«Αξίζεις να λέγεσαι Άνθρωπος;»

Βλέπεις έναν ηλικιωμένο να σκοντάφτει και να σωριάζεται στα σκαλιά της πολυκατοικίας. Αλλά εσύ δεν ανακατεύεσαι. Γιατί; Γιατί δεν τα μπορείς αυτά.

Βλέπεις έναν άνθρωπο πεσμένο στο πεζοδρόμιο χωρίς τις αισθήσεις του. Αλλά εσύ δεν ανακατεύεσαι. Γιατί; Γιατί δεν τα μπορείς αυτά.

Βλέπεις έναν άντρα στην καφετέρια που έχει αφήσει την τσάντα του ανοιχτή. Του κλέβουν το πορτοφόλι. Αλλά εσύ δεν ανακατεύεσαι. Γιατί; Γιατί δεν τα μπορείς αυτά.

Βλέπεις μια γυναίκα μέσα στο λεωφορείο και κάποιος στέκεται υπερβολικά κοντά της. Την παρενοχλεί σεξουαλικά. Αλλά εσύ δεν ανακατεύεσαι. Γιατί; Γιατί δεν τα μπορείς αυτά.

Βλέπεις μια κοπέλα στο δρόμο που την έχουν περικυκλώσει τρεις. Ο ένας κρατάει μαχαίρι. Αλλά εσύ δεν ανακατεύεσαι. Γιατί; Γιατί δεν τα μπορείς αυτά.

Βλέπεις έναν έφηβο να τον χτυπάει ένα αυτοκίνητο. Το αυτοκίνητο φεύγει. Αλλά εσύ δεν ανακατεύεσαι. Γιατί; Γιατί δεν τα μπορείς αυτά.

Βλέπεις κάποιον να φωνάζει και να χτυπάει στην μέση της πλατείας ένα μικρό παιδί. Το δικό του ή κάποιου άλλου. Αλλά εσύ δεν ανακατεύεσαι. Γιατί; Γιατί δεν τα μπορείς αυτά.

Βλέπεις γύρω σου τόσα και τόσα και τόσα. Και άλλα τόσα. Αλλά εσύ δεν ανακατεύεσαι. Γιατί; Γιατί δεν τα μπορείς αυτά.

Όταν σκοντάψεις, πέσεις, χάσεις τις αισθήσεις σου... Όταν σε κλέψουν, σε χουφτώσουν, σε στριμώξουν... Όταν φωνάξουν και χτυπήσουν το δικό σου παιδί... Όταν βρεθείς εσύ σε εκείνο το σημείο του να χρειάζεσαι άλλους ανθρώπους, του να έχεις ανάγκη την βοήθειά τους... Δεν θα είναι εκεί κανένας για εσένα. Κανένας δεν θα γυρίσει καν το κεφάλι του να σε κοιτάξει.Κανένας δεν θα σε βοηθήσει. Κανένας δεν θα ακούσει την κραυγή σου όσο και να χτυπιέσαι, όσο και να φωνάζεις. Κι όχι από αντίδραση, επειδή δεν τους βοήθησες εσύ. Όχι από δίψα για εκδίκηση. Όχι από ανάγκη για αποκατάσταση δικαιοσύνης. Ούτε καν από άποψη, από συνειδητοποιημένη επιλογή. Θέλεις να μάθεις το γιατί; Γιατί δεν θα σε βοηθήσουν; Γιατί δεν τα μπορούν αυτά... Γιατί, δυστυχώς, ανήκουν και οι αυτοί στο είδος το δικό σου. Το ανθρώπινα απάνθρωπο.

Όταν κλείνεις το παράθυρο σου για να μην ακούς τις κραυγές βοήθειας εκείνες δεν σταματούν, συνεχίζουν. Και όσο συνεχίζεις και εσύ, και καλά, ανενόχλητος τη ζωή σου, τίποτα δεν αλλάζει. Συνέχισε να κλείνεις τα παράθυρα και όταν οι ίδιες καταστάσεις σου χτυπήσουν την πόρτα, μην απορήσεις. Όταν το σπίτι σου θα καίγεται από την φωτιά του διπλανού σου, επειδή δεν πήγες να τον βοηθήσεις να την σβήσει όταν άρχισε, ίσως καταλάβεις πως δεν είναι θέμα επιλογής και πως η φράση «Δεν τα μπορώ αυτά» δεν υπάρχει όταν ένας άνθρωπος δίπλα σου κινδυνεύει ή απλά σε έχει ανάγκη. Τα μπορείς. Οφείλεις να τα μπορείς. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Δεν υπάρχουν υπεκφυγές. Δεν υπάρχει κανένα ελαφρυντικό για την συμπεριφορά σου. Βρες τρόπο να τα μπορέσεις. Και δεν εννοώ πώς η παρέμβασή σου απαραίτητα θα παίξει καθοριστικό ρόλο στο όποιο σκηνικό (μπορεί να παίξει, μπορεί και να μην παίξει). Αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να μην προσπαθήσεις. Οφείλεις να προσπαθήσεις. Οφείλεις να κάνεις ό,τι καλύτερο μπορείς. Και το «ό,τι καλύτερο μπορείς» σε καμία περίπτωση δεν είναι το τίποτα. Γιατί αν επιλέγεις το τίποτα δεν έχεις δικαίωμα να χρησιμοποιείς την λέξη «Άνθρωπος» για εσένα.

Είναι δική σου ευθύνη το να αξίζεις να λέγεσαι Άνθρωπος.

Τυχαία συνάντηση

Σε συνάντησα τυχαία στο δρόμο και δεν σου μίλησα. Μου είχαν τελειώσει οι λέξεις. Ναι, ξέρω πως το λεξιλόγιο μας έχει πολλές λέξεις αλλά καμία δεν μου φάνηκε αρκετά καλή για να την αρθρώσω μπροστά σου. Είναι σαν να τα έχουμε ήδη πει όλα ξανά και ξανά πριν τόσο καιρό.

Σε συνάντησα τυχαία στο δρόμο και σχεδόν δεν κατάφερα να σε κοιτάξω. Ήταν μόνο εκείνη η πρώτη ματιά ίσα ίσα για να επιβεβαιώσω ότι είσαι πραγματικά εσύ και όχι κάποιος άλλος. Είχα οραματιστεί τόσες φορές αυτήν την συνάντηση. Την φανταζόμουν αλλιώς... Νόμιζα πως θα ξέρω ακριβώς τι να πω και τι να κάνω. Νόμιζα πως, αμέσως μόλις σε δω, θα καταλάβω ακριβώς τι νιώθω, ακριβώς τι έκανε ο χρόνος στα συναισθήματά μου για εσένα. Και ξέρεις τι έκανε ο χρόνος; Τίποτα απολύτως. Ό,τι αλλαγή έγινε δεν την έκανε ο χρόνος αλλά εγώ...

Σε συνάντησα τυχαία στο δρόμο και δεν μου μίλησες και σχεδόν δεν με κοίταξες, και δεν κατάλαβα αν με αναγνώρισες γιατί επέλεξα να σε προσπεράσω και γιατί μπορεί και εσύ να επέλεξες το ίδιο. Εκτός βέβαια αν απλά δεν με αντιλήφθηκες αλλά αυτό θα μου φαινόταν ακόμα πιο τραγικό...

Για αυτό δεν μου αρέσουν οι τυχαίες συναντήσεις. Δεν τις επιλέγεις σε επιλέγουν. Και τις περισσότερες φορές είναι περισσότερο άβολες παρά ευχάριστες. Με κάνουν να σκέφτομαι σκέψεις που δεν έχουν νόημα, με κάνουν να επεξεργάζομαι καταστάσεις που έχουν τελειώσει κανονικά πριν καιρό. Τότε που εξάντλησα κάθε ανθρώπινο όριο στην προσπάθεια μου να είμαι μαζί σου. Θυμάσαι; Εγώ θυμάμαι...

Τι κρίμα. Τι άδικο να γίνουμε και εμείς όπως όλοι οι άλλοι. Πώς καταφέραμε να έχουμε τόσο διαφορετική σχέση και, παρόλα αυτά, να έχουμε ακριβώς το ίδιο τέλος με όλους τους υπόλοιπους; Αυτό είναι μεγάλο κατόρθωμα... μια διαφορετική σχέση που καταλήγει να έχει το ίδιο τέλος με όλες τις άλλες... Πού έγινε το καταραμένο λάθος; Ή μήπως δεν έγινε κανένα λάθος αλλά φταίει αυτό που είμαι και αυτό που είσαι; Ίσως, ναι, να μην έγινε κανένα λάθος... ή ίσως και να έγιναν πολλά στη σειρά...

Θα μπορούσαμε να έχουμε καλό ή κακό τέλος... αλλά σε καμία περίπτωση δεν περίμενα ένα μέτριο, άχρωμο, σιωπηλό, αδιάφορο τέλος που σε παγώνει με την κυνικότητά του.

Αφού ήθελες τόσο να δημιουργείς όλες αυτές τις κινηματογραφικές στιγμές που με δυσκόλευσαν τόσο στην επικοινωνία μας γιατί τουλάχιστον δεν κατάφερες να μου δημιουργήσεις και ένα κινηματογραφικό τέλος αντάξιο της σχέσης μας; Τι έγινε τώρα; Σταμάτησε να έχει πλάκα το παιχνιδάκι μας; Δεν είναι τόσο ωραία ούτε η άλλη πλευρά; Αυτή του «νικητή»; Τι έγινε τώρα η ανάγκη του να δημιουργείς συνεχόμενες αδικαιολόγητες καταστάσεις απλά και μόνο για να γεννηθεί ένα παραπάνω σασπένς; Πόσο ιντριγκαρισμένος νιώθεις τώρα; Πόσο ικανοποιημένος;

Πώς μπορείς απλά να με προσπερνάς; Και το ίδιο ρωτάω και τον εαυτό μου. Πώς μπορώ απλά να σε προσπερνάω; Πώς μπορεί η αγάπη, μέσα από ποιες ασύλληπτες διαδικασίες, να φτάνει σε αυτό το σημείο; Σε αυτό το σημείο που δεν μπορεί να φτάσει κανένας άλλος παρά μόνο οι προδότες της αγάπης.

Και οι προδότες της αγάπης δεν είναι αυτοί που διαλύουν μια σχέση που, ίσως, δεν μπορεί να συνεχιστεί. Μπορείς να χωρίσεις με κάποιον και να μην προδόσεις την αγάπη. Οι προδότες της αγάπης είναι αυτοί που δεν βρίσκουν τρόπο να διαλύσουν μια τέτοια σχέση προστατεύοντας την αγάπη.

Όλα τα μυστικά του κόσμου βρίσκονται στην λέξη «τρόπος». Ο τρόπος που γίνονται τα πράγματα έχει σημασία. Ο τρόπος που αγαπάς, ο τρόπος που χωρίζεις, ο τρόπος που κινείσαι, που μιλάς, που ζεις, που υπάρχεις, που βιώνεις τα πάντα γύρω σου. Ο τρόπος, ο τρόπος, ο τρόπος...

Φοβάμαι πως αυτό είναι ένα βάρος που θα κουβαλάω για πάντα, ανάμεσα σε διάφορα άλλα. Είχα κάποιες απόψεις για τις σχέσεις. Περί ελευθερίας, περί επικοινωνίας, περί αλήθειας... Και δεν μπορώ να καταλάβω πως ο δρόμος των δικών μου αξιών και των δικών μου πιστεύω με οδήγησε (ούτε καν σε λάθος δρόμο αλλά) σε αδιέξοδο. Ο τρόπος μου, ο δικός μου μοναδικός τρόπος, με οδήγησε σε αδιέξοδο και μάλιστα αυτό έγινε με τον χειρότερο τρόπο! Τι έπρεπε να κάνω δηλαδή; Να γίνω όπως οι πολλοί; Να γίνω όπως όλοι οι άλλοι απλά και μόνο γιατί... έτσι;

Είσαι από εκείνους τους ανθρώπους που διέλυσαν τα πιστεύω μου τότε που είχα ανάγκη να έχω κάποια πιστεύω. Τώρα δεν πιστεύω σε τίποτα. Ή μαλλον δεν έχω ιδέα σε τι πιστεύω. Νομίζω πως δεν μπορώ να πιστεύσω σε τίποτα. Νομίζω πως όλα είναι εύθραυστα και μπορούν να γκρεμιστούν από την μια στιγμή στην άλλη. Πριν γεννηθεί κάτι νομίζω πως θα πεθάνει.

Σε συνάντησα τυχαία στο δρόμο και θυμήθηκα. Με χτύπησαν όλες οι στιγμές μας σε όλα τα σημεία του σωματός μου. Αλλά κυρίως ξέρεις που με χτύπησες... Εδώ. Σε αυτό το σημείο που το κρατάω πάντα αυθόρμητα χωρίς να το σκεφτώ όταν μιλάω για εσένα. Στο μέρος της καρδιάς.

Στο μέρος που ακόμα σου ανήκει.

Αγαπητέ μου φίλε...

Αγαπητέ μου φίλε, δεν ξέρω ποιος είσαι, το πιθανότερο είσαι ένας άγνωστος για εμένα, και εγώ είμαι άγνωστη για εσένα και ίσως είναι καλύτερα έτσι...

Το μόνο που μας ενώνει είναι η επιλογή σου.

Η επιλογή σου να αρχίσεις και μετά να συνεχίσεις να διαβάζεις αυτές τις γραμμές.

Οι γραμμές μου, λοιπόν, γράφονται για εσένα.

Γράφω για εσένα που με διαβάζεις.

Γράφω για εσένα που με ακούς χωρίς να χρειάζεται να μιλήσω.

Νιώθω την ανάγκη να σου μιλήσω γράφοντας.

Κι αν με ρωτήσεις «γιατί;» δεν θα έχω καμία ικανοποιητική απάντηση να σου δώσω.

Ξέρω πως δεν νιώθεις καλά.

Το νιώθω. Σε νιώθω.

Είναι λογικό.

Είμαστε όλοι τρομοκρατημένοι και φοβισμένοι και είσαι και εσύ, αγαπητέ μου φίλε. Φοβάσαι γιατί δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει αύριο. Αγχώνεσαι γιατί αναπνές ανασφάλεια. Τρελαίνεσαι γιατί σε περιτριγυρίζει ένας ανθρώπινος πανικός που εξαπλώνεται, μια υστερία μεταδοτική, μια κατάθλιψη ελαφρίας ή βαριάς μορφής ενός ολόκληρου λαού.

Αγαπητέ μου φίλε, θα σου πω μια φράση που θα σε κάνει ίσως να αντιδράσεις. Είναι πιθανό να με βρίσεις μέσα σου, να με κατηγορήσεις για επιπολαιότητα. Θα καταλάβω. Ό,τι κι αν πεις, ό,τι κι αν σκεφτείς, θα καταλάβω.

Είναι μια φράση που λέω σε όλους όσους αγαπώ.

Την ίδια φράση έλεγα στην μητέρα μου όταν ήμουν παιδί και εκείνη έκλαιγε. Την ίδια φράση έλεγα στα αδέρφια μου όταν στενοχωριόντουσαν για κάτι, οτιδήποτε. Την ίδια φράση έλεγα στους φίλους μου όταν ήταν απογοητευμένοι για κάτι μικρό ή μεγάλο. Την ίδια φράση έλεγα στους άντρες που βρέθηκαν σε μια δύσκολη στιγμή και έτυχε να είναι δίπλα μου. Την ίδια φράση έλεγα σε ανθρώπους κοντινούς μου ή σε ανθρώπους περαστικούς που ήρθαν και έφυγαν. Την ίδια φράση έλεγα και στον εαυτό μου όταν δεν είχα κανέναν άλλον να μου την πει. Μετά στάματησα να την λέω. Τα τελευταία χρόνια, δεν μπορούσα να την αρθρώσω πια. Δεν την πίστευα πια. Και μου είναι πάντα δύσκολο να υποστηρίζω πράγματα που δεν πιστεύω.

Αυτήν την ίδια φράση θα σου πω, αγαπητέ μου φίλε:

Όλα θα πάνε καλά.

Και αν με ρωτήσεις πώς το ξέρω θα σου απαντήσω:

Όλα θα πάνε καλά γιατί εσύ θα τα κάνεις να πάνε καλά.

Σου έχω απόλυτη εμπιστοσύνη, αγαπητέ μου φίλε.

Σε εμπιστεύομαι.

Πιστεύω σε εσένα και στις δυνάμεις σου και έχεις πολύ περισσότερες από όσες νομίζεις ότι έχεις ή από όσες ελπίζεις να αποχτήσεις.

Πιστεύω ότι θα τα καταφέρεις.

Θα τα βγάλεις πέρα.

Και θα πας ακόμα πιο πέρα από το πέρα.

Ακόμα πιο ψηλά.

Αγαπητέ μου φίλε, πώς να πιστέψεις πως «Σε αγαπάω» χωρίς να σε γνωρίζω; Πώς να αποδεχτείς πως «Σε ευχαριστώ» με όλο μου το «είναι» για αυτό που είσαι; Πώς να σου δώσω να καταλάβεις πως δεν με ενδιαφέρει τίποτα παραπάνω στον κόσμο από το να είσαι καλά; Αν είσαι καλά, όλα και όλοι θα είναι καλύτερα. Κατά συνέπεια, κι εγώ θα είμαι καλύτερα. Θα είμαι ακόμα πιο καλά αν είσαι και εσύ καλά. Πώς μπορώ άραγε να σε πείσω;

Αγαπητέ μου φίλε, όλα θα πάνε καλά.

Μπορεί να μην έχεις κάποιον να στο πει. Αν έχεις, ακόμα καλύτερα. Θα είμαι άλλος ένας που θα στο θυμίσει. Αν όμως δεν έχεις κανέναν γύρω σου που να σε κάνει να νιώθεις πως όλα θα γίνουν, αν δεν έχεις κανέναν να σου υπενθυμίζει καθημερινά την αξία σου, αν δεν έχεις κανέναν να σε αγκαλιάζει ή να σε αγαπάει, αν δεν έχεις κανέναν...

Θέλω να ξέρεις πως υπάρχω εγώ.

Μια ηλεκτρονικής μορφής παρουσία.

Μια ανθρώπινη κωμικοτραγική φιγούρα με μπόλικες αναζητήσεις αλλά και με μπόλικο περίσσευμα αγάπης.

Χωράς και εσύ.

Στο μυαλό μου και στην καρδιά μου.

Χωράς και εσύ.

Δεν είμαι το ίδιο με έναν αληθινό άνθρωπο δίπλα σου.

Δεν είμαι το ίδιο «ζωντανή».

Αλλά είμαι πιο ζωντανή από όσο πιστεύεις. Δίνω ζωή στις λέξεις μου και τις αφήνω να φτάσουν σε εσένα.

Αγαπητέ μου φίλε, κράτησε τις λέξεις μου μέσα σου για όσο θέλεις και για όποτε τις χρειαστείς:

ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ.

Με αγάπη,
Μαριλού.

«Ξεκινώντας από την ντουλάπα.»

«Ξεκινώντας από την ντουλάπα.»

Μόλις βρήκα την λύση για τα προβλήματά σου. Για όλα τα προβλήματά σου. Αν δεν νιώθεις καλά, αν είσαι στενοχωρημένος, αν είσαι απογοητευμένος, αν είσαι θυμωμένος, αγχωμένος, κουρασμένος, εξαντλημένος, αν πιστεύεις πως έχεις δοκιμάσει τα πάντα και πως δεν υπάρχει σωτηρία για σένα, αν νιώθεις στρεσαρισμένος και πιεσμένος, αν δεν έχεις ιδέα προς τα ποια κατεύθυνση να πας, αν δεν έχεις ιδέα ποιος είναι ο δρόμος σου, αν δεν έχεις όρεξη για τίποτα, αν δεν θέλεις να δεις κανέναν, αν δεν ξέρεις πώς να ανταπεξέλθεις σε ένα πολύ σημαντικό θέμα, αντικειμενικά σημαντικό όπως π.χ. ένα θέμα υγείας ή υποκειμενικά σημαντικό κάτι που εσύ έχεις τοποθετήσει πάνω από όλα και το θεωρείς το σημαντικότερο όλων και πιστεύεις ότι αυτό σου «κλέβει» την ενέργεια, αν οτιδήποτε από όλα τα παραπάνω ή οτιδήποτε παραπάνω από όλα αυτά σου συμβαίνουν... Δεν θεωρώ ότι έχεις κατάθλιψη, δεν πιστεύω ότι πρέπει να χαπακωθείς, δεν υποστηρίζω ότι είσαι τρελός ή οτιδήποτε άλλο... Θεωρώ, πιστεύω, υποστηρίζω ότι έχεις ένα πολύ πρακτικό πρόβλημα. Και επειδή κάθε πρόβλημα έχει την λύση του... Μόλις βρήκα την λύση σου. Μην βιαστείς να την υποτιμήσεις. Μην γελάσεις με αυτήν. Μην την κοροιδέψεις. Μην βιαστείς να βγάλεις συμπεράσματα. Μην βγάλεις συμπεράσματα. Απλά άκουσε την. Άκουσε με. Σε διαβεβαιώνω πως δεν ξέρω περισσότερα από εσένα, δεν είμαι κανένας ειδικός που να γνωρίζει μαγικές τεχνικές που θα σε βοηθήσουν, δεν έχω μαγικές συνταγές στο τσεπάκι μου. Όμως έχω μια πρακτική λύση, που είτε το πιστεύεις είτε όχι, μπορεί να σε βοηθήσει. Αν σε βοηθήσει καλώς, αν δεν σε βοηθήσει απλά δεν σε βοήθησε! Δεν πειράζει...Η λύση που σου προτείνω είναι η εξής:

«Ξεκινώντας από την ντουλάπα!»

Να πας στην ντουλάπα σου και για αρχή απλά να την κοιτάξεις...

Η ντουλάπα σου συμβολίζει την ζωή σου. Αν η ντουλάπα σου είναι άνω-κάτω θα είναι και η ζωή σου άνω-κάτω. Θέλεις η ζωή σου να είναι άνω-κάτω; Δεν το νομίζω.

Θέλεις να αλλάξεις την ζωή σου; Θέλεις να μπορέσεις να αντιμετωπίσεις κατάματα τον εαυτό σου; Θέλεις να δεις την αλήθεια;

Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να ανοίξεις την ντουλάπα σου. Απλά να την ανοίξεις... και μετά να την κοιτάξεις... να την κοιτάξεις έτσι όπως δεν την κοίταξες ποτέ...

«Ξεκινώντας από την ντουλάπα!»

Αν ανοίξεις την ντουλάπα σου και πέσουν ένα σωρό ανακατεμένα ρούχα έχεις πολύ δουλειά μπροστά σου. Πάρα πολύ... Ακόμα όμως κι αν δεν γίνει κατολίσθηση ρούχων αλλά απλά μέσα στην ντουλάπα σου γίνεται το χάος σαν να έχει γίνει σεισμός και πάλι έχεις πολύ δουλειά (ίσως λίγο λιγότερη αλλά και πάλι αρκετή...). Ακόμα κι αν δεν γίνεται ολικό χάος αλλά γίνεται μερικό χάος, ακόμα κι αν ο σεισμός είναι λίγα ρίχτερ, και πάλι έχεις πολύ δουλειά (ίσως λίγο λιγότερη αλλά και πάλι αρκετά αρκετή). Ακόμα κι αν γίνεται ένα μικρό μικρούτσικο χάος, μην πανηγυρίσεις! Απλά πάρε το απόφαση: Έχεις πολύ πολύ δουλειά!!!!

Το νόημα έχει ως εξής. Η ντουλάπα σου είναι η ζωή σου. Και αυτά που έχει μέσα η ντουλάπα σου είναι αυτά που έχεις ζήσει και ζεις.

Ανοίγοντας την ντουλάπα σου βρίκεται μπροστά σου ανακατεμένη όλη σου η ζωή...

Ρούχα που φόρεσες σε πρώτα ραντεβού και σε επαγγελματικές συνεντεύξεις, ρούχα που σου έκαναν δώρο (τα επέλεξαν άλλοι για εσένα) ή που τα αγόρασες εσύ (τα επέλεξες εσύ) και από αυτά άλλα που τελικά τα φόρεσες (ήταν σωστές επιλογές, σου ταίριαζαν, τα αγάπησες, τα χρησιμοποιήσες) και άλλα που δεν τα φόρεσες ποτέ (ήταν «λάθος» επιλογές ή τουλάχιστον νομίζεις πως ήταν «λάθος» επιλογές, δεν σου άρεσαν καθόλου, τα παράτησες σε μια γωνιά, δεν ξανασχολήθηκες ποτέ μαζί τους). Ρούχα που τα έχεις ξεχάσει (δεν είχες ιδέα ότι υπήρχαν στην ντουλάπα σου και μένεις και εσύ έκπληκτος μπροστά τους, δεν θυμάσαι καν πώς βρέθηκαν εκεί ή άλλα που θυμάσαι από που προήλθαν αλλά και πάλι για κάποιο λόγο σε συνέφερε να τα ξεχάσεις). Ρούχα που φόρεσες παλιότερα, έχουν φθαρεί αλλά τα κρατάς πιο πολύ για συναισθηματικούς λόγους. Ρούχα που δεν σου χωράνε πια (γιατί άλλαξε το σώμα σου, γιατί άλλαξες εξωτερικά) ή που δεν σου ταιριάζουν πια (γιατί άλλαξε η ψυχή σου, άλλαξες εσωτερικά). Ρούχα που είναι πρακτικά, ρούχα που είναι για τον ύπνο, ρούχα που είναι για έξω ή μέσα στο σπίτι, για επίσημες ή ανεπίσημες περιστάσεις, για το πρωί, το μεσημέρι, το απόγευμα, το βράδυ. Για το κρύο ή για την ζέστη. Εσώρουχα, κάλτσες, φούστες, μπλούζες, παντελόνια, πουκάμισα, πουλόβερ, φορέματα, όλα βρίσκονται εκεί τσαλακωμένα ή ατσαλάκωτα, περιποιημένα ή απεριποιήτα, παλιά ή καινούρια, χρησιμοποιημένα ή αχρησιμοποίητα, φορεμένα ή αφόρετα, αγαπημένα ή μη αγαπημένα, συνδεδεμένα με συγκεκριμένες αναμνήσεις, συγκεκριμένα πρόσωπα, ή εντελώς ανεξάρτητα από το παρελθόν, όλα βρίσκονται εκεί μπροστά σου και σε κοιτάνε και ζητάνε από εσένα επιτέλους να τα βάλεις σε μια σειρά, να τα οργανώσεις, να τα ξεχωρίσεις, να τα φροντίσεις, να τα παρατηρήσεις... Άλλα ζητούν να τα δώσεις, άλλα απαιτούν να τα κρατήσεις, άλλα θέλουν να τα πετάξεις και να τα ελευθερώσεις αφήνοντας τα επιτέλους να ζήσουν το τέλος που τόσο καιρό τους στερούσες. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όλα αυτά τα ρούχα χρειάζονται χρόνο από τον χρόνο σου και έχουν ένα σίγουρο κοινό σημείο: Εσένα. Και αν θέλεις να νιώσεις καλά με εσένα πρέπει πρώτα να κάνεις τα ρούχα σου να νιώσουν καλά και η ντουλάπα σου θα σε ευγνωμονεί για αυτό. Έτσι θα γίνει και με την ζωή σου. Η ζωή σου θα σε ευγνωμονεί αν την αξιοποιήσεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Δίνοντας χώρο σε αυτά που έχεις ανάγκη, που αγαπάς, που χρειάζεσαι και αφήνοντας στην άκρη οτιδήποτε δεν σε αντιπροσωπεύει... Και πώς θα φτάσεις σε αυτό το επιθυμητό σημείο;

«Ξεκινώντας από την ντουλάπα!»

Αφού ανοίξεις την ντουλάπα σου και την κοιτάξεις για αρκετά αρκετή ώρα... Πάρε μια βαθιά ανάσα και πριν ξεκινήσεις την όποια διαδικασία πήγαινε και βάλε μουσική. Κάνε την διαδικασία ευχάριστη. Ναι, μπορεί να σου φαίνεται ότι έχεις ένα βουνό μπροστά σου να αντιμετωπίσεις. Δεν σου φαίνεται. Δεν είναι ιδέα σου. Είναι γεγονός. Έχεις απέναντι σου το Έβερεστ ή κάτι αντίστοιχο. Αλλά δεν πειράζει... Πήγαινε βάλε μουσική! Τα πάντα γίνονται πιο εύκολα και πιο όμορφα όταν για παρέα σου έχεις την μουσική. Βάλε μουσική, λοιπόν, την μουσική που σου αρέσει να ακούς και μετά ξαναπήγαινε στην ντουλάπα σου και ξανακοίταξέ την...

Και μετά άρχισε να την αδειάζεις... για να την ξαναγεμίσεις όπως εσύ θέλεις.

Χώρισε τα ρούχα σε κατηγορίες. Οι κατηγορίες είναι ανάλογες με εσένα και τα ρούχα σου. Δεν υπάρχουν σωστες και λάθος κατηγορίες. Μόνο εσύ ξέρεις τις κατηγορίες που θα σε βολέψουν για να ξεκινήσεις την διαδικασία της οργάνωσης. Εγώ μπορώ να σου πω παραδείγματα κατηγοριών αλλά δεν μπορώ να σου προσφέρω σε καμία περίπτωση τις κατηγορίες σου. Αυτές θα πρέπει να τις δημιουργήσεις μόνος σου. Μην περιοριστείς στα παραδείγματα που θα σου δώσω. Μην εγκλωβιστείς σε αυτά. Είναι πολύ σημαντικός ο διαχωρισμός που θα κάνεις.

Ένας πρώτος διαχωρισμός θα μπορούσε π.χ. να είναι το να χωρίσεις τα ρούχα σου
σε «Θέλω» και «Δεν θέλω».

Τα «Δεν θέλω»

Δεν έχει νόημα να ασχοληθείς με τα ρούχα που δεν θέλεις πια να βρίσκονται μέσα στην ντουλάπα σου. Θα έχεις παραπάνω δουλειά χωρίς λόγο. Τα ρούχα που είσαι σίγουρος ότι δεν τα θέλεις πια άφησε τα κάπου όλα μαζί. Προσωπικά, πιστεύω πως είναι καλύτερα να πετάξεις από το να μην πετάξεις. Αν πετάξεις τα ρούχα σου μπορεί να σου φύγει ένα τεράστιο βάρος. Μπορεί να γίνεις πιο ελαφρύς και να πετάξεις κι εσύ. Αν πετάξεις μπορεί να πετάξεις. Όσο πετάς δημιουργείς χώρο. Τα ρούχα που δεν θες να κρατήσεις αλλά παρόλα αυτά συνεχίζεις πεισματικά να τα κρατάς περιορίζουν και πιέζουν τα ρούχα που θέλεις πραγματικά να κρατήσεις. Περιορίζουν και πιέζουν εσένα. Να έχεις θάρρος. Να βρεις ό,τι δεν σε ενδιαφέρει πια και να το πετάξεις.

Επίσης, από αυτά, αν υπάρχουν κάποια ρούχα που είναι σε καλή κατάσταση μπορείς να τα δώσεις. Είναι σαν την ανακύκλωση. Και βοηθάς τον κόσμο, και βοηθάς τον εαυτό σου και τους άλλους, και χαίρεσαι με την αίσθηση ότι προσφέρεις κάτι σε κάποιον. Υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου που έχουν ανάγκη από ένα ή περισσότερα ρούχα. Μπορείς είτε να το δώσεις σε κάποιο γνωστό ή άγνωστο σου που το χρειάζεται ή που απλά θα του δώσει χαρά.

Αυτή είναι η συμβουλή μου: Πέταξε και Πρόσφερε. Πρόσφερε και Πέταξε. Πέταξε το παρελθόν ή πρόσφερέ το. Πέταξε ή Πρόσφερε το Παρελθόν. Το να Πετάς το Παρελθόν μπορεί να σε κάνει να Πετάξεις. Αν Πετάξεις το Παρελθόν θα Πετάξεις.

Και πώς θα το πετύχεις αυτό; «Ξεκινώντας από την ντουλάπα»!!!

Τα «Θέλω»

Τα ρούχα που θέλεις πρέπει πάλι να τα χωρίσεις σε κατηγορίες. Αναμνηστικά, πρακτικά, επίσημα, πρόχειρα, αθλητικά... Θα μπορούσες να τα χωρίσεις σε σχέση με το χρώμα ή με το σχήμα ή με τα σχέδια ή με το είδος ή με οτιδήποτε... Οι κατηγορίες της ντουλάπας σου, σου ανήκουν. Οι κατηγορίες της ζωής σου, σου ανήκουν.

Παρατήρησε τα. Πού επαναλαμβάνεσαι; Τι θέλεις; Τι σου αρέσει; Ποια είναι αυτά που επιλέγεις να κρατήσεις; Γιατί επιλέγεις να τα κρατήσεις; Κάνε συνειδητές επιλογές, κράτησε μόνο ό, τι σε αντιπροσωπεύει. Οτιδήποτε περισσότερο είναι περιττό. Οτιδήποτε λιγότερο σε μειώνει. Κράτησε μόνο τα ρούχα που είναι εσύ.

Παρόλα αυτά μην βιαστείς να περιορίσεις τον εαυτό σου. Μια ντουλάπα είναι καλό να έχει από όλα. Μην βιαστείς να την κάνεις ασπρόμαυρη, εκτός αν είσαι σίγουρος πως δεν θέλεις καθόλου το χρώμα. Τόλμησε να γίνεις ο εαυτός σου, δοκιμάζοντας όλες τις πτυχές σου. Δοκίμασε το διαφορετικό. Κάτι που δεν σου άρεσε μπορεί τώρα να σου αρέσει και το αντίστροφο. Να είσαι ανοιχτός στις αλλαγές που μπορεί να σου έχουν συμβεί. Έχεις δικαίωμα να έχεις αλλάξει. Η ντουλάπα σου έχει δικαίωμα να αλλάξει.

Επίσης, η ντουλάπα σου μπορεί να φιλοξενεί πολλά διαφορετικά στυλ. Έχεις πολλές διαφορετικές πλευρές που πρέπει να τις φροντίσεις και να τις προστατεύσεις. Η ντουλάπα σου θα φιλοξενήσει με αγάπη όλες τις διαφορετικές πλευρές σου.

Είσαι τα πάντα. Γίνε τα πάντα.

Αυτή είναι η συμβουλή μου: Παρατήρησε και Πειραματίσου. Πειραματίσου και Παρατήρησε. Παρατήρησε το Παρόν και Πειραματίσου με αυτό και ποιος ξέρει; Μπορεί να το
Πλησιάσεις. Μπορεί να σε Πλησιάσεις.

Και πώς θα το πετύχεις αυτό; «Ξεκινώντας από την ντουλάπα»!!!

Ξέρω καλά πως μπορεί όλα τα παραπάνω να σου φαίνονται κάπως περίεργα... Μπορεί και να είναι.

Μπορεί να έχουν αξία όσα γράφω. Μπορεί και να μην έχουν. Μπορεί να σε βοηθήσουν. Μπορεί και να μην σε βοηθήσουν.

Όσα γράφω μπορείς να τα πετάξεις, να τα προσφέρεις, να τα παρατηρήσεις, να πειραματιστείς με αυτά. Μπορείς να τα πλησιάσεις ή να τα παρατήσεις. Μπορείς απλά να προβληματιστείς για λίγο ή για πολύ... Μπορείς και να μην προβληματιστείς καθόλου!

Μπορείς απλά να ξεκινήσεις από την ντουλάπα.

Μπορείς απλά να μην ξεκινήσεις από την ντουλάπα.

Μπορείς να ξεκινήσεις από το ντουλάπι της κουζίνας, τα ντουλαπάκια του μπάνιου, ή τα ξεχασμένα παραντούλαπα στο μικρό δωματιάκι! Μπορείς να ξεκινήσεις από μία άλλη ντουλάπα! Την ντουλάπα με τα εργαλεία! Ή μπορείς να βγάλεις εντελώς την λέξη «ντουλάπα» και τα παράγωγά της από το μυαλό σου και να ξεκινήσεις από το ψυγείο, την αποθήκη, την βιβλιοθήκη, το γραφείο, το κρεβάτι, το μπαούλο, τα ράφια πάνω από τον καναπέ, τα κουτιά στο πατάρι, τα αρχεία του υπολογιστή σου, τα χαρτιά στο πάτωμα ή απλά μπορείς να ξεκινήσεις από την τσάντα σου! Μπορείς να ξεκινήσεις από οπουδήποτε επιλέξεις εσύ! Αρκεί να ξεκινήσεις... Ξεκινώντας από... κάπου!

Πρέπει να φύγω τώρα. Έχω να κάνω μια επίσκεψη. Σε ένα παλιό καλό μου φίλο. Στην ντουλάπα μου... Στην δική μου ντουλάπα!

Υ.Γ. Αν η ντουλάπα σου είναι εντελώς τακτοποιημένη ή είσαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος πάνω στη γη ή αν δεν είσαι ευτυχισμένος χρειάζεσαι λίγο χάος για να ισορροπήσεις... Σου επιτρέπω να με επισκεφτείς, είμαι πρόθυμη να σου δώσω λίγο από το δικό μου χάος! Επίσης, υπάρχει πάντα η λύση του να τα ανακατέψεις όλα και να τα δεις με μια καινούρια ματιά από την αρχή! Να θυμάσαι: Μια ντουλάπα είναι κάτι πολύ παραπάνω από μια απλή ντουλάπα... Μια ντουλάπα αξίζει πάντα την προσοχή σου... Μια ντουλάπα έχει δικαίωμα να την κοιτάξεις με έναν καινούριο διαφορετικό τρόπο... Μια ντουλάπα έχει ανάγκη να την κοιτάξεις έτσι όπως δεν την κοίταξες ποτέ... Όπως ακριβώς και μια ζωή. Και όχι μια τυχαία ζωή. Αλλά η δική ζωή! Η ζωή σου!

Μου αρέσεις... (Β)

Μου αρέσεις!
Μου αρέσεις πολύ!
Μου αρέσεις πάρα πολύ!
Μου αρέσεις πάρα πάρα πολύ!
Δεν μου αρέσεις έτσι κι έτσι.
Δεν μου αρέσεις λίγο.
Δεν μου αρέσεις ελάχιστα.
Μου αρέσεις πάρα πάρα πάρα πολύ!!!

Σε μια άλλη φάση της ζωής μου θα έλεγα με σιγουριά πως είμαι ερωτευμένη αλλά τώρα δεν μπορώ να το πω ή δεν θέλω να το πω. Δεν θέλω να κάνω «βαρύγδουπες» δηλώσεις, δεν θέλω να βιαστώ να «ταμπελοποιήσω» αυτό που νιώθω, δεν θέλω τίποτα άλλο από το απλά να σε βλέπω. Γεμίζεις την ζωή μου με έναν τρόπο διαφορετικό. Είσαι μοναδικός και είχα καιρό να νιώσω πως κάποιος είναι μοναδικός για εμένα. Μου αρέσει ο τρόπος σκέψης σου και το πως κινείσαι. Μου αρέσει ο τρόπος που με κοιτάς και που μου μιλάς. Μου αρέσει ο τρόπος σου σε όλα. Μου αρέσεις εσύ. Μου αρέσει η λογική σου. Μου αρέσουν τα πάντα πάνω σου και γύρω σου.

Αν μου έλεγαν πώς θα ήθελα να είναι ο άνθρωπος μου θα περιέγραφα εσένα. Σε ονειρεύομαι τα βράδυα, σε σκέφτομαι τα πρωινά και κάθε φορά ανυπομονώ να σε δω από κοντά. Μου αρέσεις τόσο πολύ που δεν το πιστεύω... Μου αρέσεις.

Μου αρέσεις όπως είσαι. Ακριβώς όπως είσαι. Δεν θέλω να αλλάξεις τίποτα. Αν προσπαθήσεις να γίνεις κάτι άλλο για να μου αρέσεις δεν θα μου αρέσεις πια. Αν προσπαθήσεις να κάνεις κάτι έξω από εσένα μόνο και μόνο γιατί πιστεύεις ότι αυτό θα αρέσει σε εμένα, δεν θα μου αρέσεις πια. Δεν θέλω να κάνεις τίποτα για εμένα. Δεν θέλω να αλλάξεις τίποτα. Μου αρέσει αυτό που είσαι. Μου αρέσεις όπως είσαι.

Μου αρέσουν οι λέξεις που επιλέγεις, μου αρέσουν οι φράσεις που επαναλαμβάνεις και οι εκφράσεις που χρησιμοποιείς. Μου αρέσει η απλότητα στον λόγο σου σε συνδυασμό με την πολυπλοκότητα της σκέψης σου. Μου αρέσει η φωνή σου, η χροιά της φωνής σου. Μου αρέσει το πώς τονίζεις τις λέξεις και το πώς τοποθετείς ερωτηματικά παντού. Μέχρι τώρα γνώριζα μόνο έναν άνθρωπο που τοποθετούσε ερωτηματικά ακόμα και στην πιο αυτονόητη και δεδομένη κατάσταση. Τον εαυτό μου. Είσαι ο μόνος άνθρωπος που αναρωτιέται όσο κι εγώ, όχι όπως κι εγώ, ευτυχώς όχι όπως κι εγώ, αλλά όσο κι εγώ.

Μου αρέσει το χιούμορ σου και η αυτοσάτυρά σου. Μου αρέσει που με κάνεις να γελάω ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υποτιμάς τις καταστάσεις. Μου αρέσει που δίνεις στα γεγονότα την αξία που τους αξίζει. Που αντιμετωπίζεις με σοβαρότητα τα σοβαρά και με χαλαρότητα τα γελοία.

Μου αρέσει που ακόμα κι αν δεν είσαι εγώ, μπορείς να καταλάβεις ό,τι κι αν σου πω. Δεν χρειάζεται να έχουμε ίδια ενδιαφέροντα για να συζητάμε. Δεν χρειάζεται να είμαστε ίδιοι για να είμαστε μαζί. Μου αρέσει που είμαστε τόσο διαφορετικοί αλλά τόσο ανοιχτοί ο ένας προς τον άλλον. Μου αρέσει να μου εξηγείς τον κόσμο σου και μου αρέσει να σου εξηγώ τον δικό μου κόσμο. Μου αρέσουν όλα όσα μαθαίνω μέσα από εσένα και μου αρέσουν όλα όσα με αφήνεις να σου μάθω.

Μου αρέσει που δεν είσαι όπως οι περισσότεροι. Μου αρέσει που δεν είσαι συμβιβασμένος. Μου αρέσει που διεκδικείς τα δικαιώματά σου, που υπερασπίζεσαι το δίκαιο και το σωστό, που βοηθάς τους αδύναμους, που κάνεις ότι περνάει από το χέρι σου για να γίνει έστω και λίγο καλύτερος αυτός ο κόσμος. Και μου αρέσει το ότι πιστεύεις σε έναν καλύτερο κόσμο. Μου αρέσει η αισιοδοξία σου σε συνδιασμό με τις γερές ρεαλιστικές σου βάσεις.

Μου αρέσουν οι θεωρίες σου.

Μου αρέσουν οι πράξεις σου.

Και κυρίως μου αρέσει η σύνδεσή τους. Οι θεωρίες σου γίνονται πράξεις για να γεννηθούν οι επόμενες θεωρίες που θα γίνουν κι αυτές πράξεις. Υπάρχει συνέπεια σε αυτά που λες και σε αυτά που κάνεις. Και αυτό μου αρέσει. Γιατί με κάνει να νιώθω πως απέναντί μου έχω έναν ακέραιο άνθρωπο.

Σου αρέσω!
Σου αρέσω πολύ!
Σου αρέσω πάρα πολύ!
Σου αρέσω πάρα πάρα πολύ!
Δεν σου αρέσω έτσι κι έτσι.
Δεν σου αρέσω λίγο.
Δεν σου αρέσω ελάχιστα.
Σου αρέσω πάρα πάρα πάρα πολύ!!!

Μου αρέσει που σου αρέσω. Μου αρέσει που σου αρέσω όπως είμαι. Μου αρέσει που δεν μου ζητάς να αλλάξω. Μου αρέσει που δεν απαιτείς από εμένα αυτά που δεν θα μπορούσα να σου δώσω. Μου αρέσει που με αποδέχεσαι όπως είμαι. Μου αρέσει που με αφήνεις να είμαι αυτό που είμαι χωρίς να με περιορίζεις. Μου αρέσει που μαζί σου μπορώ να είμαι εγώ.

Μου αρέσει που σου αρέσω. Μου αρέσει που μου αρέσεις. Μου αρέσει που σου αρέσω και που μου αρέσεις. Μου αρέσει που υπάρχει αμοιβαιότητα και συγχρονισμός. Μου αρέσει που έχουμε καταργήσει κάθε κανόνα και έχουμε γίνει η εξαίρεση. Μου αρέσει που δεν έχουμε τα συνηθισμένα προβλήματα των σχέσεων. Μου αρέσει που δεν ασχολούμαστε με προσωπικές ανασφάλειες και με ανούσια προβλήματα που εμφανίζονται χωρίς λόγο από το πουθενά. Μου αρέσει που δεν νιώθουμε την ανάγκη της επιβεβαίωσης χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θεωρούμε τον άλλον δεδομένο. Μου αρέσει που έχουμε την σιγουριά και την ασφάλεια χωρίς να έχουμε την κούραση ή την επανάληψη της συνήθειας. Μου αρέσει που δεν υπάρχει ίχνος μετριότητας. Μου αρέσει η δύναμη που εκπέμπουμε μαζί η οποία νικάει και κάθε αδυναμία μας.

Μου αρέσουν τα πάντα! Μου αρέσεις εσύ!

Μου αρέσει που σε θαυμάζω. Μου αρέσει που σε αγαπάω.
Μου αρέσει που με θαυμάζεις. Μου αρέσει που με αγαπάς.

Υπάρχει μόνο ένα πράγμα που δεν μου αρέσει σε εσένα...

Tο ότι δεν είσαι αληθινός... Το ότι υπάρχεις μόνο μέσα στο μυαλό μου...

Και για όσο δεν σε βρίσκω δεν μπορώ να αποδείξω στους ανθρώπους, ούτε καν στον εαυτό μου, ότι είναι δυνατό να υπάρξει και να λειτουργήσει ένα άλλο είδος σχέσης από αυτό που συνήθως κυκλοφορεί εκεί έξω... Οι άλλοι θα θεωρούν ότι ψάχνω το ιδανικό και εγώ θα θεωρώ ότι ψάχνω το αυτονόητο. Αν όμως σε βρω θα ξέρω ότι γίνεται, θα ξέρω ότι είναι εφικτό, θα ξέρω ότι είναι αληθινό. Θα ξέρω ότι είσαι αληθινός. Και αυτό το στοιχείο σου θα είναι αυτό που θα αγαπήσω πιο πολύ σε εσένα. Την αλήθεια σου. Την αληθινότητά σου.

Θα μου αρέσει που θα είσαι αληθινός...

Απλά, θα μου αρέσεις...

Μου αρέσεις... (Α)

Μου αρέσεις!
Μου αρέσεις πολύ!
Μου αρέσεις πάρα πολύ!
Μου αρέσεις πάρα πάρα πολύ!
Δεν μου αρέσεις έτσι κι έτσι.
Δεν μου αρέσεις λίγο.
Δεν μου αρέσεις ελάχιστα.
Μου αρέσεις πάρα πάρα πάρα πολύ!!!

Σε μια άλλη φάση της ζωής μου θα έλεγα με σιγουριά πως είμαι ερωτευμένη αλλά τώρα δεν μπορώ να το πω ή δεν θέλω να το πω. Δεν θέλω να κάνω «βαρύγδουπες» δηλώσεις, δεν θέλω να βιαστώ να «ταμπελοποιήσω» αυτό που νιώθω, δεν θέλω τίποτα άλλο από το απλά να σε βλέπω. Γεμίζεις την ζωή μου με έναν τρόπο διαφορετικό. Είσαι μοναδικός και είχα καιρό να νιώσω πως κάποιος είναι μοναδικός για εμένα. Μου αρέσει ο τρόπος σκέψης σου και το πως κινείσαι. Μου αρέσει ο τρόπος που με κοιτάς και που μου μιλάς. Μου αρέσει ο τρόπος σου σε όλα. Μου αρέσεις εσύ. Μου αρέσει η λογική σου. Μου αρέσουν τα πάντα πάνω σου και γύρω σου.

Αν μου έλεγαν πώς θα ήθελα να είναι ο άνθρωπος μου θα περιέγραφα εσένα. Σε ονειρεύομαι τα βράδυα, σε σκέφτομαι τα πρωινά και κάθε φορά ανυπομονώ να σε δω από κοντά. Μου αρέσεις τόσο πολύ που δεν το πιστεύω... Μου αρέσεις.

Μου αρέσεις όπως είσαι. Ακριβώς όπως είσαι. Δεν θέλω να αλλάξεις τίποτα. Αν προσπαθήσεις να γίνεις κάτι άλλο για να μου αρέσεις δεν θα μου αρέσεις πια. Αν προσπαθήσεις να κάνεις κάτι έξω από εσένα μόνο και μόνο γιατί πιστεύεις ότι αυτό θα αρέσει σε εμένα, δεν θα μου αρέσεις πια. Δεν θέλω να κάνεις τίποτα για εμένα. Δεν θέλω να αλλάξεις τίποτα. Μου αρέσει αυτό που είσαι. Μου αρέσεις όπως είσαι.

Μου αρέσουν οι λέξεις που επιλέγεις, μου αρέσουν οι φράσεις που επαναλαμβάνεις και οι εκφράσεις που χρησιμοποιείς. Μου αρέσει η απλότητα στον λόγο σου σε συνδυασμό με την πολυπλοκότητα της σκέψης σου. Μου αρέσει η φωνή σου, η χροιά της φωνής σου. Μου αρέσει το πώς τονίζεις τις λέξεις και το πώς τοποθετείς ερωτηματικά παντού. Μέχρι τώρα γνώριζα μόνο έναν άνθρωπο που τοποθετούσε ερωτηματικά ακόμα και στην πιο αυτονόητη και δεδομένη κατάσταση. Τον εαυτό μου. Είσαι ο μόνος άνθρωπος που αναρωτιέται όσο κι εγώ, όχι όπως κι εγώ, ευτυχώς όχι όπως κι εγώ, αλλά όσο κι εγώ.

Μου αρέσει το χιούμορ σου και η αυτοσάτυρά σου. Μου αρέσει που με κάνεις να γελάω ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υποτιμάς τις καταστάσεις. Μου αρέσει που δίνεις στα γεγονότα την αξία που τους αξίζει. Που αντιμετωπίζεις με σοβαρότητα τα σοβαρά και με χαλαρότητα τα γελοία.

Μου αρέσει που ακόμα κι αν δεν είσαι εγώ, μπορείς να καταλάβεις ό,τι κι αν σου πω. Δεν χρειάζεται να έχουμε ίδια ενδιαφέροντα για να συζητάμε. Δεν χρειάζεται να είμαστε ίδιοι για να είμαστε μαζί. Μου αρέσει που είμαστε τόσο διαφορετικοί αλλά τόσο ανοιχτοί ο ένας προς τον άλλον. Μου αρέσει να μου εξηγείς τον κόσμο σου και μου αρέσει να σου εξηγώ τον δικό μου κόσμο. Μου αρέσουν όλα όσα μαθαίνω μέσα από εσένα και μου αρέσουν όλα όσα με αφήνεις να σου μάθω.

Μου αρέσει που δεν είσαι όπως οι περισσότεροι. Μου αρέσει που δεν είσαι συμβιβασμένος. Μου αρέσει που διεκδικείς τα δικαιώματά σου, που υπερασπίζεσαι το δίκαιο και το σωστό, που βοηθάς τους αδύναμους, που κάνεις ότι περνάει από το χέρι σου για να γίνει έστω και λίγο καλύτερος αυτός ο κόσμος. Και μου αρέσει το ότι πιστεύεις σε έναν καλύτερο κόσμο. Μου αρέσει η αισιοδοξία σου σε συνδιασμό με τις γερές ρεαλιστικές σου βάσεις.

Μου αρέσουν οι θεωρίες σου.

Μου αρέσουν οι πράξεις σου.

Και κυρίως μου αρέσει η σύνδεσή τους. Οι θεωρίες σου γίνονται πράξεις για να γεννηθούν οι επόμενες θεωρίες που θα γίνουν κι αυτές πράξεις. Υπάρχει συνέπεια σε αυτά που λες και σε αυτά που κάνεις. Και αυτό μου αρέσει. Γιατί με κάνει να νιώθω πως απέναντί μου έχω έναν ακέραιο άνθρωπο.

Σου αρέσω!
Σου αρέσω πολύ!
Σου αρέσω πάρα πολύ!
Σου αρέσω πάρα πάρα πολύ!
Δεν σου αρέσω έτσι κι έτσι.
Δεν σου αρέσω λίγο.
Δεν σου αρέσω ελάχιστα.
Σου αρέσω πάρα πάρα πάρα πολύ!!!

Μου αρέσει που σου αρέσω. Μου αρέσει που σου αρέσω όπως είμαι. Μου αρέσει που δεν μου ζητάς να αλλάξω. Μου αρέσει που δεν απαιτείς από εμένα αυτά που δεν θα μπορούσα να σου δώσω. Μου αρέσει που με αποδέχεσαι όπως είμαι. Μου αρέσει που με αφήνεις να είμαι αυτό που είμαι χωρίς να με περιορίζεις. Μου αρέσει που μαζί σου μπορώ να είμαι εγώ.

Μου αρέσει που σου αρέσω. Μου αρέσει που μου αρέσεις. Μου αρέσει που σου αρέσω και που μου αρέσεις. Μου αρέσει που υπάρχει αμοιβαιότητα και συγχρονισμός. Μου αρέσει που έχουμε καταργήσει κάθε κανόνα και έχουμε γίνει η εξαίρεση. Μου αρέσει που δεν έχουμε τα συνηθισμένα προβλήματα των σχέσεων. Μου αρέσει που δεν ασχολούμαστε με προσωπικές ανασφάλειες και με ανούσια προβλήματα που εμφανίζονται χωρίς λόγο από το πουθενά. Μου αρέσει που δεν νιώθουμε την ανάγκη της επιβεβαίωσης χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θεωρούμε τον άλλον δεδομένο. Μου αρέσει που έχουμε την σιγουριά και την ασφάλεια χωρίς να έχουμε την κούραση ή την επανάληψη της συνήθειας. Μου αρέσει που δεν υπάρχει ίχνος μετριότητας. Μου αρέσει η δύναμη που εκπέμπουμε μαζί η οποία νικάει και κάθε αδυναμία μας.

Μου αρέσουν τα πάντα! Μου αρέσεις εσύ!

Μου αρέσει που σε θαυμάζω. Μου αρέσει που σε αγαπάω.
Μου αρέσει που με θαυμάζεις. Μου αρέσει που με αγαπάς.

Μου αρέσει που είναι αληθινό...

Μου αρέσει που είσαι αληθινός...

Απλά, μου αρέσεις...

Ιούνιος

Αυτός ο μήνας νιώθω πως γλίστρισε μέσα από τα χέρια μου...

Από την προπροπροηγούμενη Τετάρτη ξεκίνησαν οι ζαλάδες και η ναυτία. Και μετά πέρασα την χειρότερη γαστρεντερίτιδα της ζωής μου. Όχι της ζωής γενικά! Είμαι σίγουρη πως υπάρχουν και χειρότερες! Αλλά στην δική μου ζωή ήταν σίγουρα, με διαφορά, η χειρότερη... Δεν μπορούσα να φάω, δεν μπορούσα να κοιμηθώ, δεν μπορούσα να σηκωθώ και να περπατήσω... Πιάστηκε το σώμα μου και ένιωθα τέτοια εξάντληση που νόμιζα πως θα χρειάζομαι έναν ολόκληρο χρόνο για να ξαναβρω τις δυνάμεις μου! Το μόνο που ήθελα, το μόνο που ευχόμουν, ήταν να γίνω καλά. Τίποτα άλλο δεν είχε σημασία.

Και είναι η πρώτη φορά που δεν μου συνέβηκε αυτό που μου συμβαίνει συνήθως όταν αρρωσταίνω.

Βλέπετε, όταν αρρωσταίνω έχω αυτήν την «κακή» συνήθεια του να παθαίνω «υπαρξιακά» και να αναθεωρώ την ζωή μου σε όλους τους τομείς. Σκοτεινές σκέψεις ταλαιπωρούν το μυαλό μου με όλους τους δυνατούς τρόπους. Με επισκέφτονται πρώην και νυν, φίλοι παλιοί και καινούριοι, ιδέες, σκέψεις, όνειρα, όλα μπλέκονται, όλα ανακατεύονται και καταλήγω να έχω ένα νοσταλγικό ή ένα απαισιόδοξο συναίσθημα που σε καμία περίπτωση δεν βοηθάει να γίνεις πιο γρήγορα καλά. Ταυτόχρονα, μην με ρωτήσετε πώς γίνεται αυτό, έχω και μια νότα αισιοδοξίας. Εκτιμάω και την πιο μικρή απόλαυση και επαναπροσδιορίζω τις προτεραιότητές μου. Όλα μπαίνουν σε μια τάξη και σε μια σειρά.

Όμως αυτές τις τελευταίες δεκαπέντε ημέρες... δεν έπαθα υπαρξιακά! Ούτε με την θετική ούτε με την αρνητική τους χροιά. Ήμουν τόσο χάλια που δεν είχα περιθώριο να σκεφτώ. Στο μυαλό μου υπήρχε μόνο το κενό, μόνο το σκοτάδι. Και στο κενό δεν χωράνε ούτε οι υπαρξιακές σκέψεις ούτε φιλοσοφικές αναζητήσεις. Βασικά, τώρα που το σκέφτομαι, στο κενό χωράνε όλα τα παραπάνω... αλλά, τέλος πάντων, στο συγκεκριμένο κενό που είχα αυτές τις μέρες δεν χωρούσε τίποτα!!!

Μου έλειψαν όλα τα όμορφα μικρά πράγματα της καθημερινότητάς μου. Αλλά δεν επανεκτίμησα τίποτα. Γιατί; Γιατί τα εκτιμούσα ήδη. Ήξερα ήδη τι ήταν πολύτιμο για εμένα και αυτά που ήδη είχα τοποθετήσει ψηλά, αυτά που ήδη εκτιμούσα, αυτά που ήδη αγαπάω και γεμίζουν τη ζωή μου είναι και αυτά που μου έλειψαν. Ένιωσα, λοιπόν, πως είχα μια σωστή επαφή με τον εαυτό μου και με την πραγματικότητα.

Δεν είχα καμία ανάγκη την αρρώστια για να καταλάβω τι έχει αξία για εμένα και τι όχι. Δεν ένιωσα καμία ανάγκη να «χρησιμοποιήσω» την αρρώστια για να νιώσω ότι έγινα πιο δυνατή. Δεν έγινα πιο δυνατή. Αντιμετώπισα την αρρώστια σαν κάτι που απλά μου συνέβηκε και που έπρεπε να κάνω υπομονή για να περάσει. Έπρεπε να έχω ηρεμία και ψυχραιμία. Ήμουν ρεαλίστρια και ήξερα ότι θα χρειαστούν μέρες για να περάσει η μπόρα.

Και χρειάστηκαν μέρες...

Η μπόρα ακόμα δεν έχει περάσει. Ή μάλλον... η μπόρα έχει περάσει αλλά βρέχει ακόμα... Έχω μέρες βροχής μπροστά μου που πρέπει να προσέχω την διατροφή μου και να αποδεχτώ την αδυναμία που νιώθω. Και για την διατροφή είναι πιο εύκολο να κάνω υπομονή... δεν με πειράζει καθόλου... αλλά αυτή η εξάντληση... με απογοητεύει... Τότε μου υπενθυμίζω πως δεν υπάρχει χώρος για την κυρία απογοήτευση και της λέω να φύγει όπως ακριβώς ήρθε... Εκείνη, παραδόξως, με ακούει και με αφήνει στην ησυχία μου μέχρι να ξαναέρθει...

Κάνω υπομονή και αρπάζομαι από τις τωρινές μικρές χαρές της ζωής. Και ανυπομονώ να γυρίσω στην πολύτιμη καθημερινότητά μου. Μια καθημερινότητα με τα θετικά της και τα αρνητικά της. Μια καθημερινότητα που λατρεύω... παρά τα προβλήματα, τις αγωνίες, τα άγχη της. Μια καθημερινότητα που έφτιαξα με κόπο και αγάπη. Μια καθημερινότητα που περιλαμβάνει τις αγαπημένες μου στιγμές τις μέρας και τους αγαπημένους μου ανθρώπους. Μια καθημερινότητα δική μου... Μια δική μου καθημερινότητα... στην οποία ελπίζω να επιστρέψω σύντομα...

Εξάλλου, όπως είπε και ο Ρομπέν των Γιατρών (ένας από τους ελάχιστους γιατρούς που συμπαθώ και που, κυρίως, εμπιστεύομαι και τον έχω ονομάσει έτσι γιατί είναι απίστευτα καλός): «Φάγαμε τον γάιδαρο και μένει η ουρά!» Βέβαια, η ουρά θα κρατήσει 2-3 εβδομάδες (ελπίζω όχι περισσότερο!) αλλά ποιος νοιάζεται; Αν είναι να γίνω καλά τρώω την ουρά με χαμόγελο και φωνάζω και πάλι: Η ζωή είναι ωραία!!!!

Γιατί η ζωή είναι ωραία και συνεχίζει να είναι ωραία παρά τα όσα μας συμβαίνουν...

Και δεν έχει καμία σημασία το αν (αναπόφευκτα;) γλιστράνε κάποιες μέρες μέσα από τα δάχτυλα μας... Σημασία έχει να μην αφήνουμε να μας γλιστρίσει η ίδια η ζωή...