Είχα πάντα καστανά μακρυά μαλλιά... (19.12.2018, Τετάρτη)

(Αυτές τις ημέρες... κοιτάζω εικονούλες... και γράφω ποιηματάκια... Δεν έχω τα δικαιώματα για τις εικονούλες... απλά έρχονται στο δρόμο μου και με εμπνέουν να γράψω κάτι μέσα από αυτές... είναι η πρώτη φορά που βάζω εικόνες στο ιστολόγιό μου κι ελπίζω να μην υπάρξει θέμα με το ότι δεν είναι δικές μου και με το ότι δεν έχω τα πνευματικά δικαιώματα. Δυστυχώς, δεν έχω ψάξει να βρω τους δημιουργούς των εικόνων... ίσως, κάποια στιγμή, φροντίσω να το κάνω... κανονικά θα έπρεπε να το έχω ήδη κάνει... Σκέφτηκα να βάλω εδώ τα ποιηματάκια χωρίς τις εικονούλες... αλλά... νομίζω πως λειτουργούν πιο όμορφα μαζί... οπότε μοιράζομαι και τις εικόνες (που δεν είναι δικές μου) και τα ποίηματα (που είναι δικά μου)... κι αν υπάρξει κάποιο θέμα δικαιωμάτων (που ελπίζω να μην υπάρξει!) με κάποιον ή με κάποιους από τους δημιουργούς εννοείται οι εικονούλες θα βγουν αμέσως... Ζητάω συγνώμη από τους δημιουργούς που δεν ξέρω ούτε τα ονόματά τους... και χωρίς να τους ξέρω τους ευχαριστώ για τις δημιουργίες τους που με οδήγησαν κι εμένα στο να δημιουργήσω... Η δημιουργία φέρνει δημιουργία... Αγάπησα τις εικόνες... Αγάπησα και τις λέξεις...)







Είχα πάντα καστανά μακρυά μαλλιά...


Είχα πάντα καστανά μακρυά μαλλιά,
μα κάποτε ευχόμουν να ήμουν ξανθιά,
αν είχα όμορφα ανοιχτά μαλλιά θα ήμουν φωτισμένη,
και μέσα μου θα ένιωθα πολύ ευτυχισμένη,
θα έμοιαζα με ήλιο, θα έβγαζα ακτίνες,
θα έφερνα ανατολές, θα έδιωχνα ρουτίνες,
δεν θα ήταν κίτρινα θα ήτανε χρυσά,
θα έλαμπαν πολύ μες στην αστροφεγγιά,
θα σκόρπιζαν αγάπη, θα πρόσφεραν το φως,
και κάθε "δυστυχώς" θα έκαναν "ευτυχώς",
θα πότιζαν την φύση, θα έφτιαχναν λουλούδια,
θα γέμιζαν τον κόσμο ένα σωρό τραγούδια,
και όταν με ρωτούσαν "Τι έχεις στο μυαλό σου;",
θα απαντούσα απλά "Το φως μου είναι δικό σου!",
μετά, σιγά σιγά, άρχισε να μου αρέσει το καστανό,
σκέφτηκα... κάτσε, περίμενε, για δες... της φύσης είν' κι αυτό,
το συναντάς στους κορμούς, το συναντάς στο χώμα,
το συναντάς στα κλαδιά, σε πόσα αλήθεια ακόμα!
Άρχισα να κάνω του καφέ την λίστα,
ξεκίνησα να το φορώ και να με λεν "αρτίστα",
Ξέρεις, τα παιδιά διαλέγουν ροζ και σιελ στους μαρκαδόρους,
τα γκρι, τα καφέ, τα λαδί, είναι σαν δορυφόρους,
διαλέγουν τα κίτρινα, τα πράσινα ανοιχτά,
διαλέγουν εκείνα που είναι φωτεινά...
και κάποια χρώματα μένουν στο κουτί,
χωρίς ποτέ κανένα να χρησιμοποιηθεί...
Το ίδιο συμβαίνει με τα χρωματιστά μολύβια,
μα το καφέ υπάρχει στα δέντρα, υπάρχει στα καλύβια!
Άρχισα, λοιπόν, αλλιώς να το κοιτάζω,
και τώρα πια με τίποτα το χρώμα δεν αλλάζω...
Αν δεις τον κόσμο γύρω, αν κοιτάξεις την χαρά,
θα δεις σε όλα τα χρώματα μια άλλη ομορφιά,
καφέ είναι το έδαφος, καφέ είναι η γη,
κι η ζάχαρη μπορεί να είναι λευκή ή καστανή,
κανένα χρώμα παραπονεμένο δεν αφήνω,
κανένα δεν διαγράφω, κανένα και δεν σβήνω,
με όλα ζωγραφίζω, όλα τα φοράω,
με όλα τριγυρίζω και όλα τα αγαπάω!
Και όσο για το χρώμα των μαλλιών μου είναι το φυσικό μου,
και το καφέ που γίνεται γκρι είναι κι αυτό δικό μου...
Μα κι αν τα βάψω κάποτε, δεν το έχω κάνει ακόμα,
θα είναι πάλι γιατί αγαπώ κάθε μα κάθε χρώμα!
Για την ώρα, με το καστανό μου σκορπάω τώρα φως,
δεν έχω ιδέα πώς έγινε, δεν έχω ιδέα πώς...
με το που αγάπησα τον εαυτό μου άρχισα να λαμπυρίζω,
και με όλα μου τα χρώματα το φως μου να σκορπίζω...

Κάθε φορά που ερχόταν ο Δεκέμβριος... (18.12.2018, Τρίτη)

(Αυτές τις ημέρες... κοιτάζω εικονούλες... και γράφω ποιηματάκια... Δεν έχω τα δικαιώματα για τις εικονούλες... απλά έρχονται στο δρόμο μου και με εμπνέουν να γράψω κάτι μέσα από αυτές... είναι η πρώτη φορά που βάζω εικόνες στο ιστολόγιό μου κι ελπίζω να μην υπάρξει θέμα με το ότι δεν είναι δικές μου και με το ότι δεν έχω τα πνευματικά δικαιώματα. Δυστυχώς, δεν έχω ψάξει να βρω τους δημιουργούς των εικόνων... ίσως, κάποια στιγμή, φροντίσω να το κάνω... κανονικά θα έπρεπε να το έχω ήδη κάνει... Σκέφτηκα να βάλω εδώ τα ποιηματάκια χωρίς τις εικονούλες... αλλά... νομίζω πως λειτουργούν πιο όμορφα μαζί... οπότε μοιράζομαι και τις εικόνες (που δεν είναι δικές μου) και τα ποίηματα (που είναι δικά μου)... κι αν υπάρξει κάποιο θέμα δικαιωμάτων (που ελπίζω να μην υπάρξει!) με κάποιον ή με κάποιους από τους δημιουργούς εννοείται οι εικονούλες θα βγουν αμέσως... Ζητάω συγνώμη από τους δημιουργούς που δεν ξέρω ούτε τα ονόματά τους... και χωρίς να τους ξέρω τους ευχαριστώ για τις δημιουργίες τους που με οδήγησαν κι εμένα στο να δημιουργήσω... Η δημιουργία φέρνει δημιουργία... Αγάπησα τις εικόνες... Αγάπησα και τις λέξεις...)







Κάθε φορά που ερχόταν ο Δεκέμβριος...


Κάθε φορά που ερχόταν ο Δεκέμβριος ευχόμουν να χιονίσει,
να έρθει η Πρωτοχρονιά και έξω να ασπρίσει,
μα στην δική μου περιοχή σπάνια έπεφτε χιόνι,
κι όταν έριχνε... πρωί κι όχι όταν νυχτώνει,
"Χιονίζει" φώναζα κι έβγαινα έξω κι έτρεχα στον αέρα,
"Δεν θα το στρώσει αν δεν χιονίζει όλη την ημέρα"
άκουγα πίσω μου φωνές να προσπαθούν τον ενθουσιασμό να γειώσουν,
και το έντονο και άπλετο συναίσθημά μου κάπως να το μειώσουν,
μα εγώ συνέχιζα να τρέχω και να παίζω μες στο ελάχιστο λευκό,
κι έψαχνα μες στα κόκκινα σύννεφα το νόημα να βρω,
"Τι κάνει αυτό, το παιδί; Θα αρρωστήσει, θα κρυώσει!"
Δεν με νοιάζει τι λένε... είναι η χαρά μου τόση!
"Γιατί κυλιέσαι στο χιόνι; Πού είναι οι δικοί σου γονείς;"
Εγώ γεννήθηκα απ' την φύση! Εμένα δεν με γέννησε κανείς!
"Έλα να σε πάω σπίτι. Πού μένεις, που κατοικείς;"
Νομίζω μένω στο "Εγώ" μα κατοικώ στο "Εμείς".
"Δεν είναι καλά αυτό το κορίτσι... μάλλον έχει τρελαθεί!"
Δεν ακούτε το χιόνι; Κάτι να μας πει προσπαθεί...
Το έπαιρναν απόφαση με αφήναν σε ησυχία,
κι έτσι χόρευα και τραγουδούσα στης ζωής την αναρχία,
Τότε έβγαζα την γλώσσα μου να νιώσω τις νιφάδες,
και κάπου λίγο πιο μακρυά άκουγα τις μαμάδες,
δεν με ένοιαζε που έλεγαν τόσα πολλά για εμένα,
τα χέρια μου ελεύθερα, τα χέρια τους δεμένα,
είχα πάντα και μια κούκλα μαζί μου αγαπημένη,
ήταν σε ένα έλκυθρο για πάντα καθισμένη,
κι εγώ της έλεγα να μην στενοχωριέται,
θα βρω ένα τρόπο να την κάνω στο χιόνι να κυλιέται,
είχε ανοιχτά τα χέρια της όπως ήταν και τα δικά μου,
και κάπως νόμιζα πως μόνο αυτή ένιωθε την χαρά μου,
της έλεγα "Μόνο εσύ μπορείς να καταλάβεις...
Ὀ,τι δώσεις στον κόσμο, πίσω αυτό θα λάβεις...
Αν αποφασίσουμε να μεγαλώσουμε μαζί...
Θέλω να μου υποσχεθείς θα γίνουμε καλοί..."
Ποτέ ξανά δεν χάρηκα το χιόνι τόσο, τόσο, πολύ,
όσο τότε που ήμουν με την κούκλα μου ένα μικρό παιδί,
μετά μεγάλωσα κι άρχισα να σκέφτομαι τα αδέσποτα ζώα,
κι έφυγαν όλα αυτά που ένιωθα όμορφα και αθώα,
άρχισα να παρατηρώ τους ανθρώπους στους δρόμους,
τους άστεγους, τους φτωχούς, που σηκώνουν τον κόσμο στους ώμους,
άρχισα να σκέφτομαι αν πεινάνε, αν κρυώνουν...
κι όταν πέφτει το χιόνι πόσο άραγε παγώνουν...
Δεν ευθύνεται. φυσικά, το χιόνι για αυτήν την δυστυχία,
για αυτό ευθύνονται οι άνθρωποι, η όποια κοινωνία,
το χιόνι είναι ωραίο, το χιόνι είναι απλό,
και πάντα ήθελα μέσα σε αυτό να κυλιστώ...
Μα είναι δύσκολο όταν άλλοι είναι χωρίς σπίτι εσύ να το χαρείς,
και με τα μάτια ενός παιδιού μεγάλος να το δεις...

Ένιωθα πάντα να φορώ... (17.12.2018 Δευτέρα)

(Αυτές τις ημέρες... κοιτάζω εικονούλες... και γράφω ποιηματάκια... Δεν έχω τα δικαιώματα για τις εικονούλες... απλά έρχονται στο δρόμο μου και με εμπνέουν να γράψω κάτι μέσα από αυτές... είναι η πρώτη φορά που βάζω εικόνες στο ιστολόγιό μου κι ελπίζω να μην υπάρξει θέμα με το ότι δεν είναι δικές μου και με το ότι δεν έχω τα πνευματικά δικαιώματα. Δυστυχώς, δεν έχω ψάξει να βρω τους δημιουργούς των εικόνων... ίσως, κάποια στιγμή, φροντίσω να το κάνω... κανονικά θα έπρεπε να το έχω ήδη κάνει... Σκέφτηκα να βάλω εδώ τα ποιηματάκια χωρίς τις εικονούλες... αλλά... νομίζω πως λειτουργούν πιο όμορφα μαζί... οπότε μοιράζομαι και τις εικόνες (που δεν είναι δικές μου) και τα ποίηματα (που είναι δικά μου)... κι αν υπάρξει κάποιο θέμα δικαιωμάτων (που ελπίζω να μην υπάρξει!) με κάποιον ή με κάποιους από τους δημιουργούς εννοείται οι εικονούλες θα βγουν αμέσως... Ζητάω συγνώμη από τους δημιουργούς που δεν ξέρω ούτε τα ονόματά τους... και χωρίς να τους ξέρω τους ευχαριστώ για τις δημιουργίες τους που με οδήγησαν κι εμένα στο να δημιουργήσω... Η δημιουργία φέρνει δημιουργία... Αγάπησα τις εικόνες... Αγάπησα και τις λέξεις...)







Ένιωθα πάντα να φορώ...


Ένιωθα πάντα να φορώ ένα μεγάλο καπέλο,
δεν έκρυβε τα μάτια μου, δεν είχε κανένα βέλο,
εκεί κατοικούσανε διάφορα χρωματιστά πουλιά,
άλλα έμεναν μαζί μου, άλλα έφευγαν μακρυά,
σαν ένα σπίτι ήταν, με παράθυρα ανοιχτά ή κλειστά,
γύρω του πετούσαν άναρχα ένα σωρό κλαδιά ή φτερά,
ήταν το δικό μου καπέλο, ήταν προέκτασή μου,
και όπου πήγαινα εγώ, ήταν κι αυτό μαζί μου,
οι άνθρωποι με ρωτούσαν "Γιατί δεν το πετάς;"
άλλοι απλά απορούσαν "Γιατί το αγαπάς;"
Γιατί να πετάξω κάτι που να πετάει;
Πώς να μην αγαπώ κάτι που αγαπάει;
Αυτό το καπέλο έμοιαζε να έχει πάντα γιορτή,
αφού τα πουλιά τραγουδούσαν και έβγαζαν μουσική,
κάποιο έφτιαχνε φωλιά, κάποιο κλαδί κρατούσε,
κάποιο στεκόταν ήσυχα, κάποιο παρατηρούσε,
κάποιο ήθελε να ταξιδέψει, γύρω γύρω πετούσε,
κάποιο ήθελε να αγναντέψει, χαιρότανε που ζούσε,
διαφορετικές προσωπικότητες, διαφορετικές μορφές,
διαφορετικά παράθυρα, διαφορετικές οροφές,
Προσπάθησαν να κλέψουν το καπέλο μου απ' τα μακρυά μαλλιά μου,
μα ήταν αδύνατο να ξεριζώσουν τα όποια όνειρά μου,
κανένας δεν το γνώριζε, οι φτερωτοί μου φίλοι,
είχαν δημιουργηθεί απ' τα δικά μου χείλη,
ήταν οι ιδέες μου, ήταν η φαντασία,
ήταν οι παρέες μου, ήταν δημιουργία,
και ο μόνος τρόπος το καπέλο να εξαφανιστεί,
να ασχοληθώ με κάτι που με ευχαριστεί...
νιώθω το καπέλο μου όταν δημιουργώ,
τότε μόνο γίνεται ξανά στους άλλους φανερό,
τις υπόλοιπες ώρες τριγυρνάω χωρίς καπέλο,
και κρύβονται τα μάτια μου, σαν να φοράω βέλο...

Όταν ήμουν παιδί... (16.12.2018, Κυριακή)

(Αυτές τις ημέρες... κοιτάζω εικονούλες... και γράφω ποιηματάκια... Δεν έχω τα δικαιώματα για τις εικονούλες... απλά έρχονται στο δρόμο μου και με εμπνέουν να γράψω κάτι μέσα από αυτές... είναι η πρώτη φορά που βάζω εικόνες στο ιστολόγιό μου κι ελπίζω να μην υπάρξει θέμα με το ότι δεν είναι δικές μου και με το ότι δεν έχω τα πνευματικά δικαιώματα. Δυστυχώς, δεν έχω ψάξει να βρω τους δημιουργούς των εικόνων... ίσως, κάποια στιγμή, φροντίσω να το κάνω... κανονικά θα έπρεπε να το έχω ήδη κάνει... Σκέφτηκα να βάλω εδώ τα ποιηματάκια χωρίς τις εικονούλες... αλλά... νομίζω πως λειτουργούν πιο όμορφα μαζί... οπότε μοιράζομαι και τις εικόνες (που δεν είναι δικές μου) και τα ποίηματα (που είναι δικά μου)... κι αν υπάρξει κάποιο θέμα δικαιωμάτων (που ελπίζω να μην υπάρξει!) με κάποιον ή με κάποιους από τους δημιουργούς εννοείται οι εικονούλες θα βγουν αμέσως... Ζητάω συγνώμη από τους δημιουργούς που δεν ξέρω ούτε τα ονόματά τους... και χωρίς να τους ξέρω τους ευχαριστώ για τις δημιουργίες τους που με οδήγησαν κι εμένα στο να δημιουργήσω... Η δημιουργία φέρνει δημιουργία... Αγάπησα τις εικόνες... Αγάπησα και τις λέξεις...)







Όταν ήμουν παιδί...


Όταν ήμουν παιδί, κοίταζα έξω από το παράθυρό μου,
κι ονειρευόμουν έναν μεγάλο, δυνατό, μελλοντικό εαυτό μου,
τις νύχτες, που όλοι κοιμόντουσαν, εγώ μέτραγα αστέρια,
και το πρωί, που όλοι ξυπνούσαν, τάιζα περιστέρια,
πάντα ένιωθα ένα με τα ζώα και με την φύση,
οι αγαπημένες μου ώρες η Ανατολή και η Δύση,
τα βράδια όταν φοβόμουν άνοιγα τις κουρτίνες,
χανόμουνα στους ουρανούς, να διώξω τις οδύνες,
έπαιρνα τα αρκουδάκια μου μια γερή αγκαλιά,
να αισθανθώ ασφάλεια, να νιώσω σιγουριά,
είχα κι έναν πιγκουίνο λούτρινο κοντά στο μαξιλάρι,
του ζήταγα τους εφιάλτες μου μακρυά να μου τους πάρει,
διάβαζα τα βιβλία μου λίγο πριν κοιμηθώ,
μήπως στα παραμύθια μπορέσω και χαθώ,
τα άφηνα ανοιχτά πάνω και γύρω από το κρεββάτι,
μέσα από αυτά διαμόρφωνα χάρτινο μονοπάτι,
σκεφτόμουν πως αυτά κάπου θα με οδηγήσουν,
και αν κανείς δεν με αγαπά, αυτά θα με αγαπήσουν,
είχα και ένα κόκκινο σακί δίπλα μου κρεμασμένο,
έγραφα τα όνειρά μου, έφτιαχνα πεπρωμένο,
καμιά φορά, έμενα κάτω από τα σκεπάσματά μου,
κοίταζα τις ευχές μου, διάβαζα τα χαρτιά μου,
έπειτα τα έβαζα προσεχτικά στο κόκκινο σακί μου,
κι ευχόμουν να εκπληρωθεί κάθε με κάθε ευχή μου...
έβαζα και λουλούδια, συνήθως, στο περβάζι,
και τα είχα πάντα εκεί, με ήλιο, με χαλάζι,
κι όσο κι αν άλλαζε ο καιρός, οι σκέψεις δεν αλλάζαν,
τα εσωτερικά μου τέρατα ποτέ δεν ησυχάζαν,
με τα αρκουδάκια, τα βιβλία, τα λουλούδια, τις ευχές,
περνούσανε οι ημέρες με σπιτικές βροχές,
χωρίς να καταλάβω πώς, έφτιαξα μια ομπρέλα,
προστάτευσα την λογική μες στου κόσμου την τρέλα,
και υποσχέθηκα να θυμάμαι και πάντα να προσπαθώ,
για την αγάπη, τον άνθρωπο, κι ό,τι είναι αληθινό...
Ακόμα κοιτάζω τα αστέρια απ' το παράθυρό μου,
κι αυτό που βλέπω πρώτα, το βλέμμα το δικό μου,
πόσες ώρες έζησα μέσα στους ουρανούς,
πόσες ώρες πόνεσα μέσα στους ζωντανούς,
είμαι ακόμα εδώ, χωρίς εφιάλτες συνεχίζω,
κι όσα δεν αντέχονται απλά τα ζωγραφίζω...
Στις ζωγραφιές μου ενώνονται όλα τα παιδιά,
που μεγαλώνουν μόνα τους, που νιώθουν μοναξιά,
δεν έχουν εναλλακτική ζωή γιατί δεν τα βοηθάνε,
κι εκείνα αναρωτιούνται ποια είναι και πού πάνε...
Μακάρι να είχα τρόπο κάπως να σας βοηθήσω,
τον κόσμο αυτόν ανάποδα εγώ να τον γυρίσω,
ό,τι μπορώ το κάνω, μα δεν είναι αρκετό,
να σας ελευθερώσει απ' τον εγκλωβισμό...
Μαζί σας είναι η σκέψη μου, μαζί σας η καρδιά μου,
μαζί σας οι ιδέες μου, τα παιδικά όνειρά μου,
μαζί σας ό,τι πέθανε κι ό,τι έζησε στον χρόνο,
μαζί σας ό,τι χάθηκε σε έναν αιώνιο πόνο...
Εύχομαι να αντέξετε, να είστε δυνατοί,
εύχομαι να μην σπάσετε μες στην σκληρή ζωή...
Εύχομαι να μεγαλώσετε και τις ραγισματιές σας,
να τις θεραπεύσετε μέσα από τις ματιές σας...
Στα βλέμματα αυτά που κρύβουν ουρανούς,
είναι οι άνθρωποι που πια αγγίζουν τους θεούς,
γιατί κατάφεραν να πάνε με τρόπους μαγικούς,
πάνω από τους ανθρώπους, πάνω από τους θνητούς...

Όταν κοιτάω, πού και πού... (15.12.2018, Σάββατο)

(Αυτές τις ημέρες... κοιτάζω εικονούλες... και γράφω ποιηματάκια... Δεν έχω τα δικαιώματα για τις εικονούλες... απλά έρχονται στο δρόμο μου και με εμπνέουν να γράψω κάτι μέσα από αυτές... είναι η πρώτη φορά που βάζω εικόνες στο ιστολόγιό μου κι ελπίζω να μην υπάρξει θέμα με το ότι δεν είναι δικές μου και με το ότι δεν έχω τα πνευματικά δικαιώματα. Δυστυχώς, δεν έχω ψάξει να βρω τους δημιουργούς των εικόνων... ίσως, κάποια στιγμή, φροντίσω να το κάνω... κανονικά θα έπρεπε να το έχω ήδη κάνει... Σκέφτηκα να βάλω εδώ τα ποιηματάκια χωρίς τις εικονούλες... αλλά... νομίζω πως λειτουργούν πιο όμορφα μαζί... οπότε μοιράζομαι και τις εικόνες (που δεν είναι δικές μου) και τα ποίηματα (που είναι δικά μου)... κι αν υπάρξει κάποιο θέμα δικαιωμάτων (που ελπίζω να μην υπάρξει!) με κάποιον ή με κάποιους από τους δημιουργούς εννοείται οι εικονούλες θα βγουν αμέσως... Ζητάω συγνώμη από τους δημιουργούς που δεν ξέρω ούτε τα ονόματά τους... και χωρίς να τους ξέρω τους ευχαριστώ για τις δημιουργίες τους που με οδήγησαν κι εμένα στο να δημιουργήσω... Η δημιουργία φέρνει δημιουργία... Αγάπησα τις εικόνες... Αγάπησα και τις λέξεις...)







Όταν κοιτάω, πού και πού...



Όταν κοιτάω, πού και πού, την αντανάκλασή μου,
βλέπω τον εαυτό μου να είναι κι αυτός μαζί μου,
άλλαξε το σώμα μου, άλλαξαν τα μαλλιά μου,
πιο αδύναμα νιώθω να χτυπά η καρδιά μου,
άλλαξε το δέρμα μου και το πρόσωπό μου,
άλλαξε ακόμα και το ίδιο το "Εγώ" μου,
πόνεσαν τα μάτια μου, τρέμουν τα γόνατά μου,
φύγαν τα μονοπάτια μου, γέρασαν τα όνειρά μου,
το μόνο που κρατάω σε ένα μικρό χαρτί,
δεν είναι ο θάνατος μα ούτε η ζωή,
το μόνο που διαβάζω, ετούτη την στιγμή,
είναι η Αγάπη που είναι διαχρονική,
τι κι αν έφυγε απ' τον κόσμο αυτός που αγαπώ,
κι ας πήρε και μαζί του ό,τι είναι ζωντανό,
έμεινε το συναίσθημα που άντεξε στον χρόνο,
έζησε στην χαρά, έζησε και στον πόνο,
βλέπω τον εαυτό μου, βλέπω τον νεαρό,
κάπως τον αγαπάω, κάπως τον συμπαθώ,
κάπως τον θυμάμαι, κάπως τον νοσταλγώ,
είναι πολλά αυτά που θα είχα να του πω,
μα τώρα πια είναι αργά για εκείνα που περάσαν,
όσα νικήσαν, νίκησαν και όσα χάσαν, χάσαν...
Στρέφω το βλέμμα απ' το νερό, στην τσέπη το χαρτί μου,
στρέφω το βλέμμα απ' τον νεαρό, αυτή ήταν η ζωή μου...
Απ' το "νερό" στο "νεαρό" ένα "α" στριμωγμένο,
ό,τι κάποτε αγάπησα εκεί είναι γραμμένο...

Ένας κουβάς είναι... (14.12.2018, Παρασκευή)

(Αυτές τις ημέρες... κοιτάζω εικονούλες... και γράφω ποιηματάκια... Δεν έχω τα δικαιώματα για τις εικονούλες... απλά έρχονται στο δρόμο μου και με εμπνέουν να γράψω κάτι μέσα από αυτές... είναι η πρώτη φορά που βάζω εικόνες στο ιστολόγιό μου κι ελπίζω να μην υπάρξει θέμα με το ότι δεν είναι δικές μου και με το ότι δεν έχω τα πνευματικά δικαιώματα. Δυστυχώς, δεν έχω ψάξει να βρω τους δημιουργούς των εικόνων... ίσως, κάποια στιγμή, φροντίσω να το κάνω... κανονικά θα έπρεπε να το έχω ήδη κάνει... Σκέφτηκα να βάλω εδώ τα ποιηματάκια χωρίς τις εικονούλες... αλλά... νομίζω πως λειτουργούν πιο όμορφα μαζί... οπότε μοιράζομαι και τις εικόνες (που δεν είναι δικές μου) και τα ποίηματα (που είναι δικά μου)... κι αν υπάρξει κάποιο θέμα δικαιωμάτων (που ελπίζω να μην υπάρξει!) με κάποιον ή με κάποιους από τους δημιουργούς εννοείται οι εικονούλες θα βγουν αμέσως... Ζητάω συγνώμη από τους δημιουργούς που δεν ξέρω ούτε τα ονόματά τους... και χωρίς να τους ξέρω τους ευχαριστώ για τις δημιουργίες τους που με οδήγησαν κι εμένα στο να δημιουργήσω... Η δημιουργία φέρνει δημιουργία... Αγάπησα τις εικόνες... Αγάπησα και τις λέξεις...)







Ένας κουβάς είναι...


Ένας κουβάς είναι αρκετός να γίνει ένα καράβι,
κι ένα καπέλο τυχερό για όποιον θα το λάβει,
για να γίνεις πειρατής θέλεις και μια σημαία,
και ένα σακί νομίσματα πιο δίπλα για παρέα,
είσαι από αυτούς τους πειρατές που έχουν ηθική,
δεν χτυπάνε, δεν σκοτώνουν, δεν κλέβουν την ζωή,
η λέξη "πειρατεία" βγαίνει από το "πειράω-ῶ",
μα λίγοι το γνωρίζουν αυτό το μυστικό,
σημαίνει "δοκιμάζω", σημαίνει "προσπαθώ",
τώρα το έμαθες κι εσύ, πριν λίγο και εγώ,
είμαστε πειρατές στα παιχνίδια, πειρατές στην σκηνή,
πειρατές σε φανταστικές θάλασσες, πειρατές στην ακτή,
έχουμε άγραφτους κώδικες τιμής σε όλες τις ιστορίες,
και στα παιχνίδια μας συναντάς άπειρες οδηγίες,
παίζουμε τα πάντα χωρίς φόβο και χωρίς ντροπή,
χωρίς να γνωρίζουμε το σενάριο ποια θα πάρει τροπή,
έπειτα βγάζουμε το καπέλο μας, αφήνουμε την σημαία,
βγαίνουμε από τον κουβά μας, στην άδεια προκυμαία,
επιστρέφουμε στην κανονικότητα, επιστρέφουμε στην δουλειά,
επιστρέφουμε σε όλα αυτά που βαριούνται τα παιδιά.
Λέμε "ναι" στον διευθυντή, "ίσως" στον σύντροφό μας,
και πάντα λέμε "όχι" στον ίδιο τον εαυτό μας...
Μα έχουμε υπάρξει καπετάνιοι! Έχουμε υπάρξει πειρατές!
έχουμε υπάρξει σε μαύρες θάλασσες, σε κάτασπρες ακτές!
Έχουμε σπουδαίες σκέψεις, συναισθήματα γενναία!
έχουμε υπάρξει ήρωες, σιγά και βαθμιαία!
Και στην φυσιολογική ζωή σκύβουμε το κεφάλι,
ακούμε όσα λεν για μας, όσα ζητούν οι άλλοι,
και μέσα μας θρηνεί ένα μικρό παιδί,
γιατί δεν προστατεύουμε την κάθε μας στιγμή...
Πού είναι τα καράβια μας; Πού είναι τα όνειρά μας;
Πού είναι οι κορφές μας; Πού είναι τα φτερά μας;
Σε ποια θάλασσα βυθίζεται το παιδικό μας πλοίο;
Παγώσαμε το "μέσα" μας, πνίγεται μες στο κρύο...
Κι όταν βλέπω έναν κουβά, σκέφτομαι ένα καράβι,
κι όταν βλέπω ένα φως σκέφτομαι "Πώς ανάβει;"
Γιατί μας υποχρέωσαν να είμαστε σε ένα γκρι σκοτάδι;
Πού βρίσκεται ο Άνθρωπος; Πού χάθηκε το χάδι;
Και όταν περπατάμε σε μια μακρινή παραλία,
μόνο εμείς κοιτάζουμε τα παιδικά μας πλοία...
Είναι αόρατα, άδεια, κενά και γκρεμισμένα,
παρατημένα ή ακόμα χειρότερα πιο πέρα βυθισμένα...
Τότε βουτάς στην θάλασσα να νιώσεις το κορμί σου,
να διώξεις την θλίψη σου, να σώσεις την ψυχή σου...
Ανάμεσα στης φαντασίας τα παιχνίδια κολυμπάς,
κι εκεί συναντάς, ό,τι αγάπησες και ό,τι αγαπάς...
Κι αν ένα δάκρυ κυλήσει τότε στο πρόσωπό σου,
είναι γιατί αισθάνεσαι ό,τι είναι δικό σου...
Αυτό ποτέ δεν χάνεται μες στης ζωής το κύμα,
ό,τι είναι αληθινό είναι εδώ σε κάθε βήμα...
Αυτό είχα να σου πω, αυτό εδώ το ποίημα,
που είναι της ζωής... ένα ακόμα θύμα...
έτσι όπως το έγραψα θα σβηστεί αν δεν το αγαπήσεις,
έτσι όπως το έφτιαξα θα χαθεί αν δεν το κολυμπήσεις...

Δακρυσμένο Παιδί

(Αυτό, λοιπόν, είναι ένα ποιήμα που έγραψε πριν πολλά πολλά χρόνια, όταν πήγαινε ακόμα σχολείο, η μικρή Μαριλού)


ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ


–Ω, εσύ δακρυσμένο παιδί,
τι σε βασανίζει, γιατί κλαις;
πες μου μόνο να μάθω κι εγώ.
–Κλαίω για τη ζωή και το θάνατο.
Κλαίω για την ειρήνη και τον πόλεμο.
Κλαίω για την καλοσύνη και την κακία.
–Μα γιατί... γιατί;
–Γιατί γεννήθηκα αναρωτιέμαι,
τι έκανα για ν’ αξίζω μια τέτοια άθλια ζωή;
Την ζωή μου δημιουργώ σιγά σιγά
κι όμως στο τέλος θα’ρθεί ο μοιραίος θάνατος.
Μα στ’ αλήθεια γεννήθηκα για να πεθάνω;
Για την ειρήνη παλεύω,
όμως οι πιο πολλοί άνθρωποι τον πόλεμο προτιμούν.
Μα στ’ αλήθεια γεννήθηκα για να ζήσω μέσα στον πόλεμο;
Την καλοσύνη θαυμάζω,
μα την κακία βρίσκω παντού.
Μα στ’ αλήθεια γεννήθηκα για να βρω την κακία;
–Όχι, δακρυσμένο παιδί, μην κλαις.
Ίσως οι άνθρωποι ν’ αλλάξουν.
–Μα στ’ αλήθεια γεννήθηκα για να περιμένω
πότε θ’ αλλάξουν οι άνθρωποι;
–Όχι, γεννήθηκες για να αλλάξεις εσύ τον κόσμο,
όπως και τόσα άλλα παιδιά…
Ίσως αν μαζευτείτε όλα τα δακρυσμένα παιδιά,
ο κόσμος να αλλάξει.
–Λες ν’ αλλάξουν οι άνθρωποι;
–Ω! Ναι, ίσως, δακρυσμένο παιδί,
οι άνθρωποι τότε ν’ αλλάξουν…