Διαφορές

(Και έγραψα πριν κάποιο καιρό...)

Διαφορές

Είχα έναν φίλο κάποτε που μου μίλαγε σε σχέση με το να κάνεις σχέσεις και με το να φεύγεις από αυτές... με το να δοκιμάζεις... να τολμάς... Και δεν ήταν από αυτούς που δεν ήταν μέσα στην σχέση... Όποτε ήταν σε σχέση ήταν μέσα σε αυτήν... είτε ήταν για ένα μήνα είτε ήταν για ένα χρόνο είτε ήταν για περισσότερο... Μου άρεσε η άνεση με την οποία μπορούσε να μείνει ή να φύγει... με την οποία φαινόταν να επιλέγει το τι θέλει και το τι δεν θέλει... χωρίς τους δικούς μου συναισθηματισμούς... με έναν τρόπο εγκεφαλικό, πρακτικό, όριζε τα συναισθήματά του... Ω! Πόσες φορές είχαμε συζητήσει για αυτήν την διαφορά μας... εγώ βρισκόμουν όπου με πήγαιναν τα κύματα των συναισθημάτων, εκείνος όπου τον πήγαινε η δύναμη της λογικής... χωρίς, φυσικά, να σημαίνει ότι κι εγώ δεν είχα μια δυναμική ισχυρή λογική πλευρά και ότι κι εκείνος δεν είχε ευαίσθητες συναισθηματικές αποχρώσεις... Όταν τον άκουγα να μιλάει για τις σχέσεις, χωρίς να το γνωρίζει έλεγε πράγματα που έλεγα, πίστευε πράγματα που πίστευα, υποστήριζε πράγματα που υποστήριζα, ήθελε πράγματα που ήθελα... κι ας ήταν τόσο διαφορετικές οι προσεγγίσεις μας στην πράξη... στην θεωρία υπήρχαν πολλά κοινά σημεία... Να δοκιμάζεις... Να τολμάς... Να μπαίνεις και να βγαίνεις σε εμπειρίες και καταστάσεις... Να γνωρίζεις ανθρώπους... Να συνδέεσαι... Όμως εγώ δεν ήμουν σίγουρη ότι μπορώ στην πράξη να το εφαρμόσω (και σίγουρα όχι όπως και όσο εκείνος)... Έκανα τις σχέσεις μου... Αλλά χρειαζόμουν χρόνο από την μία στην άλλη... Θα ήθελα να έχω την δική του απλότητα... Πατούσε ένα κουμπάκι και σταματούσε μια κατάσταση, έκλεινε έναν διακόπτη και τελείωνε κάτι που ένιωθε πως έπρεπε να τελειώσει. Και έπειτα απλά το άφηνε πίσω του. Εγώ είχα κλάματα και στενοχώριες και θρήνους για να φτάσω να αποχωριστώ κάτι ουσιαστικά... Είχα πένθος... και πόνο και φόβο... Ήταν όλα έντονα και χαοτικά και προς όλες τις κατευθύνσεις... Εκείνος έμοιαζε να είναι πάνω σε μια γραμμή και να μην επιτρέπει ποτέ στον εαυτό του να φύγει από αυτήν. Πήγαινε προς μία μόνο κατεύθυνση... Φυσικά... Διαφωνούσαμε... και... Φυσικά... Συζητούσαμε... Προσωπικά, πίστευα πως ο κάθε δρόμος είχε τα δικά του υπέρ και τα δικά του κατά... Κακά τα ψέμματα... δεν θα ήθελα να ζω χωρίς τα έντονα συναισθήματά μου... όμως μου φαινόταν τόσο ξεκούραστος ο κόσμος από την δική του μεριά...
Τώρα ξέρω... Τόσα χρόνια μετά... πως μου είναι αδύνατον να κάνω αυτό που τότε έκανε εκείνος... Συνδέομαι με τους ανθρώπους και με τις καταστάσεις με έναν ιδιαίτερο τρόπο και η διαδικασία της αποσύνδεσης είναι κάθε φορά σαν να κόβεται ένα κομμάτι του εαυτού μου... Δεν το χάνω αυτό το κομμάτι... Δικό μου είναι πάλι... Απλά το νιώθω... διαφορετικό...
Κουράστηκα από τις σχέσεις. Δεν θα έπρεπε να το γράψω. Γιατί δεν θα έπρεπε να έχω κουραστεί. Αλλά δεν έχω δυνάμεις... όχι άλλο όχι πια...
Έχω ανάγκη από κάτι ισχυρό, ξεκάθαρο, δυνατό, αμοιβαίο, αυθεντικό, γεμάτο έρωτα, αγάπη και κατανόηση.
Επικοινωνία...
Ενέργεια...
Δεν αντέχω άλλο να θολώνω τον έρωτα και να πληγώνω την αγάπη...

Διασκορπισμένη Λογική

(Και έγραψα πριν κάποιο καιρό... σε σχέση με κάτι που συνέβηκε σε εμένα... )

Διασκορπισμένη Λογική

Μου λείπει λίγο η λογική του παιδιού... Σε κάποια πράγματα... Σε κάποια άλλα διατηρώ και προστατεύω την παιδικότητά μου... Μου λείπει η απολυτότητα της σκέψης... Ή μήπως η απλότητα; Το άσπρο και το μαύρο... Το καλό και το κακό... Ήταν ξεκούραστος ο κόσμος... μέσα από το πρίσμα του ξεκάθαρου... Τώρα υπάρχουν όλες αυτές οι πλευρές και όλες αυτές οι αποχρώσεις που τα κάνουν τα πράγματα πιο θολά.

Ο έρωτας να είναι έρωτας...
Η αγάπη να είναι αγάπη...
Η φιλία να είναι φιλία...
Το όνειρο να είναι όνειρο...
Και η πραγματικότητα πραγματικότητα...

Μου λείπει η σειρά, η τάξη, η συνέχεια, η σύνδεση... Σαν να αιωρούνται πια όλα διασκορπισμένα...

Σαν να αιωρούμαι εγώ... διασκορπισμένη...

Αυτό που με προβληματίζει

(Και έγραψα πριν κάποιο καιρό... σε σχέση με κάτι που συνέβηκε στον κόσμο... )

Αυτό που με προβληματίζει

Δεν με πειράζει... Αν ο ένας ένιωσε την ανάγκη να κάνει κάτι και ο άλλος δεν την ένιωσε... Λες και πρέπει να εκφράζουμε την θλίψη όλοι με τον ίδιο τρόπο... λες και ο τρόπος που βιώνουμε το σκοτάδι πρέπει να είναι ακριβώς ο ίδιος... Λες και υπάρχει σωστός και λάθος τρόπος για να εκφράσει τον πόνο του κάποιος... Λες και αυτό είναι το νόημα... Λες και εκεί κρύβεται ή φανερώνεται η ουσία και η αλήθεια... Αυτό που με προβληματίζει... Αυτό που μου φαίνεται περίεργο... είναι αυτό... το ότι αρχίζουν να «τρώγονται» οι άνθρωποι για τα μικρά ακόμα κι όταν συμβαίνουν τα μεγάλα... Δεν το καταλαβαίνω... Πώς γίνεται να γράφεται πως αυτό είναι υποκρισία ή πως το άλλο είναι αδιαφορία όταν δεν μπορεί να είναι κανείς ούτε στο μυαλό ούτε στο σώμα ούτε στην σκέψη ούτε στην ζωή του άλλου... Παρακολούθησα τους ανθρώπους... Διάβασα όσα γράφτηκαν από ανθρώπους για ανθρώπους... και υπήρχαν αρκετά σημεία έκφρασης και επικοινωνίας που μου φάνηκαν μη ανθρώπινα. Πολλές φορές έχω ανάγκη από την σιωπή. Ας εκφραστεί ο καθένας όπως νιώθει και αισθάνεται αλλά χωρίς αυτές τις γελοίες συγκρίσεις και τις χωρίς λόγο κατηγοριοποιήσεις...

Πένθος

(Και έγραψα πριν κάποιο καιρό... σε σχέση με κάτι που συνέβηκε στον κόσμο... )

Πένθος

Δεν αρκεί να αλλάξεις χώρα... Με ακούς;
Πλανήτη χρειάζεται να αλλάξεις.
Κι ακόμα και τότε δεν θα ήταν σίγουρο πως θα κατάφερνες να γλιτώσεις από την τρέλα πολλών ανθρώπων.

Πένθος. Πόνος. Πένθος. Πόνος. Πένθος. Πόνος.

Που δεν εκφράζεται, δεν μπορεί να εκφραστεί, ούτε με λέξεις ούτε με πράξεις.

Μόνο στην σιωπή ίσως να μπορεί να ακουστεί το μέγεθος του θρήνου.

Και μόνο στο φως των κεριών ίσως να μπορεί να δει κανείς το μέγεθος των σκιών που μας ακολουθούν.

Ήμουν εγώ κι ήσουν εσύ εκεί.
Και είμαστε και οι δύο νεκροί.
Νεκροί μαζί με τους νεκρούς και τραυματίες μαζί με τους τραυματίες.

Και ο θρήνος που ακούγεται είναι για όλους. Όχι για μερικούς. Για όλους μας.

Πονάω για το χθες.
Φοβάμαι για το αύριο.
Και για το σήμερα; Απλά τρέμω...

Ξανά;

(Και έγραψα πριν κάποιο καιρό... σε σχέση με κάτι που συνέβηκε σε εμένα... )

Ξανά;

Έχω περάσει ξανά «χωρισμό». Δεν είναι η πρώτη φορά και φαντάζομαι, μπορεί, ίσως, δεν θα είναι και η τελευταία. Το «Έχω περάσει ξανά» βέβαια δεν είναι εντελώς σωστό. Αφού κάθε χωρισμός είναι διαφορετικός, αφού κάθε σχέση είναι διαφορετική, αφού φτιάχνεται από διαφορετικούς ανθρώπους. Αλλά και πάλι... Μου κάνει (λίγη όχι πολλή) εντύπωση... Το πόσο «εύκολα» μπορεί να νιώσει κανείς ξεριζωμένος... και μάλιστα με πόσους διαφορετικούς τρόπους... Θα έλεγε κανείς πως το σώμα μαθαίνει... και πως για λόγους επιβίωσης θα επέλεγε κάποια στιγμή να σταματήσει να υποφέρει... Το γκρέμισμα που νιώθω είναι άλλου τύπου αυτήν την φορά... Νιώθω... Σαν να έχει μπει ένα χέρι στην καρδιά μου... να την τραβάει και να την ξεριζώνει... και μετά να την σφίγγει και να την διαλύει... Δεν είμαι σίγουρη πως έχω άλλα αποθέματα πια... Πίστης... ή Αγάπης... Δεν ξέρω πώς το κάνουν οι άνθρωποι... αυτό το να κάνουν σχέσεις και μετά να απομακρύνονται... Αλλά να’ μαι κι εγώ... Να κάνω το ίδιο... Να απομακρύνομαι... γιατί νιώθω πως αυτό είναι το πιο... σωστό...

Είμαι Εδώ

Ένας άνθρωπος που αγαπώ,
μια αγαπητή Φίλη,
που έχω καιρό να την δω και να την ακούσω,
όταν ανταλλάζαμε μηνύματα-γράμματα από μακρυά,
στο τέλος, τις περισσότερες φορές, σχεδόν πάντα, αν όχι πάντα, μου έγραφε...

"Είμαι Εδώ"

Δεν έχει ιδεά πόσο με άγγιζε αυτό το "Είμαι Εδώ" της, πόσο με συγκινούσε...
Δεν έχω ιδέα πόσες φορές έκλαψα με αυτό... Νομίζω αμέτρητες ή, ίσως, μετρημένες... όσες (ακριβώς ή περίπου) φορές μου το έγραψε...

Ό,τι κι αν ήταν το περιεχόμενο των μηνυμάτων μας...
Όποια κι αν ήταν η αίσθησή τους...
Δεν είχε σημασία...
Το "Είμαι Εδώ" της ερχόταν σαν μια λύτρωση απέναντι στην όποια θλίψη ή χαρά, στην όποια ανησυχία ή αναζήτηση...

Δύο λέξεις
ήταν αρκετές.

Όχι μόνο για να την νιώσω κοντά μου, όχι μόνο για να την νιώσω δίπλα μου, μα και για να αισθανθώ κάτι ακόμα πιο βαθύ και ουσιαστικό... Μέσα σε αυτό το "Είμαι Εδώ" ένιωθα σαν να ενώνεται όλος ο κόσμος, σαν να ενώνονται όλοι οι άνθρωποι, σαν να ενώνεται το σύμπαν όλο...

Αυτή η Φίλη ήταν (και συνεχίζει να είναι) μια μικρή (και μεγάλη) Φιλόσοφος. Με έκανε να νιώθω πως με αποδέχεται όπως είμαι και αυτό είναι από τα πιο σημαντικά δώρα που μπορεί να σου προσφέρει κάποιος... Επίσης, αγωνιζόταν (και συνεχίζει να αγωνίζεται) με έναν δικό της μοναδικό τρόπο για τον δικό της μοναδικό δρόμο... Ταλαιπωριόταν μέσα σε αυτήν την αναζήτηση όπως, εξάλλου, συνηθίζεται να συμβαίνει με τους διαφορετικούς ανθρώπους με τις ιδιαίτερες ευαισθησίες...

Όταν συναντιόμαστε είναι πάντα σαν να μην πέρασε ούτε μία μέρα, ούτε μία στιγμή, από την τελευταία φορά που την είδα...

Εμείς μπορούμε να έχουμε αλλάξει...
Οι ζωές μας μπορούν να έχουν αλλάξει...
Μα όταν βρισκόμαστε νιώθω την ίδια πάντα αγάπη και τον ίδιο πάντα θαυμασμό...
Νιώθω την ίδια ζεστασιά και την ίδια οικειότητα...
Και η κατανόηση είναι πάντα εκεί... Υπαρκτή και Ζωντανή μεταξύ μας...

Το "Είμαι Εδώ" της ισχύει σε όλα τα επίπεδα...
σε όλες του τις μορφές με όλες του τις πλευρές του...
και από κοντά και από μακρυά
γραπτά ή προφορικά
λεκτικά ή σωματικά
πρακτικά ή πνευματικά
Ακόμα κι όταν δεν έχουμε επαφή
όταν χανόμαστε μέσα στον χωροχρόνο
το "Είμαι Εδώ" της, χωρίς εκείνη να το γνωρίζει, με ακολουθεί.

Το αισθάνομαι και το μοιράζομαι κι εγώ με την σειρά μου...

"Είμαι Εδώ" νιώθω την ανάγκη να πω σε όσους έχουν την ανάγκη να το ακούσουν.

"Είμαι Εδώ"

Και τίποτα παραπάνω δεν νιώθω να χρειάζεται να προσθέσω.

"Είμαι" και "Εδώ"

Αυτό είναι αρκετό.

Τι άλλο να ζητήσει κανείς πέρα από το βάρος και το βάθος των δύο αυτών τόσο απλών μα και τόσο σύνθετων λέξεων;

Για Εσένα...

Είμαι Εδώ.

Το παράδοξο του χωρισμού

Το παράδοξο με τον χωρισμό

Ο μόνος άνθρωπος με τον οποίο μοιράζεσαι το ίδιο συναίσθημα της απώλειας είναι αυτός με τον οποίο χώρισες και με τον οποίο δεν μπορείς να το μοιραστείς.