Μου λείπει (4)

Μου λείπεις εσύ...
Κάποτε ήσουν εδώ...
Τώρα δεν είσαι...

Κάποτε εσύ ήσουν εσύ... και εγώ ήμουν εγώ...
Εμείς ήμασταν εμείς... και το «μαζί» ήταν το «μαζί»...
Η ζωή σου ήταν ζωή σου... και η ζωή μου η ζωή μου...
Η ζωή μας ήταν η ζωή μας... και η αγάπη μας η αγάπη μας...

Τώρα έχουν γίνει όλα ένα αλλά μοιάζει σαν να μην υπάρχει κανένα...

Σαν να μην υπάρχει τίποτα...

Ακόμα και εγώ βραχυκύκλωσα με αυτά που συμβαίνουν... Σαν να στενοχωρέθηκα και να μην έχω όρεξη να αλλάζω μορφές πια...
Ακόμα και εσύ θύμωσες μαζί μας... Για να μας τιμωρήσεις αποφάσισες να μην εμφανίζεις την μαγεία σου μπροστά μας...

Εσύ μοιάζεις να δακρύζεις... Εγώ σαν να κλαίω...

Μου λείπεις Εσύ! Και η σταθερότητα που ερχόταν πάντα μαζί σου...
Μου λείπεις Εσύ! Και η αυτοπεποίθηση που σε συνόδευε...
Μου λείπεις Εσύ! Και η ασφάλεια που σε αγκάλιαζε...
Μου λείπεις Εσύ! Και η σπανιότητα που ερχόταν πάντα μαζί σου...

Έχω την αίσθηση πως μαζί με εσένα έχασα και εμένα...
Όλα ανακατεύτηκαν και τίποτα δεν είναι αυθεντικό.

Μου λείπει να φαίνεται ο κόσμος απλός στην σκέψη μου.
Μου λείπει να είναι ο κόσμος απλός στην καρδιά μου.

Μου λείπει το κάθε τι να είναι αυτό που είναι.

Τώρα έχω μείνει μόνο εγώ κι ακόμα κι εγώ σε μια παράξενα μπερδεμένη μορφή μου...
Τώρα έχει μείνει ο απόηχος μιας ευχής να επιστρέψεις εσύ και μαζί σου να επιστρέψει ο έαυτός μου...

Μου λείπω εγώ...
Κάποτε ήμουν εδώ...
Τώρα δεν είμαι...

Τώρα έχουν γίνει όλα ένα αλλά μοιάζει σαν να μην υπάρχει κανένα...

Σαν να μην υπάρχει τίποτα...

Τώρα εγώ είμαι κάπου, τώρα εσύ είσαι αλλού, το «μαζί» είναι αμήχανο, το «εμείς» είναι «κάπως», η ζωή μου ανασφαλής, η ζωή σου ανεπαρκής, η αγάπη μας απεγνωσμένη και η ζωή μας ραγισμένη...

Τώρα η σταθερότητα ραγισμένη, η αυτοπεποίθηση αμήχανη, η ασφάλεια ανασφαλής και η σπανιότητα... κάπου αλλού...

Μου λείπεις εσύ...
Μου λείπω εγώ μέσα σε εσένα...
Μου λείπουν οι τόσες πλευρές σου...
Και οι τόσοι διαφορετικοί εαυτοί μου...

Μου λείπει (3)

Μου λείπουν τα σημεία του ορίζοντα...
Κάποτε ήταν τέσσερα...
Τώρα δεν νιώθω να υπάρχει ούτε ένα...

Κάποτε το πάνω ήταν πάνω... και το μπροστά μπροστά...
Το κάτω ήταν κάτω... και το πίσω πίσω...
Το δεξιά ήταν δεξιά... και το πρωί πρωί...
Το αριστερά ήταν αριστερά... και το βράδυ βράδυ...

Τώρα έχουν γίνει όλα ένα αλλά μοιάζει σαν να μην υπάρχει κανένα...

Σαν να μην υπάρχει τίποτα...

Ακόμα και η πυξίδα βραχυκύκλωσε με αυτά που συμβαίνουν... Σαν να στενοχωρέθηκε και να μην έχει όρεξη να δείχνει κατευθύνσεις πια...
Ακόμα και ο χάρτης θύμωσε μαζί μας... Για να μας τιμωρήσει αποφάσισε να μην δείχνει τις περιοχές του μπροστά μας...

Ο Ορίζοντας μοιάζει να δακρύζει... ο Ουρανός μας σαν να κλαίει...

Μου λείπει η Ανατολή! Και το ξημέρωμα που ερχόταν πάντα μαζί της...
Μου λείπει η Δύση! Και η νύχτα που την συνόδευε...
Μου λείπει ο Νότος! Και η επιστροφή που τον αγκάλιαζε...
Μου λείπει ο Βορράς! Και το προχώρημα που ερχόταν πάντα μαζί του...

Έχω την αίσθηση πως μαζί με τα σημεία του ορίζοντα έχασα και τα σημεία της ζωής μου...
Όλα ανακατεύτηκαν και τίποτα δεν είναι αυθεντικό.

Μου λείπει να φαίνεται ο κόσμος απλός στην όπτική μου.
Μου λείπει να είναι ο κόσμος απλός στην αντίληψή μου.

Μου λείπει το κάθε τι να είναι αυτό που είναι.

Τώρα έχει μείνει μόνο ο αποπροσανατολισμός κι ακόμα κι αυτός σε μια παράξενα ισοπεδωτική μορφή του...
Τώρα έχει μείνει ο απόηχος μιας ευχής να επιστρέψουν τα σημεία του ορίζοντα και μαζί τους να επιστρέψουν και οι δρόμοι της ζωής μου...

Μου λείπουν τα σημεία μου...
Κάποτε ήταν πολλά...
Τώρα δεν νιώθω να υπάρχει ούτε ένα...

Τώρα έχουν γίνει όλα ένα αλλά μοιάζει σαν να μην υπάρχει κανένα...

Σαν να μην υπάρχει τίποτα...

Τώρα το μπροστά είναι αδύνατο, τώρα το πάνω είναι άφταστο, το πίσω είναι αδιάφορο, το κάτω είναι αόρατο, το πρωί αργεί, το δεξιά απέχει, το βράδυ αδειάζει και το αριστερά απουσιάζει...

Τώρα το ξημέρωμα αργεί, η νύχτα απουσιάζει, η επιστροφή αδιάφορη και το προχώρημα αδύνατο...

Μου λείπουν τα σημεία...
Μου λείπω εγώ μέσα σε αυτά...
Μου λείπουν τα τέσσερα σημεία...
Και οι τέσσερις διαφορετικοί εαυτοί μου...

Μου λείπει (2)

Μου λείπουν τα στοιχεία της φύσης...
Κάποτε ήταν τέσσερα...
Τώρα δεν νιώθω να υπάρχει ούτε ένα...

Κάποτε ο αέρας ήταν άερας... και το φύσηγμα φύσηγμα...
Η γη ήταν η γη... και το χώμα χώμα...
Η φωτιά ήταν φωτιά... και η φλόγα φλόγα...
Το νερό ήταν νερό... και το κύλισμα κύλισμα...

Τώρα έχουν γίνει όλα ένα αλλά μοιάζει σαν να μην υπάρχει κανένα...

Σαν να μην υπάρχει τίποτα...

Ακόμα και η φύση βραχυκύκλωσε με αυτά που συμβαίνουν... Σαν να στενοχωρέθηκε και να μην έχει όρεξη να αλλάζει μορφές πια...
Ακόμα και ο κόσμος θύμωσε μαζί μας... Για να μας τιμωρήσει αποφάσισε να μην εμφανίζει την μαγεία του μπροστά μας...

Η Θάλασσα μοιάζει να δακρύζει... Το Έδαφός μας σαν να κλαίει...

Μου λείπει η Φωτιά! Και η δύναμη που ερχόταν πάντα μαζί της...
Μου λείπει το Νερό! Και η προσαρμοστικότητα που το συνόδευε...
Μου λείπει η Γη! Και η σταθερότητα που την αγκάλιαζε...
Μου λείπει ο Αέρας! Και η ελπίδα που ερχόταν πάντα μαζί του...

Έχω την αίσθηση πως μαζί με τα στοιχεία της φύσης έχασα και τα στοιχεία της ψυχής μου...
Όλα ανακατεύτηκαν και τίποτα δεν είναι αυθεντικό.

Μου λείπει να φαίνεται ο κόσμος απλός στα χέρια μου.
Μου λείπει να είναι ο κόσμος απλός στο μυαλό μου.

Μου λείπει το κάθε τι να είναι αυτό που είναι.

Τώρα έχει μείνει μόνο η ομοιομορφία κι ακόμα κι αυτή σε μια παράξενα ανομοιόμορφη μορφή της...
Τώρα έχει μείνει ο απόηχος μιας ευχής να επιστρέψουν τα στοιχεία της φύσης και μαζί τους να επιστρέψουν και οι αποχρώσεις της ψυχής μου...

Μου λείπουν τα στοιχεία μου...
Κάποτε ήταν πολλά...
Τώρα δεν νιώθω να υπάρχει ούτε ένα...

Τώρα έχουν γίνει όλα ένα αλλά μοιάζει σαν να μην υπάρχει κανένα...

Σαν να μην υπάρχει τίποτα...

Τώρα το φύσηγμα είναι αχνό, τώρα ο αέρας είναι σκονισμένος, το χώμα είναι στεγνό, η γη είναι γκρεμισμένη, η φλόγα φτωχή, η φωτιά ανεπαίσθητη, το κύλισμα επώδυνο και το νερό ακίνητο...

Τώρα η προσαρμοστικότητα ακίνητη, η ελπίδα σκονισμένη, η σταθερότητα γκρεμισμένη και η δύναμη ανεπαίσθητη...

Μου λείπουν τα στοιχεία...
Μου λείπω εγώ μέσα σε αυτά...
Μου λείπουν τα τέσσερα στοιχεία...
Και οι τέσσερις διαφορετικοί εαυτοί μου...

Μου λείπει (1)

Μου λείπουν οι εποχές...
Κάποτε ήταν τέσσερις...
Τώρα δεν νιώθω να υπάρχει ούτε μία...

Κάποτε ο ήλιος ήταν ήλιος... και το φως φως...
Το χιόνι ήταν χιόνι... και το άσπρο άσπρο...
Η βροχή ήταν βρόχη... και η σταγόνα σταγόνα...
Τα λουλούδια ήταν λουλούδια... και το χρώμα χρώμα...

Τώρα έχουν γίνει όλα ένα αλλά μοιάζει σαν να μην υπάρχει κανένα...

Σαν να μην υπάρχει τίποτα...

Ακόμα και ο χρόνος βραχυκύκλωσε με αυτά που συμβαίνουν... Σαν να στενοχωρέθηκε και να μην έχει όρεξη να αλλάζει μορφές πια...
Ακόμα και η φύση θύμωσε μαζί μας... Για να μας τιμωρήσει αποφάσισε να μην εμφανίζει την μαγεία της μπροστά μας...

Ο Κόσμος μοιάζει να δακρύζει... η Γη μας σαν να κλαίει...

Μου λείπει η Άνοιξη! Και η αισιοδοξία που ερχόταν πάντα μαζί της...
Μου λείπει το Καλοκαίρι! Και η ελευθερία που το συνόδευε...
Μου λείπει το Φθινόπωρο! Και η μελαγχολία που το αγκάλιαζε...
Μου λείπει ο Χειμώνας! Και η προσδοκία που ερχόταν πάντα μαζί του...

Έχω την αίσθηση πως μαζί με τις εποχές έχασα και τα συναισθήματά μου...
Όλα ανακατεύτηκαν και τίποτα δεν είναι αυθεντικό.

Μου λείπει να φαίνεται ο κόσμος απλός στα μάτια μου.
Μου λείπει να είναι ο κόσμος απλός στην ψυχή μου.

Μου λείπει το κάθε τι να είναι αυτό που είναι.

Τώρα έχει μείνει μόνο η νοσταλγία κι ακόμα κι αυτή σε μια παράξενα μπερδεμένη μορφή της...
Τώρα έχει μείνει ο απόηχος μιας ευχής να επιστρέψουν οι εποχές και μαζί τους να επιστρέψουν και τα συναισθήματά μου...

Μου λείπουν τα συναισθήματά μου...
Κάποτε ήταν πολλά...
Τώρα δεν νιώθω να υπάρχει ούτε ένα...

Τώρα έχουν γίνει όλα ένα αλλά μοιάζει σαν να μην υπάρχει κανένα...

Σαν να μην υπάρχει τίποτα...

Τώρα το φως είναι σκοτάδι, τώρα ο ήλιος είναι φεγγάρι, το άσπρο είναι μαύρο, το χιόνι είναι σπάνιο, η σταγόνα δειλή, η βροχή ανύπαρκτη, το χρώμα θολό και τα λουλούδια μαραμένα...

Τώρα η αισιοδοξία μαραμένη, η ελευθερία σκοτεινή, η μελαγχολία δειλή και η προσδοκία σπάνια...

Μου λείπουν οι εποχές...
Μου λείπω εγώ μέσα σε αυτές...
Μου λείπουν οι τέσσερις εποχές...
Και οι τέσσερις διαφορετικοί εαυτοί μου...

Σύννεφα σε κύκλους...

Είναι φορές που νιώθεις πως κινείσαι σε κύκλους.

Το μυαλό σου κάνει τις ίδιες και τις ίδιες σκέψεις.
Το σώμα σου κάνει τις ίδιες και τις ίδιες κινήσεις.

Στα ίδια αδιέξοδα χτυπιέσαι... χωρίς να υπάρχει κανένας τρόπος να καταπολεμήσεις κακιές συνήθειες και αρνητικά χαρακτηριστικά του εαυτού σου.

Καμιά φορά αναρωτιέμαι πώς έφτασα μέχρι εδώ.

Υπάρχουν τόσα που κατάφερα να νικήσω. Κούνησα ολόκληρα βουνά με την υπομονή μου και το πείσμα μου. Ανέβηκα σε κορφές που ούτε εγώ δεν ήξερα ότι υπάρχουν. Μα εξάντλησα τον εαυτό μου στην προσπάθεια. Πόσο τις πλήρωσα αυτές τις κορφές; Ήθελα να δω τον ήλιο ή το φεγγάρι... Μα κάθε φορά που ανέβαινα... τίποτα δεν φαινόταν... όλος ο ουρανός σκεπασμένος με σύννεφα... Αγαπάω την συννεφιά... Μα την είχα παρέα σε όλη την διαδρομή μου... Από όταν γεννήθηκα... Έχω ανάγκη από λίγο φως, έχω ανάγκη από λίγη ελπίδα... Βεβαια, η ελπίδα με έκανε να μπορώ να συνεχίζω... Μα έδωσε την ζωή της για να φτάσω εκεί που έφτασα... Χρειάστηκε να θυσιαστεί στην πορεία... Και τώρα; Δεν μπορώ να συνεχίσω χωρίς αυτήν... Δεν γίνεται χωρίς ελπίδα... Δεν γίνεται χωρίς να πιστέψεις σε κάτι... Δεν γίνεται χωρίς να ονειρεύεσαι... Μα δεν υπάρχει τίποτα τώρα... Μόνο εγώ... και τα σύννεφα... Ίσως βέβαια πρέπει να χρησιμοποιήσω τα σύννεφα αντί να αρνούμαι την ύπαρξή τους... Ίσως αυτά να μπορούν να με βοηθήσουν να συνεχίσω τον δρόμο μου, να πάω ακόμα πιο ψηλά, να πετάξω... Τα σύννεφα είναι φίλοι μου. Υπήρχαν στιγμές που ρούφηξαν τα δάκρυά μου και τα έκαναν βροχή... Απλά θα ήθελα να μου δώσουν λίγο χώρο... να ανοίξουν μια θέση στον ουρανό για να υπάρξει και κάτι άλλο... Είναι λίγο εγωιστικά τα σύννεφα μου. Θέλουν να είναι ο μοναδικός εσωτερικός καιρός μου. Δεν ξέρω ποιος φοβάται να αφήσει τι. Αυτά εμένα ή εγώ αυτά. Πώς θα αφήσω πίσω όσα θέλω να αφήσω; Πώς θα αποχαιρετήσω τον εαυτό μου; Ένα μέρος του εαυτού μου; Με τι τρόπο μπορώ να αλλάξω τον καιρό; Με αυτόν τον καιρό συνήθισα να ζω. Τα ρούχα μου είναι κατάλληλα για αυτόν τον συγκεκριμένο καιρό. Η διάθεση μου γεννήθηκε και μεγάλωσε σε αυτόν τον συγκεκριμένο καιρό. Εγώ είμαι αυτός ο καιρός. Αλλά δεν τον θέλω πια. Θέλω να υπάρχει πού και πού. Αλλά όχι πάντα. Παρά έγιναν πολλά τα σύννεφα... άρχισαν να με φορτώνουν με το βάρος τους. Δεν μπορώ να τα κουβαλήσω. Δεν με αφήνουν να κινηθώ. Δεν με αφήνουν να μιλήσω. Δεν με αφήνουν να δω τι υπάρχει πέρα από αυτά.

Σύννεφά μου, πρέπει να με αφήσετε να ελευθερωθώ από εσάς... Πρέπει να με αφήσετε να φύγω... Ήρθε η στιγμή... να με αφήσετε να φύγω... Δεν χρειάζεστε τα δάκρυά μου για να φτιάξετε την βροχή... Δεν με χρειάζεστε πια... Μπορείτε να ζήσετε και χωρίς εμένα... Θέλω να δω τι υπάρχει πέρα από εσάς... Θέλω να φύγετε από την επόμενη κορφή μου... Θέλω να μην βρίσκεστε στο τέλος κάθε δρόμου... Θέλω να αφήσετε ήσυχη την επόμενη διάδρομή μου... Θα αφήσω πίσω αδιάβροχα και ομπρέλες... Θέλω να μην χρειάζεται πια να προστατευτώ από εσάς... Αν έρθετε θα πρέπει να έρθετε αντιμέτωπα με εμένα... Θα πρέπει να με βρέξετε μέχρι να πνιγώ... Θα πρέπει να είστε έτοιμα να με αντιμετωπίσετε έτσι όπως είμαι τώρα... Θα πρέπει να με πολεμήσετε... να ρίξετε τους κεραυνούς σας κατευθείαν πάνω μου... Θα πρέπει να είστε έτοιμα να δώσετε την τελική σας μάχη μέχρι το τέλος... Θα πρέπει να με βυθίσετε με την βροχή σας... αλλά αυτή δεν θα έχει δημιουργηθεί από εμένα... Δεν θα σας δώσω άλλα δάκρυα... Είστε μόνα σας πια... Θα πρέπει να βρείτε τρόπο να υπάρξετε χωρίς εμένα... Εγώ θα ελπίζω... ότι δεν θα φερθείτε εγωιστικά... δεν θα με ρουφήξετε... θα επιλέξετε να φύγετε και να μην στραφείτε εναντίον μου... Δεν θέλω να γίνουμε εχθροί... Θέλω να μείνουμε φίλοι... αλλά θέλω να απομακρυνθούμε... Θέλω να σας αφήσω. Και πρέπει να με αφήσετε να σας αφήσω... Θα πάρω απόσταση από εσάς και θα προσπαθήσω να σπάσω τους κύκλους πάνω στους οποίους σκέφτομαι, ζω, αναπνέω, κινούμαι... Θέλω να περπατήσω... χωρίς εσάς...

Και αυτό σκοπεύω να κάνω...

Μα εγώ ήξερα...

Όταν η καλύτερη μου φίλη κάποτε μου έλεγε πως δεν της αρέσουν τα παιδιά και πως δεν θέλει να κάνει ποτέ... Εγώ ήξερα... πως θα έρθει η στιγμή που θα αλλάξει γνώμη... και που θα θέλει οικογένεια και παιδιά... Ήξερα πως μπορεί να περνάω μαζί της, τις κρίσεις της σε σχέση με τους άντρες και τις σχέσεις, να είμαι κοντά της, σε έρωτες, πάθη και χωρισμούς, αλλά ήξερα... πως όλα αυτά είναι προσωρινά και πως θα βρει τον δρόμο της κι όλα αυτά δεν θα έχουν σημασία... Και έτσι κι έγινε... τον βρήκε... και τον περπατάει μαζί με τα τρία παιδάκια της...

Όταν ένας πολύ καλός μου φίλος κάποτε μου έλεγε για το πόσο κατά του γάμου είναι και ήταν κάθε μέρα με διαφορετική γυναίκα, όταν μου τόνιζε σε κάθε συζήτηση ότι αυτός δεν θα δεσμευτεί ποτέ και μου έλεγε με περηφάνια ότι θα μείνει ελεύθερος για πάντα... Εγώ ήξερα... πως θα έρθει η στιγμή που θα μου πει «Αύριο παντρεύομαι» και θα μου δώσει την πρόσκληση του γάμου του με ένα ύφος σχεδόν απολογητικό, γιατί μόνο εγώ θα ξέρω, με ακρίβεια, πόσο πολλές φορές μου είπε ότι ο ίδιος δεν θα φτάσει ποτέ σε αυτό το σημείο. Και έτσι κι έγινε... Μου έδωσε την πρόσκληση... Με αυτό το ύφος... έτσι ακριβώς όπως το είχα φανταστεί... Και βρήκε τον δρόμο του... εδώ και πέντε χρόνια... τον περπατάει μαζί με την γυναίκα του...

Όταν μια γνωστή μου με πήρε τηλέφωνο για να μου πει ότι πέρασε σε κάτι εξετάσεις... στις οποίες εγώ κοβόμουν ξανά και ξανά... εγώ ήξερα ότι έβαλε «μέσο». Και όχι γιατί κόπηκα εγώ... Και όχι γιατί πίστευα ότι δεν άξιζε να περάσει εκείνη... Ίσα ίσα, πίστευα στην αξία της, απλά δεν πίστευα στην αξία των εξετάσεων... Από καιρό είχα βγάλει τα συμπεράσματά μου για τις συγκεκριμένες εξετάσεις... Δεν υπήρχε αξιοκρατία. Ήξερα, επίσης, πως δεν υπήρχε περίπτωση να αντέξει να το κρατήσει μέσα της χωρίς να το μοιραστεί μαζί μου... Μετά από μερικούς μήνες με πήρε ξανά τηλέφωνο για να μου «ομολογήσει» πως έβαλε «μέσο» και πως αισθανόταν άσχημα επειδή δεν μου το είχε πει... Εγώ κούνησα το κεφάλι... Και βρήκε τον δρόμο της... Σπούδασε αυτό που ήθελε να σπουδάσει... και τον περπατάει μαζί με αυτό που αγαπάει να κάνει...

Όταν ένας δάσκαλος μου μου έλεγε πως του αρέσω, πως είναι ελεύθερος και πως θέλει να είμαστε μαζί... Εγώ ήξερα... πως δεν του αρέσω, δεν είναι ελεύθερος, και δεν θέλει να είμαστε μαζί. Του άρεσε η εικόνα του με μαθήτριες που τον θαυμάζουν, και ήμουν μαθήτρια που τον θαύμαζα. Είχε μια μόνιμη σχέση και άλλες τόσες προσωρινές. Δεν ήθελε εμένα. Ήθελε την επιβεβαίωση που θα του έδινε το να έχει και εμένα. Και βρήκε τον δρόμο του... και τον περπατάει με όσες δέχονται να παίζουν αυτόν τον ρόλο στην ζωή του... και εγώ δεν είμαι ανάμεσα σε αυτές...

Όταν μια φίλη μου μου συμπεριφέρθηκε με τον χειρότερο τρόπο γιατί περνούσε η ίδια μια πολύ δύσκολη περίοδο και ξέσπασαν σε εμένα πράγματα που δεν είχαν να κάνουν με εμένα αλλά με τους άλλους... Εγώ ήξερα... ότι θα έρθει η στιγμή που αργότερα, πολύ πολύ αργότερα, μετά από χρόνια, θα καταλάβει ότι δεν συμπεριφέρθηκε σωστά... και θα νιώσει άσχημα για αυτό ... Ήξερα πως θα έρθει η στιγμή που θα μου πει «Συγνώμη» και ήξερα πως τότε για εμένα θα είναι αργά. Και έτσι κι έγινε... πέρασαν χρόνια... χρειάστηκε να περάσουν χρόνια για να επεξεργαστεί τις καταστάσεις λίγο διαφορετικά, να παραδεχτεί ότι συμπεριφέρθηκε ακραία, να έρθει να με βρει και να μου ζητήσει «Συγνώμη» και ήταν, όντως, για εμένα πια αργά... Και βρήκε τον δρόμο της... Ήξερα ότι θα τον βρει... τον περπατάει με τους καινούριους της φίλους... και εγώ δεν είμαι ανάμεσα σε αυτούς...

Όπως ήξερα και για τον πρώην μου... ότι δεν θα μου ζητούσε ποτέ «Συγνώμη»... για τότε... Όταν έφαγε μια κρίση ταυτότητας και θεώρησε απαραίτητο να την περάσω κι εγώ μαζί του, όταν μεταμορφώθηκε σε κάποιον άλλον και αποφάσισε να με θεωρήσει δεδομένη, όταν άρχισε να με υποτιμάει γιατί δεν είχε τίποτα καλύτερο να κάνει, όταν πήρε την ενέργεια μου γιατί νόμιζε πως του ανήκει, όταν εκμεταλλεύτηκε την αγάπη μου για να με πονέσει... ήξερα... ότι θα του λείψω, ότι θα του πάρει καιρό να πιστέψει ότι είχα την δύναμη να φύγω, ότι δεν υπάρχει περίπτωση εξαιτίας του εγωισμού του να μπορέσει να δει πέρα από τον εαυτό του και να καταλάβει ότι έπαιξε ρόλο κι αυτός στο ότι έφυγα. Ήξερα πως θα κατηγορεί μόνο εμένα. Ήξερα πως δεν θα έρθει να με βρει, θα κάτσει στην αυτολύπησή του, θα κάνει μια επόμενη συμβιβασμένη σχέση όπως συνήθιζε να κάνει πριν από εμένα, και θα με κατηγορεί για το ότι τον παράτησα ενώ εκείνος ακόμα με αγαπούσε. Και έτσι κι έγινε... Έτσι, ακριβώς, έγινε... Και βρήκε τον δρόμο του... και τον περπατάει μαζί με την κοπέλα του... και δεν είμαι εγώ αυτή...

Αυτά κι άλλα τόσα... όλα τα ήξερα...

Ήξερα την συνέχεια πριν ακόμα να συμβεί... Σε σχέση με τους άλλους...

Αλλά και σε σχέση με εμένα... ήταν πολλά αυτά που ήξερα...

Ήξερα πως δεν κινδυνεύω να χάσω την ανθρωπιά μου, όσο σκληρά κι αν μου συμπεριφέρονταν.

Ήξερα πως θα συνεχίσω να αγαπάω τους ανθρώπους και θα συνεχίσω να πιστεύω σε κάτι καλύτερο, όσα εμπόδια κι αν μου παρουσιάζονταν.

Ήξερα πως όταν υποστήριζα όσα πίστευα, για την ζωή, για τις σχέσεις, για τον έρωτα, για την αγάπη, για τον κόσμο... δεν θα άλλαζαν... Τα είχα σκεφτεί πολύ πριν τα διατυπώσω στο μυαλό μου και τα είχα σκεφτεί ακόμα περισσότερο πριν τα εκφράσω δυνατά μπροστά στους άλλους.

Ήξερα πως δεν κινδυνεύω από αυτά που κινδύνευαν οι άλλοι...

Ούτε από αυτά που νόμιζαν οι άλλοι ότι κινδυνεύω εγώ...

Γιατί ενώ εγώ μπορούσα να προβλέψω τις πορείες των άλλων εκείνοι δεν μπορούσαν να προβλέψουν την πορεία την δική μου... Ούτε εγώ... Ενώ μπορούσα να δω καθαρά τις πορείες των άλλων δεν μπορούσα να δω την δική μου...

Ναι, ήταν πολλά αυτά που ήξερα, ακόμα και σε σχέση με εμένα...

Αλλά κι άλλα τόσα... κι άλλα τόσα... αυτά που δεν ήξερα...

Δεν ήξερα πως γίνεται να διαλυθώ κι άλλο στην πορεία, αυτό δεν το ήξερα. (Νόμιζα πως ήμουν ήδη διαλυμένη.)

Δεν ήξερα πως μπορώ να βρεθώ χωρίς δρόμο, αυτό δεν το ήξερα. (Νόμιζα πως τον είχα ήδη βρει).

Ναι, είναι κι άλλα πολλά αυτά που δεν ήξερα...

Βρέθηκα στο σήμερα, χωρίς προορισμό, χωρίς πορεία, χωρίς στόχο, κι αυτό δεν το ήξερα... ότι μπορεί να συμβεί... όχι έτσι... όχι με τέτοιο τρόπο...

Και δεν βρήκα τον δρόμο μου...

Όχι ακόμα...

Και δεν τον περπατάω...

Όχι ακόμα...

Συνεχίζω, φυσικά, να περπατάω, χωρίς δρόμο, και έχω για παρέα όλους εκείνους τους χώρις δρόμο ανθρώπους...

Σε μια χαοτική πορεία... Με μια χαοτική παρέα...

Και θέλω να πιστεύω πως δεν μπορεί θα βρούμε και εμείς τον δρόμο μας, αργά ή γρήγορα, εδώ ή εκεί, θα τον βρούμε...

Από πάντα πίστευα ότι όλοι κάπως, κάπου, κάποτε, βρίσκουν τον δρόμο τους...

Και ελπίζω αυτό να ανήκει στα πράγματα που ήξερα και όχι σε αυτά που δεν ήξερα...

Κάνε ο χρόνος να μην μου αποδείξει... ότι γίνεται... όχι μόνο να χάσεις τον δρόμο αλλά και να χαθείς... απλά να χαθείς...

Κάνε το μέλλον μου να μην μου δείξει... ότι με άφησα να χαθώ....

Και... το κοινό;

Κάθονται και υποστηρίζουν μεταξύ τους πως το κοινό αυτά ζητάει κι αυτά του δίνουν.

Χρησιμοποιούν ως δικαιολογία για τις - αμφιλεγόμενης ποιότητας - παραστάσεις τους το και καλά χαμηλό επίπεδο του μέσου θεατή.

Δεν τον σέβονται.

Και αυτός δεν καταλαβαίνει.

Παρατηρεί. Και τα μισά από όσα βλέπει τα εκθειάζει ενώ τα άλλα μισά τα υποβιβάζει.

Δεν του έμεινε καμία ενδιάμεση λύση.

Έτσι τον μάθανε.

Να είναι των άκρων. Να μην έχει ουσιαστική άποψη για τίποτα. Να μην τολμάει ούτε να διατυπώσει στο μυαλό του την αληθινή του γνώμη. Να μην εκφράζεται. Να μην συζητάει.
Να μην προβληματίζεται.

Μόνο να παθιάζεται χωρίς επιχειρήματα και μετά να εκνευρίζεται και να συγκρούεται με μανία με όποιον διαφωνεί μαζί του.

Και αν τον ρωτήσεις «Τι σου άρεσε;» Δεν ξέρει τι να σου πει.

Και αν τον ρωτήσεις «Γιατί σου άρεσε;» Δεν έχει τι να σου απαντήσει.

Όλες οι συζητήσεις θα γίνονται γύρω από το αν είχε ή δεν είχε γυμνό η παράσταση. Όσοι αποδέχονται το γυμνό, προχωρημένοι. Όσοι απεχθάνονται το γυμνό, σεμνότυφοι. Όσοι προσβάλλονται από το γυμνό, συντηρητικοί. Όσοι λατρεύουν το γυμνό, προβληματικοί (γελοίες ταμπέλες και επιπόλαιες κατηγοριοποιήσεις!). Προκλητικές ή όχι οι σκηνές βίας; Ακραίες ή ακόμα πιο ακραίες οι σκηνές σεξ; Μέχρι εκεί φτάνουν οι συζητήσεις. Καμία συζήτηση παρά πέρα... Αυτά τους δίνουν, αυτά έχουν να σχολιάσουν... Δεν υπάρχει καμία εναλλακτική λύση για τους θεατές γιατί δεν τους την προσφέρουν οι καλλιτέχνες. Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν ο στόχος των ανθρώπων της τέχνης είναι να αδειάσουν την τέχνη από τους ανθρώπους. Σε αυτό το σημείο θα φτάσουμε... να μην αντέχεται να παρακολουθήσεις το οτιδήποτε. Από μια έκθεση ζωγραφικής μέχρι μια θεατρική παράσταση. Όποιο κανάλι κι αν γυρίσεις τα ίδια θα δεις. Κανάλια τα διάφορα θέατρα. Μία από τα ίδια. Και εδώ και εκεί και παρά εκεί. Καμία διάθεση από κανέναν για κάτι καλύτερο, πιο όμορφο ή πιο... ανώτερο...

Και εκεί αρχίζουν τα γνωστά... μα η ζωή δεν είναι όμορφη γιατί να δείχνουμε το όμορφο; Μα η ζωή δεν είναι παραμύθι γιατί να την παρουσιάζουμε με ροζ συννεφάκια; Τώρα γιατί από το ένα άκρο πάμε στο άλλο, μην με ρωτήσετε. Ή πρέπει δηλαδή να παρακολουθώ τον χαρούμενο κόσμο των λουλουδιών ή να βρίσκομαι στα μέγιστα βασανιστήρια που μπορεί να υποστεί ένας θεατής; Και επειδή ο χαρούμενος κόσμος των λουλουδιών μας φαίνεται πιο αδιάφορος και χωρίς εντάσεις, σε γενικές γραμμές, προτιμάται το δεύτερο. Αφού η ζωή είναι έτσι και η τέχνη είναι καθρέφτης της ζωής αυτά θα τους δείχνουμε. Δηλαδή επειδή με κλέβουν στο δρόμο πρέπει να έρθω και στο θέατρο να με κλέψουν; Μόνο αυτό δεν έχει γίνει ακόμα. Να κατέβει από την σκηνή ο ηθοποιός και να με κλέψει (ή να με χουφτώσει. Και αυτό συμβαίνει στο δρόμο, μην ξεχνιόμαστε!). Βέβαια, κατά μία έννοια, με «κλέβουν» αφού θα πληρώσω τόσο ακριβό εισητήριο για κάτι που δεν βλέπεται. Είτε αυτό λέγεται σινεμά, είτε θέατρο, είτε συναυλία, είτε οτιδήποτε! Το τίμημα μου θα το πληρώσω. Είτε σε ρευστό είτε ψυχολογικά ή σωματικά... που θα ανακατεύομαι για μέρες αργότερα... επειδή τόλμησα να παρακολουθήσω κάτι που δεν θα έπρεπε να είχα παρακολουθήσει! Αλλά πού να το ξέρω! Ελπίζω η άμοιρη, συνέχεια ελπίζω, ότι θα δω κάτι καλό! Και μετά το στομάχι μου την πληρώνει! Και μακάρι να μιλούσα μεταφορικά... μακάρι να μιλούσα μεταφορικά... αλλά, όχι, η κυριολεξία είναι που με σκοτώνει.

Και νιώθω την ανάγκη να το ξεκαθαρίσω, σε περίπτωση που δεν το γνωρίζετε, ή που δεν το έχετε καταλάβει ακόμα για εμένα, όταν με μουτζώνουν νιώθω άβολα, όταν με βρίζουν εκνευρίζομαι και όταν με δέρνουν πονάω.

Σαν ηθοποιός, σαν θεατής και σαν άνθρωπος.

Για αυτό και η μορφή «τέχνης» που μουτζώνει, βρίζει και δέρνει με κάνει να νιώθω άβολα, να εκνευρίζομαι και, πάνω από όλα, να πονάω.

Και δεν έχει να κάνει μόνο το τι δείχνεις. Αλλά, κυρίως, το πώς το δείχνεις.

Μήπως, λέω, μήπως, θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε την τέχνη για να κάνουμε κάτι καλύτερο, για να προωθήσουμε την εικόνα που θα θέλαμε να φτάσουμε, αντί να βάζουμε στο μυαλό του κόσμου ακόμα και ιδέες για το πώς μπορεί να κάνει την ζωή του χειρότερη, εστιάζοντας σε μια εικόνα, το λιγότερο, ακραίας παρακμής;

Δεν θα είχε ενδιαφέρον να δείχνουμε το δρόμο προς τα εκεί που θα θέλαμε να πάμε και όχι το δρόμο από τον οποίο θα θέλαμε να φύγουμε;

Η τέχνη είναι ένα μέσο επιρροής, επικίνδυνο όπλο αν πέσει σε λάθος χέρια και ακόμα πιο επικίνδυνο αν αυτός που το έχει στα χέρια του δεν έχει συνειδητοποιήσει την δύναμη του και, ταυτόχρονα, έχει φροντίσει ώστε να κάνει αυτόν που στέκεται απέναντί του να νιώθει αδύναμος βρισκόμενος σε μειονεκτική θέση.

Γιατί έτσι αντιμετωπίζεις τους θεατές σου όταν δεν τους σέβεσαι.

Σαν να είναι κατώτεροι.

Και δεν είναι κατώτεροι.

Ο κόσμος είναι σαν ένα μικρό παιδί
(και το μικρό παιδί δεν είναι κατώτερο από εσένα).

Ό, τι του δώσεις, αυτό θα πάρει.
Ό, τι του εξηγήσεις, αυτό θα καταλάβει.
Ό, τι του προσφέρεις, αυτό θα παραλάβει.

Του χαλάς την αισθητική αν του δείχνεις μόνο εικόνες χωρίς αισθητική.
Του χαλάς το λεξιλόγιο αν του μιλάς μόνο με λέξεις χωρίς σεβασμό.

Τον χαλάς.

Αυτό δεν σημαίνει πως είναι κατώτερος επειδή σε αφήνει να τον χαλάς. Σημαίνει πως εσύ εκμεταλλεύεσαι την θέση σου για να τον χαλάσεις. Κι αυτό δεν σε τιμάει καθόλου.

Το επίπεδο του θεατή δεν είναι κατώτερο από το δικό σου. Εσύ τον κάνεις να νιώθει κατώτερος. Το κοινό δεν τα ζητάει αυτά. Εσύ τα αποζητάς. Για αυτό, μην χρησιμοποιείς τέτοιου είδους δικαιολογίες για να υπερασπιστείς την θέση σου. Να έχεις το θάρρος να αναλάβεις το βάρος της επιλογής σου, την ευθύνη των πράξεων σου.

Ας είναι ο καθένας υπεύθυνος για ό, τι επιλέξει να δώσει στο κοινό του.

Και το κοινό ας ελπίσουμε πως θα προστατεύσει τον εαυτό του. Όπως και όσο μπορεί...

Το εμπιστεύομαι...