Η πορεία

Έχω ενδιαφέρον. Μου αρέσει. Θέλω να μάθω. Αποφασίζω να ξεκινήσω μαθήματα. Ξεκινάω μαθήματα. Έχω ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον. Μου αρέσει ακόμα πιο πολύ. Πηγαίνω στα μαθήματα. Είμαι καλή. Συνεχίζω να έχω ενδιαφέρον και να μου αρέσει. Ενθουσιάζομαι. Διαβάζω. Διαβάζω συνέχεια. Παρακολουθώ με προσοχή. Κάθε φορά γίνομαι καλύτερη. Βελτιώνομαι. Είμαι χαμογελαστή. Εξελίσσομαι. Είμαι χαρούμενη. Λατρεύω. Αγαπάω. Είμαι ευτυχισμένη. Ανυπομονώ για κάθε επόμενο βήμα. Συνεχίζω να διαβάζω. Συνεχίζω να παρακολουθώ. Συνεχίζω να βελτιώνομαι. Γίνομαι ένα με αυτό που μαθαίνω.Γίνομαι η καλύτερη. Πηγαίνω σε άλλο επίπεδο. Εκπλήσσομαι. Ικανοποιούμαι. Συνεχίζω να διαβάζω. Συνεχίζω να παρακολουθώ. Συνεχίζω να βελτιώνομαι. Φτάνω σε ένα σημείο. Και μετά; Δεν υπάρχει κανείς να με βοηθήσει να συνεχίσω. Μένω στάσιμη. Ένας μήνας. Δύο μήνες. Τρεις μήνες. Δεκαπέντε μήνες. Η στασιμότητα αρχίζει να μετράει κατά μου. Στενοχωριέμαι. Προσπαθώ να διαβάσω μόνη μου. Αποτυχία. Απογοητεύομαι. Δεν μπορώ να βρω όσα θέλω να μάθω. Προσπαθώ να ζητήσω βοήθεια από τους άλλους. Αποτυχία. Απελπίζομαι. Συνεχίζω να πηγαίνω στα μαθήματα. Μέσα στην στασιμότητά μου αρχίζω να ξεχνάω κι αυτά που ξέρω. Μου τα μαθαίνουν λάθος. Συνεχίζω να πηγαίνω στα μαθήματα. Η στασιμότητα σταματάει. Τα μαθαίνω λάθος. Πανικοβάλλομαι. Αρχίζω να μην καταλαβαίνω. Ένας χρόνος. Δύο χρόνια. Αντι να πηγαίνω μπροστά αρχίζω να πηγαίνω προς τα πίσω, αντί να πηγαίνω προς τα πάνω αρχίζω να τραβιέμαι προς τα κάτω. Ψάχνω απεγνωσμένα κάποιον που να γνωρίζει περισσότερα από εμένα και που να είναι διατεθιμένος να με βοηθήσει. Τρία χρόνια. Τέσσερα χρόνια. Όσοι δεν γνωρίζουν, θέλουν και δεν μπορούν να βοηθήσουν. Όσοι γνωρίζουν, μπορούν και δεν θέλουν να βοηθήσουν. Χειροτερεύω. Από το καλό πηγαίνω στο μέτριο. Από το μέτριο στο κακό.Έχω σταματήσει να μετράω χρόνια. Είμαι κακή. Και το χειρότερο έχει ξεσκιστεί το αρχικό μου ενδιαφέρον. Γίνομαι η χειρότερη. Και το χειρότερο ενώ η αγάπη μου συνεχίζει να είναι ακόμα η ίδια δεν αντέχω να ξαναέρθω σε επαφή με το συγκεκριμένο αντικείμενο...

Για όλους αυτούς που σταμάτησαν να κοιτάνε τα αστέρια επειδή σπούδασαν στο πανεπιστήμιο, που σταμάτησαν να ακούν κλασική μουσική επειδή σπούδασαν στο ωδείο, που σταμάτησαν να παίζουν θέατρο επειδή σπούδασαν στη δραματική σχολή, που σταμάτησαν να χορεύουν επειδή σπούδασαν στη σχολή χορού, που σταμάτησαν να σκέφτονται και να γράφουν επειδή σπούδασαν στο σχολείο... Για όλους αυτούς που σταμάτησαν ενώ θα έπρεπε ακόμα να συνεχίζουν... Ή για όσους συνεχίζουν αλλά παρόλα αυτά νιώθουν σταματημένοι...

Σήμερα θα ανέβω στην ταράτσα του σπιτιού μου, θα κοιτάξω τα αστέρια, ακούγοντας κλασική μουσική, χορεύοντας τις νότες, διαβάζοντας θέατρο, θα τραγουδήσω όπως δεν τραγούδησα ποτέ, για εσάς, μόνο για εσάς, και θα γράψω στον αέρα τις σκέψεις σας, αυτές που δεν μπορέσατε να αρθρώσετε ποτέ, και θα γιορτάσω την αξία σας... Πώς;

Νοηματίζοντας. Νοηματίζοντας. Νοηματίζοντας...


Αφιερωμένο στην σχέση μου με την νοηματική γλώσσα... (και όχι μόνο...) ...

Zapping

Και όπως ήμουν σήμερα στο γυμναστήριο, πάνω στο διάδρομο, με το γουόκμαν στα αυτιά, ακούγοντας μουσική, παρακολουθούσα όλες αυτές τις τηλεοράσεις μπροστά μου, χωρίς ήχο. Παρακολουθούσα όλον αυτόν τον βομβαρδισμό εικόνων και μηνυμάτων... και δεν μπορούσα να με σταματήσω να σκέφτομαι...

Στο γυμναστήριο δεν χρειάζεσαι καν χειριστήριο για να κάνεις ζάπινγκ, το ζάπινγκ το κάνει η παραμικρή κίνηση του κεφαλιού σου. Η μία τηλεόραση στέκεται δίπλα στην άλλη, όλες οι τηλεοράσεις στέκονται μπροστά σου και κάθε μία ζητάει από εσένα να την κοιτάξεις. Αρκεί, λοιπόν, να στρίψεις ελάχιστα το κεφάλι σου και έχεις βρεθεί σε έναν άλλον καταιγισμό εικόνων και μηνυμάτων και μετά το ξαναστρίβεις και βρίσκεσαι απέναντι σε ένα άλλο κανάλι-καταιγίδα και ξανά και ξανά... και δεν πιστεύεις στα μάτια σου με όσα βλέπεις και ευτυχώς δεν ακούς γιατί αλλιώς δεν θα πίστευες ούτε στα αυτιά σου! Μια βραχυκυκλωμένη αίσθηση είναι αρκετή... δεν χρειάζεται να βραχυκυκλώσει και δεύτερη.

Και μιας και μιλήσαμε για αισθήσεις, όραση και ακοή, ας πάμε και λίγο στην γεύση... Να μια μικρή «γεύση» από την σημερινή δοκιμασία του εγκεφάλου μου...

Στο πρώτο κανάλι, είχανε μια από αυτές τις υπέροχες εκπομπές που «σέβονται» το ανθρώπινο σώμα και που «αγαπάνε» την ανθρώπινη ψυχή. Ήταν λοιπόν μία γυναίκα που ήθελε να φαίνεται νεότερη. Το γιατί ένας θεός το ξέρει και για την ακριβεια ούτε κι αυτός. Προφανώς, θεωρούσε τον εαυτό της άσχημο και γερασμένο... Πήγε λοιπόν στην εκπομπή για να την «φτιάξουν» λες και είναι κανένα σπασμένο πράγμα που θα το κολλήσουν και θα φαίνεται (και καλά) σαν καινούριο. Ο στόχος, αν δεν κάνω λάθος, ήταν να φαίνεται (και καλά) 10 χρόνια νεότερη. Στην αρχή αυτές οι εκπομπές ξεκινάνε με αυτά τα τραγικά μαθήματα αυτογνωσίας... Ερωτήσεις προς την γυναίκα-θύμα που έχει ανάγκη να γίνει «πιο»... «Πιο τι;». «Πιο οτιδήποτε». Πιο όμορφη, πιο αδύνατη, πιο γυμνασμένη, πιο νέα, πιο γυναίκα, (στην ουσία νομίζει ότι με όλα αυτά τα «πιο» θα γίνει ΠΙΟ ευτυχισμένη αλλά έλα μου ντε που δεν έρχεται έτσι το συγκεκριμένο «πιο»...). Ερωτήσεις, λοιπόν, του στυλ: « Τι δεν σου αρέσει επάνω σου; Γιατί ντύνεσαι έτσι; Πώς νιώθεις; Τι σκέφτεσαι; Τι νιώθεις; Γιατί ντρέπεσαι; Γιατί δεν νιώθεις καλά με τον εαυτό σου; Γιατί κρύβεις το σώμα σου;»... Και μετά τα «Τι» και τα «Γιατί;»... Απαντήσεις του στυλ «Είμαι»και «Έχω». «Eίμαι πολύ αδύνατη, είμαι πολύ χοντρή, είμαι πολύ ψηλή, είμαι πολύ κοντή, είμαι πολύ λεπτή». ‘Η «Έχω μεγάλη μύτη, πεταχτά αυτιά, μέση κολιέ (κατά την μέση δαχτυλίδι) και σώμα καρπουζιού (κατά το σώμα αχλαδιού)». Ποτέ μου δεν κατάλαβα τι φταίνε τα κακόμοιρα τα κοσμήματα ή τα φρουτάκια αλλά τέλος πάντων... «Είμαι και έχω», «Έχω και είμαι», μπερδεύονται. Και υπάρχουν και τα «θέλω»: «Θέλω το να, θέλω το άλλο, θέλω το τρίτο και το δέκατοπέμπτο, περισσότερο στήθος, λιγότερο λίπος ,να φύγουν η ρυτίδες, να μείνουν οι κοτσίδες!». Στην ουσία «Θέλω να... είμαι, έχω, γίνω, φαίνομαι, ΠΙΟ, ΠΙΟ, ΠΙΟ...»
Αφού λοιπόν ειπωθούν ένα σώρο φράσεις (αποτελέσμα χαμηλής αυτοεκτίμησης) βλέπεις τα βλέμματα των τηλεπαρουσιαστριών που υποτίθεται ότι θα βοηθήσουν την άμοιρη γυναίκα και τρομάζεις! Ζήλια, κομπλεξισμός,κακία, υποτίμηση και φυσικά απέραντη και ατελείωτη χαζομάρα. Μετά παρακολουθείς όλη την διαδικασία του πώς θα κάνουν το (και καλά) τέρας (και καλά) πεντάμορφη. Πώς θα της βγάλουν τα γυαλιά, πώς θα της κόψουν τα μαλλιά, πώς θα της κάνουν πλαστικές (σε ό,τι μέρη υπάρχουν και δεν υπάρχουν), πώς θα την ντύσουν (τρομάζεις με την σημερινή μόδα) πως θα την φτιάξουν (τρομάζεις με την σημερινή αισθητική) και στο τέλος της εκπομπής αντί η Ελένη η (και καλά) άσχημη να έχει γίνει Ελένη η(και καλά) όμορφη και να φαίνεται (και καλά) 10 χρόνια νεότερη... έχουν καταφέρει απλά η Ελένη να μην είναι πια Ελένη και από την Ελένη την (και καλά) άσχημη έχει φύγει κάθε ίχνος ομορφιάς! Συγχαρητήρια καταφέρατε να κάνετε την Ελένη την (και καλά) άσχημη, Άσχημη (και καλά) ελένη! Και πάλι τα θερμά μου συγχαρητήρια. Φίλοι και συγγενείς χειροκροτάνε την καινούρια (και καλά) Ελένη! Μπράβο, μπράβο σου, Ελένη που έκανες το τεράστιο βήμα, την μεγάλη αλλαγή! Τα κατάφερες, έκανες πλαστική στην αλήθεια και μακιγιάρισες κάθε πραγματικότητα! Μπράβο, Μπράβο! Τώρα είσαι και εσύ κομμάτι της παράνοιας που κυκλοφορεί εκεί έξω! Μπράβο, μπράβο! Τα καταφερες δεν είσαι πια η Ελένη! Η Ελένη κλαίει, ο σύζυγος είναι συγκλονισμένος , η αδερφή μένει με ανοιχτό το στόμα και στο γκάλοπ πια ο μέσος όρος ηλικίας της (κι όμως κι όμως, γίνονται τέτοια γκάλοπ!!!) δεν είναι 10 χρόνια νεότερη αλλά (μαντέψτε!) 11 ολόκληρα χρόνια (κερδίσαμε και έναν ολόκληρο χρόνο παραπάνω από τον αρχικό στόχο!)! Μετά από την πρώτη «Δεν πιστεύω στα μάτια μου» αντίδραση, αρχίζουν οι βαρύγδουπες δηλώσεις του στυλ «Τώρα νιώθω ότι εκτιμάω τον εαυτό μου, έχω περισσότερη αυτοπεποίθηση, τα μάτια μου μοιάζουν στην Νικόλ Κίντμαν και τα χείλια μου στην Αντζελίνα Τζολί! Τώρα είμαι αυτό που θέλω να είμαι και έχω αυτά θέλω να έχω. Τώρα είμαι πώς να το πω... ΠΙΟ... » και όλα αυτά με το δάκρυ μες στο μάτι, βεβαίως βεβαίως, για να μην ξεχνιόμαστε. Τώρα πώς γίνεται από την μια στιγμή στην άλλη με το που κοιτάχτηκε στον καθρέφτη να υποτίθεται πως ανέβηκε η αυτοεκτίμηση μην με ρωτάτε. Λες και η αυτοεκτιμήση είναι σαν το χρηματιστήριο και ανεβοκατεβαίνει όπως να’ ναι! Είμαι σίγουρη πως αν συναντήσουμε την ίδια γυναίκα πέντε μέρες μετά (για να μην πω μία μέρα μετά και ακουστώ υπερβολική) θα την βρούμε μόνη της, στο σπίτι της, σε μία γωνία, με χαμηλωμένο το κεφάλι, δυστυχισμένη. Όπως πριν. Και η άποψή της για τον εαυτό της θα είναι η ίδια και πάλι. Η εικόνα της θα είναι ακόμα ΠΙΟ γερασμένη από πριν και αυτό την κάνει τώρα πια ακόμα ΠΙΟ τραγική φιγούρα. Γιατί; Γιατί πήγε να πιστέψει πως θα καλύψει το κενό που νιώθει μέσα της με επεμβάσεις εξωτερικές και να γιατρέψει την μοναξιά βάζοντας κάμερες γύρω γύρω. Όταν οι κάμερες δεν είναι πια γύρω γύρω, όταν η εικόνα της δεν της φαίνεται ξαφνικά και τόσο διαφορετική από πριν, όταν οι συγγενείς σταματήσουν να χειροκροτάνε, μένει και πάλι μόνη της με την σιωπή και η σιωπή πάντα σε αναγκάζει και να ακούσεις τις σκέψεις σου και να συνειδητοποιήσεις τα προβλήματά σου. Κάπου εκεί σκέφτομαι ότι το sound rack αυτής της τραγικής στιγμής... θα είναι το γνωστό παιδικό τραγουδάκι «η μικρή Ελένη κάθεται και κλαίει γιατί δεν την παίζουν οι φιλενάδες της»...

Ενδιάμεσα στην ιστορία της (και καλά) Ελένης γυρνάς λίγο το κεφαλάκι σου, πού και πού, στο διπλανό κανάλι. Εκεί το μόνο που βλέπεις είναι καταστάσεις που επιβεβαιώνουν την ιστορία της καλής μας Ελενίτσας... «Πώς θα χάσετε 30 κιλά σε μισή μέρα και θα κάνετε κοιλιακούς φέτες σε ένα απόγευμα!» Θεωρείτε ότι υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα με τον χρόνο; Μα αφού το είπε και ο Αινστάιν! «Ο χρόνος είναι σχετικός!!!». Αυτή η τόσο πολυχρησιμοποιημένη (και πολυταλαιπωρημένη) φράση του... Μέχρι και τα κέντρα αδυνατίσματος την χρησιμοποιούν!!!! Τέλος πάντων, το νόημα είναι ότι στις διαφημίσεις αυτές υποτίθεται πως όλα είναι εύκολα και γρήγορα. ΠΙΟ εύκολα και ΠΙΟ γρήγορα. Από την μια μέρα στην άλλη μπορείς να γίνεις η γυμνασμένη αθλήτρια ή το καλοσχηματισμένο μοντέλο. Βέβαια το εύκολο και το γρήγορο ταιριάζει στην εποχή μας... αυτό δεν μας πασάρουν κι όλες αυτές οι εκπομπές που θα βγάλουν (και καλά!) μοντέλα σε 6 μήνες και (και καλά) τραγουδιστές σε 8 μήνες (φαντάζομαι πως αυτό σημαίνει ότι οι τραγουδιστές που κάνουν 10 χρόνια σπουδές στο αντικείμενο τους σπαταλάνε τον χρόνο τους!)! Όλοι πια μπορούν να γίνουν (και καλά) σταρ αρκεί αν περάσουν από μία τέτοια (και καλά) «δίνω ευκαιρίες» εκπομπή. Οκ! Κομμάτι της παράνοιας, της ψεύτικης πραγματικότητας, κι αυτό... Δεν έχω τίποτα παραπάνω να προσθέσω (ή μάλλον έχω αλλά αν αρχίσω δεν θα σταματάω με τίποτα...).

Συνεχίζω, λοιπόν...

Ενδιάμεσα στην ιστορία της Ελενίτσας και στις μαγικές ζώνες που τις φοράς και γυμνάζεσαι κάνω Ζάπινγκ με το κεφαλάκι μου και στο πάρα πέρα κανάλι... και τι να δω! Ένα-κάτι σαν απόσπασμα- από μία-κάτι σαν-παράσταση το οποίο σου δημιουργεί τόση αποστροφή και αηδία... Κάτι σαν ηθοποιοί (και καλά ηθοποιοί) χτυπιόντουσαν κάνοντας κάτι σαν ερμηνεία (και καλά ερμηνεία)... και το σύνολο ήταν τόσο τρομαχτικά χυδαίο... Γυμνό, ουρλιαχτά και κόκκινη μπογιά (πώς λέμε αίμα, δάκρυα και ιδρώτας). Αγχώθηκα τόσο πολύ που είδα πάλι κάτι καλλιτεχνικό να με προσβάλλει τόσο πολύ και σαν καλλιτέχνη, αλλά , κυρίως, κυρίως, κυρίως (τρία κυρίως), σαν άνθρωπο. Μου ήρθε να ουρλιάξω κι εγώ αλλά όχι σε μια προσπάθεια μιας δήθεν ερμηνείας... απλά σαν ένδειξη διαμαρτυρίας που βομβαρδίζομαι από ό,τι να ναι, κυριολεκτικά ό,τι να ναι! «Σας παρακαλώωωωωω, σεβαστείτε μεεεε» φώναζα από μέσα μου. «Σας παρακαλώωωω! Έλεος πια!!! Έλεοοοοος!» Δεν το αντέχει η ψυχούλα μου, η καρδιά μου, το μυαλό μου, δεν το αντέχω εγώ... «Έλεοοοοος!!!» Κάποιος να τους σταματήσει από το να χτυπιούνται σαν υστερικά... «Σας παρακαλώωωω! Προσπαθώ με νύχια και με δόντια να με προστατεύσω από όλο αυτό το ταλαιπωρημένο είδος θεάτρου, μην το προσφέρετε έτσι απλόχερα... σκεφτείτε λίγο πριν το κάνετε... Επεξεργαστείτε λίγο, λιγάκι, λιγουλάκι, το γιατί κάνετε κάτι! Σας παρακαλώωωω». Και κάπου εκεί με ταρακούνησα και θυμήθηκα ότι είμαι σε δημόσιο χώρο, στο γυμναστήριο, και γύρω μου υπάρχει κόσμος που με κοιτάει σαν να είμαι τρελή γιατί έχω αρχίσω να τραβάω τα μαλλιά μου από τα νεύρα μου. Κρατήθηκα, λοιπόν, από το να εκφραστώ ελεύθερα δηλαδή να αρχίσω να βαράω το κεφάλι μου στον τοίχο ή στα πατώματα...

«Ζάπινγκ!» είπα στον εαυτό μου και κούνησα το κεφάλι μου απεγνωσμένα.

Από την τρίτη τηλεόραση, γύρισα στην πρώτη τηλεόραση, μετά στην δεύτερη τηλεόραση και μετά στην τέταρτη...

Από την Δήθεν Τέχνη στην Δήθεν Ζωή μετά ξανά στην Δήθεν Ζωή και μετά ξανά στην Δήθεν Τέχνη.

Ναι, ναι, Δήθεν Τέχνη και στο τέταρτο κανάλι... Συνεντευξη ενός δήθεν διάσημου δήθεν ηθοποιού που για μια ακόμα φορά δεν έχει τα κότσια να τα πει έξω από τα δόντια. Ναι, ναι, μα πόσο θέλει να υποστηρίζει τους ταλαντούχους καλλιτέχνες... Ναι, ναι... μα πόσο ενδιαφέρεται για τους νέους ανθρώπους... Ναι, ναι...πόσο βοηθάει, πόσο προσπαθεί, πόσο καλός είναι, πόσο το ένα πόσο το άλλο... Θα με ρωτήσετε πώς άκουγα τι έλεγε; Α! Ευτυχώς, δεν άκουγα... Διάβαζα μόνο τις λεζάντες από κάτω και σε συνδιασμό με την γλώσσα του σώματος ήταν «όλα τα λεφτά»! Ο άνθρωπος δεν είχε τίποτα το αληθινό. Τα χέρια του ήταν ψεύτικα, οι κινήσεις του ήταν ψεύτικες, το βλέμμα του ήταν ψεύτικο. Όλα ήταν ψεύτικα. Και το μόνο αληθινό πράγμα επάνω του ήταν η κίνηση που έκανε με το πόδαράκι... Ξέρετε η γνωστή κίνηση που κάνουμε όλοι όταν βαριόμαστε... και θέλουμε να φύγουμε από κάπου, ή να τελειώσει κάτι, προφανώς ο άνθρωπος βαριόταν όχι μόνο την εκπομπή αλλά και την ζωή του, σκότωνε τον χρόνο του δίνοντας απαντήσεις άχρωμα και βιαστικά για να τελειώνει μια ώρα νωρίτερα και να πάει να σκοτώσει λίγο ακόμα την τέχνη όσο πιο γρήγορα μπορεί... Γιατί είχε παράσταση μετά (όλοι αυτοί έχουν παράσταση μετά)! Ποιος ξέρει πόσο τον πληρώσαν για να σκοτώσει έτσι τον χρόνο του; Ποιος ξέρει πόσο τον έχουν πληρώσει για να σκοτώσει έτσι την τέχνη του;

«Ζάπινγκ!!!!» Φώναξα στον εαυτό μου...

Γύρισα το κεφαλάκι μου στο κανάλι νούμερο 5... η τράπεζα που θα σου δώσει το τέλειο δάνειο, η αντιπροσωπεία που θα σου χαρίσει το τέλειο αμάξι, η τέλεια οικογένεια (που θα την βρεις τρώγοντας το τέλειο γιαούρτι), η τέλεια γκόμενα(που θα την βρεις πίνοντας το τέλειο αναψυκτικό). Σε έναν κόσμο τόσο τέλειο είναι να απορείς που τίποτα δεν είναι τέλειο! Και μετά από αυτές τις τέλειες διαφημίσεις... έρχεται το τέλειο πρωινάδικο, με τους τέλειους παρουσιαστές και τα τέλεια χαμόγελά τους, και την τέλεια ζωούλα τους! Μέσα σε όλο αυτό το τέλειο περιβάλλον ακούγονται και τα ζώδια και κουνάνε όλοι τα κεφάλια λες και συζητάμε το πιο σοβαρό θέμα της ανθρωπότητας. Α! Ο υδροχόος πρέπει να προσέξει τα οικονομικά του ενώ ο Σκορπιός επιτέλους θα ξαναερωτευτεί! (Οι λεζάντες φταίνε πάλι...εγώ δεν άκουγα τίποτα...) Και αναρωτιόμουν κι εγώ τι θα γίνει στην μη τέλεια ζωή μου αυτήν την εβδομάδα! Θα ερωτευτώ ή όχι; Θα βρω δουλειά ή όχι; Θα έρθουν τα λεφτά επιτέλους ή όχι; Πάντως, ό,τι και να γίνει ξέρω πολύ καλά πως δεν θα γίνει επειδή είμαι σκορπιός αλλά επειδή ή σκίστηκα να το κερδίσω ή απλά έτυχε να συμβεί (και συνήθως δεν τυχαίνει ούτε πετυχαίνει)!

Και μετά από όλη αυτήν την τελειότητα, γυρνάω το κεφαλάκι μου, στην τηλεόραση νουμέρο 6, απεγνωσμένη... Πραγματικά ήθελα να δω κάτι αληθινό... Ειδήσεις! Αλλά όχι ειδήσεις ειδήσεις. Αλοίμονο! Τσίρκο ειδήσεις. Αλλά όχι τσίρκο τσίρκο. Προσωπικά το τσίρκο μου αρέσει. Οι ακροβάτες, οι κλόουν, τα λιοντάρια, τα μαγικά... Αλλά οι ειδήσεις τσίρκο προσβάλλουν και τις ειδήσεις και το τσίρκο! Ό,τι να ναι!!!! Είδα οτιδήποτε εκτός από ειδήσεις!!!! Ακόμα και τον καιρό τον έχουν καταντήσει ... τι να πω! Ό,τι και να πω είναι λίγο. Δεν έχω λόγια...

Ζάπινγκ και τηλεόραση 7.

Τελευταίο κανάλι... Εκεί έχω στρέψει τις ελπίδες μου. Μουσική. Βίντεο κλιπ κλπκλπ. Αλλά ατύχησα. Ελληνικό βίντεο κλιπ. Το γύρισμα ήταν λες και πήρα την προπέρσινη βιντεοκάμερα μου και το γύρισα στο φως της κουζίνας του σπιτιού μου... Μια ξεπέτα... Νομίζω θα το γύρισαν σε μίση ώρα! Ο τραγουδιστής στον γάμο του καραγκιόζη κι αυτός!(Συγνώμη, Καραγκιόζη! Δεν ήθελα να σε προσβάλλω... Μακάρι να έδειχνε εσένα η τηλεόραση, εσύ θα είχες κάτι να μας πεις...).

7 τηλεοράσεις και όλες δείχνουν καραγκιοζιλίκια...

Είμαι πάνω στο διάδρομο. Περπατάω χωρίς να περπατάω. Αναρωτιέμαι χωρίς να αναρωτιέμαι. Σκέφτομαι χωρίς να σκέφτομαι. Αποφασίζω να σταματήσω το Ζάπινγκ και επειδή δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια μου και να κάνω διάδρομο στα τυφλά, πιάνω το βιβλίο μπροστά μου (ναι, ναι, διαβάζω περπατώντας) και αποφασίζω να ξεστραβωθώ λιγάκι, να διαβάσω... να αναρωτηθώ τίποτα πιο πραγματικό, να σκεφτώ τίποτα πιο ουσιαστικό...

Τότε έρχεται κάποιος δίπλα μου, ο οποίος θέλει να μου κάνει καμάκι, και αρχίζει να με ρωτάει πώς μου φαίνεται η κοιλιά του... (τώρα γιατί θεώρησε έξυπνη αυτού του τύπου την προσέγγιση μην με ρωτήσετε...). Ξέρω τότε πως μετά την βραχυκυκλωμένη όραση μου ήρθε η ώρα να δοκιμαστεί και η ακοή μου (μαζί με την υπομονη μου!).Δεν έχω άποψη για το συγκεκριμένο θέμα, αυτός προσβάλλεται που δεν επαίνεσα το γυμνασμένο σώμα του και σηκώνεται και φεύγει για να έρθει ο επόμενος, μια κυρία η οποία έχει όρεξη να συζητήσουμε για το τι δίαιτα ακολουθώ... Απογοητεύεται όταν της λέω την αλήθεια, πως δηλαδή δεν κάνω καμία δίαιτα, με κοιτάζει σαν τον κινέζο όταν στην ερώτησή της του... τότε γιατί πηγαίνω γυμναστήριο... της απαντάω με φυσικότητα πως απλά μου αρέσει η γυμναστική. Σηκώνεται και φεύγει και έρχεται ο επόμενος και μετά η επόμενη και μετά ο επόμενος και μετά η επόμενη... Όλοι πιάνουν συζήτηση μαζί μου και όλοι μετά τις φράσεις μου έχουν αυτήν την απογοήτευση στο βλέμμα. Δεν τους προσφέρω αυτό που θέλουν να ακούσουν... Αλλά δεν φταίω εγώ! Φταίει αυτό που είμαι! Εκνευρισμένη που δεν με αφήνουν να διαβάσω το βιβλίο μου ανενόχλητη και με έχουν βάλει σε διαδικασία Ζάπινγκ ανθρώπων και συζητήσεων (δεν διαφέρουν τα θέματα και πολύ από τις τηλεοράσεις και με αφήνουν παντελώς αδιάφορη), αποφασίζω να κλείσω το κουμπί του τηλεκοντρόλ της ζωής και να σταματήσω το ανθρώπινο ζάπινγκ διακόπτοντας τον επόμενο ο οποίος σχολίαζε κάτι για τις γάμπες μου, δεν άκουγα ακριβώς τι, λέγοντας του «Συγνώμη αλλά αυτήν την στιγμή θέλω να διαβάσω.». Τσαντίζεται αυτός και σηκώνεται και φεύγει.

Κλείνω μάτια και αυτιά, πατάω το κουμπί off, και συνεχίζω να διαβάζω ευτυχισμένη το βιβλίο μου. Ναι, γυμνάζομαι γιατί μου αρέσει η γυμναστική, ναι, διαβάζω γιατί μου αρέσει το διάβασμα... Όχι, δεν υπάρχει τίποτα πίσω από αυτό. Και ναι, δεν με ενδιαφέρει καθόλου αν είμαι η τρελή του γυμναστηρίου, της γειτονιάς, της πολυκατοικίας, της πλατείας...

Η ζωή μου είναι ένα Ζάπινγκ από μόνη της και δεν έχω ανάγκη από υποκατάστατα για να νιώσω την ένταση των εναλλαγών. Με προστατεύω από όλη αυτήν την παράνοια και όλοι γύρω μου με αντιμετωπίζουν σαν παρανοϊκή... αλλά δεν με νοιάζει.
Προτιμάω να έχω εγώ το τηλεκοντρόλ της ζωής μου και προτιμάω να κάνω Ζάπινγκ ευτυχίας και να μην μπορώ να διαλέξω αν θα περάσω το απόγευμα με μια όμορφη συζήτηση με την αδερφή μου ή βλέποντας μια ωραία ταινία και πάλι με την αδερφή μου! Προτιμάω να περπατάω τα πρωινά με μια φίλη μου ή να καταγράφω τις ιδέες μου για κάποιο μελλοντικό βιβλίο ή κάποια μελλοντική παράσταση. Προτιμάω να βγαίνω ραντεβού με κάποιον που μου αρέσει από το να μένω σε μια σχέση με κάποιον που δεν μου αρέσει. Προτιμάω να δοκιμάζω από το να μην δοκιμάζω. Προτιμάω να είμαι εγώ από το να είμαι κάποιος άλλος. Προτιμάω να βλέπω κινηματογράφο από το να βλέπω τηλεόραση. Εκεί τουλάχιστον έχω την ελπίδα να δω πιο αλήθινες καταστάσεις!

Προτιμάω να αγαπάω τον εαυτό μου όπως είναι, να μου αρέσει το σώμα μου, να κάνω τέχνη με τον τρόπο που θέλω εγω να κάνω τέχνη, προτιμάω αν είμαι δήθεν να μην γίνω διάσημη και αν γίνω διάσημη να μην είμαι δήθεν, προτιμάω την μη τέλεια ζωή μου από τις και καλά τέλειες ζωές των γιαουρτιών, προτιμάω την αληθινή ζωή από τις ψεύτικες ειδήσεις, προτιμάω τα βίντεο κλιπ που έχουν μια κάποια στοιχειώδη σκηνοθεσία και μια κάποια αισθητική! Προτιμάω την ζωή που έχει αισθητική και που την σκηνοθετώ όπως εγώ θέλω!

Προτιμάω τα 7 κανάλια της ζωής μου να παίζουν ένα ποιοτικό πρόγραμμα από το να παίζουν 7 διαφορετικά παράλληλα πρoγράμματα που είναι όλα για τα σκουπίδια.

Μία καλή σχέση δεν συγκρίνεται με 7 χάλια σχέσεις. Ένας καλός φίλος δεν συγκρίνεται με 7 φίλους-εχθρούς.

Αν καταφέρω να παίξω παράλληλα 2-3 προγράμματα ποιοτικά πανηγυρίζω και αν καταφέρω 7 ή παραπάνω θεωρώ ότι είναι άθλος!

Για την ώρα λέω στον εαυτό μου... Λίγα και καλά... Κάνω Ζάπινγκ ευτυχίας γνωρίζοντας όμως πως δεν χρειάζομαι το Ζάπινγκ για να είμαι ευτυχισμένη....

Απολυτότητα.

Τα πάντα με το τίποτα αντικαταστήσαμε.
Στο τώρα το ποτέ τοποθετήσαμε.
Κλείσαμε το στόμα στο γιατί.
Σβήσαμε το ερωτηματικό στο τι.
Το «ίσως» βγάλαμε από το λεξιλόγιό μας.
Το «εξαρτάται» εξοντώσαμε από το μυαλό μας.

Το «Δεν», το «Όχι» και το «Μη» συχνά μας τριγυρνάνε.
Απαγορεύσεις και Απολυτότητες μας κυβερνάνε.
Μα δεν υπάρχει καμία απολύτως ομοίοτητα
Ανάμεσα στην στενομυαλιά και στην σταθερότητα.

Αντί να είμαστε ανοιχτοί στην ανοιχτότητα
Και καθαροί να στέκουμε μέσα στην καθαρότητα
Κάτι συνέβηκε δεν ξέρω τι.
Δεν μου είναι επιτρεπτό να το ρωτήσω.
Κάτι συνέβηκε δεν ξέρω το γιατί.
Δεν ξέρω πια πώς να το εξηγήσω.
Και γέμισε η απλή καθημερινότητα
Με ανοιχτή, καθαρή, χυδαιότητα.

Το είσαι αφορά τον άνθρωπό μας.
Το είμαι αφορά τον εαυτό μας.
Μα όμως το είμαι και το είσαι δεν απέχουν και πολύ
Η απόστασή μεταξύ τους είναι σχεδόν μηδαμινή.
Το είμαι αφορά τον άνθρωπό μας.
Το είσαι αφορά τον εαυτό μας.

Το κόμμα με την τελεία αντικαταστήσαμε.
Στην αρχή το τέλος τοποθετήσαμε.
Κλείσαμε το στόμα στις εκφράσεις.
Σβήσαμε την αμφισβήτηση από τις φράσεις.
Το «ίσως» βγάλαμε από το λεξιλόγιό μας.
Το «εξαρτάται» εξοντώσαμε από το μυαλό μας.

Αυτό που είμαι.

Είχα χωρίσει τον χρόνο σε στιγμές, ήταν ο μόνος τρόπος για να αντέξω,
Είχα χωρίσει τον εαυτό μου σε εαυτούς, ήταν ο μόνος τρόπος να με προστατεύσω.
Ανάλογα με αυτόν που είχα απεναντί μου,
Άλλαζε η στάση σώματος, άλλαζε η φωνή μου.
Γινόμουν αυτό που ο άλλος ήθελε να γίνω,
Χωρίς να χρειαστεί εγώ να παραμείνω.

Είχα χωρίσει την οπτική μου σε οπτικές, ήταν ο μόνος τρόπος να υπάρξω.
Είχα χωρίσει την ζωή μου σε ζωές, ο μόνος τρόπος ήταν να με αλλάξω.
Ανάλογα κάθε φορά από το πού βρισκόμουν,
Από την μια στιγμή στην άλλη μεταμορφωνόμουν.
Έδινα αυτά που ο άλλος ήθελε να δίνω,
Ίσως γιατί το τέλος ήθελα να παρατείνω.

Μα αυτό που είσαι δεν έχεις δικαίωμα να το στερείς,
Ούτε από τους άλλους ούτε από τον εαυτό σου,
Το μόνο που καταφέρνεις είναι να καθυστερείς,
Να βρεις ό,τι είναι πραγματικά δικό σου.

Έχει ανάγκη την αλήθεια η οποιαδήποτε γνωριμία.
Έχει ανάγκη την προσπάθεια η ουσιαστική επικοινωνία.

Έχω ανάγκη από εμένα.
Έχω ανάγκη από εσένα.

Θα κάνω ό,τι χρειαστεί, θα σβήσω τις εικόνες,
Θα σκίσω την συνήθεια, θα σπάσω τους κανόνες,
Στα "δήθεν" και στα "πρέπει" θα κλείσω τα αυτιά μου,
Σε εσένα και σε εμένα θα ανοίξω την καρδιά μου .

Θα κάνω ό,τι χρειαστεί, θα σβήσω τις εικόνες,
Θα σκίσω την συνήθεια, θα σπάσω τους κανόνες,
Θα κλείσω τα αυτιά μου στα "δήθεν" και στα "πρέπει",
Θα ανοίξω την καρδιά μου σε όποιον με βλέπει.

Η Αννούλα.

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν γεννηθεί για κάποιο σκοπό. Άνθρωποι που νιώθεις ότι αυτός είναι ο δρόμος τους και δεν θα μπορούσαν να κάνουν κάτι διαφορετικό. Κάνουν τόσο τέλεια αυτό που ξέρουν να κάνουν που δεν μπορείς να αποδεχτείς ότι μπορεί να έχουν άλλα δέκα ταλέντα που μπορεί εσύ να μην γνωρίζεις. Πιστεύεις ότι έχουν ένα χάρισμα. Το ταλέντο τους είναι αυτοί και αυτοί είναι το ταλέντο τους και δεν μπορείς να διαχωρίσεις την εικόνα. Δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν χωρίς το ταλέντο τους. Δεν έχει σημασία ποιοι είναι και ποιο είναι το ταλέντο τους. Μπορεί να είναι οποιοσδήποτε και να κάνει το οτιδήποτε. Αρκεί να νιώθεις ότι αυτός και αυτό που κάνει είναι ένα. Αγγίζει την τελειότητα σε βαθμό που δεν το πιστεύεις... Υπάρχει. Αυτός. Υπάρχει. Το ταλέντο του. Υπάρχει. Η τελειότητα. Η οποία ξορκίζει την τελειομανία. Έχει φτάσει το τέλειο. Δεν προσπαθεί πια να το φτάσει. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι επαναπαύεται και δεν συνεχίζει να προσπαθεί να γίνει καλύτερος στο αντικείμενό του. Κάθε μέρα γίνεται καλύτερος από όσο ήδη είναι. Και όλοι γύρω τρίβουν τα μάτια τους. Είναι σαν τις πριγκήπισσες των παραμυθιών που έχουν τόσο πολύ ομορφιά που σε θαμπώνουν. Τα ταλέντα έχουν τόση λάμψη που φωτίζουν τα πάντα γύρω τους. Και όπως οι πριγκήπισσες καθώς μεγαλώνουν γίνονται πιο όμορφες και πιο όμορφες... έτσι και τα ταλέντα καθώς μεγαλώνουν φωτίζονται πιο πολύ και πιο πολύ... Και είσαι χαρούμενος που βλέπεις έναν άνθρωπο να είναι σε επαφή με τον εαυτό του και να είναι ευτυχισμένος που κάνει κάτι που αγαπάει και που το κάνει τόσο καλά που σκορπάει ευτυχία γύρω του. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν την θεωρία, έχουν την πράξη, έχουν τις γνώσεις, έχουν την όρεξη και κάνουν μαγικά. Ανεβαίνουν σε ένα άλλο επίπεδο και τοποθετούν τον πήχη ψηλά.

Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι η Αννούλα...

Μην σας ξεγελάει το όνομα της. Η Αννούλα δεν είναι κανένα κοριτσάκι πέντε χρονών. Η Αννούλα είναι μια κυρία γύρω στα 60...

Η Αννούλα έχει ένα συγκεκριμένο ταλέντο: Φτιάχνει μηλόπιτες.

Αν δεν έχεις φάει μηλόπιτα από την Αννούλα δεν ξέρεις τι σημαίνει μηλόπιτα.

Η Αννούλα γεννήθηκε για να φτιάχνει μηλόπιτες και αφιέρωσε την ζωή της, σε αντίθεση με τους περισσότερους ανθρώπους, στο να κάνει αυτό για το οποίο προοριζόταν. Και κατόρθωσε το ακατόρθωτο: Στο 2010 (και ενώ άλλα μαγαζιά κλείνουν το ένα μετά το άλλο) κρατάει το μαγαζάκι της ανοιχτό, ένα μικρό μαγαζάκι, πουλώντας σπιτικές μηλόπιτες. Το μαγαζάκι της ζει από τις μηλόπιτες! Η ίδια ζει από τις μηλόπιτες!

Η Αννούλα υπάρχει στην γειτονιά από πριν γεννηθώ. Την θυμάμαι σαν παιδί, σαν έφηβη, σαν γυναίκα.

Εγώ άλλαξα.
Η Αννούλα δεν άλλαξε.
Εγώ άλλαξα.
Η μηλόπιτά της δεν άλλαξε.

Νομίζω ότι υπάρχει κάποια μαγική δύναμη στην μηλόπιτα που κάνει την Αννούλα να μην γερνάει και κάποια μαγική δύναμη στην Αννούλα που κάνει την μηλόπιτα να παραμένει ίδια ακριβώς σε γεύση όπως ήταν 30 χρόνια πριν. Η σχέση τους είναι ισχυρή και μυστική!

Η Αννούλα, από όσο την θυμάμαι, ξυπνάει πολύ πρωί για να διαλέξει, να πλύνει, να κόψει τα μήλα, να τα φροντίσει με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο και μετά να φτιάξει την μηλόπιτα θαύμα. Αυτή η μηλόπιτα έχει στοιχειώσει όλους τους ανθρώπους της γειτονιάς, μεγάλους και μικρούς. Το σχήμα της μηλόπιτας της είναι σαν το σχήμα που έχουν τα γλυκά στα κινούμενα σχέδια και η μυρωδιά της χαλάει τον κόσμο! Όποιος έχει φάει (ή έστω δαγκώσει) την μηλόπιτα της Αννούλας, καταστράφηκε! Δεν μπορεί να φάει μηλόπιτα από πουθενά αλλού! Αφού νομίζω ότι οι άνθρωποι της γειτονιάς για αυτό (ένας από τους λόγους που παραμένουν και που) δεν φεύγουν από αυτήν την γειτονιά (που γίνεται όλο και πιο άθλια και εξελίσσεται σιγά σιγά σε μια από τις πιο τραγικές γειτονιές της Αθήνας) είναι η Αννούλα και η μηλόπιτα της.

Η Αννούλα είναι πάντα με το χαμόγελο. Και πώς να μην είναι... Σου φτιάχνει την διάθεση και σε κάνει να νιώθεις πως η μηλόπιτα της έχει κι άλλες ιδιότητες! Σε κάνει ευτυχισμένο! Προφανώς, τα μήλα της θα είναι χαμογελαστά και θα τα πασπαλίζει με ζάχαρη αισιοδοξίας!.

Μια φορά θυμάμαι της πήραμε ένα δώρο με την αδερφή μου και της γράψαμε μια κάρτα που έλεγε «Στην καλύτερη μηλόπιτα του κόσμου» και διάφορα άλλα! Η Αννούλα συγκινήθηκε. Κόλλησε την κάρτα μας στην βιτρίνα του μαγαζιού γεμάτη περηφάνια... Για μέρες ήταν ακόμα πιο χαμογελαστή από όσο ήταν συνήθως (μην με ρωτήσετε πώς γίνεται!) και οι μηλόπιτες της μου φαίνονταν ακόμα πιο νόστιμες (μην με ρωτήσετε, επίσης, πώς γίνεται)!!!

Πήγα κι εγώ, λοιπόν, χθες να πάρω λίγη μηλοπιτένια ευτυχία στο μαγικό μαγαζάκι της Αννούλας. Με υποδέχτηκε, όπως πάντα, με το χαμόγελό της. Κοίταξα απεγνωσμένα να βρω μηλόπιτες αλλά πουθενά. Σκέφτηκα πώς πάλι δεν πρόλαβα! Γιατί, πρέπει να σας πω, αυτές οι μηλόπιτες είναι «όποιος προλάβει»! Η Αννούλα φτιάχνει έναν συγκεκριμένο αριθμό κάθε πρωί. Όταν τελειώνουν, τελείωνουν για τα καλά και πρέπει να περιμένεις την επόμενη μέρα για να φας μηλόπιτα. Και όταν έχεις όρεξη για μηλόπιτα της Αννούλας δεν μπορείς να περιμένεις! Και δεν μπορείς να ικανοποιήσεις την λαχτάρα σου με κανένα άλλο γλυκό! Που σημαίνει ότι κάθε βράδυ υπάρχουν απογοητευμένοι που φεύγουν από το μαγαζί της με άδεια χέρια και ραγισμένες καρδιές! Αυτοί είναι οι άτυχοι... δεν μπόρεσαν να πάρουν την δόση αισιοδοξίας τους... Τέλος πάντων, στενοχωρήθηκα κι εγώ και απογοητευμένη μπροστά στα άδεια ταψιά, την ρώτησα απεγνωσμένα «Τελείωσαν ε;». Τότε η Αννούλα με εκείνο το ίδιο χαμόγελο της με κοίταξε στα μάτια και μου είπε «Όχι, παιδάκι μου, δεν τελείωσαν...» (και πριν προλάβω να χοροπηδήσω από την χαρά μου, πρόσθεσε) «... δεν φτιάχνω πια, δεν γίνεται...» και μου έδειξε τα πρησμένα χέρια της κατεβάζοντας το κεφάλι... «... Δεν μπορώ ...» (και ήταν η μόνη στιγμή που είδα το χαμόγελό της να φεύγει). Τότε θυμήθηκα πως είχε ξεκινήσει τους τελευταίους μήνες ένα πρόβλημα στα χέρια της... αλλά είχα φανταστεί πως θα ήταν περαστικό. Κοιτάζοντας όμως τα πρησμένα τρεμάμενα χέρια της κατάλαβα πως τα πράγματα ήταν πολύ πιο σοβαρά. Αισθάνθηκα ενοχές για την προηγούμενη δική μου απογοήτευση που φάνταζε τώρα τόσο μικρή και τιποτένια μπροστά στην δική της κατάσταση... «Η μηλόπιτα είναι ζήτημα χεριών» σκέφτηκα μία φράση που εκείνη μου είχε πει πριν χρόνια... Προσπάθησα να βρω λέξεις να πω το οτιδήποτε αλλά καμία λέξη δεν μου φαινόταν σωστή. Σιωπήλη ξεκίνησα να φύγω... αλλά δεν άντεξα και σταμάτησα στην πόρτα. Γύρισα πίσω τρέχοντας και έκανα κάτι που δεν είχα ξανακάνει ποτέ μέσα στο μαγαζάκι της Αννούλας. Την αγκάλιασα και της είπα «Πόσο λυπάμαι. Πόσο πολύ λυπάμαι!» και ήξερα πως ό,τι και να πω είναι λίγο... Και τότε η Αννούλα έκανε κάτι που δεν είχε ξανακάνει μπροστά μου... Άρχισε να κλαίει σαν μικρό κοριτσάκι, η Αννούλα, η μικρή Αννούλα, έκλαιγε στην αγκαλιά μου. Και την κράτησα εκεί μέχρι να ηρεμήσει. Μετά της έδωσα ένα φιλί και απλά έφυγα. Η Αννούλα σκούπιζε τα δακρυά της και χαμογελούσε... και αυτό μου έδωσε την ελπίδα ότι θα τα καταφέρει...

Όμως... Θα τα καταφέρει;

Πώς θα ζήσει το μαγαζάκι της Αννούλας τώρα;
Πώς θα ζήσει το μαγαζάκι χωρίς μηλόπιτες;
Πώς θα ζήσει η Αννούλα χωρίς το μαγαζάκι;
Και... κυρίως:
Πώς θα ζήσει η Αννούλα χωρίς να φτιάχνει μηλόπιτες;

Έχω την εντύπωση πως η γειτονιά θα θρηνήσει... Θα θρηνήσει πολύ.
Αλλά όσο και να θρηνήσει η γειτονιά... έχω την αίσθηση ότι ούτε καν αγγίζει τον πόνο και τον θρήνο της Αννούλας...

Είναι σκληρό να σου στερούν το ταλέντο σου.
Βρίσκει πολλούς τρόπους καμιά φορά η ζωή να μας πονέσει.

Τώρα έσβησε το άρωμα της μηλόπιτας από την γειτονιά.
Τώρα χάθηκε η γεύση της μηλόπιτας από τους ανθρώπους.
Τώρα τα μήλα της Αννούλας σταμάτησαν να χαμογελάνε.
Τώρα τα χέρια της Αννούλας είναι πρησμένα και τρέμουν.

Τώρα η Αννούλα έμεινε χωρίς.
Χωρίς τι;
Χωρίς μηλόπιτες...
Τώρα εμείς μείναμε χωρίς.
Χωρίς τι;
Χωρίς Αννούλα...

Με ένα κερί σε έναν κόσμο σβησμένο.

Με ένα κερί σε έναν κόσμο παραμελημένο,
Προσπαθώ να φωτίσω ό,τι είναι σβησμένο.
Με μια φωνή σε έναν κόσμο βουβό,
Προσπαθώ να μιλήσω όσα έχω να πω.
Με μια καρδιά σε έναν κόσμο διαλυμένο,
Προσπαθώ να ζεστάνω ό, τι είναι παγωμένο.
Με ένα σώμα σε έναν κόσμο δειλό,
Προσπαθώ να εκφράσω όσα θέλω να βρω.

Με δύο χέρια σε έναν κόσμο διαμελισμένο,
Προσπαθώ να επιδιορθώσω ό, τι είναι σπασμένο.
Με αμέτρητες πράξεις σε έναν κόσμο φτωχό,
Προσπαθώ να μεγαλώσω ό,τι είναι μικρό.
Με δύο μάτια σε έναν κόσμο εγκλωβισμένο,
Προσπαθώ να σώσω ό, τι μοιάζει χαμένο.
Με αμέτρητες σκέψεις σε έναν κόσμο παρανοϊκο,
Προσπαθώ να εξηγήσω το παραμικρό.

Με αυτό που είμαι, σε έναν κόσμο παρατημένο,
Προσπαθώ να ανακαλύψω ό,τι είναι κρυμμένο.
Με αυτό που είσαι, σε έναν κόσμο εγωιστικό,
Προσπαθείς να ανακαλύψεις κάτι πέρα από το «εγώ».
Με αυτό που είμαι, σε ένα κόσμο θορυβημένο,
Προσπαθώ να χτίσω ό, τι είναι γκρεμισμένο.
Με αυτό που είσαι, σε έναν κόσμο ανταγωνιστικό,
Προσπαθείς να χτίσεις κάτι πιο ουσιαστικό.

Ναι, ξέρω, είναι δύσκολη η ζωή,
Μα οι άνθρωποι την έκαναν να γίνει εξωφρενική,
Η αξιοπρέπεια μας καταστραμένη
Και η αξία μας βρίσκεται κάπου θαμμένη.
Ναι, ξέρω, τώρα, αναρωτιέσαι
Στα ερείπια του κόσμου κάθεσαι και χτυπιέσαι,
Έχεις πνιγεί μέσα στις ερωτήσεις
Και αναζητάς απεγνωσμένα απαντήσεις.

Τι μπορούμε όμως τώρα να διορθώσουμε;
Τίποτα άλλο δεν υπάρχει για να δώσουμε.
Μονάχα θα ελπίζουμε και θα προσπαθούμε,
Να ξαναυπάρξουμε, να ξαναγεννηθούμε.

Είμαι δική σου.

Είμαι δική σου.
Μόνο δική σου.

Και ακόμα και σε εσένα ανήκω προσωρινά.
Αλλά δεν έχει καμία σημασία.
Γιατί σου ανήκω.
Σου ανήκω ολοκληρωτικά.

Είμαι μόνο δική σου.
Ολόκληρη.
Δική σου.
Μπορείς να με κάνεις ό,τι θέλεις.

Μπορείς να με χρησιμοποιήσεις όπως θες.
Για καλό ή για κακό.
Δεν είναι σε εμένα να το επιλέξω.
Δεν έχω επιλογή.

Γεννήθηκα δική σου και θα πεθάνω δική σου.
Ανήκω σε εσένα και ό,τι με κάνεις αυτό θα γίνω και αυτό θα είμαι από εκεί και πέρα.
Έτσι όπως με φτιάξεις, έτσι θα μείνω αργότερα στο μυαλό σου!
Ναι, υπάρχω για να ζήσω ως ανάμνησή σου.

Έχω μικρή ζωή αλλά η μικρή μου ζωή σου ανήκει.

Είμαι δική σου.
Μόνο δική σου.

Δεν είναι όμορφο; Το να γνωρίζεις πώς ότι κι αν σου συμβαίνει γύρω σου, σε αυτόν τον κόσμο που τίποτα δεν είναι ή δεν το νιώθεις πραγματικά δικό σου, υπάρχει κάποιος που τον ορίζεις ολοκληρωτικά και αυτός ο κάποιος είμαι εγώ! Είναι δύσκολο να το πιστέψεις αλλά δεν έχω την πολυτέλεια του χρόνου για να σε πείσω... Είμαι εντελώς δική σου. Κατάλαβε το πριν με χάσεις. Νιώσε το πριν σταματήσω να υπάρχω. Είναι κρίμα να με αφήσεις να περάσω από την ζωή σου χωρίς να με κρατήσεις, χωρίς να με εκμεταλλευτείς. Σου δίνω αυτό που είμαι. Στο προσφέρω. Η συνάντησή μας θα διαρκέσει τόσο λίγο και πρέπει να προλάβεις να με ζήσεις. Έστω φευγαλέα. Έστω έτσι. Δεν έχουμε άλλο τρόπο επικοινωνίας. Δεν θα μας δωθεί δεύτερη ευκαιρία. Είμαι εδώ μόνο για τώρα. Μην μου ζητάς παραπάνω. Δεν μπορώ να στα δώσω. Όχι γιατί δεν θέλω αλλά γιατί δεν μπορώ. Δεν υπάρχει μετά για εμένα, ούτε για εμάς. Για εσένα υπάρχει μετά. Πρέπει να συντονιστείς μαζί μου, πρέπει να συγχρονιστείς μαζί μου, για να συνδεθούμε.


Είμαι δική σου.
Μόνο δική σου.

Είμαι μια στιγμή.
Μια χρονική στιγμή.
Μια μικρή, μικρούτσικη, στιγμή.
Μια στιγμούλα.

Είμαι μόνο δική σου.
Σου ανήκω.
Ολόκληρη.
Δική σου.
Μπορείς να με κάνεις ό,τι θέλεις.

Είμαι δική σου.
Μόνο δική σου.

Μπορείς να με κάνεις μια στιγμή

Σπάνια ή Συνηθισμένη,
Συγκεντρωτική ή Σκορπισμένη,
Σπουδαία ή Σκουριασμένη,
Σημαντική ή Σακατεμένη,
Σταθερή ή Συναρμολογημένη,
Σκεφτική ή Συμβιβασμένη,

Συνεχόμενη ή σταματημένη...

Είμαι δική σου.
Μόνο δική σου.

Μπορείς να με κάνεις μια στιγμή

Σκοτεινή και Συννεφιασμένη,
Σπαρακτική και Στενοχωρημένη,
Σοβαρή και Συνειδητοποιημένη,
Συμπαθητική και Συγκροτημένη,
Σκληρή και Στερημένη,
Συνοδευτική και Στριμωγμένη,

Σημαδεμένη και Σπασμένη...

Είμαι δική σου.
Μόνο δική σου.

Ό,τι κι αν με κάνεις...
Ό,τι κι αν μου κάνεις...

Είμαι η Στιγμή σου.

Γίνομαι ό,τι θέλεις.

Σκανδαλιστική, Συγκρατημένη,
Σύντομη, Συντομευμένη...

Είμαι η Στιγμή σου.

Γίνομαι ό,τι θέλεις.

Σεμνή, Συναισθηματική,
Σεξουαλική, Σαγηνευτική...

Είμαι η Στιγμή σου.

Σφιγμένη, Σφραγισμένη,
Σκισμένη, Σωριασμένη...

Είμαι η Στιγμή σου.

Γινόμαι ό,τι θέλεις.
Συμφέρω.
Συμβαίνω.
Γίνομαι ό,τι θέλεις.

Είμαι δική σου.
Μόνο δική σου.
Είμαι η Στιγμή σου.
Μόνο δική σου.

Η Στιγμή σου.
Μια στιγμή που συμφέρει...
Μια στιγμή που συμβαίνει...
Η Στιγμή σου.

Είμαι η Στιγμή σου.
Συμφέρω.
Συμβαίνω.
Είμαι η Στιγμή σου.

Στέκομαι Σιωπηλή
Σκονισμένη
Στέκομαι Σιωπηλή
Στολισμένη

Σκονισμένη ή στολισμένη
Είμαι η Στιγμή σου.
Στολισμένη ή Σκονισμένη
Είμαι δική σου.

Είμαι η Στιγμή σου.
Μόνο δική σου.

Σκονισμένη ή Στολισμένη
Σε Σκονίζω ή σε Στολίζω
Στολισμένη ή Σκονισμένη
Σε Στολίζω ή σε Σκονίζω

Είμαι η Στιγμή σου.
Μόνο δική σου.

Μόνο μην με Σβήσεις.
Μια Σβησμένη Στιγμή είναι μια Σκοτωμένη Στιγμή.
Μόνο μην με Σκοτώσεις.

Είμαι μια στιγμή.
Μια μικρή, μικρούτσικη, στιγμή.
Μια στιγμούλα.

Είμαι δική σου.
Μόνο δική σου.
Σου ανήκω.
Ολόκληρη.
Μόνο δική σου.
Είμαι η στιγμή σου.

Μπορείς να με κάνεις ό,τι θέλεις.

Είμαι η Στιγμή σου.
Είμαι δική σου.

Μόνο... Σε παρακαλώ...
Μόνο... Σε εκλιπαρώ...
Μόνο αυτό...
Μην με Σβήσεις.

Είμαι δική σου.
Είμαι η Στιγμή σου.