Σκέψεις Σε Σκέψεις 02

«Θέλησα να γίνω ηθοποιός, αλλά φαίνεται ότι δεν ήταν αυτή η κλίση μου.»
Ντ. Μάμετ



Θέλησα να γίνω ηθοποιός.
Ήταν αυτή η κλίση μου.
Έγινα ηθοποιός.
Έγινα καλή ηθοποιός.
Δεν το πιστεύω ότι τώρα πια το παραδέχομαι (και το αποδέχομαι).
Για χρόνια δεν μπορούσα να το αρθρώσω.
Αυτό, βέβαια, το τι έγινα, δεν έχει καμία σημασία γιατί δεν έχει καμία σχέση με αυτό που είμαι τώρα.
Τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα ήθελα.
Τα πράγματα δεν έγιναν όπως τα προσπαθούσα.
Συμβαίνουν αυτά.
Όχι επειδή ευθύνεται η ζωή.
Αλλά επειδή ευθύνονται οι άνθρωποι.

Αυτό, όμως, είναι μια άλλη ιστορία και δεν ανήκει εδώ.

Σκέψεις Σε Σκέψεις 01

«Οι καλύτεροι μου φίλοι, οι πιο κοντινοί μου συνεργάτες, ήταν πάντα ηθοποιοί.»
Ντ. Μάμετ



Οι καλύτεροι μου φίλοι δεν ήταν ηθοποιοί. Προσωπικά, με κάποιες λιγοστές και θαυμαστές εξαιρέσεις, προτιμούσα να βρίσκομαι με ανθρώπους μη ηθοποιούς. Ακριβώς, επειδή ήθελα να βρίσκομαι μέσα στο θέατρο είχα ανάγκη για να ισορροπώ ανθρώπους που να βρίσκονται έξω από αυτό με άλλη λογική και ατμόσφαιρα.

Σε γενικές γραμμές, και χωρίς φυσικά να μπορώ να βάλω όλους τους ηθοποιούς στην ίδια κατηγορία, δεν μου άρεσε αυτή η μόνιμη ζήλια, αυτός ο μόνιμος ανταγωνισμός, αυτά τα δήθεν λόγια και αυτές οι δήθεν πράξεις. Για να αντέξω την χυδαιότητα του καλλιτεχνικού χώρου έπρεπε να συναναστρέφομαι ανθρώπους με καθαρό μυαλό που ήταν έξω από όλη αυτήν την τρέλα και που δεν είχαν καμία σχέση με το θέατρο. Όλοι αυτοί οι εγωισμοί... Όλα αυτά τα τεράστια «Εγώ»...

Φυσικά, υπήρχαν και εξαιρέσεις.
Το γράφω και το τονίζω.
Τις θαύμασα αυτές τις εξαιρέσεις.
Και τις αγάπησα.

Με μια αγάπη διαχρονική και αιώνια.

Σκέψεις Σε Σκέψεις

Τακτοποιώντας τα χαοτικά τετράδια μιας ολόκληρης χρονιάς... ανακάλυψα ένα κόκκινο τετράδιο χωρίς καμία ετικέτα... χωρίς καμία ημερομηνία... χωρίς κανένα σημάδι που να μου δηλώνει τι ακριβώς είναι το περιεχόμενό του... Δεν έμοιαζε να είναι ένα από τα τετράδιά μου σε σχέση με την καλλιτεχνική χρονιά μου, δεν έμοιαζε να είναι ένα από τα τετράδιά μου σε σχέση με την προσωπική χρονιά μου... Το άνοιξα γεμάτη περιέργεια και στην πρώτη σελίδα, πάνω πάνω, έγραφα...

Σκέψεις πάνω σε Σκέψεις

Είναι ο τίτλος ενός άλλου ιστολογίου που θέλω να φτιάξω εδώ και καιρό... Δεν θα αναλύσω εδώ τι ακριβώς θα είναι αυτό το ιστολόγιο, αν τελικά ποτέ φτιαχτεί... Ο τίτλος, έτσι κι αλλιώς, νομίζω, σχεδόν, το δηλώνει από μόνος του... Στο συγκεκριμένο τετράδιο... σημείωσα, πάνω πάνω, αυτόν τον τίτλο... απλά για να θυμάμαι πως αυτά που θα γράψω, το πιθανότερο, είναι ταιριαστά σε αυτό το ιστολόγιο... (Αν και δεν είναι τα πρώτα που θα γράψω εκεί... κάπου υπάρχει ένα άλλο τετράδιο το οποίο έχει τις αρχικές σκέψεις οι οποίες έφεραν την ιδέα του καινούριου ιστολογίου... που μπορεί να γίνει πραγματικότητα ή μπορεί και να μην γίνει...).

Στην συνέχεια έγραφα...

«Ο ηθοποιός είναι ένας μάγος που παίζει τον ηθοποιό»

Είναι μια παραλλαγή μου μιας φράσης του Jean Eugene Robert-Houdin

«Ο μάγος είναι ένας ηθοποιός που παίζει τον μάγο»

Μου αρέσει να παίζω με τις λέξεις και με τις φράσεις... Και, πολλές φορές, αλλάζω μια φράση, συχνά αντιστρέφοντάς την, ή και με άλλους τρόπους, κάνοντάς την να έχει ένα ιδιαίτερο νόημα για εμένα...

Και τότε θυμήθηκα τι ήταν αυτό το τετράδιο... είχα διαβάσει ένα βιβλίο... και πάνω στο βιβλίο που είχα διαβάσει έγραφα κάποιες σκέψεις... Δεν είχα προλάβει να γράψω πολλά μα λίγα... Συνέχισα, λοιπόν, να διαβάζω τις επόμενες σελίδες... Σκέψεις μου... Σκέψεις μου... Σκέψεις μου... πάνω σε σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις... κάποιου άλλου... και το φοβερό ήταν... πως δεν μπορούσα να θυμηθώ... ποιο βιβλίο ήταν αυτό που είχα διαβάσει... και δεν το είχα σημειώσει πουθενά...

Κοίταξα τα βιβλία μου στην βιβλιοθήκη μου... και το βλέμμα μου γρήγορα το ξεχώρισε ανάμεσα στα άλλα... Δεν θυμόμουν τον τίτλο... μέχρι να το βγάλω από την βιβλιοθήκη, να το κρατήσω στα χέρια μου και να το διαβάσω...

Προς τον Ηθοποιό. Ντεϊβιντ Μάμετ.

Ω! Ναι. Θυμήθηκα. Μου το είχε προτείνει ένας άνθρωπος που οι δρόμοι μας συναντήθηκαν για λίγο. Και ο τρόπος που μου μίλησε για αυτό το βιβλίο μου κίνησε το ενδιαφέρον. Χαίρομαι που τον γνώρισα, χαίρομαι που σε εκείνο το στάδιο της ζωής του διάβαζε αυτό το βιβλίο, χαίρομαι για τον τρόπο με τον οποίο μου μίλησε για αυτό και χαίρομαι που το διάβασα...

Το βιβλίο στην αρχή του είχε αυτήν την φράση του Jean Eugene Robert-Houdin
Ο μάγος είναι ένας ηθοποιός που παίζει τον μάγο...
Και η πρώτη μου σκέψη (χωρίς καν να χρειαστεί να την σκεφτώ) πάνω σε σκέψη κάποιου άλλου ήταν αυτή η αλλαγμένη φράση με την οποία ξεκινούσα το τετράδιό μου...
Ο ηθοποιός είναι ένας μάγος που παίζει τον ηθοποιό...

Μου αρέσουν οι μάγοι. Μου αρέσουν οι ηθοποιοί.
Οι μάγοι είναι ηθοποιοί και οι ηθοποιοί είναι μάγοι.

Τα υπόλοιπα κειμενάκια που θα ακολουθήσουν δεν είναι παρά σκέψεις πάνω σε σκέψεις... που βρέθηκαν μέσα σε ένα ξεχασμένο κόκκινο τετράδιο...

Και τώρα... τι;

Έχω ακινητοποιηθεί.
Η σκέψη μου έχει βρεθεί στο κενό.
Είναι πολλές σκέψεις μαζί και καμία.
Δεν μπορώ να με αισθανθώ.
Είναι η κούραση η μαζεμένη...
Και το ασταμάτητο τρέξιμο...
Όταν μετά μένεις σε ένα σημείο...
είσαι υποχρεωμένος να έρθεις αντιμέτωπος με τον εαυτό σου...
και με την ζωή σου...
Κάνω ένα βήμα...
Και δεν έχω ιδέα ποιο θα είναι το επόμενο...
Μπήκε ο πήχης ψηλά, για άλλη μια φορά...
Και τώρα; Και τώρα τι;
Δεν ξέρω...
Για την ώρα, θέλω να βρω τρόπο για λίγο να αδειάσει το μυαλό μου...
Ίσως να χρειάζομαι θάλασσα...
Ίσως και όχι.
Ίσως να χρειάζομαι αέρα...
Ίσως και όχι.
Ίσως να χρειάζομαι έρωτα...
Ίσως και όχι.
Ίσως να χρειάζομαι παρέα...
Ίσως και όχι.
Ίσως να χρειάζομαι να μείνω μόνη μου...
Να ακούσω μουσική, να διαβάσω βιβλία,
να γράψω και να περπατήσω...
Ω! Πόσο μου έχει λείψει ο εαυτός μου!
Πόσο μου έχω λείψει εγώ!
Το να κάνω πρόβα σε μια άδεια αίθουσα...
Το να τραγουδάω σε ένα γεμάτο δωμάτιο...
Το να χορεύω σε ένα μικρό σημείο...
Τώρα δεν ξέρω γιατί δεν τραγουδάω πια...
Σαν η φωνή μου να μην μπορεί να τραγουδήσει...
Τώρα δεν ξέρω γιατί δεν χορεύω πια...
Σαν το σώμα μου να μην μπορεί να κινηθεί...
Τώρα δεν ξέρω γιατί δεν κάνω πρόβα...
Σαν να είμαι μόνιμα σε μια παράσταση σε μια σκηνή που δεν με χωράει...
Κάτι προσπαθεί να εκφραστεί,
μα δεν βρίσκει τον τρόπο...
Κάτι προσπαθεί να γραφτεί,
μα δεν βρίσκει την κατεύθυνση...
Κάτι προσπαθεί να γεννηθεί,
μα δεν βρίσκει την δύναμη...
Κάτι προσπαθεί να γίνει,
μα δεν βρίσκει την αντοχή ούτε την υπομονή...
Μας βλέπω έναν-έναν να χανόμαστε...
Όσοι αναζητούσαμε κάτι διαφορετικό...
Προσπαθούμε να ανταπεξέλθουμε στην πραγματικότητα θυσιάζοντας την φαντασία.
Μα εγώ τα έχω ανάγκη τα όνειρα...
Δεν μπορώ να αναπνεύσω χωρίς αυτά...
Τις όμορφες εικόνες... Τις καινούριες λέξεις...
Και είναι και εκείνες οι σχέσεις που με έχουν μπερδέψει... με μπέρδεψαν... και συνεχίζουν να με μπερδεύουν... οι τελευταίες μου σχέσεις... με μπέρδεψαν αντί να με ξεμπερδέψουν... Μεγαλώνεις... και έχεις ανάγκη τα πράγματα να είναι όλο και πιο απλά μα εκείνα όλο βρίσκουν τρόπους να γίνονται πιο σύνθετα, χωρίς κανένα λόγο και αιτία... Από παλιά το πίστευα. Ο έρωτας είναι απλός. Ακόμα το πιστεύω. Τι κρίμα να τον χαραμίζουμε σε μονοπάτια που είναι καταδικασμένος. Τι άδικο να τον σπαταλάμε σε δρόμους γκρεμισμένους... Προσπάθησα να χτίσω γέφυρες... μα τα θεμέλια δεν ήταν αρκετά ισχυρά... Ίσως να ευθύνεται και το αρχικό σχέδιο του αρχιτέκτονα, δηλαδή το δικό μου... Εγώ είμαι ο αρχιτέκτονας... Ίσως να ευθύντεται η εφαρμογή, η πράξη... από το χαρτί στην πραγματοποίηση... Τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν... ή ο τρόπος που τοποθετήθηκαν... Μπορεί να ευθύνεται ο εργάτης, δηλαδή και πάλι εγώ... Εγώ είμαι ο εργάτης... Δεν ξέρω... Μπορεί να φταίνε και οι συνθήκες, να μην ευθύνομαι εγώ... Πάντως, διαλύθηκε το σύμπαν... Και ακόμα και αστροναύτης να ήμουν δεν θα μπορούσα να υπάρξω για πολύ σε διαλυμένο σύμπαν... Είναι γεγονός... αιωρούνται τα γρεμισμένα κομμάτια των δρόμων μου και ανάμεσά τους, σκορπισμένος και ο έρωτας... Αιωρούμαι και εγώ...
Ποτέ δεν με ενοχλούσε η μοναξιά.
Το αντίθετο θα έλεγα.
Ποτέ δεν με ενοχλούσε η μοναχικότητα.
Τα διαχωρίζουν αυτά τα δύο...
Ε, λοιπόν, εγώ μπορούσα να με βρω και στην μοναξιά και στην μοναχικότητα. Και δεν θεωρώ ούτε το ένα ούτε το άλλο αρνητικό... Μα μπορούσα να με βρω και στην συντροφιά και στην συντροφικότητα... απλά... δεν μπορούσα να με δω και να με βρω... σε αυτό που με ήθελαν να είμαι... όχι σε αυτό που ήμουν... σε αυτό που μου ζητούσαν να γίνω... Εκεί δεν μπορούσα να υπάρξω... Υπήρχα σε αυτά που ήθελα εγώ για εμένα ... όχι σε αυτά που ήθελαν οι άλλοι να θέλω...

Είναι «εύκολο» για μια γυναίκα να δείχνει πιο λίγη.
Για να γίνει πιο «αποδεκτή».
Να κρύψει την εξυπνάδα της.
Να μειώσει την δύναμή της.
Να περιορίσει αυτό που είναι.

Μπορώ να παίξω αυτόν τον ρόλο...
αλλά δεν με ενδιαφέρει να τον παίξω...
γιατί είναι σαν να υπογράφεις συμβόλαιο πως την ζωή σου δεν θα την ζεις εσύ μα μια μικρή μειωμένη εικόνα του εαυτού σου...
Και πώς είναι δυνατόν να είναι-να γίνει κανείς ευτυχισμένος έτσι;
Αυτή η μάχη με το άλλο φύλο!
Λες και δεν έχουμε αρκετές μάχες σε αυτόν τον κόσμο...
Να πρέπει πάντα να σου αποδείξει ο άλλος πως είναι πιο πάνω από εσένα...
Πιο έξυπνος!
Πιο δυνατός!
Πιο κάτι!
Γιατί να πρέπει να είναι πιο πάνω ή πιο κάτω από εμένα;
Εγώ δεν ζήτησα να είμαι ποτέ πιο πάνω ή πιο κάτω από κανέναν.
Γιατί να πρέπει να είναι μάχη;
Εγώ δεν θέλησα να είμαι ποτέ μέρος καμίας σύγκρουσης, καμίας μάχης.
Πόσο κουραστικό!
Μόνο στα δικά μου μάτια άραγε ο έρωτας δεν είναι αγώνας ανταγωνιστικός;
Πώς γίνεται πάντα να μην έχουν ιδιαίτερη σημασία αυτά που κάνω εγώ;
Όταν πάντα η ζωή του άλλου είναι πάνω από την δική σου... κάτι δεν πάει καλά.
Δεν έχω καμία ανάγκη να συγκριθώ.
Καμία ανάγκη να αποδείξω κάτι.
Θα ήθελα ο έρωτας να ήταν δύναμη και όχι αδυναμία, γενναιότητα και όχι δειλία, καθαρότητα και όχι μετριότητα...
Θα ήθελα το φιλί να χτίζει και όχι να γκρεμίζει, να βρίσκει και όχι να χάνεται, να αναζητάει και όχι να επαναπαύεται, να δημιουργεί και όχι απλά να επιβιώνει...
Θα ήθελα ο έρωτας να ζει και όχι να πεθαίνει...
Να γιορτάζει και όχι να θρηνεί...

Θέλω να ερωτευτώ.
Να γίνω ερωτευμένη.
Να μείνω ερωτευμένη.
Να είμαι ερωτευμένη.
Μα ο έρωτας δεν έρχεται επειδή τον θες να έρθει... έρχεται επειδή απλά συμβαίνει...

Θέλω να έρθει...
Θέλω να συμβεί...

Μα να είναι εδώ...
Και να είναι αληθινό...

Και να εκφράζεται...
Όχι να φοβάται να εκφραστεί...

Δεν έχω ιδέα πώς έφτασα στον έρωτα...
Ξεκίνησα από το αίσθημα της ακινητοποίησης και κατέληξα στην ρευστότητα του έρωτα...
Δεν ξέρω πώς... Δεν ξέρω γιατί...
Φαντάζομαι απλά... γιατί έτσι...
Γιατί ο έρωτας πάντα βρίσκει τρόπους ώστε να καταλήγουμε σε αυτόν...

Ίσως κατέληξα στον έρωτα... επειδή αυτό ακόμα δεν το έχω χάσει... πολλά έχασα στην πορεία... αλλά όχι αυτό... το χάρισμα όχι απλά του να ερωτεύεσαι μα του να ερωτεύεσαι με όλο σου το είναι...
Και ίσως κατέληξα στον έρωτα επειδή πάντα με κινητοποιεί... Ίσως και όχι.
Ίσως χρειάζομαι απλά... να μείνω στο κενό... μέχρι να βρω τι θέλω να δημιουργήσω μέσα από αυτό...

30.06.2016 Παρασκευή

Ξύπνησα το πρωί... Άνοιξα τα email μου... και είχα ένα καινούριο μήνυμα... Ένας αγαπημένος μου άνθρωπος που έχουμε καιρό να επικοινωνήσουμε, μια γυναίκα που δεν είναι πλασμένη για αυτόν τον κόσμο, μου έστειλε ένα «Σ’αγαπώ». Με συγκίνησε. Γέμισα Αγάπη. Το μήνυμά της δεν χρειαζόταν να γράφει τίποτα άλλο πέρα από αυτό... Είναι φοβερό ότι υπάρχουν Άνθρωποι στον κόσμο με τους οποίους συνδέεσαι, είτε τους βλέπεις είτε όχι... Την είδα από κοντά, μετά από καιρό, πριν λίγες εβδομάδες... Ήρθε να δει την παράστασή μας. Και στο τέλος ήρθε απλά να με αγκαλιάσει χωρίς να χρειαστεί να κάνει ή να πει τίποτα άλλο πέρα από αυτό... Με κοίταξε και στο βλέμμα της είδα και ένιωσα όλη την αγάπη... Ωραία η σιωπή... και αν και η ίδια έχει υπάρξει στην σκηνή... ούτε ίχνος σύγκρισης, ανταγωνισμού, γελοίων σχολίων... Καμία ανάγκη για μικρότητες...

Μόνο μια αγκαλιά.
Μόνο ένα βλέμμα.
Και μόνο πολλή αγάπη.

Αυτά ήταν αρκετά για να αισθανθώ πως ήρθαν και κάποιοι άνθρωποι με τις καλύτερες προθέσεις να δουν την παράστασή μας και απλά να την αισθανθούν... Τόσο σπάνια... Αυτή η καθαρότητα...

Με συγκίνησε.
Η αγκαλιά της και η σιωπή της ανάμεσα στον τόσο θόρυβο και στις τόσες δυσκολίες.

Και το «Σ’ αγαπώ» της, τόσες μέρες μετά... δηλώνοντας πως είναι εδώ και πως με αγαπάει.

Μια σιωπή και ένα «Σ’ αγαπώ» είναι αρκετά για να σε κάνουν να συνεχίζεις στον αγώνα της ζωής... για να με κάνουν να συνεχίζω στην διαδρομή μου της Τέχνης...

Ήταν και εκείνες οι λέξεις...

Ήταν και εκείνες οι λέξεις... Ήταν και εκείνο το κείμενο... σε εκείνην την παράσταση... που γινόταν καθρέφτης και έδειχνε σε κάθε θεατή τον εαυτό του... Τόσες διαφορετικές αντιδράσεις των θεατών σε ένα μόνο μικρό κειμενάκι... Άλλος έμενε ακινητοποιημένος... Άλλος έκλαιγε και δεν μπορούσε να σταματήσει... Άλλος έσφιγγε στο σώμα του τα χέρια του σταυρωμένα και έπαιρνε θέση άμυνας... Άλλος με κοίταζε και δεν γινόταν να βγάλει το βλέμμα του από εμένα... και άλλος δεν άντεχε να με κοιτάξει και έστριβε το βλέμμα του σε οποιοδήποτε άλλο σημείο... Σε μια παράσταση μου, ήρθε μια παιδοψυχίατρος... και σε αυτό το κείμενο δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα στο πρόσωπό της... Ήρθε να μου μιλήσει μετά για αυτό το κείμενο... κουνώντας το κεφάλι... Αναρωτιόταν πώς γράφτηκε κάτι τέτοιο... Ήταν σαν εκείνη να βιώνει καθημερινά τα αποτελέσματα αυτού του κειμένου... Το κείμενό μου ήταν μέρος της δικής της πραγματικότητας. Χωρίς να γνωρίζω πολλά από ψυχολογία ή από ψυχιατρική... με μόνο γνώμονα τον ίδιο τον εαυτό μου και την ίδια την ζωή... είχα γράψει αυτό το μικρό κείμενο... για το οποίο ελάχιστοι άνθρωποι γνωρίζουν την πραγματικότητα του... και για αυτούς είναι ακόμα πιο ανατριχιαστικό καθώς είχε ακόμα περισσότερα επίπεδα από όσα θα μπορούσαν να φανταστούν οι θεατές... Εκείνη ήρθε και δεύτερη φορά να δει την παράστασή μου. Με συγκίνησε τόσο. Ήταν ένας ηθικός άνθρωπος στον χώρο της ψυχιατρικής... και αγωνιζόταν μέσα σε καταστάσεις... που είναι αδύνατο να τις φανταστεί κανείς πόσο μάλλον να τις ζήσει.

Σε ένα σύστημα αδιάφορο και θολό, άδικο και απάνθρωπο... πώς άραγε να επιβιώσουν... Οι γιατροί που ενδιαφέρονται για την υγεία και οι δικηγόροι που ενδιαφέρονται για την δικαιοσύνη... Οι δάσκαλοι που αγαπάνε την εκπαίδευση και οι καλλιτέχνες που υπηρετούν την τέχνη τους... Οι άνθρωποι που αγαπάνε την ανθρωπιά και που υποστηρίζουν την αγάπη... Πώς να επιβιώσουν οι ανθρώπινοι άνθρωποι; Πόσο δύσκολη είναι η ζωή για αυτούς... Μόνο αυτοί το γνωρίζουν...

Μα είμαι μαζί τους. Με κάθε έναν από αυτούς. Σε έναν κοινό αγώνα.

Και όποτε τους συναντάω... στην τέχνη μου ή στην ζωή μου... θα τους αγκαλιάζω... με τις λέξεις μου, με τις σκέψεις μου, με τις πράξεις μου, με το χαμογελό μου... Και θα φροντίζω με τον τρόπο που ζω την ζωή μου να τιμάω και την δική τους ζωή...

Δεν είναι όλα δύσκολα.

Δεν είναι όλα δύσκολα και σου το λέω εγώ που, πίστεψέ με, δυσκολεύομαι. Αλλά και πάλι το μυαλό μου γνωρίζει πως δεν είναι όλα τόσο δύσκολα, τουλάχιστον, όχι τόσο όσο συνηθίζουν να τα παρουσιάζουν αρκετοί άνθρωποι. Ναι, το έχω παρατηρήσει. Πολλές φορές, μπορεί να μην γνωρίζω κάτι. Και θεωρώ πως είναι λογικό και φυσικό το να μην γνωρίζεις κάτι. Πολλές φορές, μπορεί να ρωτήσω για να μάθω πώς γίνεται αυτό το οποίο δεν γνωρίζω. Και θεωρώ πως δεν είναι ντροπή καθόλου να ρωτάς για να μάθεις. Πολλές φορές, τις περισσότερες φορές, αρκετοί άνθρωποι θα σε κάνουν να αισθανθείς άσχημα ή περίεργα... επίσης, θα σου δώσουν την εντύπωση πως αυτό που ζητάς είναι δύσκολο ή αδύνατο. Και το πιο φοβερό είναι ότι δεν θα είναι τόσο δύσκολο. Και σίγουρα δεν θα είναι αδύνατο. Δυστυχώς, δεν έχω τον χρόνο για να ασχοληθώ με όλα όσα θα ήθελα να ασχοληθώ και με τον τρόπο που θα ήθελα να ασχοληθώ. Τότε θα μπορούσα να αποδείξω ότι δεν είναι τόσο δύσκολα τα πράγματα όσο τα παρουσιάζουν. Υπάρχουν στιγμές, που υποχρεωτικά επειδή είμαι ένας μόνο άνθρωπος με ένα μόνο σώμα... δεν μπορώ να τα κάνω όλα μαζί... και να τα κάνω όλα καλά. Εκείνες τις φορές, βλέπεις αρκετούς ανθρώπους... να ζητάς κάτι απλό και να σου το κάνουν να φαίνεται σύνθετο... Σαν να είναι κάτι που θέλει πολύ χρόνο ή πολύ κόπο... ή ακόμα και σαν κάτι που δεν μπορεί με τίποτα να γίνει. Επειδή δεν μπορείς να το κάνεις εσύ, την συγκεκριμένη χρονική στιγμή, δεν σημαίνει πως είναι τόσο δύσκολο να γίνει. Δεν σημαίνει πως θέλει πολύ χρόνο και πολύ κόπο. Ιδιαίτερα αν γίνεται από κάποιον που το γνωρίζει και όχι από εσένα που δεν το γνωρίζεις. Με στενοχωρεί πάρα πολύ γενικά στην εποχή μας το ότι θεωρείται περίεργο το να ρωτάς για να μάθεις. Υποτίθεται πως οφείλεις και καλά να γίνεις αυτοδίδακτος στα πάντα... να τα μάθεις όλα μόνος σου! Μα δεν είναι δυνατόν όταν κάνεις ήδη τόσα πράγματα... να βάλεις άλλα τόσα... και άλλα τόσα... και να τα κάνεις όλα μόνος σου! Υποτίθεται πως υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι που γνωρίζουν το αντικείμενό τους και που είναι εκεί για να σε βοηθήσουν σε σχέση με αυτά που δεν γνωρίζεις να κάνεις. Χαίρομαι τους ανθρώπους που δεν θεωρούν γελοία καμία ερώτηση και που δεν αντιμετωπίζουν υποτιμητικά ΚΑΝΕΝΑΝ άνθρωπο. Προσέξτε με: ΚΑΝΕΝΑΝ. Έχω κουραστεί να με κάνουν να νιώθω πως όλα είναι δύσκολα. Έχω κουραστεί και να με κάνουν να νιώθω άσχημα... επειδή μπορεί να χρειάζομαι βοήθεια ή μπορεί να έχω ανάγκη κάποιος να μου κάνει μια χάρη. Είναι τόσο όμορφο... όταν υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου που σε βοηθάνε όταν το χρειάζεσαι. Χωρίς ανταλλάγματα. Είναι εκεί για εσένα. Σπανίζουν. Αλλά χαίρομαι όταν τους συναντάω. Νιώθω ευγνωμοσύνη. Θα ήθελα να ήταν περισσότεροι. Θα τους έκανα μόνιμους συνεργάτες. Και δεν θα τους άφηνα, όσο περνάει τουλάχιστον από το δικό μου χέρι, με τίποτα να φύγουν από την ζωή μου. Λυπάμαι... επειδή δεν είναι εύκολο να βρείς άτομα εμπιστοσύνης σε προσωπικό και σε επαγγελματικό επίπεδο... Κάθε φορά όταν είμαι σε στάδιο που ψάχνω ανθρώπους εμπιστοσύνης... αγχώνομαι για το πώς θα τους βρω... Να έχουν αίσθηση της ευθύνης και να είναι άξιοι εμπιστοσύνης. Ακούγεται απλό μα είναι σύνθετο. Ακούγεται συνηθισμένο μα είναι σπάνιο... Αν έχετε τέτοιους ανθρώπους στην ζωή σας... να τους τιμάτε και να τους αγαπάτε... να μην θεωρείτε την βοήθειά τους συνηθισμένη ή δεδομένη. Δεν είναι. Επιλέγουν να είναι εκεί για εσάς. Να τους σέβεστε και να τους προσέχετε. Είναι είδος προς εξαφάνιση. Αυτά τα λίγα είχα να γράψω... και πάω να επιστρέψω στην αναζήτηση ανθρώπων που είναι άξιοι εμπιστοσύνης...