Ο άνθρωπος δρόμος

Ήρθες για λίγο στην ζωή μου. Αλλά αυτό το λίγο ήταν αρκετό. Όταν φεύγει ένας άνθρωπος συνειδητοποιείς τι άφησε πίσω του μέσα σε εσένα. Τι έμεινε από την κοινή σας ιστορία. Τι γεύση άφησε. Τι αίσθηση ξύπνησε. Έτσι συνέβηκε και με εσένα. Ήρθες. Έφυγες. Και ένιωσα ποιος ήσουν. Για εμένα ήσουν, είσαι και θα είσαι... Ο άνθρωπος δρόμος... Για αυτό και όποτε βλέπω κάποια εικόνα δρόμου σε θυμάμαι, σε σκέφτομαι, σε αισθάνομαι... Για αυτό και όταν βρίσκομαι σε ένα δρόμο... νιώθω πως σε κοιτάζω... Ίσως να φταίει ότι με έμαθες την αξία της ταχύτητας... Το τι σημαίνει υπερβολικά γρήγορα... Το τι σημαίνει βασανιστικά αργά... Πότε χρειάζεται να τρέχω... Πότε αξίζει να περιμένω... Ίσως να φταίει ότι μέσα από εσένα βίωσα διαφορετικά το πράσινο και το κόκκινο των φαναριών... Το τι σημαίνει «επιτρέπεται»... Το τι σημαίνει «απαγορεύεται»... Πότε χρειάζεται να λέω «ναι»... Πότε αξίζει να λέω «όχι»... Ίσως να φταίει και εκείνο το πορτοκαλί... που περάσαμε μαζί ανάμεσα στο «επιτρέπεται» και το «απαγορεύεται», ανάμεσα στο «ναι» και στο «όχι», με κίνδυνο να μας πιάσουν, πάνω στην τρέλα της στιγμής, γλιστρίσαμε στο «ίσως». Ίσως να ευθύνονται τα σήματα... που μου έδειχνες στις στροφές, που μου εξηγούσες στις ευθείες... που συναντούσαμε στην πορεία μας και πότε όριζαν την ταχύτητά μας, πότε περιόριζαν την κατεύθυνσή μας ή το αντίστροφο... Ίσως να ευθύνονται εκείνες οι τεράστιες ταμπέλες... που μας βομβάρδιζαν θέλωντας να μας κάνουν πλύση εγκεφάλου και εμείς τις αγνοούσαμε... Ή εκείνες οι αχνές διαβάσεις που τις σεβόμασταν ανεξάρτητα από τα φανάρια... γιατί ξέραμε να σταματάμε εκεί που οι άλλοι επιλέγουν να συνεχίζουν... Θέλαμε να δίνουμε πάντα προτεραιότητα στους πεζούς... Στις οικογένειες, στα παιδιά, στους ηλικιωμένους, στα ζευγάρια... Θέλαμε να τους αφήσουμε να περάσουν πρώτοι... Είχε σημασία για εμάς όσο κι αν βιαζόμασταν... να ξέρουμε να σταματάμε... για τους συνάνθρωπούς μας... Ίσως να είναι τα άλλα αυτοκίνητα που μας προσπερνούσαν και εσύ δεν τους προσπερνούσες για να με εντυπωσιάσεις αλλά πήγαινες με τον δικό μας ρυθμό βάζοντας πάνω από όλα την ασφάλειά μου... Ή ίσως να είναι τα ποδήλατα... που τα λατρεύαμε και οι δύο... και κάθε φορά που βλέπαμε ποδηλάτη τον χαιρετούσαμε από μακρυά ενθουσιασμένοι και συγκινημένοι και, εκείνος, πάντα, μα πάντα, γελούσε... Μπορεί να είναι και οι τροχονόμοι που συναντήσαμε... που τους είχαμε ονομάσει μαέστρους της πόλης... ή οι ζογλέρ που αγαπήσαμε... που τους είχαμε ονομάσει μάγους της στιγμής... ή οι διάφοροι περαστικοί στα πεζοδρόμια που τους είχαμε ονομάσει ήρωες της ζωής... Ίσως να είναι... Ότι στα πλαίσια του πραγματικού δρόμου φτιάξαμε έναν άλλο δρόμο, τον δικό μας, που τον περπατήσαμε μαζί, στα πλαίσια του πραγματικού κόσμου φτιάξαμε έναν άλλο κόσμο, τον δικό μας, που τον κινήσαμε μαζί. Και, το κυριότερο, στα πλαίσια των πραγματικών οχημάτων, φτιάξαμε ένα άλλο όχημα, το κοινό όχημά μας, που το οδηγήσαμε μαζί... Γιατί με άφηνες να γίνω οδηγός... Και μου έδειχνες τόσο εμπιστοσύνη όση σου έδειχνα και εγώ όταν εσύ οδηγούσες... Με καθοδηγούσες όταν οδηγούσες... Σε καθοδηγούσα όταν οδηγούσα... Ίσως να είναι τα μέρη που πήγαμε... που ήταν τόσο διαφορετικά μεταξύ τους... Τα δέντρα και τα βουνά, οι ατελείωτες πεδιάδες, οι θάλασσες, τα αστέρια, τα στριφογυριστά λούνα παρκ, οι μακρινοί κινηματογράφοι... Ίσως να είναι ο προορισμός... Ίσως και το ταξίδι... Ίσως να είναι οι προορισμοί... Ίσως και τα ταξίδια... Ίσως απλά... ότι ήμουν κι εγώ ένας μικρός και σύντομος σταθμός στην πορεία σου... Όπως και τόσοι άλλοι... Ανάμεσα στους διάφορους σταθμούς σου επέλεξες να προσθέσεις κι άλλον έναν... Εμένα. Έπρεπε να με κατεβάσεις από το όχημα... να με αφήσεις κάπου... Κι εγώ έμεινα να σε περιμένω... Νόμιζα πως θα επιστρέψεις... Πως θα έρθεις να με πάρεις... Αλλά εσύ δεν ερχόσουν... Κι εγώ δεν είχα όχημα για να σε ακολουθήσω, για να σε βρω... Προσπάθησα να περπατήσω... αλλά ήταν αδύνατο να σε προλάβω... Προσπάθησα να κάνω οτοστόπ... αλλά κανένα όχημα δεν σταμάτησε για εμένα... Και έτσι με έκανες σταθμό... Και έτσι έγινα σταθμός... Ένας σταθμός από εκείνους τους άδειους σταθμούς... που δύσκολα τους διακρίνεις αν δεν γνωρίζεις πως υπάρχουν εκεί... Που στέκονται με ήλιο και με βροχή στο ίδιο σημείο... Τώρα είμαι το χαλασμένο φανάρι του δρόμου, το λάθος σήμα της στροφής, η σπασμένη ταμπέλα, η ξεθωριασμένη διάβαση, ο πεζός που δεν του δίνουν προτεραιότητα, ο ανάπηρος που δεν τον σέβονται, το παρατημένο ή διαρρηγμένο αυτοκίνητο, το παλιωμένο ή κλεμμένο ποδήλατο, ο τροχονόμος χωρίς σφυρίχτρα, ο ζογκλέρ χωρίς κορίνες, ο αντιήρωας περαστικός... Ο μεθυσμένος οδηγός, ο τρελαμένος συνοδηγός, ο χωρίς κράνος ή χωρίς ζώνη επιβάτης... Τώρα σε κάθε σύγκρουση είμαι απροστάτευτη... Τώρα είμαι εγώ... Χωρίς εσένα... Μα και χωρίς το όχημά μας... Χωρίς προορισμό... Χωρίς ταξίδι... Τώρα είμαι ο άνθρωπος σταθμός... Χωρίς ανθρώπους... Τώρα είμαι ο άνθρωπος σταθμός σου... Και ήσουν, είσαι και θα είσαι για εμένα ο άνθρωπος δρόμος... αλλά όχι ο άνθρωπος δρόμος μου...

Θα έρθει η στιγμή που θα ξεγίνω από σταθμός και θα ξαναγίνω δρόμος;
Μπορεί...
Με ένα καινούριο όχημα... Σε ένα καινούριο δρόμο...
Θα έρθει η στιγμή που θα ξεγίνω από σταθμός και θα ξαναγίνω δρόμος...

Αυτό είναι...

Αυτό ήταν...
Αυτό που ήταν.
Δεν υπάρχει κάτι άλλο.
Αυτό που ήταν...
Αυτό ήταν.

Αυτό είναι...
Αυτό που δεν είναι.
Υπάρχει μόνο το τίποτα.
Αυτό που δεν είναι...
Αυτό είναι.

Αυτό θα είναι...
Αυτό που θα είναι.
Θα υπάρχει ή δεν θα υπάρχει, κάτι άλλο ή το τίποτα.
Αυτό που θα είναι...
Αυτό θα είναι.

Πού είναι;
Αυτό που είναι;
Που δεν ήταν, που δεν θα είναι;
Που είναι αυτό που είναι;
Πού είναι;

Αυτό είναι...
Αυτό που είναι.
Εδώ είναι.
Αυτό που είναι...
Αυτό είναι.

Τόσα όνειρα...

Να είμαι σε ένα ζαχαροπλαστείο... Όχι ένα τυχαίο ζαχαροπλαστείο αλλά το μικρό ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς μου που έχω συνδυάσει με αυτό όλες μου τις σπάνια γλυκές πολύτιμες παιδικές αναμνήσεις... Και ο κύριος, που το έχει από όσο θυμάμαι τον έαυτό μου, που είναι το μαγαζί του σαν να είναι το σπίτι του, να μου δείχνει διάφορα χρωματιστά γλυκά... Και να μου εξηγεί τι είναι η κάθε γεύση... Και πώς λέγεται το κάθε τι... Στο τέλος να μου προτείνει την αγαπημένη του σοκολατίνα... Αλλά εγώ όταν την βλέπω... Να απογοητεύομαι... Να μην μου φαίνεται και τόσο ωραία μπροστά σε όλα τα υπόλοιπα... που μου φαίνονται τόσο φρέσκα και λαχταριστά... Αλλά να μην θέλω να τον προσβάλω και απλά να χαμογελάω... Να μου λέει πως δεν πάνε καλά οι δουλειές... Και πως τώρα έφερε αυτά τα καινούρια μικρά τετραγωνάκια και με διαφορετικά περιτυλίγματα διαφόρων χρωμάτων σοκολατάκια... Τα οποία δεν είναι παραγωγής δικής του... αλλά αποφάσισε να συνεργαστεί με μια μεγάλη εταιρεία για να τα φέρει... Επειδή αυτά μπορεί να τα πουλάει φτηνά και ίσως του φέρουν κάποιο κέρδος και καταφέρει να επιβιώσει το μαγαζί... Εγώ να στενοχωριέμαι... αλλά να συνεχίζω να χαμογελάω... Να του λέω πως θα τα αγοράσει ο κόσμος επειδή είναι μικρά, εντυπωσιακά και οικονομικά... Να γνωρίζω πως είναι η πρώτη φορά που έβαλε κάτι στο μαγαζί του που δεν είναι δικό του, που δεν το έφτιαξε με τα δικά του χέρια αφιερώνοντας την δική του ψυχή, και να είμαι σίγουρη πόσο του κοστίζει αυτό... Να αναρωτιέμαι πόσο είναι το τωρινό κόστος σε σχέση με το πιθανό μελλοντικό κέρδος... Αλλά να μην μιλάω. Να σιωπώ... και να συνεχίζω να χαμογελάω... Και να έρχεται εκείνη η κυρία... Να περνάει έξω από το μαγαζί; Ή να μπαίνει μέσα στο μαγαζί; Δεν θυμάμαι... Από το διπλανό βιβλιοπωλείο... που τώρα πια δεν υπάρχει και που στην αλήθεια έχω χρόνια να την δω... Και να μοιράζεται κι αυτή μαζί μας τις δικές της ανησυχίες και τους δικούς της φόβους σε σχέση με το δικό της κατάστημα... Τις δυσκολίες που δεν ξέρει πώς να τις αντιμετωπίσει... Αλλά και εκείνη να συνεχίζει να χαμογελάει... Και αν και απογοητευμένη... Να μου φαίνεται τόσο όμορφη... και τόσο θαραλλέα... Να μιλάει για βιβλία... και εγώ να νιώθω όπως παλιά... που ήμουν μικρή και την παρατηρούσα με τις ώρες ανάμεσα στα τετράδια και τα στυλό και την άκουγα να μου λέει ιστορίες για τους συγγραφείς και τους ποιητές... Να στέκομαι στο πεζοδρόμιο ανάμεσα στα δύο καταστήματα... ανάμεσα σε αυτούς τους δύο ανθρώπους... Και εκεί ανάμεσα στα γλυκά και τα βιβλία... Να νιώθω ο έαυτός μου... Να τους ακούω να συζητάνε... και οι φωνές τους να με ηρεμούν... Κάποτε τους είχα φανταστεί μαζί... Αυτούς τους δύο ανθρώπους... Αυτόν και Αυτήν... Ήταν τότε... που δεν άντεχα να βλέπω όλους αυτούς τους ανθρώπους μόνους τους... και είχα την τάση στο μυαλό μου να τους ζευγαρώνω... και να σκέφτομαι πως αν βρεθούν μαζί θα είναι ευτυχισμένοι... Και αυτοί οι δύο... μου φαίνονταν πάντα τόσο ταιριαστοί... Ο καθένας ήταν τόσο καλός στο δικό του αντικείμενο... Ήταν δίπλα δίπλα τα καταστήματά τους... και θα μπορούσαν άνετα να έχουν μια κοινή ιστορία αντί δύο ξεχωριστές... Εκείνοι να συνεχίζουν να συζητάνε... Και εγώ να συνεχίζω να τους ακούω... Με ενδιαφέρον και με αγάπη... Και με θαυμασμό για τα ωραία θέματα που επιλέγουν... Να φαίνονται τόσο σοφοί και τόσο γενναίοι... και ενώ το μέλλον τους βρίσκεται στην κόψη του ξυραφιού... και ενώ τα βιβλία και τα γλυκά κρέμονται από μία κλωστή... και ενώ τα καταστήματά τους είναι στην άκρη του γκρεμού φλερτάρωντας με το παντοτινό λουκέτο... Εκείνοι... Να συνεχίζουν να χαμογελούν... Και εγώ να νιώθω πως εκεί κρύβεται η απάντηση... Ίσως όχι για όλα... Αλλά για τα περισσότερα... Κάπου εκεί βρίσκεται το κλειδί για το δικό μου λουκέτο... Στις ωραίες συζητήσεις, στους χαμογελαστούς ανθρώπους, στα χρωματιστά γλυκά και στα πανέμορφα βιβλία... Και να ξυπνάω... Και να είναι χαραγμένο στο πρόσωπό μου ένα τεράστιο χαμόγελο... Και να μου φαίνεται απίστευτη αυτή η νύχτα... Με τόσα όνειρα... Και τόσα συναισθήματα... Τόσα πολλά όνειρα... Και τόσο διαφορετικά συναισθήματα... Μέσα σε μία μόνο νύχτα... Δεν έχω ιδέα τι συνέβηκε... Πόσες φορές με ξύπνησε μέσα στο βράδυ ένα όνειρο; Σαν να θέλει να μου πει να το συγκρατήσω... Να το θυμάμαι... Ξέρω τι συνέβηκε... Εγώ το εύχηθηκα... Το ευχήθηκα πριν κοιμηθώ... Και είχα τόσο καιρό να ευχηθώ κάτι... Ευχήθηκα να ονειρευτώ κάτι όμορφο... Και ξαφνικά τα όνειρα σαν να περίμεναν το κάλεσμα μου ήρθαν όλα μαζί για να με ξυπνήσουν και να μου θυμίσουν πως είναι ακόμα εδώ... Το βιβλιοπωλείο δεν υπάρχει πια... Το ζαχαροπλαστείο υπάρχει... Αυτήν δεν την βλέπω πια... Αυτόν τον βλέπω... Κάπου ανάμεσα στα βιβλία και στα γλυκά, κάπου ανάμεσα σε αυτά που υπάρχουν και σε αυτά που δεν υπάρχουν... Τα όνειρά μου ακόμα επιβιώνουν... Αρκεί να τα καλέσω, να τα φροντίσω, να τα αγαπήσω... Να τα επιλέξω... Να τα εξελίξω... Να τα ζήσω...

Κάπου ανάμεσα στα (υπαρκτά) γλυκά και στα (ανύπαρκτα) βιβλία... είμαι σίγουρη πως υπάρχουν και τα δικά σου (ανύπαρκτα υπαρκτά) όνειρα...

Για να έρθουν τα όνειρά σου από τον κόσμο που δεν υπάρχει στον κόσμο που υπάρχει το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να τα καλέσεις... και εκείνα θα εμφανιστούν σαν να μην έφυγαν ποτέ από δίπλα σου, σαν να ήταν πάντα εκεί, μαζί σου.

Θα τα καταλάβεις... Θα τα αναγνωρίσεις... Έχουν την γλύκα των γλυκών... Έχουν την γνώση των βιβλίων... Έχουν την γεύση την δική σου...

Να τα οδηγήσεις και να τα ακολουθήσεις...
Να τα ακολουθήσεις και να τα οδηγήσεις...

Να τα φροντίσεις, να τα αγαπήσεις...
Να τα επιλέξεις... Να τα εξελίξεις...
Να τα ζήσεις...

Λύτρωση

Να βρίσκομαι σε μια σκοτεινή σκηνή... Λίγοι προβολείς να με φωτίζουν... Προς το τέλος της παράστασης... Να κάθομαι στην άκρη της σκηνής... Σαν παιδάκι... Τα πόδια μου να κρέμονται στο κενό... και εγώ να τα κουνάω κοιτάζοντας πότε τα χέρια μου και πότε το κοινό μου... Να σηκώνομαι, να περπατάω, να ξανακάθομαι... Να σηκώνομαι, να περπαταώ, να ξανακάθομαι... Σε διαφορετικά σημεία... Σε κάτι σκαλάκια... Ή απλά κάτω στις μαύρες ξύλινες σανίδες... Να με κοιτάζουν... Οι θεατές... Και εγώ να τους μιλάω... Να τους νιώθω τόσο κοντά μου... Σαν να είναι δικοί μου άνθρωποι... Να είναι όλα τόσο ζεστά και τόσο οικεία... Δεν θα μπορούσα να βρίσκομαι πουθενά αλλού... Εδώ ήθελα να είμαι και εδώ είμαι... Αυτός είναι ο επίλογός μου... Το νιώθω... Έχω παίξει ολόκληρη παράσταση από την αρχή μέχρι το τέλος... Αλλά δεν θυμάμαι πώς έφτασα εδώ... Απλά νιώθω μια λύτρωση... Μια εσωτερική γαλήνη... Μια εξωτερική ηρεμία... Την γνωρίζω αυτήν την παράσταση την έχω παίξει αρκετές φορές... Την έχω επαναλάβει... Ξανά και ξανά και ξανά... Κι όμως, να μην θυμάμαι... Ποια παράσταση είναι... Και να μην έχω ιδέα... Σήμερα... Πώς ήρθα εδώ... Δεν με θυμάμαι να έρχομαι σε κανένα θέατρο... Δεν με θυμάμαι να αγχώνομαι πίσω από την κουρτίνα... Δεν με θυμάμαι να κοιτάζω τον καθρέφτη στα καμαρίνια και να μου λέω πως όλα θα πάνε καλά... Δεν μπορώ να με θυμηθώ να κάνω ζέσταμα, φωνητικό ή σωματικό... Δεν μπορώ να με θυμηθώ να κλέβω ματιές από την σχισμή του τοίχου για να δω αν ήρθε, ποιος ήρθε, ποιος δεν ήρθε, αν έχει ή δεν έχει κόσμο... Δεν μπορώ να με θυμηθώ να ξεκινάω, να κάνω το πρώτο βήμα στην σκηνή, να παίρνω την πρώτη ανάσα, να αισθάνομαι την πρώτη κίνηση... Δεν έχω ιδέα ποιο είναι το έργο που παίζω... Είναι δικό μου... Εγώ το έχω γράψει... Αλλά δεν θυμάμαι τι έχω γράψει, ποια είναι η υπόθεση, ποια είναι η ιστορία, ποιες είναι οι λέξεις, ποια είμαι εγώ... Κι όμως να συνεχίζω να μιλάω... λέξεις που έχω ξαναπεί μα δεν τις θυμάμαι κι είναι σαν να τις λέω πρώτη φορά... Να μου έχει μείνει λίγος χρόνος... Μέχρι το τέλος... Να το νιώθω πως δεν έχει μείνει πολύ... Αλλά να μην βρίσκω άλλες λέξεις για να πω... Να κοιτάζω το κοινό μου... Μήπως κι αυτό μπορεί να με βοηθήσει... Να βρω τις λέξεις... Να θυμηθώ το κείμενο... Πώς έφτασα εδώ; Πώς βρέθηκα να παίζω παράσταση; Δεν με θυμάμαι να κάνω πρόβες... Να προετοιμάζομαι... Να γράφω και να σβήνω ιδέες... Να κάνω επιλογές... Και σε ποιο θέατρο βρίσκομαι; Δεν το θυμάμαι αυτό το θέατρο... Δεν με θυμάμαι να έρχομαι εδώ... Να βλέπω τον χώρο... Να μιλάω με τους υπεύθυνους... Να κλείνω ημερομηνίες... Συγκεκριμένες μέρες και ώρες... Δεν έχω ιδέα σε ποιο θέατρο είμαι... Έχει υπερυψωμένη σκηνή και είναι μεγάλο... Και τα καθίσματα είναι αμφιθεατρικά... Ποιο θέατρο είναι; Δεν θυμάμαι να το έχω ξαναδεί ποτέ στην ζωή μου... Πώς γίνεται να παίζω παράσταση σε ένα θέατρο που δεν έχω ξαναδεί; Πώς έφτασα εδώ; Πώς βρέθηκα να παίζω σε ένα θέατρο που δεν γνωρίζω μια παράσταση που δεν θυμάμαι; Να χάνω τις λέξεις, να μπερδεύω τις φράσεις... Αλλά ακόμα και τότε να μην φοβάμαι... Να μην αγχώνομαι... Μπροστά στο κοινό που με κοιτάζει... Να μην νιώθω αμήχανα... Να νιώθω πως μοιράζομαι μαζί τους αυτό που μου συμβαίνει... Σαν να είναι κι αυτοί κομμάτι δικό μου... Δεν ντρέπομαι να τους αποκαλύψω την αδυναμία μου... Δεν πανικοβάλλομαι μπροστά στο κενό του μυαλού μου... Να ξεπερνάω το οποίο σπάσιμο της φωνής... Να συνεχίζω να μιλάω βρίσκοντας την φωνή μου στην πορεία... Να αγαπάω το όποιο σπάσιμο της ψυχής... Να συνεχίζω να παίζω βρίσκοντας την ψυχή μου στην διαδρομή... Λύτρωση... Οι προβολείς να χαμηλώνουν... Η σκηνή να σκοτεινιάζει... Και εγώ να νιώθω περισσότερο Φως από ποτέ... Να χάνω τις λέξεις, να βρίσκω το νόημα... Λύτρωση... Και λίγο πριν το ολοκληρωτικό τέλος... Λύτρωση... Πριν να σβήσουν τελείως οι προβολείς... Λύτρωση... Πριν να κλείσει η αυλαία... Λύτρωση... Και να ξυπνάω... Με δάκρυα στα μάτια... από ένα όνειρο... που θα ήθελα να ήταν αληθινό... Και να θυμάμαι... πως χθες το βράδυ κλείνοντας τα μάτια... τα ίδια αυτά μάτια που τώρα ήταν δακρυσμένα... Ευχήθηκα... με όλη την δύναμη της αδύναμης ψυχής μου... Να δω ένα όμορφο όνειρο... Για να κρατηθώ από αυτό... Ένα όνειρο... που θα με κάνει να βρω τις λέξεις μου... που θα δώσει νόημα στην ζωή μου... Και το όνειρο... απλά ήρθε... Του ζήτησα να έρθει και ήρθε... Το παρακάλεσα να έρθει και ήρθε... Το φώναξα και ήρθε... για να με κάνει να αισθανθώ πως βρήκα ξανά την θέση μου σε αυτόν τον κόσμο... Έστω και για λίγο... Βρήκα ξανά την θέση μου... Και ήταν εκεί... Ακόμα και χωρίς λόγια, χωρίς έργο, χωρίς κείμενο, χωρίς πρόβα, χωρίς προετοιμασία, χωρίς μνήμη, χωρίς αίσθηση του πριν και του μετά, χωρίς χρόνο... Η θέση μου ήταν εκεί... Στην σκηνή μου... Λύτρωση...

.,Τελεία ! Κόμμα,.

(.)
Είσαι τελεία. Ήσουν τελεία από πάντα. Και θα είσαι τελεία για πάντα. Ήσουν τελεία και όταν σε γνώρισα.

(,)
Είμαι κόμμα. Ήμουν κόμμα από πάντα. Και θα είμαι κόμμα για πάντα. Ήμουν κόμμα και όταν με γνώρισες.

(.) (.) ή (,) (,)
Στην αρχή θέλησες να με κάνεις τελεία. Στην αρχή θέλησα να σε κάνω κόμμα. Είχες μάθει να ζεις μόνο με τελείες. Είχα μάθει να ζω μόνο με κόμματα. Στην αρχή ήθελε ο ένας να κάνει τον άλλον το ίδιο με τον έαυτό του. Εγώ σε ήθελα κόμμα και εσύ με ήθελες τελεία. Εσύ με ήθελες τελεία και εγώ σε ήθελα κόμμα. Νομίζαμε πως θα είναι πιο εύκολη η σχέση μας αν ήμασταν ίδιοι. Κατά την γνώμη σου, δύο τελείες. Κατά την γνώμη μου, δύο κόμματα.

(.) (,)
Αλλά αυτό δεν μπόρεσε να λειτουργήσει. Είναι αδύνατο μία τελεία να γίνει κόμμα και ένα κόμμα να γίνει τελεία. Η τελεία πάντα τελεία θα είναι και το κόμμα πάντα κόμμα θα είναι.

(.) ( ) (,)
Σταματήσαμε... Κάναμε μια παύση. Μπόρεσα να σε κοιτάξω και μπόρεσες να με κοιτάξεις.

.
Είδα ότι είσαι τελεία και είδα τι σημαίνει να είσαι τελεία μέσα από εσένα. Έχεις αρχή, μέση και τέλος. Έχεις ανάγκη από ολοκληρωμένα νοήματα. Δεν μπορείς να αφήσεις τίποτα να εκκρεμεί. Δεν θέλεις τίποτα να συνεχίζει για πολύ. Δεν αντέχεις το χωρίς τέλος. Δεν σου αρέσει το χωρίς αρχή. Το δικό σου κείμενο είναι γραμμένο μόνο με τελείες. Η δική σου ζωή είναι γεμάτη από τελείες. Ολοκληρωμένες ιστορίες. Ολοκληρωμένες εμπειρίες.

,
Είδες ότι είμαι κόμμα και είδες τι σημαίνει να είσαι κόμμα μέσα από εμένα. Δεν έχω αρχή, μέση και τέλος. Δεν έχω ανάγκη από ολοκληρωμένα νοήματα. Μπορώ να αφήσω τα πάντα να εκκρεμούν. Θέλω τα πάντα να συνεχίζουν για πολύ. Αντέχω το χωρίς τέλος. Μου αρέσει το χωρίς αρχή. Το δικό μου κείμενο είναι γραμμένο μόνο με κόμματα. Η δική μου ζωή είναι γεμάτη από κόμματα. Ανολοκλήρωτες ιστορίες. Ανολοκλήρωτες εμπειρίες.

. ( ) ,
Όταν πραγματικά σε είδα και με είδες... καταλάβαμε ότι έχει περισσότερο ενδιαφέρον έτσι. Δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε ο ένας τον άλλον για να γίνει το ίδιο με εμάς. Μπορεί να κρατήσει ο καθένας αυτό που είναι. Μπορείς να μείνεις τελεία. Μπορώ να μείνω κόμμα. Μπορεί να έχει ο καθένας το δικό του κείμενο. Με τις τελείες του ή τα κόμματά του. Εσύ με τις τελείες σου και εγώ με τα κόμματά μου. Και μπορούμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον να εξελιχθεί. Μπορείς να γίνεις μία εξελιγμένη τελεία. Μπορώ να γίνω ένα εξελιγμένο κόμμα. Μπορούμε να εξελιχθούμε ο ένας μέσα από τον άλλον.

(·)
Έτσι σε βοηθήσα να καταλάβεις κάτι που δεν είχες καταλάβει ποτέ για τον έαυτό σου. Σε βοηθήσα να πας ψηλά και να γίνεις άνω τελεία.

(‘)
Έτσι με βοήθησες να καταλάβω κάτι που δεν είχα καταλάβει ποτέ για τον έαυτό μου. Με βοήθησες να πάω ψηλά και να γίνω απόστροφος.

(...)
Έτσι σε βοήθησα να μείνεις χαμηλά και να αναπτυχθείς. Και να γίνεις τρεις τελείες. Να γίνεις αποσιωπητικά (ένας όρος που υπήρχε αλλά εμείς τώρα τον ανακαλύψαμε).

(,,,)
Έτσι με βοήθησες να μείνω χαμηλά και να αναπτυχθώ. Και να γίνω τρία κόμματα. Να γίνω αποσιωποιητικά (ένας όρος που δεν υπήρχε αλλά εμείς τώρα τον δημιουργήσαμε).

(.) (·) (...)
Έτσι το κείμενό σου γέμισε από διαφορετικές εκδοχές του έαυτού σου. Πλούτισε από καινούρια νοήματα. Άνω τελείες, τελείες, αποσιωπητικά... Και πάλι όλα ήταν ολοκληρωμένα... Εσύ μπορούσες να επιλέξεις πότε θα γίνεις τι. Απλά είχες αναπτυχθεί μέσα στα ολοκληρωμένα νοήματα.

(,) (΄) (,,,)
Έτσι το κείμενο μου γέμισε από διαφορετικές εκδοχές του έαυτού μου. Πλούτισε από καινούρια νοήματα. Απόστροφοι, κόμματα, αποσιωποιητικά... Και πάλι όλα ήταν ανολοκλήρωτα... Εγώ μπορούσα να επιλέξω πότε θα γίνω τι. Απλά είχα αναπτυχθεί μέσα στα ανολοκλήρωτα νοήματα.

(.·...) (,’,,,)
Το δικό σου κείμενο είχε ανάγκη από κανόνες. Σε βοήθησα να εξελιχθείς μέσα στους κανόνες. Το δικό μου κείμενο είχε ανάγκη από το να σπάσει τους κανόνες. Με βοήθησες να εξελιχθώ έξω από τους κανόνες.

(.·...) ( ) (,’,,,)
Και ύστερα... Αυτό δεν ήταν αρκετό...

.·... ( ) ,’,,,
Μέσα από εσένα ξαφνικά το κείμενό μου ένιωθε να του λείπουν οι τελείες... Μέσα από εμένα ξαφνικά το κείμενό σου ένιωθε να του λείπουν τα κόμματα...

.·... ,,, ( ) ,’,,, ...
Και ύστερα... Μπορέσαμε και οι δύο να δούμε τις προεκτάσεις... Αποφασίσαμε να πειραματιστούμε μαζί... Και είχαμε την ιδέα. Μαζί είχαμε την ιδέα. Δεν χρειάζοταν να γίνω εγώ τελεία. Δεν χρειαζόταν να γίνεις εσύ κόμμα. Εσύ θα έβαζες μερικές τελείες στο δικό μου κείμενο και εγώ θα έβαζα μερικά κόμματα στο δικό σου κείμενο. Έτσι πλουτίσαν και τα δύο κείμενα και το δικό μου και το δικό σου... Με τα στοιχεία τα δικά μου και τα δικά σου... Με τα σημεία τα δικά σου και τα δικά μου...

.·... ,,, ‘,’,’, .·...( ) ,’,,, ...·.·.·. ,’,,,
Και έπειτα... Θέλαμε κι άλλα... Κι άλλα... Κι άλλα... Κι άλλο πειραματισμό... Κι άλλη δημιουργία... Και σκεφτήκαμε να δούμε τι μπορεί να δημιουργηθεί με μία τελεία και με ένα κόμμα.

(.,) (,.)
Μας βάλαμε και δίπλα δίπλα. Μία τελεία και ένα κόμμα. Ένα κόμμα και μία τελεία. Και χωρίς να βγάζει νόημα γεμίσαμε τα κείμενα μας με κόμματα και τέλειες που ήταν δίπλα δίπλα... Σαν να βγαίνει νόημα από αυτό. Μα έβγαινε νόημα! Όχι για τους άλλους για εμάς. Δημιουργήσαμε τους δικούς μας κανόνες. Τα δικά μας σημεία στίξεως... Την δική μας κοινή γλώσσα... Τον δικό μας προσωπικό κώδικα επικοινωνίας που μόνο εμείς μπορούσαμε να καταλάβουμε...

.,·,,,·,.’...’.,···,.’’’.,
Και έπειτα ήρθε η απόλυτη ελευθερία. Μπορούσα να εκφραστώ. Να είμαι εγώ αλλά να είμαι και μαζί σου. Χωρίς να περιορίζει η ελευθερία σου την δική μου. Μπορούσες να εκφραστείς. Να είσαι εσύ αλλά και μαζί μου. Χωρίς να περιορίζει η ελευθερία μου την δική σου. Τα ανακατέψαμε όλα χωρίς κανένα φόβο μην χαθώ εγώ μέσα σε εσένα ή εσύ μέσα σε εμένα... Με κανόνες... Χωρίς κανόνες... Ήμασταν ελεύθεροι. Μαζί. Και κάπου εκεί στο ανακάτεμα... Ανακαλύψαμε μία άλλη μορφή που θα μπορούσε να δημιουργήσει μία τελεία και ένα κόμμα...

(;)
Και ανακαλύψαμε το ερωτηματικό.

(;;;;;)
Τότε αρχίσαμε τις ερωτήσεις... χωρίς σταματημό... Ρωτούσαμε για τα πάντα... Και ο ένας τον άλλον... Και τους άλλους... Και τον έαυτό μας... Και τον κόσμο...

(;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;)
Τα κείμενά μας γέμισαν ερωτήσεις... Η ζωή μας γέμισε ερωτήσεις... Και πότε απαντούσες εσύ με τις τελείες σου... Και πότε εγώ με τα κόμματά μου... Εσύ σαν τελεία είχες την έμφυτη τάση να απαντάς με σιγουριά... Εγώ σαν κόμμα είχα την έμφυτη τάση να απαντάω με επιφυλακτικότητα. Ήθελες να υπάρχουν απαντήσεις... Ήθελα να υπάρχουν ερωτήσεις... Και άρχισαν οι διαφωνίες... Μα δεν μας πείραζε... Συμφωνούσαμε... Διαφωνούσαμε... Ρωτούσαμε... Απαντούσαμε... Ενθουσιασμένοι... Με τις καινούριες ερωτήσεις μας και με την καινούρια κοινή μας γλώσσα...

;
Και έπειτα...
;;;;;
Ήθελες κάτι καινούριο.
;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
Κάτι που δεν μπορούσα να σου το δώσω εγώ.

(!)
Είχες ανάγκη από ένα θαυμαστικό. Το ήθελες. Να υπάρχει στο κείμενό σου. Αλλά εγώ δεν μπορούσα να σου δημιουργήσω το θαυμαστικό σου. Εσύ ήσουν τελεία. Ήσουν κομμάτι του θαυμαστικού. Μπορούσες να γίνεις θαυμαστικό με τον κατάλληλο συνδυασμό. Αρκεί να συναντούσες κάποιον που θα μπορούσε να σου προσφέρει το μισό θαυμαστικό σου. Μία ευθεία γραμμή ήταν αρκετή για να φτιάξεις ένα θαυμαστικό. Εγώ δεν χρειαζόμουν θαυμαστικά. Δεν ήθελα θαυμαστικά. Και ακόμα κι αν τα ήθελα... Δεν γινόταν να σου τα προσφέρω. Είχες ξεχάσει μέσα στον ενθουσιασμό σου... πως δεν μπορούσα να γίνω θαυμαστικό... Ήμουν κόμμα... Μπορούσα να γίνω πολλά πράγματα αλλά όχι θαυμαστικό... Τον ενθουσιασμό που εγώ σου δημιούργησα, τον ενθουσιασμό που μαζί δημιουργήσαμε... ήθελες να τον τονίσεις με ένα θαυμαστικό... που εγώ δεν μπορούσα να δημιουργήσω...

(!!!!!)
Άρχισε να σου λείπει κάτι και από εκεί ξεκίνησαν όλα... Δεν ήσουν ευτυχισμένος... Δεν ήσουν ελεύθερος... Άρχισες να νιώθεις φυλακισμένος μέσα στο ίδιο σου το κείμενο... Δεν με ήθελες μέσα στο κείμενό σου... Ένιωθες να σε περιορίζω... Δεν θα μπορούσες να έχεις μαζί μου ποτέ αυτό που επιθυμούσες... Το θαυμαστικό σου έγινε έμμονη ιδέα... Μόνο αυτό σκεφτόσουν... Μόνο αυτό ποθούσες...

. (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!) ,
Και τα ανύπαρκτα θαυμαστικά άρχισαν να μπαίνουν ανάμεσά μας και να μας χωρίζουν...
Έγιναν ένας φράχτης ανάμεσά μας... Η κοινή μας γλώσσα δεν φαινόταν να μπορεί να τον προσπεράσει... Ο κοινός μας κώδικας δεν φαινόταν να μπορεί να τον νικήσει... Και αντί να σπάσει ο κώδικας τον φράχτη έσπασε ο φράχτης τον κώδικα...

(.) (,)
Σου φώναζα να με κοιτάξεις... Για να θυμηθείς ποια είμαι... Μα δεν μπορούσες να με ακούσεις ή να με κοιτάξεις... Ήσουν δυστυχισμένος... Και ήμουν κι εγώ δυστυχισμένη... Θυμάσαι στην αρχή μας που αποφασίσαμε να μην αλλάξουμε ο ένας τον άλλον για να γίνει το ίδιο με εμάς; Τώρα μου ζητούσες να γίνω κάτι που δεν είμαι όχι ίδιο με εσένα αλλά ίδιο με κάτι άλλο, με μια ιδέα που είχες στο μυαλό σου. Ήθελες να γίνω θαυμαστικό. Κι εγώ δεν μπορούσα να γίνω θαυμαστικό και δεν ήθελα να γίνω θαυμαστικό. Εγώ ήμουν, είμαι και θα είμαι κόμμα. Μια γραμμή θα μπορούσε να σε γεμίσει. Αλλά εγώ δεν ήμουν γραμμή. Ήθελες κάτι άλλο... Κάτι παραπάνω... Και ήξερα τι σημαίνει αυτό... Δεν ήμουν αρκετή για εσένα. Απλά δεν ήμουν αρκετή... Και αυτή οι αίσθηση... του μη αρκετού... άρχισε να με πονάει... Τόσο πολύ... Και γινόμουν όλο και λιγότερο αρκετή για εσένα... Και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για να το αποφύγω... Γινόμουν όλο και πιο λίγη... Όλο και πιο λίγη...

Χ
Σταμάτησαν οι ερωτήσεις... Σταμάτησαν οι απαντήσεις... Σταμάτησαν οι πειραματισμοί... Σταμάτησαν οι ανακαλύψεις... Τα κείμενά μας άρχισαν να αδειάζουν... Από το δικό μου έφυγαν οι τελείες και από το δικό σου τα κόμματα... Σταμάτησαν τα κόμματα με τις τελείες δίπλα δίπλα... Σταμάτησαν τα ερωτηματικά...

(.·...) (,’,,,)
Μα έμειναν αυτά που μάθαμε για εμάς... Εσύ μπορείς ακόμα να γίνεις άνω τελεία... Και εγώ μπορώ ακόμα να γίνω απόστροφος... Εσύ μπορείς ακόμα να γίνεις αποσιωπητικά και εγώ μπορώ ακόμα να γίνω αποσιωποιητικά... Δεν χάθηκαν όλα... Χάθηκαν μερικά... Αρκετά για να αδειάσουν τα κείμενα... Για να τα αφήσουν πληγωμένα... με κενά... Αλλά δεν χάθηκαν όλα... Χάθηκαν μερικά...

-
Δεν μπορούσες να πάρεις την απόφαση που πήρα εγώ για εσένα.

---
Για κάποιο περίεργο λόγο... Εσύ δεν άντεχες να γράψεις το τέλος κι εγώ δεν άντεχα να μην το γράψω.

.
Την τελεία στην δική μας ιστορία δεν την έβαλες εσύ. Την έβαλα εγώ. Την πρώτη μου τελεία... Υποχρεώθηκα να την γράψω στην δική μας ιστορία.

,
Το κόμμα στην δική μας ιστορία δεν το έβαλα εγώ. Το έβαλες εσύ. Το πρώτο σου κόμμα... Υποχρεώθηκες να το γράψεις στην δική μας ιστορία...

., ,.
Η ιστορία μας...
Εσύ ήθελες να συνεχίσει... Εγώ ήθελα να σταματήσει...
Εσύ ήθελες να την αφήσεις ανολοκλήρωτη κι εγώ να την ολοκληρώσω...
Και αυτή ήταν η τελευταία φορά που βάλαμε την τελεία και το κόμμα δίπλα δίπλα. Με την διαφορά του ότι η τελεία ήταν δική μου και το κόμμα δικό σου.

(,) (.)
Μάλλον αυτό δηλώνει πως επηρρεάσαμε ο ένας τον άλλον... Ίσως και περισσότερο από όσο θα έπρεπε... και έγινε το μόνο αποτέλεσμα που δεν θέλαμε... Έστω και για μια στιγμή με έκανες τελεία και σε έκανα κόμμα...

(.) (,)
Εσύ έχεις το κείμενό σου πάλι. Είσαι τελεία και σου εύχομαι να βρεις το θαυμαστικό σου.
Εγώ έχω το κείμενό μου πάλι. Είμαι κόμμα και μου εύχομαι να βρω τον έαυτό μου.

.
Καμιά φορά σκέφτομαι πως, ίσως, είσαι τυχερός που είσαι τελεία... Ίσως τα πράγματα να είναι πιο εύκολα για εσένα. Δεν χρειάζεσαι εμένα για να ολοκληρωθείς...

,
Καμιά φορά σκέφτομαι πως, ίσως, δεν είμαι τυχερή που είμαι κόμμα... Ίσως τα πράγματα να είναι πιο δύσκολα για εμένα. Χρειάζομαι εσένα για να ολοκληρωθώ...

,,
Είμαι κόμμα... Δεν γίνεται να είμαι ολοκληρωμένη χωρίς εσένα. Δεν θέλω να είμαι ολοκληρωμένη χωρίς εσένα. Και έτσι επιστρέφω ολοκληρωτικά στο ανολοκλήρωτο...

,,,
Είμαι κόμμα... Και συνεχίζω, συνεχίζω, συνεχίζω... Χωρίς να ξέρω τι θέλω, τι επιθυμώ... Χωρίς να έχω καμία ανάγκη να έχω κάτι άλλο... Είμαι απλά ένα κόμμα... που ταξιδεύει σε διάφορα κείμενα... Μαθαίνει πράγματα για τον έαυτό του... Σπάει τους κανόνες... Ζει ελεύθερα... Ένα κόμμα... που δεν έχει καμία ανάγκη από ολοκληρωμένες προτάσεις... Τουλάχιστον, δεν είχε καμία τέτοια ανάγκη μέχρι να σε συναντήσει... Θα μου λείψουν οι τελείες σου στο κείμενό μου... Για όσο ήμασταν μαζί δεν ήθελα τίποτα άλλο από το να είμαι μαζί σου... Για όσο ήμασταν μαζί άρχισα να ολοκληρώνομαι... Να βρίσκω τα όριά μου... Να έχω αρχή και τέλος... Τώρα είμαι πάλι εγώ. Ξεκρέμαστη μέσα στις φράσεις, αγχωμένη μέσα στις προτάσεις... Είμαι κόμμα... Και ακόμα κι αν υπάρχω ανεξάρτητα από εσένα... Νιώθω μόνη μου... Χωρίς εσένα...

(.)
Είσαι τελεία. Ήσουν τελεία από πάντα. Και θα είσαι τελεία για πάντα. Ήσουν τελεία και όταν σε γνώρισα. Αλλά όταν χωρίσαμε για μια στιγμή έγινες κόμμα.

(,)
Είμαι κόμμα. Ήμουν κόμμα από πάντα. Και θα είμαι κόμμα για πάντα. Ήμουν κόμμα και όταν με γνώρισες. Αλλά όταν χωρίσαμε για μια στιγμή έγινα τελεία.

Το μόνο που κόμμα που έγραψες ποτέ στην ζωή σου ήμουν εγώ.
Η μόνη τελεία που έγραψα ποτέ στην ζωή μου ήσουν εσύ.

Το μόνο τέλος που θέλησα να βάλω στην ζωή μου... Το έμαθα από εσένα και το έβαλα σε εσένα...

Και αυτή η εκβιασμένη μοναδική τελεία της ζωής μου... Με άφησε πιο ανολοκλήρωτη από ποτέ...

Το μόνο τέλος που θέλησα να βάλω στην ζωή μου... Το έμαθα από εσένα και το έβαλα σε εμένα...

Ευχαριστώ

(Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012)

Ευχαριστώ τη ζωή που μου έφερε στο δρόμο μου ταλαντούχους ανθρώπους. Δεν έχει σημασία αν τους συνάντησα για λίγο ή για πολύ, εδώ ή εκεί. Δεν έχει σημασία το πόσο ή το πού. Δεν έχει σημασία αν έγιναν ή δεν έγιναν φίλοι, ή, αφού έγιναν φίλοι, αν έμειναν ή δεν έμειναν φίλοι. Δεν έχει σημασία τι συνέβηκε στην κοινή μας πορεία ή αν δεν υπήρξε καν κοινή πορεία για να μπορέσει να συμβεί το οτιδήποτε. Δεν έχει σημασία το πως. Ευχαριστώ την ζωή για τους ανθρώπους που θαύμασα και που με έκαναν να δω ένα άλλο όραμα πέρα από το δικό μου. Για εκείνους τους μαγικούς ανθρώπους που το βλέμμα τους με έκανε καλύτερο άνθρωπο... νιώθω και θα νιώθω ευγνωμοσύνη. Τίποτα δεν ήταν αυτονόητο για εμένα. Τίποτα δεν ήταν δεδομένο. Σε καμία περίπτωση δεν περίμενα να σταθώ τόσο τυχερή και να υπάρχει ζωντανή απόδειξη ανθρωπιάς, αξιοπρέπειας, αγάπης... Ευχαριστώ την ζωή για εκείνες τις στιγμές μεγαλείου...

Και από πού;

Και από πού να έρθει η πίστη;
Όταν δεν πίστεψε κανείς ποτέ σε εσένα;
Και από πού να έρθει η αγάπη;
Αν δεν σε αγάπησε ποτέ κανείς;

Μα κι όμως...

Υπάρχει ένα μέρος από όπου μπορείς να αντλήσεις την πίστη...
Υπάρχει ένα μέρος από όπου μπορείς να γεννήσεις την αγάπη...

Από μέσα σου.

Από εσένα.
Από εκεί θα έρθουν όλα αυτά που δεν σου δόθηκαν.
Από εσένα.
Από εκεί θα αναδυθούν όλα αυτά που δεν σου προσφέρθηκαν.

Υπάρχουν μεγαλεία που είναι στην φύση σου...

Δεν είναι ανάγκη να τα είχες κάποτε για να τα ξαναβρείς...

Μπορείς να τα εμφανίσεις από το πουθενά...

Σαν ένας ταχυδαχτυλουργός...

Το μαγικό σου καπέλο είναι η αληθινή καρδιά σου.

Και το κόλπο σου είναι πως από το τίποτα θα βγάλεις κάτι... Γιατί αυτό το κάτι είναι εκεί...

Το καπέλο σου φαίνεται άδειο στα μάτια των άλλων... Αλλά αυτή είναι μια ψευδαίσθηση... Εσύ, μόνο εσύ, ξέρεις την αλήθεια πίσω από το μαγικό σου... Υπάρχουν πραγματικοί κανόνες πίσω από αυτά που για τους άλλους μοιάζουν αδύνατα...

Στο βάθος του καπέλου σου έχεις ήδη αυτό που χρειάζεται...
Αν βγάλεις τον ψεύτικο πάτο θα το δεις...
Εκεί ήταν και εκεί συνεχίζει να είναι...
Η αλήθεια σου...

Και όταν την προσφέρεις στο κοινό σου, εκείνοι θα χειροκροτήσουν, μπερδεύοντας το τι είναι αληθινό και τι όχι...
Μα εσύ θα ξέρεις την αλήθεια.
Πως όλα είναι αληθινά, ακόμα κι αυτά που φαίνονται ψεύτικα...

Όταν θα φύγεις από την σκηνή... Όταν θα φύγεις από το κέντρο της πλατείας... Όταν θα φύγεις από εκεί που στέκεσαι...
Θα ξέρεις πως ό, τι βίωσες σου αξίζει.
Θα πάρεις το καπέλο σου και θα γνωρίζεις...
Πως ό, τι έφτιαξες ήταν από το πουθενά.
Η νίκη είναι ολοκληρωτικά δική σου.

Δεν χρειαζόσουν καν το καπέλο για να νικήσεις...