κόκκινες πεταλούδες,
λύθηκαν τα μαλλιά μου, δεν ήταν πια πλεξούδες,
σαν έγινε το σώμα μου ένα με τον αγέρα,
ήρθε μέσα μου ζωή και ένιωσα μητέρα,
σαν χάθηκαν τα όρια και το περίγραμμά μου,
έσβησαν μέρες, χάθηκε το χρονοδιάγραμμά μου,
σαν έγινα ένα με το σύμπαν, ένα με την ουσία,
έληξε η όποια απουσία κι έγινε παρουσία,
πάντα επικρατούσε κόκκινο σ' όλη μου την πορεία,
μα τώρα το ίδιο κόκκινο γίνεται αθανασία,
σαν άφησα το "μπροστά" μα άφησα και το "πίσω",
και μόνο το "εδώ" δεν με άφησα να αφήσω,
ένιωσα να γίνομαι όλα όσα είμαι ήδη,
ένιωσα να είμαι κι εγώ της Γης ένα στολίδι,
σαν βρέθηκα στον ουρανό κυμάτισε η καρδιά μου,
και βάφτηκαν με κόκκινο όλα τα όνειρά μου...
(με πεταξαν, σαν ένα περιτύλιγμα, σαν φρούτου φλούδα,
μα άξαφνα έβγαλα φτερά και έγινα πεταλούδα)...
Στον κόσμο όλο κάνω ένα νεύμα,
δεν είμαι φάντασμα, δεν είμαι πνεύμα,
κι ας αιωρούμαι χωρίς σκοπό,
εγώ γεννήθηκα για ν' αγαπώ...
(Αυτές τις ημέρες... κοιτάζω εικονούλες... και γράφω ποιηματάκια... Δεν έχω τα δικαιώματα για τις εικονούλες... απλά έρχονται στο δρόμο μου και με εμπνέουν να γράψω κάτι μέσα από αυτές... είναι η πρώτη φορά που βάζω εικόνες στο ιστολόγιό μου κι ελπίζω να μην υπάρξει θέμα με το ότι δεν είναι δικές μου και με το ότι δεν έχω τα πνευματικά δικαιώματα. Δυστυχώς, δεν έχω ψάξει να βρω τους δημιουργούς των εικόνων... ίσως, κάποια στιγμή, φροντίσω να το κάνω... κανονικά θα έπρεπε να το έχω ήδη κάνει... Σκέφτηκα να βάλω εδώ τα ποιηματάκια χωρίς τις εικονούλες... αλλά... νομίζω πως λειτουργούν πιο όμορφα μαζί... οπότε μοιράζομαι και τις εικόνες (που δεν είναι δικές μου) και τα ποίηματα (που είναι δικά μου)... κι αν υπάρξει κάποιο θέμα δικαιωμάτων (που ελπίζω να μην υπάρξει!) με κάποιον ή με κάποιους από τους δημιουργούς εννοείται οι εικονούλες θα βγουν αμέσως... Ζητάω συγνώμη από τους δημιουργούς που δεν ξέρω ούτε τα ονόματά τους... και χωρίς να τους ξέρω τους ευχαριστώ για τις δημιουργίες τους που με οδήγησαν κι εμένα στο να δημιουργήσω... Η δημιουργία φέρνει δημιουργία... Αγάπησα τις εικόνες... Αγάπησα και τις λέξεις...)
Και θα σου πω γιατί...
Και θα σου πω γιατί το διάβασμα έτσι με συγκλονίζει,
γιατί όλα όσα είναι μέσα μου τα αντικατροπτίζει,
και θα σου πω γιατί αγαπώ του κόσμου τα βιβλία,
γιατί μου δημιουργούν μια κάποια ελευθερία,
όταν ήμουν παιδί κι ένιωθα ξεχασμένη,
σε ένα βιβλίο έβρισκα όσα ήμουν διψασμένη,
όταν πήγαινα σχολείο και ένιωθα εγκλωβισμένη,
σε ένα εξωσχολικό βιβλίο έγινα αγαπημένη,
όταν μετά μπήκα στην εφηβεία,
μες στα βιβλία βρήκα μια κάποια ευτυχία,
κι όταν ύστερα έγινα δεκαοκτώ,
μέσα απ' τις λέξεις μπόρεσα να ενηλικιωθώ,
κάθε στιγμή ζωής μου είναι κι ένα βιβλίο,
για αυτό έψαχνα απεγνωσμένα στο βιβλιοπωλείο,
ήθελα κάπως να αισθανθώ έστω λίγο μεγαλείο,
και δεν το έβρισκα αυτό ποτέ σ' όποιο σχολείο...
Μετά έγινα είκοσι, μετά έγινα τριάντα,
και τώρα φτάνω, σιγά σιγά, στα όμορφα σαράντα,
και τόσα χρόνια ακολουθούν οι χάρτινοι μου φίλοι,
να ενθουσιάζεται η καρδιά, να γεύονται τα χείλη,
να αισθάνεται το σώμα μου, να ανοίγει το μυαλό μου,
να βρίσκω εκεί τους άλλους, τον ίδιο τον εαυτό μου...
Πόσα έμαθα για την ζωή, πόσα για τους ανθρώπους,
πόσα για την εκπαίδευση, πόσα για άλλους τόπους,
πόσα πέρασα σε ένα μικρό θρανίο,
πάνω σε μια καρέκλα, μέσα σε ένα βιβλίο,
πόσα πουλιά πέταξαν μέσα από τις σελίδες,
να γίνονται οι ιστορίες σπαθιά, για τη ζωή ασπίδες,
δεν νομίζω να είχα γίνει αυτό που είμαι τώρα,
τα βιβλία μου έδωσαν τα πιο ωραία δώρα,
δεν υπάρχει χρόνος, με πήγαν σε άλλες ώρες,
δεν υπάρχει χώρος, με πήγαν σε άλλες χώρες,
δεν υπήρχε πρωί μα ούτε βράδυ,
δεν υπήρχε φως μα ούτε και σκοτάδι,
τα βιβλία τα είχαν όλα μαζί,
μπορούσε το οτιδήποτε να συμβεί,
κι έτσι δεν ήταν Δευτέρα, Τετάρτη ή Κυριακή,
δεν ήταν Τρίτη, Πέμπτη ή Παρασκευή,
δεν υπήρχαν μέρες ούτε εποχές,
δεν υπήρχαν ήλιοι ούτε και βροχές,
μπορούσε να συμβεί, οποτεδήποτε, οποιαδήποτε εκδοχή
με τη δική μου άδεια και ολοκληρωτική συμμετοχή...
Με πήγαν παραπέρα κάποιες ιστορίες,
με συγκίνησαν απίστευτα κάποιες βιογραφίες,
έκλαψα πάνω από αληθινές αλληλογραφίες,
προβληματίστηκα με αρκετές απ' τις φιλοσοφίες,
αγχώθηκα αρκετά με τα αστυνομικά,
γέλασα λίγο με κάποια αισθηματικά,
περάσα λίγο να δω τι λένε και οι θρησκείες,
κι ύστερα διάβασα και τις μυθολογίες,
και ήταν και όλα αυτά τα παραμύθια,
άλλα με έμαθαν ψέμματα κι άλλα την αλήθεια,
ήταν και κάποια θεατρικά και κινηματογραφικά,
και μερικά κοινωνικά και κάποια ψυχολογικά...
Οι γνώσεις μου είναι σκόρπιες και δεν είναι πολλές,
ποτέ μου δεν τις ένιωσα να είναι αρκετές...
Τα βιβλία... τόσο όμορφες, πιστές, παρέες,
να φτιάχνουν όνειρα, να φέρνουν τις ιδέες...
Πάντα τριγυρνούν άσπρα πουλιά γύρω απ' το μυαλό μου,
είτε με σπρώχνουν μακρυά, είτε με φέρνουν στον εαυτό μου...
και όλα γεννήθηκαν μέσα απ' τους συγγραφείς,
μέσα από τις αισθήσεις της όρασης και της αφής,
της γεύσης, της όσφρησης, της ακοής,
σε ένα βιβλίο όλα μπορείς να τα δεις και να τα βρεις,
δεν νιώθω σοφή, δεν είμαι μορφωμένη,
δεν νιώθω έξυπνη, δεν είμαι διαβασμένη,
μα αν κάτι κατάφερα μέσα από κάποια βιβλία,
αυτό είναι να αρχίσω να ζω την δική μου ιστορία...
Ξέρεις... οφείλεις να σε γνωρίσεις...
αξίζει ο εαυτός σου να τον ζήσεις...
εύχομαι να βρεις τον Άνθρωπο σου, δεν είναι μακρυά σου,
βρίσκεται κάπου μέσα σου και δίπλα στην καρδιά σου...
Μπορεί να γεννήθηκα, να μεγάλωσα στο χαρτί,
μα αυτό που με ωρίμασε η ίδια η ζωή,
κι αν κάτι ακόμα θέλω να προσθέσω να σου πω,
είναι πως όσο αξίζει η φαντασία αξίζει και το αληθινό...
Όσο αγαπάω το να είμαι ανάμεσα στα βιβλία,
τόσο το να είμαι ανάμεσα στους ανθρώπους φέρνει δημιουργία...
Δεν είμαι εσωστρεφής, δεν είμαι εξωστρεφής,
είμαι ανάλογα πώς θα με κοιτάξεις, ανάλογα πώς θα στραφείς,
πως είμαι δειλή μπορεί να μου πεις,
πως είμαι γενναία μπορεί να με δεις,
πως είμαι γυναίκα, πως είμαι παιδί,
πως ζω μες στον θάνατο, πως ζω στη ζωή,
πως είμαι αισιόδοξη, πως χαμογελώ,
πως είμαι θλιμμένη, πως μελαγχολώ,
αυτό μου άρεσε στα βιβλία, αυτό μου αρέσει στη ζωή,
πως έχουν όλα τα στοιχεία που είμαι φτιαγμένη εγώ κι εσύ...
Και κάπως έτσι τώρα, φίλε μου, θα σε αφήσω,
μες στα βιβλία-πουλιά θα πάω να φτερουγίσω...
