Πώς μπορείς να ξεκινήσεις;

Πώς μπορείς να ξεκινήσεις την μέρα σου;
Με ένα χαμόγελο.
Πώς μπορείς να ξεκινήσεις την νύχτα σου;
Με ένα βλέμμα.



Πώς μπορείς να ξεκινήσεις ένα βιβλίο;
Με μια λέξη.
Πώς μπορείς να ξεκινήσεις ένα τραγούδι;
Με μια νότα.

Πώς μπορείς να ξεκινήσεις έναν διάλογο;
Με μια πρόταση.
Πώς μπορείς να ξεκινήσεις μια μουσική;
Με μια φράση.

Πώς μπορείς να ξεκινήσεις μια πορεία;
Με ένα βήμα.
Πώς μπορείς να ξεκινήσεις μια αλλαγή;
Με μια στροφή.

Πώς μπορείς να ξεκινήσεις μια παράσταση;
Με μια αυλαία.
Πώς μπορείς να ξεκινήσεις μια ταινία;
Με ένα πλάνο.

Πώς μπορείς να ξεκινήσεις μια σχέση;
Με ένα φιλί.
Πώς μπορείς να ξεκινήσεις ένα ταξίδι;
Με μια βαλίτσα.

Πώς μπορείς να ξεκινήσεις ένα πείραμα;
Με μια προσπάθεια.
Πώς μπορείς να ξεκινήσεις μια εφεύρεση;
Με ένα όραμα.

Πώς μπορείς να ξεκινήσεις μια ζωγραφιά;
Με μια πινελιά.
Πώς μπορείς να ξεκινήσεις ένα χορό;
Με μια κίνηση.

Πώς μπορείς να ξεκινήσεις ένα στόχο;
Με μια απόφαση.
Πώς μπορείς να ξεκινήσεις ένα όνειρο;
Με μια ιδέα.

Πώς μπορείς να ξεκινήσεις μια συγχώρεση;
Με ένα «Συγνώμη».
Πώς μπορείς να ξεκινήσεις μια αγάπη;
Με ένα «Σε αγαπώ».



Πώς μπορείς να ξεκινήσεις την μέρα σου;
Με μια σκέψη.
Πώς μπορείς να ξεκινήσεις την νύχτα σου;
Με μια διάθεση.




Πώς μπορείς να σταματήσεις τα πάντα;
Με μια παύση.
Πως μπορείς να σταματήσεις για πάντα;
Με μια ατελείωτη παύση.




Πώς μπορείς να σταματήσεις...;
Με ένα τέλος.


Πώς μπορείς να ξεκινήσεις...;
Με μια αρχή...




Άνοιξε την αυλαία σου...


Μια απόφαση είναι. Έχεις την ιδέα. Έχεις το όραμα. Έχεις την διάθεση. Πάρε την βαλίτσα σου. Κάνε το βήμα. Πες την λέξη, την φράση, την πρόταση... Κάνε την κίνηση, πάρε την στροφή... Ζήτησε «Συγνώμη». Μοίρασε «Σε αγαπώ». Βάλε την δική σου νότα, την δική σου πινελιά... Ένα χαμόγελο, ένα βλέμμα, ένα φιλί... Κάνε την σκέψη προσπάθεια... και, επιτέλους, μπες στο πλάνο της ζωής σου...

Από το ένα «-ισμός» στο άλλο!

Από τον απόλυτο ρεαλισμό πέρασα στον απόλυτο ρομαντισμό μετά ξανά στον απόλυτο ρεαλισμό για να ξαναπεράσω στον απόλυτο ρoμαντισμό...

Μετά κουράστηκα από τόση απολυτότητα και αποφάσισα πως είναι καλύτερη μια ενδιάμεση λύση.... Ένας συνδυασμός και των δύο. Οπότε έγινα ρομαντική αλλά πάνω σε ρεαλιστικές βάσεις... και μετά, σιγά σιγά, χωρίς να ξέρω πώς, πέρασα στο να είμαι ρεαλίστρια αλλά με ρομαντικές ιδέες!

Ρομαντικός ρεαλισμός ή ρεαλιστικός ρομαντισμός; Ήταν ένα ερώτημα που με βασάνιζε για χρόνια...

Μετά έγινα απλά κυνική και χάθηκε κάθε ίχνος ρομαντισμού αλλά και ρεαλισμού. Ο κυνισμός κατάπιε κάθε ίχνος πραγματικότητας ή παραμυθιού!

Και μετά έγινα μηδενίστρια και τελείωσε η υπόθεση! Ο σκληρός μηδενισμός μου σκότωσε ακόμα και τον υπερβολικά αντιδραστικό κυνισμό μου!

Κυνικός μηδενισμός ή μηδενιστικός κυνισμός; Ήταν ένα ερώτημα που δεν με βασάνισε ιδιαίτερα...

Μετά, επειδή, παρά έκανα πολύ παρέα με το μηδέν, βαρέθηκα. Θέλησα να περάσω στο «ένα». Αλλά το «ένα» δεν μου ήταν αρκετό και σκέφτηκα να στοχεύσω λίγο παραπάνω και λίγο παραπάνω και λίγο παραπάνω... και τελικά κατάλαβα πως το λίγο δεν μου αρκεί αλλά θέλω να φτάσω εκεί που είναι το πιο ψηλό σημείο που μπορώ να φτάσω. Δεν υπάρχει στοχεύω λίγο. Υπάρχει στοχεύω ή δεν στοχεύω. Όλα τα ενδιάμεσα στάδια μου φαίνονταν συμβιβασμός...

Και έγινα ιδεαλίστρια... Στόχευσα στά σύννεφα... και σύντομα έπεσα από αυτά...

Μετά σκέφτηκα πάλι πως η αλήθεια κρύβεται κάπου ανάμεσα στα δύο...

Με βάση το μηδέν να αποζητάω το ιδανικό και το αντίστροφο, με βάση τα ιδανικά να επιστρέφω στο μηδέν. Έγινα λοιπόν ένα κράμα μηδενισμού και ιδεαλισμού... Από την μια μεριά είχα απομυθοποιήσει τα πάντα και από την άλλη μεριά τις ίδιες αξίες που είχα απορρίψει τις πίστευα πιο πολύ από ποτέ αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο...

Μετά, όμως, όλο αυτό το περίεργο μείγμα που είχα γίνει με μπέρδεψε... Πέρασα στην αμφιβολία και στην αμφισβήτηση... Δεν μπορούσα να με ορίσω. Δεν μπορούσα να με γνωρίσω. Δεν υπήρχε καμία ονομασία που να ένιωθα ότι είμαι εγώ. Κανένα «–ισμός» δεν μπορούσε να με εκφράσει... Άρχισα, λοιπόν, να απαντάω «Δεν ξέρω» σε όλα...

Είσαι ρομαντική; Δεν ξέρω.

Είσαι ρεαλίστρια; Δεν ξέρω.

Είσαι κυνική; Δεν ξέρω.

Είσαι μηδενίστρια; Δεν ξέρω.

Είσαι ιδεαλίστρια; Δεν ξέρω.

Τι είσαι; Δεν ξέρω.

Τι ξέρεις; Δεν ξέρω, δεν ξέρω, δεν ξέρω!!!

Και μετά από όλα αυτά τα «–ισμός» πέρασα στον αγνωστικισμό!

Αλλά σε έναν άλλον αγνωστικισμό. Όχι μόνο σε αυτόν που πιστεύει ότι είναι αδύνατη η γνώση της αρχής του κόσμου. Αλλά και σε αυτόν που πιστεύει ότι είναι αδύνατη η γνώση της αρχής του δικού μου κόσμου.

Όσο και να προσπαθώ να με ορίσω, όσο και να προσπαθώ να με γνωρίσω, όσο και να προσπαθώ να με ονοματίσω, είμαι αυτό που είμαι και τίποτα παρά πέρα από αυτό. Είμαι τίποτα και όλα. Και δεν υπάρχει κανένα όνομα, καμία λέξη, καμία έννοια, που να μπορεί να συμπεριλάβει όλα τα στοιχεία που με αποτελούν.

Και από εκεί, από εκείνο το σημείο που ένιωσα πως είμαι μια σύνθετη σύνθεση που μπορεί να μην καταλάβω ποτέ, κρατώντας όλα τα προηγούμενα, χωρίς να πετάξω τίποτα, και αποδεχόμενη πια ότι είμαι όλα αυτά ταυτόχρονα,

Πέρασα στο επόμενο στάδιο...

Πίστεψα στον άνθρωπο(πάνω και πέρα από όλα)...

Πίστεψα σε εμένα, πίστεψα στον διπλανό μου, πίστεψα σε εσένα...

Πίστεψα σε έναν ελεύθερο άνθρωπο, πίστεψα σε όλους τους ελεύθερους ανθρώπους...

Και κάπως έτσι πέρασα στον ανθρωπισμό...

Μόνο...

Μόνο όταν σε συνάντησα κατάλαβα πόσο ανάγκη είχα να συναντήσω κάποιον σαν εσένα.

Μόνο όταν βρέθηκες μπροστά μου κατάλαβα ότι ήταν αδύνατο να σε αγνοήσω.

Μόνο όταν μου μίλησες κατάλαβα πόσο ξεκούραστο είναι το να κάνει κάποιος την πρώτη κίνηση και αυτός ο κάποιος να μην είμαι εγώ.

Μόνο όταν συζητήσαμε κατάλαβα ότι υπάρχουν και διάλογοι που δεν φτιάχνονται απαραίτητα από δύο μονολόγους.

Μόνο όταν με κοίταξες κατάλαβα πως είναι να αιχμαλώτιζει κάποιος όλη σου τη ζωή σε μια στιγμή.

Μόνο όταν με άγγιξες κατάλαβα πως με καταδικάζεις να αποζητάω, από τώρα μέχρι την αιωνιότητα, το δικό σου μόνο άγγιγμα.

Μόνο όταν με αγκάλιασες κατάλαβα πόσο διψούσα να με αγκαλιάσεις, πόσο διψούσα για εσένα.

Μόνο όταν ξυπνήσαμε μαζί, νωρίς το πρωί, κατάλαβα πως είναι να ξυπνάς μαζί με κάποιον άλλον. Ξυπνάω τόσο νωρίς που σε όλες μου τις σχέσεις ξυπνούσα μόνη μου. Και αυτό δεν με ενοχλούσε και δεν με ενοχλεί. Δεν είναι απαραίτητο να ξυπνάμε και να κοιμόμαστε όλοι τις ίδιες ώρες! Αλλά δεν είχα μοιραστεί ποτέ το πρώτο πρωινό φως της μέρας με κάποιον άλλον. Και μόνο με εσένα κατάλαβα πόσο όμορφο είναι το να βλέπεις μαζί με κάποιον άλλον τις πρώτες αχτίνες του ήλιου να μπαίνουν από το παράθυρο.

Μόνο όταν με φίλησες, το βράδυ πριν κοιμηθώ, κατάλαβα πόσο ανάγκη είχα το φιλί σου, για αυτό το συγκεκριμένο βράδυ, για κάθε βράδυ από εδώ και πέρα, για όλη μου την ζωή... Ναι, θα επέλεγα το φιλί σου για πάντα, χωρίς δεύτερη σκέψη. Όχι οποιοδήποτε φιλί... Το δικό σου μόνο φιλί.

Πριν με φιλήσεις δεν είχα φιληθεί.

Πριν με αγαπήσεις δεν είχα αγαπηθεί.

Μόνο όταν με αγάπησες κατάλαβα πόσο ανάγκη είχα να με αγαπήσουν με τον δικό σου τρόπο. Θεωρούσα αυτονόητο πως δεν υπάρχει τέτοια αγάπη πουθενά σε ολόκληρο τον κόσμο. Έκανα λάθος. Όσες καταστάσεις κι αν βιώσεις δεν είναι, τελικά, αρκετές για να βγάλεις «σωστά» συμπεράσματα για τους ανθρώπους. Νόμιζα πως η αγάπη, αυτή η αγάπη που δεν χωράει καμία αμφισβήτηση, που είναι όλα τόσο απόλυτα, απλά και αληθινά, ήταν ένα παιδικό όνειρο, μια εφηβική ελπίδα, μια ενήλικη παραίσθηση. Ένα σκορπισμένο όραμα που δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα...

Νόμιζα πως δεν υπήρχε πια αγάπη, τουλάχιστον όχι για εμένα... Είχα σταματήσει να πιστεύω...

Μόνο όταν σε γνώρισα κατάλαβα πως πιστεύω ακόμα στην αγάπη. Είναι πέρα από τις δυνάμεις μου... Πάντα πίστευα και πάντα θα πιστεύω... Μέχρι τέλους...

Μόνο όταν σε βρήκα κατάλαβα πως δεν έχουν νόημα όλα τα υπόλοιπα.

Μόνο η αγάπη.

Μόνο η αγάπη γεμίζει τη ζωή.

Μόνο οι άνθρωποι που αγαπάνε είναι ζωντανοί.

Πώς ζούσα χωρίς εσένα;

Πώς υπήρχα χωρίς να υποφέρω από το ότι δεν σε έχω γνωρίσει;

Δεν με ενδιαφέρει που άργησες... μου αρκεί το ότι ήρθες, το ότι έφτασες, το ότι
είσαι εδώ...

Πώς κατάφερες να βρεις τον δρόμο;

Νόμιζα πως έχεις χαθεί...

Νόμιζα πως ο δρόμος σου είχε γκρεμιστεί...

Περίμενα και περίμενα και περίμενα...

Μόνο όταν ήρθες ήξερα πως είσαι αυτός ο κάποιος που περίμενα.

Μόνο όταν μου είπες το όνομά σου αυτός ο κάποιος απέκτησε όνομα. Το δικό σου.

Και μόνο όταν σε είδα αυτός ο κάποιος απέκτησε μορφή. Την δική σου.

Η σκιά έγινε άνθρωπος και η σιωπή έγινε φωνή και η αγάπη έγινε αληθινή...

Τόσο αληθινή... όσο ποτέ πριν.

Όνειρα, ελπίδες, παραισθήσεις και οράματα έγιναν τόσο πραγματικά...

και αυτήν την απτή μορφή τους την οφείλω σε εσένα...

Ξέρεις γιατί;

Μόνο όταν με συνάντησες δεν φοβήθηκες να αγαπήσεις... να με κρατήσεις και να με αγαπήσεις...

Και θέλει θάρρος το να αγαπάς, θέλει τόλμη το να ερωτεύσαι, θέλει γενναίοτητα και γενναιοδωρία το να υπάρχεις μαζί με κάποιον άλλον και όχι μόνος σου.

Σε ευχαριστώ, που ήσουν και είσαι τόσο γενναίος, σε ευχαριστώ.

Πριν σε γνωρίσω δεν υπήρχες για εμένα.
Και αφού σε γνώρισα υπάρχω για εσένα.

Μόνο για εσένα...

Μου λείπει...

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην γράψω τίποτα στο Blog μου σε σχέση με το θέατρο. Έχω σκοπό να φτιάξω ένα Blog σε σχέση με το θέατρο και για αυτό ό,τι «καλλιτεχνικά» κείμενα γράφω τα βάζω σε μια άκρη λέγοντας στον εαυτό μου «Αυτά ανήκουν στο Blog μου για τις τέχνες». Όμως, μάλλον, δεν μπορείς να ξεφύγεις (δεν είναι εύκολο να ξεφύγεις) από το να μιλήσεις (από το να γράψεις) για αυτό για το οποίο νιώθεις πως είσαι φτιαγμένος (για αυτό για το οποίο ξέρεις πως είσαι γεννημένος). Δεν μπορείς να ξεφύγεις (δεν υπάρχει περίπτωση να γλιτώσεις) από τον ίδιο σου τον εαυτό. Και αυτήν την στιγμή η αλήθεια μου (μία από τις τωρινές αλήθειες μου) είναι αυτή:

Μου λείπει το θέατρο.

Βέβαια, ξέρω. Αυτή η φράση με καταδικάζει αυτόματα στα μάτια σας. Ένα σωρό κόσμος λέει «Μου λείπει το θέατρο». Ένα σωρό κόσμος λέει «Μου λείπει το ένα» ή «Μου λείπει το άλλο». Η φράση αυτή με τοποθετεί αμέσως στην κατηγορία ανθρώπων «Μου λείπει». Πώς μπορώ να σας πείσω και γιατί να μπω στην διαδικασία να σας πείσω πως το δικό μου «Μου λείπει» διαφέρει από την πλειοψηφία των περισσότερων «Μου λείπει» που κυκλοφορούν εκεί έξω; Ακόμα κι αν μπω στην διαδικασία αυτήν θα με αντιμετώπισετε σαν να προσπαθώ να δηλώσω ότι είμαι καλύτερη από τους υπόλοιπους. Σαν να προσπαθώ να σας πείσω ότι το δικό μου «Μου λείπει» αξίζει περισσότερο από το «Μου λείπει» των άλλων.

Ποτέ δεν είπα πως είμαι καλύτερη. Ποτέ δεν ένιωσα καλύτερη. Πάντα ένιωθα διαφορετική. Διαφορετική όχι καλύτερη. Πάντα πίστευα πως το να είσαι διαφορετικός δεν σε κάνει καλύτερο ή χειρότερο, σε κάνει διαφορετικό. Μόνο διαφορετικό. Ήμουν διαφορετική στη ζωή μου. Είμαι διαφορετική στη ζωή μου. Είχα μια διαφορετική ζωή και αυτό με έκανε διαφορετική και, κατά συνέπεια, έκανε και την αντίληψη μου για τον κόσμο, τους ανθρώπους και την ζωή διαφορετική. Ποτέ δεν ισχυρίστηκα πως γεννήθηκα διαφορετική. Δεν έχω ιδέα αν η διαφορετικότητα μου (ή αν ένα μέρος της διαφορετικότητάς μου) γεννήθηκε μαζί μου. Είμαι σίγουρη όμως πως όσα έζησα αφού γεννήθηκα έπαιξαν τον ρόλο τους στο να γίνω διαφορετική. Ήταν σαν να υπέγραψα ένα συμβόλαιο διαφορετικότητας από πολύ νωρίς. Δεν το διεκδίκησα. Απλά έγινε. Και ήταν πολύ δύσκολο να υπερασπίζομαι αυτήν την διαφορετικότητα κάθε στιγμή.

Όλα αυτά με έκαναν φυσικά να αντιμετωπίζω διαφορετικά και το θέατρο. Απασχόλησα πολλούς ανθρώπους με διάφορους τρόπους. Κανείς φυσικά δεν έκανε το επόμενο βήμα. Δεν είχε το θάρρος να κάνει μια ουσιαστική κίνηση υποστήριξης. Δεν μιλάω για σκόρπιες, κατά καιρούς, βοηθητικές κινήσεις που μπορεί να έγιναν (και που οι περισσότερες είχαν σαν αντάλλαγμα το ξεζούμισμα της ψυχής μου). Μιλάω για θαραλλέα, ουσιαστική, υποστήριξη.

Κάποια στιγμή μπορεί να ανοίξω το στόμα μου και να μιλήσω ανοιχτά για τον κόσμο που βρίσκεται πίσω από την αυλαία. Γιατί όταν κλείνει η αυλαία γίνονται όλα αυτά που, ευτυχώς, οι θεατές δεν βλέπουν. Όταν κλείνει η αυλαία ανοίγει ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο. Για την ώρα κρατάω την αυλαία μου κλειστή χωρίς να μπορώ να μιλήσω για όσα κρύβονται πίσω από αυτήν.

Με πονάνε πολύ τα πάντα. Με πονάει το να μιλήσω, με πονάει το να μη μιλήσω. Με πονάει το να δω θέατρο, με πονάει το να μην δω θέατρο. Με πονάει το να παίξω θέατρο, με πονάει το να μην παίξω θέατρο. Με πονάνε τα πάντα. Είτε έτσι, είτε αλλιώς, βγαίνω χαμένη.

Έχουν γίνει όλα τόσο δύσκολα. Και είναι τόσο εύκολο να θεωρούν οι άλλοι πως εγώ τα κάνω δύσκολα και πως εγώ θα έπρεπε να τα κάνω εύκολα. Εγώ σκέφτομαι πολύ, εγώ ψάχνω το ιδανικό, εγώ έχω παραπάνω απαιτήσεις, εγώ, εγώ, εγώ... Ναι, οι περισσότεροι θεωρούν πως εγώ ευθύνομαι. Ο κάθε «Εγώ». Φταίει αυτός που δεν άντεξε το ένα ή αυτή που δεν ανέχτηκε το άλλο. Τι ευκόλο!!! Απλά να αποστασιοποιήσαι από τον άλλον ερμηνεύοντας τα πάντα (συμπεριφορές και καταστάσεις που δεν ξέρεις και δεν σου ανήκουν) έτσι όπως σε βολεύει, επιβεβαιώνοντας τον εαυτό σου και νιώθοντας καλά.

Κανείς δεν ξέρει τι συνέβαινε πίσω από κάθε κίνησή μου. Κανείς δεν έχει καμία ιδέα για το τι κρυβόταν πίσω από κάθε μου απόφαση και πόσο δύσκολα ήταν τα «Ναι» και τα «Όχι» και πόσο δύσκολες ήταν όλες οι ενδιάμεσες διαδικασίες. Δεν λέω... Υπάρχουν «Ναι» και «Όχι» που ξέρεις 100% από την αρχή. Και εκεί δεν τίθεται θέμα διαπραγμάτευσης. Αλλά υπάρχουν και ένα σωρό άλλα ενδιάμεσα βηματάκια που πρέπει να ζυγίζεις καλά τα συν και τα πλήν και να πάρεις την πιο σωστή απόφαση για εσένα.

Και σε κάθε βήμα, σε κάθε βήμα, παραμoνεύει ο κίνδυνος του να σε ξεσκίσουν. Και δεν μιλάω για το απλά να σου συμπεριφερθούν άσχημα. Όχι. Αυτά έχω μάθει να τα αντιμετωπίζω από πολύ νωρίς. Το «άσχημα» δεν είναι τίποτα μπροστά στο μέγεθος της παράνοιας και της χυδαιότητας.

Αν πιστεύετε πως το μεγαλύτερο πρόβλημα στον καλλιτεχνικό χώρο είναι το αν θα σου την πέσει κάποιος ή αν θα θελήσει να σε ρίξει στο κρεβάτι κάνετε μεγάλο λάθος. Μεγάλοι άνθρωποι είμαστε. Θα βρούμε τρόπο να το χειριστούμε. Θα μείνεις και θα βάλεις τα όρια σου ή θα φύγεις. Και δεν είμαι υπέρ αυτών των καταστάσεων. Σε καμία, μα καμία, περίπτωση δεν τις θεωρώ φυσιολογικές και, φυσικά, δεν τις θεωρώ απαραίτητες! Αλλά ποιος μπορεί να διανοηθεί πως αυτό είναι το λιγότερο που μπορούν να σου κάνουν;

Το θέατρο μου δεν είναι ιδανικό.

Το θέατρο μου είναι ανθρώπινο.

Από πότε το ανθρώπινο ισοδυναμεί με το ιδανικό;

Από πότε η ανθρωπιά θεωρείται πολυτέλεια;

Από πότε ο σεβασμός και η αισθητική δεν βρίσκονται μέσα στην λίστα των αυτονόητων αλλά αυτονόητα κατατάσσονται μέσα στην λίστα των ιδανικών;

Από πότε το να θέλω να νιώθω άνθρωπος θεωρείται έγκλημα;

Δηλαδή πρέπει να κάθομαι να με χουφτώνουν, να μην με πληρώνουν, να μην μου βάζουν ένσημα, να κάνω γυμνό, να με υποβιβάζουν, να μου λένε να ξυρίζω τα μαλλιά μου (και δεν μιλάμε για πρωταγωνιστικό ρόλο που θα σου αλλάξει δήθεν την ζωή), να αδυνατίσω ή να πάρω κιλά (για να παίξεις τελευταίος κομπάρσος σε μια ταινία της πλάκας ή για να κάνεις την κολώνα σε μια θεατρική παράσταση του κλάματος), να κάνω πρόβα (να κάνουμε πρόβα όλοι οι ηθοποιοί) και από κάτω να κοιμούνται, να χασμουριούνται, να καπνίζουν, να τρώνε σουβλάκια, να τραγουδάω 10ωρα χωρίς φωνητικό ζέσταμα (μην απορείτε που σχεδόν όλοι οι ηθοποιοί έχουν κάλους στις φωνητικές χορδές) και να κάνω επαγγελματικές χορογραφίες χωρίς σωματικό ζέσταμα (μην απορείται που ηθοποιοί έχουν πρόβλημα στα γόνατά τους λες και μιλάμε για επαγγελματίες αθλητές), να με σέρνουν στα βουνά και στα λαγκάδια χωρίς καν να υπάρχει θέατρο εκεί για να παίξεις (για να μην πω για τις ανύπαρκτες τουαλέτες), να πηγαίνω σε οντισιόν στημένες ή μη στημένες και να ανέχομαι τον οποιονδήποτε... «Κάνε την πατημένη κότα και το γουρούνι που πνίγεται! Πώς έρχεται σε οργασμό η φοράδα και πώς θα ήταν σκηνικά ένα σπερματοζωάριο!». Τι ενδιαφέρον! Και να βλέπεις 50, 100, 200 άτομα στην σκηνή να κάνουν τις πατημένες κότες. Δεν ξέρω αν κάνουν καλά τις πατημένες κότες πάντως το θέαμα που βλέπεις είναι πατημένες αξιοπρέπειες (αυθεντικές, όχι ό,τι κι ό,τι)!

Αλλά όχι, εγώ θέλω το ιδανικό!

Γνωστοί και άγνωστοι που φέρουν τίτλους που δεν πάσχισαν για αυτούς. Σκηνοθέτες και ηθοποιοί που βλέπετε στις τηλεοράσεις και τα θέατρα. Που θαυμάζετε και που λατρεύετε και που μιλάτε για αυτούς. Αυτοί οι ίδιοι. Αυτοί είναι. Και φυσικά υπάρχουν εξαιρέσεις. Δεν θα πω πως δεν υπάρχουν. Αλλά αφήστε με λίγο να μιλήσω για τον κανόνα! Για αυτούς που θα έπρεπε να ντρέπονται που περιφέρονται από θέατρο σε θέατρο (γιατί δεν τους φτάνει ένα θέατρο την φορά πρέπει να τα κάνουν όλα μαζί ταυτόχρονα, και κανένα πρόβλημα αν μπορούσαν να ανταπεξέλθουν και να κάνουν και δέκα καλές παραστάσεις μαζί αλλά γιατί κοροιδεύουν κόσμο και κοσμάκη κάνοντας «ξεπέτες;»). Ακόμα και η λέξη «ντροπή» είναι λίγη. Το να πεις πως θα έπρεπε να ντρέπονται όλοι αυτοί είναι «φτωχό».

Αλλά όχι, ΕΓΩ θέλω το ιδανικό!

Κάνουν τα πάντα σαν τα μούτρα τους και δεν είναι καθόλου ωραία τα μούτρα τους. Και το χειρότερο, κάνουν τα πάντα σαν αυτό που κουβαλάνε μέσα τους και δεν είναι καθόλου αξιοθαύμαστος ο εσωτερικός τους κόσμος. Γιατί όταν τίποτα είσαι, τίποτα θα δώσεις...

Συμφέροντα, παιχνίδια εξουσίας, πισωμαχαιρώματα. Ακρωτηριάζουν το πνεύμα, ξεσκίζουν τη διαφορετικότητα, απορρίπτουν το ταλέντο. Ποιοι; Αυτοί οι άνθρωποι του «πνεύματος». Ποιοι; Αυτοί οι άνθρωποι που και καλά κουβάλανε το βάρος ενός Σοφοκλή, ενός Ευριπίδη, ενός Αισχύλου. Και έγινε η Eπίδαυρος κέντρο επιθεώρησης. Αλλά τι λέω; Εδώ κατάφεραν να καταστρέψουν ακόμα και την επιθεώρηση! Γιατί και η επιθεώρηση έχει τρόπους και τρόπους να γίνει. Μπορεί να έχει αυθεντικό χιούμορ, έξυπνες ατάκες... αλλά τι λέω; Αυτά πια είναι ανύπαρκτα. Τα έκαναν όλα ένα. Φαντάζομαι πως θα έπρεπε να είμαι περήφανη για αυτήν την γενικότερη ατμόσφαιρα ενότητας. Όλα είναι ένα... Ηθοποιοί,μη ηθοποιοί, τραγουδιστές, μη τραγουδιστές, μοντέλα, μη μοντέλα, της τηλεόρασης, του κινηματογράφου, της πίστας, του θεάτρου, όλοι μπορούν να συνεργαστούν με όλους και να κάνουν το οτιδήποτε! Τα ισοπέδωσαν όλα.

Αλλά όχι, ΕΓΩ θέλω το ΙΔΑΝΙΚΟ!

Και μην βιαστείτε να με ονομάσετε «κουλτουριάρα». Άλλο κι αυτό! Σου βάζουν την ταμπέλα του συντηρητικού όταν δεν ανέχεσαι το αυτονόητα χυδαίο, σου βάζουν την ταμπέλα του «κουλτουριάρη» όταν απλά δεν αντέχεις το αυτονόητα ξεφτιλισμένο.

Και μην ακούσω για το κοινό που αυτό ευθύνεται γιατί αυτά ζητάει. Για να δικαιολογεί ο καθένας τις επιλογές του και τις κινήσεις του ρίχνει την ευθύνη στο κοινό! Εγώ ξέρω πολύ καλά πως ο κόσμος αν του προσφέρεις κάτι καλό και θα το δει και θα το αναγνωρίσει και θα του αρέσει. Αλλά αν δεν του το προσφέρεις πού θα το βρει; Του στερείς την δυνατότητα να το γνωρίσει. Το κοινό βλέπει ό,τι υπάρχει. Αυτό υπάρχει. Αυτό θα δει. Όχι, δεν φταίει το κοινό αν εσύ επιλέγεις να κάνεις τέτοιες παραγωγές. Ο μόνος υπεύθυνος είσαι εσύ, κανένας άλλος. Απλά είσαι τέτοιος άνθρωπος που ούτε αυτήν την ευθύνη δεν μπορείς να αναλάβεις. Ούτε αυτό δεν μπορείς να παραδεχτείς με περηφάνια. Πούλησες την ψυχή σου στο διάβολο και διέλυσες το καλλιτεχνικό σύμπαν. Μην γκρινιάζεις τώρα, μην παραπονιέσαι, μην αναρωτιέσαι. Και μην ρίχνεις την ευθύνη στους άλλους! Ούτε στο κοινό, ούτε σε εμάς. Γιατί εσύ δεν έχεις δικαίωμα σε αυτό. Άσε εμάς παρέα με τα ερωτηματικά μας μπας και βρούμε καμία άκρη και μπορέσουμε να υπάρξουμε μέσα σε αυτό το μη δημιουργικό χάος και μπας και καταφέρει να επιβιώσει καμία φρεσκάδα και καμία δημιουργική ομορφιά μέσα σε αυτό το τόσο άγονο έδαφος.

Ξέρω πως δεν μας θέλεις για παρέα. Και συγχαρητήρια. Έχεις διώξει αρκετούς από εμάς.

Μάντεψε! Όχι γιατί θέλαμε το ιδανικό! Αλλά πέρα του ότι θέλαμε την υγεία μας (γιατί-ξανά μάντεψε- δεν είναι απαραίτητο να υποφέρεις για να κάνεις τέχνη!) θέλαμε και την ουσία και την μαγεία του θεάτρου. Κάτι που εσύ και οι δικοί σου δεν γνώρισες ίσως ποτέ. Και ας είστε αυτοί που, θεωρητικά, έχετε τα περισσότερα. Και ας είστε αυτοί που, θεωρητικά, γνωρίζει ο κόσμος και πετύχατε. Δεν έχετε κερδίσει. Γιατί αν είχατε κερδίσει... Δεν μπορεί... Κάτι παραπάνω θα θέλατε να προσφέρατε. Κάτι θα θέλατε να δώσετε. Κάτι παραπάνω από τις βλακείες που προσφέρετε έτσι απλόχερα χωρίς δεύτερη σκέψη. Δεν μπορεί... θα νιώθατε κάποια ανάγκη για ουσιαστική δημιουργία. Έστω λίγο... έστω για κάτι μικρό... δεν μπορεί... θα θέλατε να μοιραστείτε κάτι παραπάνω από την βαρεμάρα και την κούρασή σας ή τον επιτηδευμένο και ακραίο, και καλά, πειραματισμό σας. Δεν μπορεί! Θα θέλατε να δώσετε κάτι παραπάνω! Ακόμα και η απληστία σας θα σταματούσε για κανένα δευτερόλεπτο και θα άφηνε ένα, έστω μικρό, παραθυράκι ελπίδας για κάτι καλύτερο! Αλλά τι λέω; Πόσο αφελής μπορεί να είμαι! Για να πιστεύω ακόμα και στις δικές σας δυνατότητες! Για να πιστεύω σε εσάς! Που επιλέξατε να ξεφτιλίσετε τα πάντα! Να, ένας ακόμα λόγος που φύγαμε από μόνοι μας. Λέγεται Αξιοπρέπεια. Άγνωστη λέξη για εσάς. Μπορείτε να ανοίξετε κανένα λεξικό για να μάθετε τι σημαίνει. Αλλά ακόμα και τότε δεν θα καταλάβετε.

Ναι... Φταίω ΕΓΩ γιατί ΘΕΛΩ το ΙΔΑΝΙΚΟ...

Εγώ, λοιπόν, που, και καλά, ψάχνω το ιδανικό, δεν έχω ιδέα πώς να προχωρήσω από εδώ και πέρα. Δεν μπορώ να βρω κάποιο επόμενο βήμα με νόημα...

Εσείς, λοιπόν, που δεν ψάχνετε τίποτα, ρουφήξατε το νόημα μου και το νόημα πολλών άλλων και το βάλατε στην κατάψυξη γιατί δεν είχατε ιδέα πώς να το αξιοποιήσετε.

Αλλά στην κατάψυξη διατηρούμαι μέχρι να βρω τρόπο να με ξεπαγώσω και να ξαναεμφανιστώ. Με άλλους όρους πια.

Αν ξαναεμφανιστώ...

Υπάρχει και η περίπτωση να μείνω για πάντα στην κατάψυξη! Καθόλου ευχάριστη για εμένα. Πολύ ευχάριστη για εσάς.

Και πάλι θα σας πω τότε συγχαρητήρια.

Γιατί αν καταφέρατε εμένα (εμένα!) να μην αγωνιστώ για κάτι παρά πέρα... σημαίνει πως είστε πολύ μάστορες σε αυτό που κάνετε. Σκοτώνετε την τέχνη καλλιτεχνικά, με μαεστρία! Όχι ό,τι κι ό,τι!! Πρέπει να σας παραδεχτώ.

Στέκεστε στο θρόνο σας, στοχεύετε τα ταλέντα, πυροβολείτε για το κέφι σας, ξεφτιλίζετε ανθρώπους και αξίες, διασκεδάζετε, γελάτε, υποτιμάτε, χαχανίζετε, τρώτε και τα λεφτάκια του κοσμάκη, και μια χαρά, χαμογελαστοί και χαρούμενοι με το γενικότερο αποτέλεσμα. Ικανοποιημένοι χειροκροτάτε τους εαυτούς σας ή τους εαυτούς των «φίλων» σας. Ανταλλάζετε τα «μπράβο» σας και αγκαλιάζεστε με το φτυάρι στο ένα χέρι και με το πιστόλι στο άλλο.

Στα ερείπια της τέχνης το γέλιο σας αντηχεί εφιαλτικό.

Και εγώ κάθομαι σε μια σπασμένη πέτρα και κοιτάζω γύρω μου το χάος.

Κάνω την σπασμένη μου πέτρα σκηνή, στέκομαι επάνω της και αρχίζω να μιλάω στον κόσμο για μια ακόμα φορά. Αλλά η φωνή μου δεν βγαίνει και μάλλον θα αργήσει να βγει... και ο κόσμος αρχίζει να απομακρύνεται... γιατί ο κόσμος βαριέται να περιμένει...

Μου λείπει η φωνή μου. Μου λείπει η σκηνή μου.
Μου λείπει το θέατρο.

Αλλά δεν μου λείπει το δήθεν θέατρο.
Δεν μου λείπει η φωνή σας. Δεν μου λείπει η σκηνή σας.

Δεν μου λείπει το εφιαλτικό γέλιο σας.
Δεν μου λείπει η συμπεριφορά σας και οι τρόποι σας.
Δεν μου λείπει καθόλου το υστερικό αντικαλλιτεχνικό κλίμα σας.
Δεν μου λείπετε εσείς και ο απάνθρωπος κόσμος σας.
Δεν μου λείπει η ανύπαρκτη τέχνη σας.

Μου λείπει η τέχνη.
Μου λείπει η τέχνη μου.

Ένα Ακρωτηριασμένο Πνεύμα.

Το μετά τον Ιούνιο

«Φαίνεσαι χλωμή και αδύναμη. Είσαι καλά;» Με ρώτησε με αληθινό ενδιαφέρον.

«Έπαθα μια γαστρεντερίτιδα τον τελευταίο μήνα. Βγήκα νοκ άουτ. Κυριολεκτικά νοκ άουτ! Αλλά τώρα είμαι καλύτερα. Κάθε μέρα και καλύτερα...» Είπα χαμογελώντας.

«Αδυνάτισες». Με διέκοψε και κάτι στον τόνο της φωνής της και στον τρόπο εκφοράς του λόγου με έκανε να σταματήσω να χαμογελάω. Το βλέμμα της πήγαινε από πάνω μέχρι κάτω λες και μου έκανε ακτινογραφία. Προφανώς δεν είχε ακούσει τίποτα από όσα της είπα.

«Έπαθα γαστρεντερίτιδα.» Ξαναείπα «Που σημαίνει ότι δεν μπορούσα να φάω κανονικά...» συμπλήρωσα ενώ παρακολουθούσα το βλέμμα της να ξαναπηγαίνει από πάνω μέχρι κάτω στο σώμα μου σε τέτοιο βαθμό που άρχισα να νιώθω αμήχανα.

«Αχ, να παθαίναμε κι εμείς μία!» Ήταν η αμέσως επόμενη φράση... Και έχω την εντύπωση πως την είπε περισσότερο στον έαυτό της παρά σε εμένα...

Σε εκείνο ακριβώς το σημείο γούρλωσα τα μάτια μου, κοίταξα την κυρία που είχα απέναντί μου και έμεινα με ανοιχτό το στόμα.

«Μην το λέτε αυτό. Σας παρακαλώ, μην το λέτε αυτό!» Ήταν το μόνο που αυθόρμητα κατάφερα να πω κι αυτό τόσο σιγά που, στην αρχή, αναρωτήθηκα αν θα το άκουσε. Είχα μείνει άναυδη. Ξέρω πως, το πιθανότερο, να το έλεγε μεταξύ σοβαρού και αστείου αλλά δεν με ενδιέφερε.

Με κοίταξε παραξενεμένη... προφανώς με είχε ακούσει... και τώρα είχε μείνει εκείνη με ανοιχτό το στόμα.

Είχα πάρει μια έκφραση που δεν μπορούσε να ερμηνεύσει και ο διάλογος, ευτυχώς, σταμάτησε εκεί. Για εκείνην ήταν φυσικό και φυσιολογικό το να διατυπώνει τέτοιες ευχές μέσα της ή μπροστά σε άλλους.Για εμένα ήταν εντελώς παράλογο.

Πώς γίνεται να εύχεσαι να αρρωστήσεις απλά και μόνο για να χάσεις κάποια κιλά; Μου φάνηκε τόσο τραγικό. Ούτε καν κωμικοτραγικό. Ολοκληρωτικά, απλά, ξεκάθαρα, τραγικό. Το ότι υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά για χάρη της (δήθεν;)εξωτερικής εμφάνισης και ενός (δήθεν;) ιδανικού πρότυπου που έχουν στο μυαλό τους δεν θα τους πείραζε να βάλουν σε κίνδυνο την υγεία τους και μπορούν έτσι απροκάλυπτα να διατυπώνουν τέτοιου είδους ευχές...

«Πρόσεχε τι εύχεσαι γιατί μπορεί να πραγματοποιηθεί.» Ήταν μια φράση που τριγυρνούσε συχνά τις επόμενες μέρες στο μυαλό μου ανάμεσα σε άλλες σκέψεις για την παράνοια των ανθρώπων σε σχέση με τα κιλά και το σώμα τους...

Και, πριν προλάβω να απομακρυνθώ από το προηγούμενο γεγονός, ήρθε το επόμενο... Ένας άλλος κύριος μου είπε γελώντας πως μετά την αρρώστια ομόρφυνα και πως η γαστρεντερίτιδα μου πάει. Ανατρίχιασα ξανά. Γύρισα και τον κοίταξα. Και, κουνώντας το κεφάλι, επανέλαβα, σχεδόν, μηχανικά «Ναι, ναι, η γαστρεντερίτιδα μου ταιριάζει». Λες και η αρρώστια είναι κανένα φόρεμα που το φοράς και σου πηγαίνει ή δεν σου πηγαίνει.

Οι μέρες και η εβδομάδα συνεχίστηκε έτσι. Τα σχόλια που άκουσα ήταν τέτοιου τύπου με ελάχιστες εξαιρέσεις. Ευτυχώς! Υπήρχαν και εξαιρέσεις! Αλλά σε γενικές γραμμές... όσο ήρεμη κι αν ήθελα να μείνω άρχισα να εκνευρίζομαι...

Εγώ ήμουν σε ένα σημείο που ακόμα, καλά καλά, δεν έτρωγα κανονικά, που είχα στιγμές μέσα στην μέρα που ζαλιζόμουν και ανακατευόμουν... Ήμουν αδύναμη... Ανυπομονούσα να γίνω εντελώς καλά και ήμουν χαρούμενη και τυχερή κάθε στιγμή που απλά ένιωθα έστω και λίγο φυσιολογικά... Η μόνη μου ευχή ήταν να έχω την υγεία μου (ακόμα το εύχομαι γιατί η ανάρρωση μου γίνεται με τον ρυθμό χελώνας!).

Και υπήρχε κόσμος γύρω μου που το μόνο που τον ένοιαζε ήταν πόσα κιλά ακριβώς έχασα και αν θα βγω τώρα πιο γκόμενα στις παραλίες (γιατί το άκουσα κι αυτό!).

Ε, λοιπόν, δεν με ενδιαφέρει πόσα κιλά έχασα και δεν με ενδιαφέρει το αν θα είμαι πιο γκόμενα στις παραλίες. Με ενδιαφέρει να είμαι καλά! Και αν με ρωτήσετε τώρα δεν θέλω να χάσω κι άλλα κιλά ούτε θέλω να πάρω τα κιλά που έχασα. Δεν θέλω τίποτα. Δεν με απασχολεί ούτε το ένα ούτε το άλλο. Δεν με ενδιαφέρει. Το μόνο που με ενδιαφέρει, το μόνο που με απασχολεί, είναι να είμαι καλά.

Αυτό το πράγμα με τους ανθρώπους και τα κιλά... ποτέ μου δεν το κατάλαβα!

Έχασες κιλά; Καλό. Πήρες κιλά; Κακό.

Κανέναν δεν τον ενδιαφέρει το γιατί έχασες ή γιατί πήρες κάποια κιλά.

Δεν έχει σημασία ποιος είσαι, τι έπαθες, πόσα κιλά ήσουν, πόσα κιλά έγινες, το μόνο που έχει σημασία είναι ότι έχασες ή πήρες κιλά. Τώρα το αν ο οργανισμός σου είναι υπό κατάρρευση δεν έχει καμία σημασία! Το αν έχεις ένα πρόβλημα υγείας σωματικό ή ψυχολογικό (όπως και το τι συμβαίνει γενικά στην ζωή σου) δεν υπάρχει καθόλου στην εξίσωση!!!

Στην συγκεκριμένη περίπτωση:

Ναι, έχασα κιλά. Αλλά όχι γιατί έκανα δίαιτα. Ούτε επειδή ήθελα να κάνω δίαιτα. Έχασα κιλά επειδή αρρώστησα. Και υπάρχουν άνθρωποι που χάνουν κιλά από πολύ πιο σοβαρές αρρώστιες. Πρέπει να χαιρόμαστε και να χοροπηδάμε από ενθουσιασμό;

Γιατί κανείς ποτέ δεν μιλάει για την υγεία; Και για την σημασία της; Και την αξία της προστασίας της;

Από πάντα, ή σχεδόν από πάντα, υποστήριζα το ότι ο καθένας έχει το σώμα του και την ομορφιά του, ότι πάνω από όλα είναι η υγεία και ότι είναι μια γενική υστερία όλη αυτή η κατάσταση με τα κιλά. Ήμουν και είμαι κατά των περισσότερων τρόπων δίαιτας που έχω ακούσει... (και σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ την όποια αρρώστια τρόπο δίαιτας!). Οι περισσότερες από αυτές δεν γίνονται με σωστό τρόπο και το κυριότερο δεν είναι λογικές! Δημιουργούν κομπλεξικούς και ενοχικούς ανθρώπους. Με αποτέλεσμα και να μην αδυνατίζουν οι άνθρωποι και να αδυνατίζει η ποιότητά τους.

Και, παρένθεση, το ότι είμαι κατά της όποιας υστερικής δίαιτας δεν με κάνει να είμαι κατά της σωστής διατροφής ούτε κατά της υγιεινής ζωής!

Έχω συναντήσει ελάχιστους ανθρώπους που έχουν φυσιολογική σχέση με το φαγητό, με την διατροφή, με την γυμναστική, με την υγεία. Όλα αντιμετωπίζονται επιπόλαια και με λάθος τρόπο. Όταν λέω όλα, το εννοώ! Τα πάντα γύρω από αυτό το θέμα είναι υπερβολικά.

Πολλές φορές μου απαντάνε σε αυτά μου τα πιστεύω πώς φυσικά είναι εύκολο για εμένα να υποστηρίζω το «να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου και με το σώμα σου» αφού εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα και έχω μια χαρά σώμα. Αυτό με εξοργίζει. Γιατί είναι τόσο επιπόλαιο να το λες αυτό στον άλλον όταν δεν έχεις ιδέα ποιος είναι και τι ζωή έχει περάσει. Έχω περάσει διάφορες ακραίες καταστάσεις σε σχέση με το φαγητό. Και δεν μιλάμε για φυσιολογικές καταστάσεις. Μιλάμε για ακραίες. Πριν πολλά πολλά πολλά χρόνια. Πέρασα φάσεις που είχα παραπάνω ή λιγότερα κιλά, πολλά παραπάνω ή πολύ λιγότερα από τώρα... Φάσεις πολύ δύσκολες. Και ακόμα και τότε τα ίδια υποστήριζα. Απλά χρειαζόταν ο διπλάσιος και ο τριπλάσιος κόπος να τα υποστηρίζω. Τώρα τα υποστηρίζω πιο εύκολα και πιο απλά.

Μου πήρε τόσο χρόνο να καταλάβω πως όλα αυτά είναι βλακείες!

Και μου πήρε τόσο χρόνο γιατί δεν είχα καμία βοήθεια από πουθενά για να βρω αυτήν την πολύτιμη ισορροπία. Την βρήκα μόνη μου. Την γέννησα από μόνη μου. Γιατί; Γιατί πουθενά γύρω μου δεν υπήρχε ένας σωστός τρόπος σκέψης γύρω από αυτά!

Οι άνθρωποι γύρω απλά χαίρονται όταν χάνεις κιλά και απλά σε κάνουν να νιώθεις άσχημα όταν παίρνεις κιλά.

Επίσης, σχολιάζουν άσχημα κάποιον που έχει υπερβολικά πολλά κιλά και εκθειάζουν κάθετι αδύνατο εκτός αν παραγίνει αδύνατο οπότε και πάλι το σχολιάζουν άσχημα! Έχουν ένα ιδανικό βάρος στο μυαλό τους και αν εσύ στέκεσαι ακριβώς σε αυτό το σημείο του ιδανικού βάρους σε «παραδέχονται» και σε «αποδέχονται». Αλλά αν σταθείς λίγο πιο δεξιά ή λίγο πιο αριστερά έχεις πρόβλημα. Και αν σταθείς πολύ πιο δεξία ή πολύ πιο αριστερά έχεις ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα. Όμως τίποτα από αυτά δεν βοηθάει εσένα. Τιπότα από αυτά στην ουσία δεν σε αφορά.

Δεν είδα ούτε έναν άνθρωπο (ούτε έναν!) που είχε κάποιο πρόβλημα με τα κιλά του (πιο σοβαρό ή λιγότερο σοβαρό) να τον βοήθησε η συμπεριφόρα των γύρω του ανθρώπων.

Γιατί είναι υποχρεωμένος ο καθένας να εξηγεί τι περνάει ή τι δεν περνάει για να κατάλαβει ο κόσμος πως μερικές φορές η σιωπή είναι καλύτερη; Δεν χρειάζεται να έχεις πάντα άποψη για τα πάντα ούτε έχεις δικαίωμα να έχεις πάντα άποψη για τα πάντα και, κυρίως, αν θέλεις να έχεις άποψη, ας έχεις, αλλά το να τρίβεις με άσχημο τρόπο την άγαρμπη άποψή σου πάνω στον άλλον είναι απαράδεκτο. Η άποψη σου είναι ακόμα άγουρη, έχει γεννηθεί το πιθανότερο επειδή δεν νιώθεις εσύ καλά με τον εαυτό σου. Που σημαίνει ότι έχεις ακόμα πολύ δρόμο πριν αρχίσεις να πετάς δεξία και αριστερά τις φράσεις-μαχαίρια σου στον άλλον. Και δεν με ενδιαφέρει αν γίνεται συνειδητά ή ασυνείδητα, καλοπροαίτερα ή κακοπροαίρετα. Δεν έχει σημασία. Δεν είναι υποχρεωμένος ο άλλος να δεχτεί την προβολή (και την προσβολή μερικές φορές) της δικής σου ανασφάλειας όταν έχει τα δικά του θέματα να αντιμετωπίσει. Και καμιά φορά –μάντεψε- τα δικά του θέματα μπορεί να είναι πιο σημαντικά από εσένα την συγκεκριμένη στιγμή!

Και για να ξεκαθαρίσω... δεν μου φταίει σε τίποτα ούτε η κυρία, ούτε ο κύριος, ούτε ο άλλος κύριος, ούτε η άλλη κυρία και οι φράσεις τους. Δεν τους κρατάω καμία κακία. Αυτοί ήταν απλά η αφορμή για να γράψω όλα τα παραπάνω. Αυτό που μου φταίει είναι μια συνολικότερη λογική γύρω από τα πράγματα. Η οποία δυστυχώς δεν αλλάζει από την μια μέρα στην άλλη. Και σίγουρα δεν αλλάζει όσο οι περισσότεροι από εμάς διαιωνίζουν τέτοιες υστερικές καταστάσεις στα παιδιά τους, στους φίλους τους, στις οικογένειές τους, στους γύρω τους ανθρώπους...

Αγαπάω την γυμναστική για την γυμναστική και την διατροφή για την διατροφή και την υγεία για την υγεία. Όχι την γυμναστική ως τρόπο αδυνατίσματος, την διατροφή ως τρόπο αδυνατίσματος, και την υγεία ως τρόπο αδυνατίσματος. Και αγαπάω την ζωή για την ζωή. Δεν αγαπάω την ζωή ως τρόπο αδυνατίσματος.

Και την όποια αρρώστια την αντιμετωπίζω σαν αρρώστια. Δεν μπορώ να την δω με αυτήν την ματιά και να την ζήσω ως τρόπο αδυνατίσματος...

Γιατί όταν τα κάνεις, τα ζεις, όλα σαν «τρόπο αδυνατίσματος» μην απορήσεις που μαζί με εσένα θα αδυνατίσουν και τα συναισθήματα σου και οι σκέψεις σου. Μην ενοχληθείς όταν αδυνατίσεις όλος μαζί, σε όλα. Όταν συρρικνωθείς μπορεί να χωράς παντού αλλά ο εαυτός σου δεν θα χωράει μέσα σε εσένα...

Αρκεί να μην σου γλιστρίσει

Μπορεί να αφήσεις να σου ξεφύγει μια στιγμή.
Μην ανησυχήσεις, μην στενοχωρεθείς, μην κλάψεις.
Η στιγμή υπάρχει για να έρχεται και να φεύγει.
Την στιγμή μπορεί να την κρατήσεις ή μπορεί να σου φύγει πριν καλά καλά την αντιληφθείς.

Μπορείς να αφήσεις να σου ξεφύγει μια στιγμή.
Δεν πειράζει.
Αρκεί να μην σου γλιστρίσει. Αρκεί να μην σου γλιστρίσει η ζωή.

Μπορεί να αφήσεις να σου ξεφύγουν πολλές στιγμές.
Μην πανικοβληθείς, μην αγχωθείς, μην θρηνήσεις.
Οι στιγμές υπάρχουν για να έρχονται και να φεύγουν.
Κάποιες θα καταφέρεις να τις κρατήσεις, κάποιες θα σου φύγουν πριν καλά καλά τις αντιληφθείς.

Μπορείς να αφήσεις να σου ξεφύγουν πολλές στιγμές.
Δεν πειράζει.
Αρκεί να μην σου γλιστρίσει. Αρκεί να μην σου γλιστρίσει η ζωή.

Μπορεί να αφήσεις να σου ξεφύγει ένας άνθρωπος.
Μην διαλυθείς, μην σκορπιστείς, μην απογοητευθείς.
Ένας άνθρωπος έρχεται και φεύγει.
Μπορεί να μην είναι στο χέρι σου το αν θα τον κρατήσεις ή όχι. Μπορεί να είναι και στο χέρι σου και για κάποιο λόγο τα δάχτυλα σου σε μια κρίσιμη στιγμή αντί να τον γραπώσουν να τον έσπρωξαν μάκρυά σου. Μπορεί να μην ήσουν έτοιμος ακόμα αλλά αυτό είναι το μάθημά σου για την επόμενη φορά που τα δάχτυλα σου θα πρέπει να κάνουν μια γρήγορη επιλογή. Φρόντισε να είναι εκείνη η επιλογή που έχει επαφή με εσένα και όχι με τους φόβους σου.

Μπορείς να αφήσεις να σου ξεφύγει ένας άνθρωπος.
Δεν πειράζει.
Αρκεί να μην σου γλιστρίσει. Αρκεί να μην σου γλιστρίσει η ζωή.

Μπορεί να αφήσεις να σου ξεφύγουν πολλοί άνθρωποι.
Μην χαθείς, μην ουρλιάξεις, μην γεράσεις.
Οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν.
Δεν είσαι θεός. Είσαι άνθρωπος. Και κάνεις λάθη. Λάθη που μπορούν να σου κοστίσουν. Τα λάθη σου δεν είναι δικαιολογίες για την συμπεριφορά σου στο μέλλον, είναι αφορμή για να πλησιάσεις στο να γίνεις αυτό που θέλεις να γίνεις. Τα λάθη σου θα σου δείξουν το δρόμο για το σωστό.

Μπορείς να αφήσεις να σου ξεφύγουν πολλοί άνθρωποι.
Δεν πειράζει.
Αρκεί να μην σου γλιστρίσει. Αρκεί να μην σου γλιστρίσει η ζωή.

Δεν μπορείς να αφήσεις όλες τις στιγμές να σου ξεφύγουν.
Δεν μπορείς να αφήσεις όλους τους ανθρώπους να σου ξεφύγουν.

Δεν μπορείς να αφήσεις τον εαυτό σου να τρέχει χωρίς να τον κυνηγήσεις.
Δεν μπορείς να αφήσεις τον εαυτό σου να πονάει χωρίς να τον πλησιάσεις.

Δεν μπορείς να αφήσεις να βλέπεις την ζωή σου από μακρυά... Ούτε το απο κοντά δεν αρκεί! Πρέπει να δεις και να ζεις την ζωή σου από μέσα. Μέσα σε αυτήν. Όχι έξω από αυτήν.

Δεν μπορείς να αφήσεις την ζωή να κυλάει χωρίς να την αγγίξεις.
Αυτό πειράζει.
Να τα αφήσεις όλα, μα όλα, να σου γλιστρίσουν.

Γιατί τότε... θα ανησυχήσεις, θα στενοχωρηθείς, θα κλάψεις, θα πανικοβληθείς, θα αγχωθείς, θα θρηνήσεις, θα διαλυθείς, θα σκορπιστείς, θα απογοητευθείς, θα χαθείς, θα ουρλιάξεις, θα γεράσεις... και δεν θα έχεις τίποτα στα χέρια σου.

Δεν θα έχει μείνει τίποτα.
Θα σου έχει γλιστρίσει.
Θα σου έχει γλιστρίσει η ζωή.

Λίγη ησυχία;

Και εκεί που είμαι όμορφα όμορφα στο σπιτάκι μου, κάθομαι ήσυχα ήσυχα στο δωματιάκι μου και είμαι έτοιμη να γράψω, απλά να γράψω, ήρεμα ήρεμα στο τραπεζάκι μου (είναι και άδειο το σπίτι, έφυγαν όλοι, και είναι πολύτιμες αυτές οι στιγμές όταν συγκατοικείς με άλλους ανθρώπους, αυτές οι στιγμές που πραγματικά μπορείς να κάτσεις σε ένα σημείο και να μην ακούγεται τίποτα, απολύτως τίποτα, και που δεν σε ενοχλεί τίποτα και κανένας), πάνω, λοιπόν, που είμαι έτοιμη να γράψω για τα πάντα ή για τίποτα (δεν με ενδιαφέρει το τι θα γράψω, δεν έχω ιδέα για το τι θα γράψω, την συγκεκριμένη στιγμή απλά έχω την ανάγκη να γράψω!), μέσα σε αυτό το κλίμα της απέραντης γαλήνης, αποφασίζει ο απέναντι, να βάλει στο τέρμα την μουσική...

Και δεν λέω, φυσικά, τίποτα.Εξάλλου δεν έχω δικαίωμα να πω. Δεν είναι ώρα κοινής ησυχίας. Και μόνο τότε μπορείς να «παραπονεθείς». Βλέπετε, δεν έχεις δικαίωμα να «παραπονεθείς» για την ώρα ατομικής ησυχίας. Δεν μπορείς να βγεις και να δηλώσεις, σήμερα έχω πονοκέφαλο και έχω ανάγκη από λίγη ησυχία, ή σήμερα θέλω να γράψω και έχω ανάγκη από πολύ ησυχία ή είμαι κουρασμένος ή θέλω να κοιμηθώ ή οτιδήποτε και έχω ανάγκη από απόλυτη ησυχία... Πώς να πείσεις τον άλλον για το πόσο πολύτιμο είναι ένα ήσυχο μισάωρο; Όχι κανένας δεν ενδιαφέρεται για την ατομική σου ησυχία. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Θα μου πεις, εδώ δεν ενδιαφέρονται αυτοί που είναι μέσα στο σπίτι, που σε ξέρουν, για την ατομική σου ησυχία, θα ενδιαφέρονται οι απ’ έξω;

Τέλος πάντων, το πιθανότερο, έτσι κι αλλιώς, είναι να σε επαίρναν για τρελό αν έβγαινες στο μπαλκόνι και φώναζες «Είναι ώρα ΑΤΟΜΙΚΗΣ ησυχίαααααας!». Για αυτό προτίμησα να μην πω τίποτα... Αλλά, τώρα που το σκέφτομαι, ακόμα κι αν ήταν ώρα κοινής ησυχίας και πάλι δεν θα έλεγα τίποτα... Και φυσικά δεν θα έκανα κανένα παράπονο. Γενικά, δεν μου αρέσει να κάνω παράπονα σε τέτοιες περιπτώσεις. Γιατί μπορεί και ο άλλος να γιορτάζει για κάτι ή να κάνει πάρτυ ή απλά να περνάει καλά... Δεν μπορώ να του χαλάσω την στιγμή... Θα μου πείτε γιατί να μου χαλάσει εκείνος την στιγμή μου; Και θα σας πω... Το πρόβλημα της ζωής μου! Δεν έχω ιδέα! Πιστεύω, εξάλλου, ότι δεν το κάνει κακοπροαίτερα. Δεν έχει ιδέα ότι μου χαλάει την στιγμή. Μου αρέσει να σκέφτομαι πως οι άνθρωποι είναι καλοπροαίρετοι. Εξάλλου, σκέφτομαι με την σειρά μου πως, πολλές φορές, έχω βάλει κι εγώ τέρμα την μουσική είτε για να χορέψω είτε για να χοροπηδήσω είτε για να κάνω δουλειές στο σπίτι είτε για να συγκεντρωθώ είτε για να μου φτιάξει η διάθεση είτε για οτιδήποτε... Και είναι τόσο ωραίο να μην σου κάνουν παράπονα και τόσο άσχημο όταν σου γκρινιάξουν, σου φωνάξουν ή σε βρίσουν... Γιατί να το κάνει κανείς με καλό τρόπο δεν γίνεται... Οι καλοί τρόποι είναι είδος προς εξαφάνιση! Τώρα μην με ρωτήσετε πως μπορώ να πιστεύω ότι οι άνθρωποι είναι, σε γενικές γραμμές, καλοπροαίρετοι αλλά επίσης, σε γενικές γραμμές, δεν έχουν καλούς τρόπους! Δεν ξέρω! Σε ειδικές γραμμές μπορείς να συναντήσεις και κάποιους ανθρώπους με καλούς τρόπους... Αλλά αυτές τις ειδικές γραμμές τις ψάχνεις με το κυάλι!

Τέλος πάντων, καλοπροαίρετοι, κακοπροαίρετοι με καλούς ή κακούς τρόπους οι άνθρωποι, δεν έχει καμία σημασία... Συνεχίζω, λοιπόν... είμαστε στο σημείο που από το απέναντι μπαλκόνι ο απέναντι βάζει τέρμα την μουσική. Και όχι ό,τι κι ό,τι. Παραδοσιακά, του στυλ ντιριντάχτα κι έτσι, και δεν έχω πρόβλημα με το ντιριντάχτα, έχω πρόβλημα με την συγκεκριμένη μουσική την συγκεκριμένη στιγμή. Μου ήταν το λιγότερο ενοχλητική. Και σκέφτομαι, δεν πειράζει, θα βρω τρόπο να συγκεντρωθώ και έτσι αρχίζω να κάνω τις ζεν αναπνοές μου, συγκεντρώνομαι σε κάποιο από όλα τα τσάκρα μου, μην με ρωτήσετε σε ποιο, δεν γνωρίζω, και εστιάζω στον στόχο μου: Να χαλαρώσω και να γράψω. Προς μεγάλη μου έκπληξη... έπιασαν οι προσπάθειες του αυτοσχέδιου διαλογισμού... και σιγά σιγά, κατάφερα να έχω την μουσική σε δεύτερο επίπεδο, σαν ένα μακρινό μουσικό χαλί, για να μην πω σαν ένα μακρινό μουσικό χαλάκι, που ίσα ίσα που το ακούω... Συνήθισα, λοιπόν, στα, δεν ξέρω κι εγώ πόσα, ντεσιμπέλ και τα άφησα να υπάρχουν στο βάθος της εικόνας μου αλλά χωρίς να μου χαλάνε το τοπίο...

Κάπου εκεί, σε αυτό το υπέροχο σημείο του «μόλις κατάφερα να προσαρμοστώ στις νέες συνθήκες και να βρω ξανά την εσωτερική ηρεμία μου», στο σημείο που έγραψα την πρώτη μου λέξη (σε περίπτωση που αναρωτιέστε η πρώτη μου λέξη ήταν «Δευτέρα», ήθελα να γράψω απλά την ημερομηνία!) αποφασίζει ο απέναντι του απέναντι (ο οποίος προφανώς δεν είχε καταφέρει να κάνει μουσικό χαλάκι, για να μην πω μουσικό χαλί, το ντιριντάχτα, το αντίθετο μάλιστα, το ντιριντάχτα είχε γίνει πρωταγωνιστής στο γαλήνιο τοπίο του και προφανώς ήταν τρελά εκνευρισμένος) να του κάνει «σπάσιμο»! Όχι να του μιλήσει ευγενικά, όχι να τον παρακαλέσει να χαμηλώσει την μουσική, ότι να του κάνει παρατήρηση, ούτε να του μιλήσει άσχημα ούτε να τον βρίσει. Αυτό που σκέφτηκε ο αγαπητός απέναντι του απέναντι ήταν να περάσει στην αντίποινα... Έβαλε, λοιπόν, κι αυτός τέρμα την μουσική του... Αυτός, βέβαια, είχε διαφορετικό μουσικό στυλ...και αποφάσισε πως όλη η γειτονιά έχει όρεξη να ακούσει ραπ. Και δεν έχω κανένα πρόβλημα με το ραπ... γενικά, δεν έχω κανένα πρόβλημα με κανένα είδος μουσικής... αλλά το να τα ακούω όλα μαζί, ταυτόχρονα, δεν είναι και η καλύτερη μου... Αρχίζει, λοιπόν, η μουσική «κόντρα». Τέρμα ο ένας, τέρμα ο άλλος, ντιριντάχτα ο ένας, ντουπου ντουπου ο άλλος, ντιριντάχτα ντουπου ντουπου ντιριντάχτα ντουπου ντουπου... τα νεύρα μου εμένα έγιναν ντανγκ ντουνγκ!

Ξανασυγκεντρώνομαι. Προσπαθώ να εφαρμόσω ότι έχω μάθει και δεν έχω μάθει. Να απομωνώσω όλο μου το περιβάλλον και όλους τους ήχους και να εστιάσω σε εμένα-ντριντάχταχτα-και σε αυτό που θέλω να κάνω-ντουπου ντουπου - αλλά δεν μπορώ να πω ότι-ντιρινταχτα ντουπου ντουπου - τα καταφέρνω – ντουπου ντουπου ντιριντάχτα -. ΝΤΑΝΓΚ ΝΤΟΥΝΓΚ (τα νεύρα μου σε περίπτωση που ξεχάσατε τι είναι αυτός ο ήχος)!

Και σε περίπτωση που αναρωτιέστε, ξεκαθαρίζω πως δεν υπάρχει δυνατότητα αλλαγής δωματίου. Γιατί αν υπήρχε θα το είχα κάνει, φυσικά, από την πρώτη στιγμή... Όχι ήμουν υποχρεωμένη να ακούω αυτήν την καταπληκτική μουσική συρραφή από την αρχή μέχρι το τέλος με κάθε λεπτομέρεια...

Παρόλα αυτά, όσο κι αν εκπλήσσεστε, μετά από κάποια ώρα, καταφέρνω να απομονώσω όλο το θόρυβο (ίσως να με βοηθάει γενικά ότι έχω μεγαλώσει σε σπίτι με υπεροβολικά πολύ, ανθρώπινο και μη ανθρώπινο, θόρυβο!), να ξαναβρώ το γαλήνιο τοπίο μου και να ξαναεστιάσω στις τόσο αγαπημένες μου λέξεις... Γράφω, λοιπόν, κάτι φοβερά εμπνευσμένο (12-7-2010) και εκεί, ακριβώς στο σημείο του τελευταίου μηδέν του 2010, ξαφνικά ακούω όπερα!!! Όπερα! Από ένα τρίτο σπίτι, τον απέναντι του απέναντι του απέναντι, ο οποίος προφανώς, θα είναι και ο «κουλτουριάρης» της υπόθεσης και ο οποίος θα θέλησε να ακουστεί και η δική του μουσική άποψη πάνω σε όλη αυτή την υπέροχη μουσική παραφωνία! Παραφωνία οι άλλοι; Συμφωνία αυτός! Γιατί, φυσικά, μετά την όπερα ήρθε και η κλασική μουσική για να δέσει το γλυκό! Ποιο γλυκό δηλαδή που μόνο γλυκό δεν ήταν το αποτέλεσμα! Ντιριντάχτα ντουπου ντουπου οοοοοοοοο ααααααααα μπλέκονται όλα μαζί και το κεφάλι μου πάει να σπάσει!!!!

Ωραίος τρόπος επικοινωνίας, σκέφτομαι εγώ... Ωριμότητα και Συζήτηση, πάνω από όλα!

Κανένας δεν βγήκε στο μπαλκόνι, φυσικά, όλοι απρόσωποι και ανώνυμοι, όλοι πίσω από τις κουρτίνες τους με τέρμα την μουσική... και όλη η γειτονιά στο πόδι (για να μην πω στο κεφάλι γιατί εκεί σε χτυπούσε σε απευθείας μετάδοση η μουσική), θύμα αυτών των ανθρώπων!

Είχα εξαντλήσει πια μεθόδους Yoga και Tai chi, εικόνες θάλασσας και βουνού, και προσπαθούσα να ανατρέξω σε μια άλλη μέθοδο που είχα στο μυαλό μου αλλά αυτήν την φορά πριν καν προλάβω να την εφαρμόσω, και φυσικά, πριν να γράψω ούτε ένα γράμμα... πριν καν προλάβω να κάνω την μουσική, μουσικό χαλάκι, χαλί, ή έστω μοκέτα ή οτιδήποτε... μπήκε και ο τέταρτος, ο απέναντι του απέναντι του απέναντι του απέναντι... ο οποίος πιθανότατα να ήθελε να σπάσει πλάκα και άρχισε να κάνει τον DJ! Ανά 1 λεπτό άλλαζε τραγούδι και είδος μουσικής, έτσι στην μουσική βάση ντιριντάχτα ντουπου ντουπου οοοοοο αααααααα, προστέθηκαν από πάνω τώρα από ηλεκτρικές κιθάρες και ντραμς μέχρι μπλουζ και τζαζ ήχους και ό,τι μπορεί μουσικά να βάλει ο ανθρώπινος νους. Ντιριντάχτα ντουπου ντουπου ααααααα οοοοοο πς πς (πιατέλες από ντραμς) ντουν ντουν (οι κιθάρες) γκλιν γκλιν (τα μπαγλαμαδάκια γιατί έβαλε κι από αυτά) μμμμμμμ (τα μπλουζ). Και σαν να μην έλειπαν όλα τα παραπάνω... ο απέναντι του απέναντι του απέναντι του απέναντι του απέναντι αποφασίζει να προσθέσει λίγη πρόζα σε αυτό το μουσικό χάος και, να, ξαφνικά, τέρμα και η τηλεόραση, σε ζάπινγκ, φυσικά, παρακαλώ, από καρτούν μέχρι βραζιλιάνικο ήταν η ηχητική παρέμβαση!

Τα νεύρα μου πια κάνουν όλους τους ήχους του κόσμου, ντανγκ ντουνγκ ντινγκ ντονγκ ντενγκ, το κεφάλι μου δεν πάει απλά να σπάσει έχει ήδη σπάσει, μπαμ μπεμ μπιμ μπομ μπουμ ,και αρχίζει να φαντάζει πολύ ωραία η ιδέα του να πάω να ουρλιάξω στο μπαλκόνι μου το «Είναι ώρα ατομικής ησυχίααααααας» και να προσθέσω «Σταματήστε να συμπεριφέρεστε σαν κακομαθημένα παιδιά!!!!». Μετά σκέφτηκα ότι δεν μου φταίνε σε τίποτα ακόμα και τα κακομαθημένα παιδιά για να τα συγκρίνω με αυτούς τους κανίβαλους εκεί έξω που είχαν ξεσηκώσει όλη τη γειτονιά! Κανένας δεν σκέφτηκε καν να κλείσει το δικό του μαραφέτι, αυτό θα θεωρούνταν βήμα πίσω προφανώς σε αυτόν τον αγώνα ντέρμπι που μέχρι αυτό το σημείο ήταν 0-0-0-0-0 (πόσους απέναντι είπαμε ότι έχουμε;). Τέλος πάντων, μηδέν!

Δελεάζομαι να πάω να βάλω στο τέρμα οτιδήποτε αλλά δεν μπορώ. Δελεάζομαι να βγω στο μπαλκόνι και να κάνω παρατήρηση με καλό ή κακό τρόπο αλλά δεν μπορώ.

Όταν, όμως, ξαφνικά, βάζει ο απέναντι του απέναντι του απέναντι του απέναντι του απέναντι του απέναντι εμβατήρια και εθνικούς ύμνους στο τέρμα ενώ, ταυτόχρονα, κάποιος (και μην με ρωτήσετε ποιος απέναντι ήταν αυτός, έχασα το λογαριασμό, ο απέναντι του τελευταίου απέναντι) που σκέφτηκε να προσθέσει λίγο live στην υπόθεση βγαίνει και αρχίζει να ξεστομίζει όλο το υβρεολόγιο που γνώριζε (εγώ δεν ήξερα καν πως υπάρχουν τέτοιες λέξεις! Και δεν εννοώ για αυτές που ακούτε καθημερινά... Μιλάμε για εμπνευσμένες εκφράσεις και πλούσιο λεξιλόγιο!) με το volume φυσικά και αυτός στο τέρμα... ε, τότε, ξέρω πως έχει φτάσει και το δικό μου "τέρμα"!

Έχω φτάσει πια στο απροχώρητο και απότομα σηκώνομαι σπρώχνοντας την καρέκλα μου προς τα πίσω. Φεύγω από το δωμάτιο, πηγαίνω στο διπλανό δωμάτιο, ψάχνω στην βιβλιοθήκη, δεν είναι εκεί, ψάχνω στο γραφείο, δεν είναι εκεί, ψάχνω στην τσάντα μου, και ,ναι, το χέρι μου βρίσκει ακριβώς αυτό που χρειάζομαι! (Και,όχι, δεν είναι πιστόλι! Αν και, αν είχα, φοβάμαι ότι αύριο στις ειδήσεις θα διαβάζατε για εμένα!)

Πηγαίνω ξανά στο αρχικό δωμάτιο, κλείνω παράθυρα και πόρτες, και ας ξέρω πως θα σκάσω από την ζέστη (το προτιμάω από το να σκάσω από αυτήν την σύνθεση μουσικών ακουσμάτων) στέκομαι μπροστά από τον υπολογιστή μου, κάθομαι στην καρέκλα μου, κοιτάζω μπροστά μου και διαβάζω ξανά την ημερομηνία, συνδέω αυτό που κρατάω στα χέρια μου με τον υπολογιστή μου, βάζω τα ακουστικά στα αυτιά μου, και ακούω μουσική... Στο τέρμα, έτσι ώστε να απομονώσω όλα τα υπόλοιπα. Έθνικ, κέλτικες άρπες, πολυφωνικά, ατμοσφαιρικές μουσικές... Σκέφτηκα ,τουλάχιστον, να ακούσω κάτι που να μην είχα ακούσει στο προηγούμενο ρεπερτόριο (γιατί πέρασαν όλα τα μουσικά είδη που σας έγραψα και άλλα τόσα που δεν σας έγραψα!)!

Ακούω, λοιπόν, την μουσική μου... Συγκεντρώνομαι και αρχίζω να γράφω:

«Και εκεί που είμαι όμορφα όμορφα στο σπιτάκι μου, κάθομαι ήσυχα ήσυχα στο δωματιάκι μου και είμαι έτοιμη να γράψω, απλά να γράψω, ήρεμα ήρεμα στο τραπεζάκι μου...»

Και έτσι αυτό το συνηθισμένο κείμενο, χωρίς ίσως καμία ιδιαίτερη αξία, με πρωταγωνιστές όλους τους απέναντι και τους απέναντι των απέναντι, φτάνει σε εσάς.
Και αν αναρωτιέστε ποια το γράφει;

Μα, φυσικά, η απέναντι...

Α! Και θέλω να σας ζητήσω μια χάρη... Αν ποτέ χρειάζεστε την ατομική σας ησυχία και έχω την μουσική στο τέρμα, μην διστάσετε! Βγείτε στο μπαλκόνι και πείτε μου ευγενικά «Είναι ώρα ατομικής ησυχίας...». Δεν χρειάζεται να μου πείτε τίποτα άλλο... Εγώ θα καταλάβω και θα χαμηλώσω απλά την μουσική...