Δακρυσμένο Παιδί

(Αυτό, λοιπόν, είναι ένα ποιήμα που έγραψε πριν πολλά πολλά χρόνια, όταν πήγαινε ακόμα σχολείο, η μικρή Μαριλού)


ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ


–Ω, εσύ δακρυσμένο παιδί,
τι σε βασανίζει, γιατί κλαις;
πες μου μόνο να μάθω κι εγώ.
–Κλαίω για τη ζωή και το θάνατο.
Κλαίω για την ειρήνη και τον πόλεμο.
Κλαίω για την καλοσύνη και την κακία.
–Μα γιατί... γιατί;
–Γιατί γεννήθηκα αναρωτιέμαι,
τι έκανα για ν’ αξίζω μια τέτοια άθλια ζωή;
Την ζωή μου δημιουργώ σιγά σιγά
κι όμως στο τέλος θα’ρθεί ο μοιραίος θάνατος.
Μα στ’ αλήθεια γεννήθηκα για να πεθάνω;
Για την ειρήνη παλεύω,
όμως οι πιο πολλοί άνθρωποι τον πόλεμο προτιμούν.
Μα στ’ αλήθεια γεννήθηκα για να ζήσω μέσα στον πόλεμο;
Την καλοσύνη θαυμάζω,
μα την κακία βρίσκω παντού.
Μα στ’ αλήθεια γεννήθηκα για να βρω την κακία;
–Όχι, δακρυσμένο παιδί, μην κλαις.
Ίσως οι άνθρωποι ν’ αλλάξουν.
–Μα στ’ αλήθεια γεννήθηκα για να περιμένω
πότε θ’ αλλάξουν οι άνθρωποι;
–Όχι, γεννήθηκες για να αλλάξεις εσύ τον κόσμο,
όπως και τόσα άλλα παιδιά…
Ίσως αν μαζευτείτε όλα τα δακρυσμένα παιδιά,
ο κόσμος να αλλάξει.
–Λες ν’ αλλάξουν οι άνθρωποι;
–Ω! Ναι, ίσως, δακρυσμένο παιδί,
οι άνθρωποι τότε ν’ αλλάξουν…

Ακαπέλα

Μια φορά είπα στο λύκειο ένα τραγούδι ακαπέλα. Έτσι απλά... στάθηκα μπροστά σε όλο το σχολείο... σε ένα γεμάτο τεράστιο αμφιθέατρο... χωρίς μουσική... χωρίς πιάνο ή κιθάρα ή κάτι... χωρίς καθοδήγηση αφού δεν είχαμε δάσκαλο μουσικής... χωρίς να χρειαστεί να πάρω τόνο από κάπου... χωρίς κάποιον άλλον δίπλα μου για να το τραγουδήσουμε μαζί... χωρίς να έχω ιδιαίτερες μουσικές γνώσεις... χωρίς να γνωρίζω πώς να τραγουδήσω... Με μόνη ανάγκη να εκφραστώ... να πω τα συναισθήματά μου μέσα από τις λέξεις ενός τραγουδιού... Στο σχολείο μου δεν είχε ξαναγίνει... Το να βγει κάποιος και να τραγουδήσει σόλο... έτσι, μόνος του... Είχαμε μια χορωδία που ήταν, λίγο εώς πολύ, ταλαιπωρημένη και παραπεταμένη... γιατί δεν είχαμε κάποιον καθηγητή να μας οδηγεί, να μας συντονίζει, να μας οργανώνει... Από εκείνο το σημείο και μετά... στις επόμενες γιορτές άρχισαν να τραγουδάνε κι άλλοι σόλο... εγώ πάλι δεν ξανατραγουδήσα πέρα από εκείνην την μία φορά... Θυμάμαι ακόμα την σιωπή που απλώθηκε... Θυμάμαι ακόμα την τρεμάμενη φωνή μου να γεμίζει τον χώρο... Το να κάνει κανείς λυκειόπαιδα να σταματήσουν να μιλάνε ή να κοροϊδεύουν ή να βαριούνται σε σχολική γιορτή φάνταζε αδύνατο... Κι όμως... Με το που ξεκίνησα, όλα σταμάτησαν... Οι ήχοι... Οι φωνές... Ο χρόνος... Δεν κατάλαβα πότε ξεκίνησα και πότε σταμάτησα το τραγούδι... Το μόνο που κατάλαβα ήταν το ότι τραγούδησα μέσα από την καρδιά μου... από τα πιο σκοτεινά κομμάτια της ψυχής μου βγήκαν οι νότες και οι λέξεις... Δεν κοίταζα τους ανθρώπους... Κοίταζα αλλού... σε ένα δικό μου σημείο εσωτερικό... σε έναν δικό μου κόσμο εξωτερικό... Όταν πια τελείωσε το τραγούδι μου... είδα πρόσωπα δακρυσμένα... Και μετά την γιορτή ερχόντουσαν να μου μιλήσουν... για αυτό που ένιωσαν... Ανέβηκα αρκετές φορές στην σκηνή μετά από αυτό... Δεν εννοώ στο σχολείο... Εννοώ μετά... Αλλά εκείνη η μία φορά που τραγούδησα αυτό το ένα τραγούδι... ήταν η μοναδική φορά που με είδε η μητέρα μου στην σκηνή... Δεν με είδε ποτέ να «παίζω». Με είδε, όμως, να τραγουδάω... Αυτό το ένα τραγούδι που είπα... αυτό το ένα τραγούδι που άκουσαν εκείνη την ημέρα όλοι όσοι ήταν σε αυτό το αμφιθέατρο... ήταν ένα τραγούδι που μέχρι σήμερα με συγκινεί... Ο αρχηγός. Ίσως να είναι τα καπέλα από χαρτί, ίσως να είναι τα ξύλινα τουφέκια, ίσως να είναι που ο «πόλεμος» ήταν γιορτή, τότε, κάποτε, στα παλιά μας στέκια. Ίσως να είναι που αργότερα ένιωσα τα καπέλα να μην είναι χάρτινα πια, ίσως να είναι που αργότερα ένιωσα τα όπλα να γίνονται πραγματικά, ίσως να είναι που ο πόλεμος δεν ήταν ψεύτικος και ήρθε κοντά μου... ίσως να είναι που ο θάνατος έφτασε και διαπέρασε την καρδιά μου... Πολλά, ίσως... Μα ένα σίγουρο... Υπάρχουν κάτι ημέρες και κάτι ημερομηνίες... όπως... η, κάθε χρόνο, 17 Νοεμβρίου... που τις «γιορτάζω» ακόμα με αυτές τις νότες στο μυαλό μου αυτού του τραγουδιού... και με αυτές τις λέξεις... με αυτούς τους στίχους...

Και με στιγμάτισε... σαν κορίτσι, σαν έφηβη, σαν κοπέλα...
Αυτό το «Φτιάχναμε καπέλα» που ειπώθηκε ακαπέλα...

H ζωή... αξίζει;

«Η ζωή αξίζει να την ζεις όταν έχεις κάτι για το οποίο αξίζει να πεθάνεις»

(Από την ταινία μικρού μήκους «Ο Θανατοποινίτης» που προβλήθηκε στην ημερίδα με θέμα «Ο πολιτισμός ως μέσο επανένταξης των κρατουμένων» και που γυρίστηκε από επαγγελματίες του κινηματογραφικού χώρου και από ανθρώπους που ήταν ή συνεχίζουν να είναι μέσα στις φυλακές του Κορυδαλλού).

(Μία-δύο ερωτήσεις εμπεριέχουν κάποια πράγματα για την ταινία που είναι κρίμα να τα διαβάσει κάποιος πριν να δει την ταινία...)

Αξίζει η ζωή;
Αξίζει η ζωή σου;
Αξίζει να ζεις την ζωή σου;
Αξίζεις να ζεις την ζωή σου;
Ἐχεις κάτι για το οποίο αξίζει να πεθάνεις;
Αξίζει να πεθάνεις;
Αξίζεις να πεθάνεις;
Ποια είναι η σχέση ζωής και θανάτου;
Ποια είναι η σχέση θανάτου και ζωής;
Ποια είναι η σχέση αξίας ζωής και αξίας θανάτου;
Τι σημαίνει «αξία»;
Τι σημαίνει «αξίζει»;
Τι σημαίνει «ζω»;
Τι σημαίνει «πεθαίνω»;
Τι σημαίνει «ζωή»;
Τι σημαίνει «θάνατος»;
Τι σημαίνει «ελεύθερία»;
Τι σημαίνει «φυλακή»;
Ποια είναι η φυλακή σου;
Ποιες είναι οι φυλακές σου;
Ποιο είναι το κελί σου;
Πώς είναι τα κάγκελα;
Πόσα είναι τα κάγκελα;
Από πού μπορεί να μπει λίγο φως;
Πώς μπορούν να γκρεμιστούν οι τοίχοι του κελιού σου;
Τι ζητάς από την ζωή σου;
Τι ζητάς από τον θάνατό σου;
Τι σημαίνει σύνδεση για εσένα;
Τι σημαίνει λύτρωση για εσένα;
Πώς θα ελευθερωθείς;
Από τι θα ελευθερωθείς;
Πώς θα ήθελες να είναι η ζωή σου;
Πώς είναι η ζωή σου;
Ποιος θα ήθελες να είναι ο θάνατός σου;
Πώς θα ήθελες να είναι ο θάνατός σου;
Έχω κάτι για το οποίο αξίζει να πεθάνω;
Έχω κάτι για το οποίο αξίζει να ζω;
Και τελικά αυτό το κάτι που αξίζει να ζω είναι το ίδιο κάτι για το οποίο αξίζει και να πεθάνω ή είναι κάτι διαφορετικό;
Αν σε έκλειναν σε ένα κελί για μέρες, μήνες, χρόνια... και σου έδιναν μία κιμωλία, μόνο μία κιμωλία... εσύ τι θα έκανες;
Θα έγραφες στους τοίχους σου; Ή δεν θα έγραφες στους τοίχους σου;
Κι αν έγραφες τι θα έγραφες;
Ποια θα ήταν η δική σου ανάγκη;
Τι θα ήθελες να βγει από μέσα σου;
Ποιο είναι το μήνυμά που άραγε θα γεννιόταν και δεν θα άντεχε να μην εκφραστεί;
Τι θα σε έπνιγε αν δεν γραφόταν;
Τι θα σε σκότωνε αν δεν γινόταν;

Ποιος είσαι;
Ποιος θα ήθελες να είσαι;
Ποιος γίνεσαι;

Πριν σε σκοτώσουν τι θα ήθελες να ζήσεις;

Πριν σκοτωθείς τι θα ήθελες να ζήσεις;
Πριν ζήσεις τι θα ήθελες να σκοτώσεις;

Οι τοίχοι γκρεμίζονται...
Οι κιμωλίες τελειώνουν...
Οι ζωές χάνονται...

Μα τα μηνύματα; Οι σκέψεις; Τα συναισθήματα;

Είναι Εδώ.
Πάντα.
Σε Εμάς.

Τρίτη πρωί (28.10.2018)

(Μία εβδομάδα πριν)

Περιμένω, λοιπόν, κάτι ιατρικά αποτελέσματα... από δύο διαφορετικούς γιατρούς...

Στον έναν γιατρό μου είχαν πει πως τα αποτελέσματα θα βγουν μετά από δέκα ημέρες... Κάπου στις δώδεκα ημέρες... παίρνω τηλέφωνο και μου λέει η γραμματεία πως θα με πάρει ο γιατρός όταν είναι... Περνάνε άλλες δέκα ημέρες... κανένα νέο... Περνάνε κι άλλες μέρες... Τίποτα...

Σήμερα με παίρνει τηλέφωνο ο γιατρός αλλά, επειδή το είχα στο αθόρυβο εκείνη την ώρα, δεν το άκουσα. Λαμβάνω, λοιπόν, γραπτό μήνυμα πως είναι ο γιατρός και μετά μία ερώτηση «Τα αποτελέσματα είναι καλά;;»... με δύο ερωτηματικά στο τέλος... Εεεεεε... αναρωτιέμαι... εγώ πού να ξέρω αν είναι καλά... εγώ περίμενα να με πάρει ο γιατρός να μου πει αν είναι καλά... Του απαντάω κι εγώ "Δεν ξέρω! Σας πήρα πριν μέρες και μου είπαν πως θα με πάρετε εσείς να μου πείτε όταν βγουν...". Ένα άγχος αρχίζει να με γεμίζει... Ποτέ δεν μου έχει στείλει γιατρός γραπτό μήνυμα... πόσο μάλλον να με ρωτάει κιόλας για τα αποτελέσματα που περιμένω... "Επειδή τρέχω σήμερα... να σας τηλεφωνήσω αύριο;"... και μετά μου έρχεται απάντηση πως έχουν βγει τα αποτέλεσματα και να περάσω από εκεί να τα πάρω.

Άγχος εγώ. Έχουν βγει τα αποτελέσματα; Και γιατί δεν μου λέει αν είναι καλά; Και γιατί πιο πριν με ρώτησε αν είναι καλά;

Τον παίρνω τηλέφωνο αμέσως τον ρωτάω «Είναι καλά τα αποτελέσματα;»
«Ναι» μου λέει «Αφού σου το έγραψα!».

Και ο υπόλοιπος διάλογος πηγαίνει κάπως έτσι...

«Δεν μου το γράψατε...»
«Δεν διάβασες το πρώτο μήνυμά μου;»
«Το διάβασα. Με ρωτούσατε αν είναι καλά τα αποτελέσματα.»
«Δεν σε ρωτούσα.»
«Μα είχατε ερωτηματικό...»
«Α... έβαλα ερωτηματικό αντί για τελεία;» (ήταν κι εκείνος μπερδεμένος) «Τέλος πάντων, είναι καλά τα αποτελέσματα. Να έρθεις να τα πάρεις όποτε θέλεις.»

Κλείνουμε το τηλέφωνο... Εντάξει η καρδιά μου πήγε κι ήρθε αλλά τα αποτελέσματα είναι καλά. Αυτό είναι αυτό που έχει σημασία. Αυτό είναι αυτό που μετράει.

Χτυπάει το κινητό μου. Ξανά. Με παίρνει αμέσως τηλέφωνο πάλι ο γιατρός.

«Πάντως» μου λέει «για την ιστορία... πήγα να κοιτάξω το μήνυμα... δεν έβαλα ερωτηματικό έβαλα φατσούλα...»
«Κι εγώ» του λέω (πήγα να το δω γιατί σκέφτηκα για μια στιγμή μήπως είδα την τελεία σαν ερωτηματικό στο άγχος μου) «πήγα να το κοιτάξω... μου έχει έρθει το μήνυμα με δύο ερωτηματικά στο τέλος. Μάλλον η φατσούλα του δικού σας κινητού έγινε ερωτηματικά στο δικό μου...»

Γελάσαμε αμήχανα και οι δύο...

Γιατί η ζωή μου, είναι γεγονός, είναι φορές που μοιάζει με ένα μεγάλο ανέκδοτο.
Κλείσαμε το τηλέφωνο και σκεφτόμουν... Αυτός είναι ένας από τους λόγους που... δεν πρέπει να δίνει κανείς τόσο βάρος στα γραπτά μηνύματα... στα σημεία στίξης... ποτέ δεν ξέρεις τι έχει συμβεί στην πορεία μέχρι να φτάσει το μήνυμα σε εσένα...

Είμαι σίγουρη πως ο γιατρός ήθελε να με ξεαγχώσει και για αυτό μου έστειλε αμέσως, με το που είχε τα αποτελέσματα και αφού δεν με βρήκε στο τηλέφωνο, γραπτό μήνυμα και μάλιστα με φατσούλα! Πού να ξέρει κι αυτός τι θα κάνει η φατσούλα κάπου στην διαδρομή...

Πάνε αυτά τα αποτελέσματα... Πάμε για τα άλλα... Σε κανένα δεκαήμερο, λογικά, θα έρθουν κι αυτά... Είχαν πει σε είκοσι ημέρες... πέρασαν κάποιες... θα περάσουν κι άλλες...

Ας έχουν κι αυτά χαμογελαστή φατσούλα... κι ας την νομίσω για ερωτηματικό... για θαυμαστικό... για οτιδήποτε... δεν με πειράζει...

Συζήτηση

Πήγα, λοιπόν, σε ένα ντοκιμαντέρ.
Δεν γινόταν να μην πάω.
Άκουσα τις λἐξεις: Παρατήρηση. Θέατρο. Ψυχολογία.
Είδα πως η προβολή ήταν και κοντά στο σπίτι μου.
Είδα πως έχει και χαμηλό εισιτήριο.
Και απλά... πήγα.

Δεν μου άρεσε το ντοκιμαντέρ. Καθόλου; Καθόλου. Σχεδόν καθόλου. Πέρα από κάποιες στιγμές και από κάποιες σκόρπιες ιδέες... δεν μου άρεσε. Έμεινα μέχρι το τέλος και γιατί ήθελα να μείνω μέχρι το τέλος αλλά και γιατί, κυρίως, ήθελα να ακούσω την συζήτηση που θα γινόταν με τον σκηνοθέτη μετά.

Συζήτηση.

Έχει σημασία η λέξη. Έχει σημασία η έννοια.

Χαίρομαι που πήγα. Κι ας μην μου άρεσε.
Χαίρομαι που έμεινα μέχρι το τέλος κι αν μην μου άρεσε ούτε η «συζήτηση».

Και θα σας πω έναν από τους λόγους που δεν μου άρεσε η «συζήτηση»:
ΔΕΝ ήταν συζήτηση.

Ο σκηνοθέτης αφού είπε κάποια πράγματα ρώτησε το κοινό αν υπάρχουν ερωτήσεις.

Προσέξτε... Δεν είπε στο κοινό να αναλύσει ο καθένας την ιστορία της ζωής του ούτε είπε στο κοινό να αναλύσουν την ταινία του. Είπε, καθαρότατα, αν υπάρχουν ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ.

Είμαστε, όμως, τόσο πιεσμένοι... τόσο τραγικά και ασύλληπτα πιεσμένοι... που έχουμε ξεχάσει τι σημαίνει ερώτηση. Θέλουμε να αρπάξουμε απεγνωσμένα οποιαδήποτε ευκαιρία για να ελευθερώσουμε το τεράστιο «εγώ» μας.

Ερώτηση, λοιπόν...

Δεν σημαίνει μονόλογος.
Δεν σημαίνει παίρνω όλο τον χρόνο ΜΟΝΟ για εμένα.

Επίσης, το ότι σου δίνεται κάποιος χρόνος για να ρωτήσεις τον δημιουργό ΔΕΝ σου δίνει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσεις αυτόν τον χρόνο μονοπωλιακά και προσβλητικά για τον άλλον.

Θεώρησα ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΑ κάποια από τα σχόλια των θεατών σε βαθμό που σκέφτηκα να πάρω το μικρόφωνο απλά και μόνο για να υπερασπιστώ τον δημιουργό του οποίου δεν μου άρεσε το ντοκιμαντέρ.

Αλλά δεν ήθελα να γίνω κι εγώ μέρος της παράνοιας, της εγωιστικής συμπεριφοράς και της ανάγκης να πάρουμε αξία στα μάτια των άλλων κατεβάζοντας ή αμφισβητώντας την αξία κάποιου άλλου.

Είπα στον εαυτό μου: «Όχι. Αν πάρεις το μικρόφωνο θα είναι για να πεις ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ. Με αρχή, μέση, τέλος. Και το πιο σημαντικό... με ερωτηματικό. Μια απλή ευθεία ερώτηση στον δημιουργό. Που θα σε ενδιαφέρει να ακούσεις την απάντησή της.»

Τελικά δεν το πήρα το μικρόφωνο. Γιατί ο χρόνος «χάθηκε», κυρίως, σε έναν άνθρωπο του κοινού (σε ΕΝΑΝ!) που – για εμένα – φάνηκε πως ο στὀχος δεν ήταν να ρωτήσει κάτι, οτιδήποτε, μα να κάνει κριτική παρόλο που ο ίδιος είπε πως δεν κάνει κριτική.

Το έχω δει ξανά και ξανά αυτό το σκηνικό να συμβαίνει. Σε καλλιτεχνικές συζητήσεις και σε επιστημονικά συνέδρια (ναι, ναι, κι εκεί!). Πάντα πηγαίνω στις ανοιχτές συζητήσεις, όταν βρίσκω χρόνο, γιατί θεωρώ πως θα έχουν ενδιαφέρον... και, συνήθως, απογοητεύομαι αφού βλέπω ανθρώπους που δεν ρωτάνε με σκοπό να ρωτήσουν, να μάθουν, να πάρουν απάντηση, να γίνει διάλογος, να γίνει συζήτηση... περισσότερο δηλώνουν με σκοπό να γίνει μονόλογος σε τέτοιο βαθμό που πολλές φορές ο ομιλητής, δικαιολογημένα, δεν έχει καταλάβει ποια ήταν η ερώτηση και μετά από το λεκτικό «κατεβατό» του όποιου θεατή-ακροατή ρωτάει ευγενικά «Ε... και ποια ακριβώς ήταν η ερώτηση;»... Και η αλήθεια είναι πως, συνήθως, και το υπόλοιπο κοινό απορεί... Ποια είναι η ερωτήση;

Έχουμε ξεχάσει...

1. Τι σημαίνει ερώτηση
2. Τι σημαίνει απάντηση
3. Τι σημαίνει διάλογος
4. Τι σημαίνει μονόλογος
5. Ποια είναι η διαφορά της ερώτησης από την κατάφαση
6. Ποια είναι η διαφορά του διαλόγου από τον μονόλογο
7. Ποια είναι η διαφορά της άποψης από την κριτική
8. Τι σημαίνει ΑΚΟΥΩ πραγματικά, ΜΙΛΑΩ πραγματικά, ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΩ πραγματικά

Έφυγα κι είχα ένα περίεργο αίσθημα κενού...

Παρόλα αυτά... σημείωσα αρκετά στο τετράδιό μου... έτσι για να μου υπενθυμίζω τι να ΜΗΝ κάνω, πως να ΜΗΝ συμπεριφέρομαι... ή γιατί ήθελα να καταγράψω κάτι που μπορεί να μου χρειαστεί κάπου, κάπως, κάποτε, στο μέλλον...

Λένε πως τίποτα δεν πάει χαμένο...
Εγώ, πάλι, τα νιώθω όλα να χανόνται...

Αλλά δεν με πειράζει...
Ας χάνεται, ό,τι χάνεται...
Αρκεί, αν γίνεται, να μην με χάνω...
Να μην χάνομαι εγώ...

Γιατί όσο δεν χάνεσαι όλο και κάτι μπορεί να βρεθεί...

Κι είναι πολύ δύσκολο να μην χάνεσαι... σε έναν κόσμο που συνηθίζει να λειτουργεί με τρόπους εντελώς έξω από εσένα...

Είναι πολύ δύσκολο... θα κρατήσω το μυαλό μου καθαρό... θα κρατήσω την ψυχή μου καθαρή... και όταν μου δοθεί ο χρόνος, η ευκαίρια, το μικρόφωνο... θα την χρησιμοποιήσω όχι για να προβάλλω το «εγώ» μα για να ρωτήσω για το «εσύ» και για να αναρωτηθώ για το «εμείς»...

(Εντάξει... Δεν ισχύει... Προσπαθώ να με πείσω πως δεν πειράζει αλλά με πειράζει... Δεν είναι καθόλου μα καθόλου «ας χάνεται, ό,τι χάνεται...». Πονάνε όσα χάνονται... και, κυρίως, για όσους έχουν ανοιχτά τα μάτια και ανοιχτή την καρδιά τους και τα βλέπουν να χάνονται...)

38 & 1

38 & 1
(25.10.2018 Πέμπτη)

Καλημέρα από τον Κόσμο των 38,
σε όλες τις Ευχές σας θα πω "Ευχαριστώ",
κι αν αργήσει να έρθει κάποια απάντησή μου,
θα είναι γιατί σκέφτεται πώς να διατυπωθεί η Ευχή μου,
καμία απάντηση δεν θέλω να είναι πρόχειρη ή βιαστική,
και τι καλύτερο να απαντήσεις σε κάθε Ευχή με μια Ευχή,
ας είναι απλή, ας είναι μικρή, να είναι αλήθινη,
και μέσα από την καρδιά μου να έρθει να σας δοθεί,
μα ακόμα κι αν κάτι μου ξεφύγει και δεν σας απαντήσω,
μέσα από τα όμορφα που γράψατε εγώ θα περπατήσω,
θα πάρω το φως σας, τον κόσμο θα γυρίσω,
και με αυτό τα βλέμματα των άλλων θα φωτίσω...
Να είστε καλά για τις εικόνες και για τις μουσικές,
τα μπαλόνια, τα χρώματα και τις ζωγραφιές,
τα βίντεο, τα δώρα και όλες τις Ευχές!
Γεμίσατε με ουσία το όμορφο το χθες...
Κι ας είναι κάποια πράγματα εφήμερα,
μας δίνουν δύναμη για κάθε μας "σήμερα"...

38

38
(24.10.2018 Τετάρτη)

Μιας κι είν' τα γενέθλιά μου, θα θελα να σας πω,
τι υπάρχει στο μυαλό μου, τι σκέφτομαι εγώ,
δεν το κατάλαβα πώς κύλησε η ζωή κι έφτασα ως εδώ,
κι απ' τα 18 πώς πέρασα πια στα 38,
μία ανάσα η γἐννηση και μία η ζωή,
για αυτό έχει σημασία να ζούμε την στιγμή,
τα όνειρά είναι μέσα μου διάφορα και πολλά,
δεν έχω καταλάβει, όμως, αν είναι εφικτά,
οι δρόμοι μου πηγαίνουν προς άλλες κατευθύνσεις,
κι απ' τις ωραίες ιδέες μου δεν έχω τις διευθύνσεις...
Πού να είναι το σπίτι που κατοικεί η ψυχή μου;
Δεν έχω κάτι σταθερό. Ποια είναι η διεύθυνσή μου;
Ποιο είναι το κουδούνι μου; Ποιο είναι το όνομἀ μου;
Ποιος είναι ο όροφός μου; Ποιο το διαμέρισμά μου;
Ποια πόρτα άραγε να πρέπει να χτυπήσω;
Πού είναι ένα μέρος μέσα να κατοικήσω;
Πού είναι τα ρούχα μου; Πού είναι τα πράγματά μου;
Πού είναι οι τοίχοι, τα ταβάνια, πού τα παράθυρά μου;
Πού είναι το απολυτήριό μου; Πού είναι η ταυτότητά μου;
Πού είναι τα βιβλία μου και πού είναι τα χαρτιά μου;
Πάντοτε αισθανόμουν πως ζω μες στο κενό,
κι ο μόνος τρόπος να γεμίσει να με εμπιστευτώ...
Πού πήγε η αγάπη; Πού είναι οι έρωτές μου;
Και πόσες άραγε ήταν οι εναλλακτικές ζωές μου;
Πόσο πόνο άραγε έχω για να μετρήσω,
και πόσο φόβο έχω για να τον ηρεμήσω...
Πόσες στιγμές όμορφες; Πόσες ευτυχισμένες;
Και πόσες γλίστρισαν κι έγιναν από υπαρκτές... χαμένες;
Για χρόνια νόμιζα πως ήμουν ένα μεγάλο λάθος,
με έβγαλε απ' το σκοτάδι το ισχυρό μου πάθος,
"Θέλω να ζήσω!" είπα απλά στον εαυτό μου,
και τότε ξεκίνησε ό,τι ήτανε δικό μου.
Κι αν βρίσκομαι στο τώρα κι αν βρίσκομαι εδώ,
είναι γιατί "δίδαξα" το όμορφο "Αγαπώ",
δεν νιώθω πια να αναζητάω κανένα μονοπάτι,
αφού όλα φεύγουν κι οδηγούν στην ίδια την Αγάπη.
Κι εκεί δεν έχουμε όνομα, δεν έχουμε χαρτιά,
δεν έχουμε ούτε σώμα, δεν έχουμε σκιά,
δεν έχουμε ταβάνι, δεν φτάνουμε ψηλά,
δεν έχουμε πατώματα, δεν πάμε χαμηλά,
δεν υπάρχει κάπου μέσα να κατοικήσεις,
δεν υπάρχουν κλίμακες ούτε και διαβαθμίσεις,
δεν υπάρχουν ανισότητες και διαφοροποιήσεις,
δεν υπάρχουν βαρβαρότητες ούτε όποιας μορφής κρίσεις.
Εκεί υπάρχει το κενό, αυτό που πάντα έψαχνα να γεμίσω,
μα δεν είχα καταλάβει πως είναι αρκετό για να υπάρξω και να ζήσω...
Τίποτα άλλο δεν ζητάω πέρα απ' την ζωή,
κι από όσα μπορώ να δημιουργώ μέσα σε αυτή...
Αυτά νομίζω τα λίγα... Αυτά είναι αρκετά...
Του χρόνου θα σας γράψω για τα 39...