Και σκέφτηκε η... Μαριλού.

(Σεπτέμβριος)


26.09.2017 Τρίτη

Την επόμενη ημέρα της βροχής όλοι κρατάνε ομπρέλα... γιατί κάνουν το λάθος με βάση το χθες να κρίνουν το σήμερα, με βάση το τι συνέβηκε να αγχώνονται για το τι θα συμβεί. Προσπαθούμε να προστατευτούμε από το χθες αντί να κοιτάζουμε το σήμερα... και η ζωή κυλάει με χθεσινούς φόβους αντί με σημερινούς στόχους. Και κάπως έτσι όταν βρέχει, με ομπρέλα ή χωρίς, δεν αισθανόμαστε την βροχή κι όταν δεν βρέχει, με ομπρέλα ή χωρίς, αγχωνόμαστε για την βροχή. Και κάπως έτσι χάνουμε και τις βροχές και τους ήλιους της ζωής μας... Γιατί κρατάμε ομπρέλα βροχής όταν έχει ήλιο και φοράμε γυαλιά ηλίου όταν έχει βροχή. Λες και γίνεται να προλάβεις; Τι; Το οτιδήποτε. Λες και γίνεται να προστατευτείς. Από τι; Από οτιδήποτε. Για αυτό κυκλοφορώ χωρίς ομπρέλα και χωρίς καπέλο, χωρίς γαλότσες και χωρίς γυαλιά ηλίου. Ακούω, πού και πού, το δελτίου καιρού. Ως ένα βαθμό μπορεί κάποια στιγμή από κάτι να επηρεαστώ. Ιδιαίτερα αν ακουστεί σοβαρό ή σημαντικό. Ναι, μπορεί να πάρω κάποια στιγμή ομπρέλα ή καπέλο μαζί μου. Αλλά δεν αφήνω την ομπρέλα να μου κρύψει τον ήλιο και το καπέλο να μου στερήσει την βροχή.


27.09.2017 Τετάρτη

Όταν η μέρα ξεκινάει στραβά υπάρχει πάντα η ελπίδα μέχρι την νύχτα κάτι να ισιώσει.

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.

(Σεπτέμβριος)


24.09.2017 Κυριακή

Τελευταία Κυριακή του Σεπτεμβρίου. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό έτσι; Πως θα περάσει ένας ολόκληρος χρόνος μέχρι να ξαναέχεις Κυριακή Σεπτεμβρίου... Κι είναι μακρυά, αυτό το ένα χρόνο μετά... Κανείς δεν ξέρει πού θα βρίσκεται... Κανείς δεν ξέρει τι θα κάνει... ακὀμα κι όσοι νομίζουν πως γνωρίζουν πού θα βρίσκονται και τι θα κάνουν... Τίποτα δεν είναι δεδομένο... Τίποτα δεν είναι σίγουρο... Κι αυτό το ένα χρόνο μετά, είναι μακρυά... Τελευταία Κυριακή του Σεπτεμβρίου... να το χαρείτε αυτό το σημερινό αεράκι... Φυσάει αλλαγές...


25.09.2017 Δευτἐρα

Κρύα διάθεση; Ζεστό ρόφημα.
Κρύα έκφραση; Ζεστό συναίσθημα.
Κρύο σώμα; Ζεστή αγκαλιά.
Κρύα σκέψη; Ζεστή συζήτηση.
Κρύα μοναξιά; Ζεστή επικοινωνία.
Υπάρχει πάντα κάτι ζεστό για να ζεστάνεις το κρύο που κρυώνει.
Όπως υπάρχει πάντα κάτι κρύο για να κρυώσεις το ζεστό που ζεσταίνεται.

Υ.Γ. Δεν είναι το κρύο κακό. Δεν είναι η ζέστη καλή. Όσοι έχουν κρύα χέρια δεν έχουν πάντα ζεστή καρδιά και όσοι έχουν ζεστή καρδιά δεν έχουν πάντα κρύα χέρια. Υπάρχουν κρύα χέρια, κρύες καρδιές, ζεστά χέρια, ζεστές καρδιές... σε όλους τους ανθρώπους, με όλους τους συνδυασμούς... κατά καιρούς όλοι μπορούμε να γίνουμε ή να είμαστε αυτό ή το άλλο... κρύοι ή ζεστοί ή ακόμα και χλιαροί... Κι ακόμα και οι χλιαροί δεν σημαίνει πως είναι αδιάφοροι... Μπορεί, επίσης, να έχουμε σημεία-στάδια που θα φτάσουμε στα άκρα και θα γίνουμε καυτοί ή παγωμένοι. Όλα μέσα στο πρόγραμμα του δικού μας προσωπικού καιρού είναι... Δεν υπάρχουν αδιάφορες θερμοκρασίες... Όπως δεν υπάρχουν και αδιάφοροι άνθρωποι...

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.

(Σεπτέμβριος)


22.09.2017 Παρασκευή

Στην σκηνοθεσία μου αρέσει η σύνθεση των εικόνων και στην σύνθεση μου αρέσει η σκηνοθεσία των νοτών.


23.09.2017 Σάββατο

Κλείνουν τα βλέφαρα των ματιών από την κούραση μα ανοίγουν τα βλέφαρα των ματιών από την υπερένταση...
Κλείνει ο διακόπτης του μυαλού από την επεξεργασία μα ανοίγει ο διακόπτης του μυαλού από την δημιουργία...
Πάνω που πάω να κοιμηθώ, ξυπνάω.
Πάνω που πάω να αισθανθώ, πονάω.
Πάνω που πάω να κινηθώ, φοβάμαι.
Πάνω που πάω να αρνηθώ, θυμάμαι.
Κι αυτό που είμαι όταν ξυπνάω, κι αυτό που είμαι όταν πονάω...
Κι αυτό που είμαι όταν κινούμαι, κι αυτό που είμαι όταν αρνούμαι...
Όλα τα δέχομαι. Όλα τα αποδέχομαι.
Και μόνο τότε τον ύπνο υποδέχομαι.
Κλείνουν τα μάτια και το μυαλό πετάει...
Και η σκέψη απλά δεν σταματάει...

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.

(Σεπτέμβριος)


20.09.2017 Τετάρτη


Μέσα από την γνώση πολεμάς την απόγνωση.



21.09.2017 Πέμπτη


Αυτοκριτική 01. Κριτική του εαυτού μας που μας βοηθάει να μας βελτιώσουμε.

Αυτοκριτική 02. Κριτική του εαυτού μας που μας βοηθάει να βαλτώσουμε.

Φρόντισε η κριτική που ασκείς στον εαυτό σου να ανήκει στην πρώτη κατηγορία και όχι στην δεύτερη. Δεν είναι όλες οι αυτοκριτικές καλές με τον τρόπο που γίνονται. Πρόσεξε ο τρόπος της αυτοκριτικής σου να σέβεται τον κόπο της ζωής σου. Από το «βελτιώνω» στο «βαλτώνω» μερικά γράμματα-βήματα διαφορά...

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.

(Σεπτέμβριος)


19.09.2017 Τρίτη

Τα εύκολα μπορούν να γίνουν δύσκολα και τα δύσκολα μπορούν να γίνουν εύκολα. Χρειάζεται μια διαφορετική οπτική και μια άλλη κατεύθυνση. Ένα «τσικ» του μυαλού. Ένα «κλικ» του βλέμματος. Αυτό είναι. Τόσο απλό και τόσο σύνθετο. Ένα «τσικ» κι ένα «κλικ». Μια μικρή μετακίνηση στο σώμα του φωτογράφου μπορεί να αλλάξει το πλάνο της φωτογραφίας. Έτσι και στην ζωή. Ένα μικρό βήμα λίγο πιο εκεί ή λίγο πιο εδώ μπορεί να κάνει την διαφορά. Μια μικρή απόφαση μπορεί να αλλάξει την μεγάλη πορεία. Μια μικρή σκέψη μπορεί να αλλάξει την μεγάλη συζήτηση. Μια μικρή λεπτομέρεια μπορεί να αλλάξει την μεγάλη εικόνα. Μια ελάχιστη μετακίνηση στην σκέψη του ανθρώπου μπορεί να αλλάξει το πλάνο της ζωής. Για αυτό να τα προσέχεις τα «τσικ» του μυαλού και να τα φροντίζεις τα «κλικ» του βλέμματος... Αυτά διαμορφώνουν την αισθητική, την ομορφιά... Αυτά δημιουργούν την ανθρωπιά, την αγάπη... Αυτά είναι υπεύθυνα... για το πώς βλέπουμε τον κόσμο... και για το πώς θα θέλαμε να είναι ο κόσμος... Αυτά σχεδιάζουν τα όνειρα... δείχνοντάς μας εικόνες και δίνοντάς μας προεκτάσεις... Αυτά πραγματοποιούν τα όνειρα... δείχνοντάς μας τον δρόμο και δίνοντάς μας την δύναμη...

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.

(Σεπτέμβριος)


17.09.2017 Κυριακή

Αν έρθεις κάποια στιγμή αντιμέτωπος με τον θάνατο, λένε, πως εκείνη την στιγμή, λίγο πριν, περνάει ολόκληρη η ζωή μπροστά από τα μάτια σου. Εμένα η ζωή περνάει μπροστά από τα μάτια μου, όχι κάποια στιγμή, μα κάθε στιγμή, και όχι όταν έρχομαι αντιμέτωπη με τον θάνατο αλλά όταν έρχομαι αντιμέτωπη με την ζωή. Κάτι συμβαίνει... και εκείνη την στιγμή, λίγο πριν να αγγίξω την υπάρξη κι όχι την ανυπαρξία, περνάει όλο το παρελθόν μέχρι το παρόν για να δημιουργηθεί το μέλλον. Κι είναι εκείνες οι στιγμές που ενώνονται όλα τα κομμάτια μου όταν έρχομαι αντιμέτωπη με την ζωή... που πιστεύω ότι θα περάσουν μπροστά από τα μάτια μου κι όταν έρθω αντιμέτωπη με τον θάνατο.


18.09.2017 Δευτέρα

Η σκέψη τρέχει. Αγώνα δρόμου. Ταχύτητας. Με εμπόδια.

Και έχει τις εξής επιλογές:

-Να συνεχίσει να τρέχει προσπερνώντας τα όποια εμπόδια βρίσκονται μπροστά της και να τερματίσει.
-Να συνεχίσει να τρέχει περνώντας κάποια εμπόδια με επιτυχία και κάποια άλλα, μην καταφέρνωντας να τα περάσει χωρίς να τα ακουμπήσει, να τα ρίξει κάτω ακουμπώντας τα, ακόμα κι αν είναι να βγει λίγο χτυπημένη η ίδια, και να τερματίσει με τις όποιες πληγές της, αφήνοντας όμως πια πίσω της όλα τα εμπόδια, άλλα ριγμένα κι άλλα μη ριγμένα.
-Στο πρώτο εμπόδιο που θα συναντήσει, να μην συνεχίσει.
-Στο δεύτερο εμπόδιο που θα συναντήσει, να μην συνεχίσει.
-Στο τρίτο εμπόδιο που θα συναντήσει, να μην συνεχίσει.
-Στο όποιο εμπόδιο, να μην συνεχίσει.
-Στο όποιο μη εμπόδιο, να μην συνεχίσει.
-Οποιαδήποτε στιγμή, δηλαδή, μπορεί να σταματήσει, να μην συνεχίσει και να μην τερματίσει.
-Μπορεί, επίσης, να μην ξεκινήσει καν να τρέχει τον αγώνα. Να σταματήσει στο ζέσταμα, στην προθέρμανση. Με το που θα πάρει θέση εκκίνησης, να το μετανιώσει και απλά να μην τρέξει. Γιατί δεν νιώθει έτοιμη για αυτόν τον αγώνα, γιατί δεν θέλει να πάρει μέρος σε αυτόν τον αγώνα, γιατί δεν αισθάνεται αρκετά γυμνασμένη ή αρκετά προετοιμασμένη για αυτόν τον αγώνα.

Μερικές σκέψεις πάνω στα παραπάνω:

Οι ιδέες που δεν τις αφήνεις να τρέξουν στον αγώνα εξαιτίας των εμποδίων που βάζεις στον εαυτό σου δεν θα μάθεις ποτέ τι μορφή θα έπαιρναν αν τις άφηνες να τερματίσουν.

Δεν είναι δίκαιο να μην ξεκινήσουν να τρέχουν τον αγώνα, δεν είναι δίκαιο, αν τρέξουν στον αγώνα, να τις αφήσεις να σταματήσουν, σε κάποιο εμπόδιο ή μη εμπόδιο, κάπου στην πορεία.

Μόνο αφού τερματίσουν, μπορείς να δεις αν κάποια ιδέα της σκέψης σου «αξίζει» να τρέξει ή όχι σε άλλον αγώνα ή αν πρέπει απλά να αλλάξει άθλημα, να αλλάξει κατεύθυνση.

Όλες οι ιδέες αξίζουν να προσπαθήσουν να τρέξουν στον αγώνα ανεξάρτητα από το αν τελικά θα τα καταφέρουν να τερματίσουν ή όχι.

Ακόμα και οι ιδέες που σταματάνε στην πορεία, δεν είναι αποτυχημένες ιδέες είναι απλά ιδέες που δεν βρήκαν τον τρόπο να συνεχίσουν.

Αν καταφέρεις να μην βάζεις εμπόδια στις σκέψεις σου κι εκείνες θα τα καταφέρουν να τερματίσουν.

Η σκέψη τρέχει. Αγώνα δρόμου. Ταχύτητας. Με εμπόδια. Αλλά θα μπορούσε και με χωρίς.

Όταν αντιληφθείς τι σημαίνει αυτό το «χωρίς εμπόδια» θα αντιληφθείς το μέγεθος της δύναμης της σκέψης σου. Και τότε αγώνας δεν θα είναι μόνο ταχύτητας μα και αντοχής...

Και σκέφτηκε η... Μαριλού.

(Σεπτέμβριος)


16.09.2017 Σἀββατο

Και θα σας πω τι μου αρέσει στους σταθμούς στων τρένων... Άνθρωποι έρχονται και Άνθρωποι φεύγουν... Άλλος πηγαίνει στην δουλειά του, άλλος πηγαίνει στην σχολή του, άλλος πηγαίνει να συναντήσει κάποιον που συμπαθεί ή κάποιον που δεν συμπαθεί, άλλος είναι ερωτευμένος, άλλος είναι πληγωμένος, άλλος είναι συγκεντρωμένος και άλλος χαμένος... Συναντάς όλα τα πρόσωπα και όλες τις εκφράσεις, όλες τις λέξεις κι όλες τις φράσεις... Άλλος κουβαλάει μια κούραση, άλλος σηκώνει ένα βάρος, άλλος αφήνει μια διάθεση και άλλος παρατάει μια συνήθεια... σκέψεις και αποφάσεις τρέχουν στις ράγες του μετρό... πόρτες, τρένου και ζωής, ανοιγοκλείνουν... Κι εκεί που νομίζεις πως υπερισχύουν τα δάκρυα ξαφνικά βλέπεις ένα χαμόγελο... Κι εκεί που αισθάνεσαι πως η απογοήτευση νίκησε ξαφνικά υπάρχει μια στιγμή ελπίδας... Εκείνα τα δύο χέρια που κρατάνε το ένα το άλλο... Εκείνο το βλέμμα που κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο ονειρεύεται κάτι... κι ας μην ξέρεις εσύ τι... Αυτό που μου αρέσει σε αυτά τα βαγόνια είναι το πόσες ιστορίες κυλάνε, ταυτόχρονα, όλες μαζί... κι όμως εσύ γνωρίζεις μόνο την δική σου... όσο κι αν παρατηρείς ή αν προσπαθείς να φανταστείς και των άλλων... Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, όλες αυτές οι ιστορίες, συναντιούνται σε ένα μόνο βαγόνι ενός τρένου... Όλες αυτές οι διαφορετικές ζωές ενώνονται σε έναν κοινό σταθμό μια ίδιας περιοχής... Αυτό που αγαπάω στους σταθμούς των τρένων είναι... τους ανθρώπους. Και τις ιστορίες τους. Κι ας μην τις γνωρίζω κι ας μην τις γνωρίσω ποτέ...