"Όνειρα και Όρια"

Υπάρχουν Όνειρα.
Υπάρχουν Όρια.

Τα όνειρα δεν έχουν όρια.
Τα όρια δεν έχουν όνειρα.

Τα όνειρα είναι η αρχή της φαντασίας.
Τα όρια είναι η αρχή της αυτογνωσίας.

Τα όνειρα μας ορίζουν.
Τα όρια μας περιορίζουν.

Τα όνειρα μας ταξιδεύουν.
Τα όρια μας προστατεύουν.

Τα όνειρα μας ανεβάζουν.
Τα όρια μας κατεβάζουν.

Τα όνειρα ξεκινάνε.
Τα όρια σταματάνε.

Τα όνειρα πετάνε.
Τα όρια περπατάνε.

Τα όνειρα χρωματίζουν.
Τα όρια σχηματίζουν.

Τα όνειρα ονειροβατούν.
Τα όρια οριοθετούν.

Τα όνειρα σε μαθαίνουν.
Τα όρια σε τρελαίνουν.

Τα όνειρα σε τρομάζουν.
Τα όρια σε αγκαλιάζουν.

Τα όνειρα τα κυνηγάς.
Τα όρια τα ξεπερνάς.

Τα όνειρα τα αγαπάς.
Τα όρια τα αποζητάς.

Στα όνειρα έχεις τα μάτια κλειστά.
Στα όρια έχεις τα μάτια ανοιχτά.

Με τα όνειρα οραματίζεσαι.
Με τα όρια πειραματίζεσαι.

Στα όνειρα ξεκινάνε οι μονόλογοι.
Στα όρια σταματάνε οι διάλογοι.

Με τα όνειρα ελπίζεις.
Με τα όρια υπολογίζεις.

Τα όνειρα είναι συναισθηματικά.
Τα όρια είναι εγκεφαλικά.

Τα όνειρα τα ονειρεύεσαι,
Τα όρια τα σκέφτεσαι.

Τα όνειρα τα ζωγραφίζεις.
Τα όρια τα προγραμματίζεις.

Τα όνειρα είναι ρομαντισμός.
Τα όρια είναι ρεαλισμός.

Τα όνειρα τα πραγματοποιείς.
Τα όρια τα τοποθετείς.

Τα όνειρα τα διεκδικείς.
Τα όρια τα υπηρετείς.

Τα όνειρα μας γεμίζουν.
Τα όρια μας φυλακίζουν.

Τα όνειρα μας ανθρωποδένουν
Τα όρια μας αλυσοδένουν.

Τα όνειρα ανοίγουν.
Τα όρια κλείνουν.

Τα όνειρα ακούν.
Τα όρια μιλούν.

Τα όνειρα κινούν.
Τα όρια αδρανοποιούν.

Τα όνειρα κινητοποιούν.
Τα όρια ακινητοποιούν.

Τα όνειρα σε καθορίζουν.
Τα όρια σε τετραγωνίζουν.

Τα όνειρα σε κυκλώνουν.
Τα όρια σε θυμώνουν.

Τα όνειρα τα πονάς.
Τα όρια τα μετράς.

Τα όνειρα τα αγγίζεις.
Τα όρια τα συνηθίζεις.

Τα όνειρα, αν συναντήσουν άλλα όνειρα, ενώνονται.
Τα όρια, αν συναντήσουν άλλα όρια, συγκρούονται.

Τα όνειρα με όρια μας απογοητεύουν.
Τα όρια με όνειρα μας γοητεύουν.

Τα όνειρα χωρίς όρια μας απελευθερώνουν.
Τα όρια χωρίς όνειρα μας σκοτώνουν.

Υπάρχουν Όρια.
Υπάρχουν Όνειρα.

Τα όνειρα είναι εύθραυστα.
Τα όρια είναι εύπλαστα.
Τα όνειρα είναι εύπλαστα.
Τα όρια είναι εύθραυστα.

Υπάρχουν Όνειρα.
Υπάρχουν Όρια.

Υπάρχουν
Οριακά Όνειρα.
Ονειρικά Όρια.
Όρια Ονείρων.
Όνειρα Ορίων.

Ισορροπία.
Όρια και Όνειρα. Όνειρα και Όρια.
Ελευθερία.

"Ο κόσμος των Ονείρων μου"

Πριν κάποιους μήνες με καλέσαν σε ένα γκρουπ στο facebook που λέγεται «Ο κόσμος των ονείρων μου». Έγραψα το παρακάτω κείμενο. Ένα κείμενο που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ και που δεν το έγραψα ποτέ μέσα στο γκρουπ. Είναι από εκείνα τα κείμενα που τα αρχίζω και που δεν τα τελειώνω είτε επειδή τα ξεχνάω, είτε επειδή επιλέγω να τα αφήσω σε μια γωνία, είτε επειδή προκύπτουν ένα σωρό άλλες ιδέες στην πορεία, είτε επειδή θεωρώ ότι δεν με εκφράζουν, είτε επειδή τα αντιμετωπίζω σαν να μην έχουν να πουν κάτι καινούριο ή σαν να μην αξίζουν ιδιαίτερα, είτε επειδή το αποτέλεσμα δεν βγήκε ακριβώς όπως το ήθελα, είτε επειδή βαρέθηκα να ξαναασχοληθώ, είτε επειδή με εκνευρίζουν ή με στενοχωρούν ή με κάνουν να νιώθω ότι επαναλαμβάνομαι, τέλος πάντων, είτε επειδή... οτιδήποτε άλλο!!!

Πριν κάποιες μέρες, προσπαθώντας να οργανώσω λίγο τα αρχεία μου στον υπολογιστή και τα χαρτιά μου έξω από τον υπολογιστή, συνάντησα ξανά το παρακάτω κείμενο και επειδή με απασχόλησε ξανά το συγκεκριμένο θέμα σκέφτηκα να γράψω εδώ στο blog μου το κείμενο που έγραψα τότε και μετά να γράψω το κείμενο που έγραψα τώρα και τα δύο κείμενα σε σχέση με το ίδιο θέμα, σε σχέση με τον κόσμο των ονείρων μου...

Ο κόσμος των ονείρων (1).

Πού είναι ο κόσμος των ονείρων μου;
Ποιος είναι ο κόσμος των ονείρων μου;
Πώς είναι ο κόσμος των ονείρων μου;

Κάποτε είχα συγκεκριμένη εικόνα. Μπορούσα με ακρίβεια να περιγράψω πώς είναι. Μπορούσα να μιλήσω για τις μικρές του λεπτομέρειες. Με ήχους, με λέξεις, με κινήσεις. Μπορούσα να δείξω και στον εαυτό μου και στους άλλους ΑΚΡΙΒΩΣ πώς είναι ο δικός μου κόσμος των δικών μου ονείρων.

Αλλά κάτι έγινε στην πορεία. Μάλλον, είναι οι άνθρωποι. Οι άλλοι άνθρωποι. Ή οι συνθήκες. Ή η ίδια η ζωή. Ή, ίσως, μπορεί να είναι απλά ο πραγματικός κόσμος... που έγινε τόσο ισχυρός που απαίτησε από εμένα να σταματήσω να δημιουργώ άλλους κόσμους για να επιβιώσω. Δεν έχω ιδέα τι συνέβηκε!

Μα αυτό με έκανε να βρεθώ στο τώρα μου.

Και Πού είμαι τώρα;

Είμαι σε ένα σημείο που δεν μπορώ να πάω ούτε μπροστά ούτε πίσω. Είμαι ακινητοποιημένη, διαλυμένη.

Όλοι έχουμε τα όνειρά μας. Όλοι, όμως, έχουμε και τα όριά μας. Και τα όνειρα (συνήθως) δεν έχουν όρια... Και τα όρια (συνήθως) δεν έχουν όνειρα... Τα όρια των ανθρώπων σημαίνουν το τέλος των ονείρων. Και τα δικά μου όρια ξεπεράστηκαν πριν καιρό.

Δεν συμπαθώ την αυτολύπηση. Δεν ταιριάζω με την μιζέρια. Και δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς όνειρα. Μου λείπει ο κόσμος των ονείρων μου. Εκεί ένιωθα ασφάλεια και σιγουριά. Εκεί όλα ήταν καθαρά. Τώρα το τοπίο είναι θολό και δεν μπορώ να διακρίνω ούτε ένα μονοπάτι για να ακολουθήσω. Και ξέρω πως ο μόνος τρόπος για να καθαρίσει το τοπίο είναι να απαντήσω στην ερώτηση

«Ποιος είναι ο κόσμος των ονείρων μου;».

Να ορίσω, χωρίς να περιορίσω, τα όνειρά μου...

Ο κόσμος των ονείρων (2)

Πού είναι ο κόσμος των ονείρων μου;
Ποιος είναι ο κόσμος των ονείρων μου;
Πώς είναι ο κόσμος των ονείρων μου;

Κάποτε είχα συγκεκριμένη εικόνα. Αργότερα σταμάτησα να έχω συγκεκριμένη εικόνα. Και τώρα; Τώρα αρχίζει να σχηματίζεται μια καινούρια εικόνα ενός καινούριου κόσμου με καινούρια όνειρα...

Βλέπετε...

Για να φτιάξουμε έναν κόσμο ονείρων χρειαζόμαστε τα εξής υλικά:

Α) Έναν κόσμο. Που θα τον χρησιμοποιήσουμε σαν βάση.
Β) Μπόλικα όνειρα. Που θα τα χρησιμοποιήσουμε σαν γέμιση.

Ακούγεται εύκολο αλλά δεν είναι. Είναι μόνο δύο υλικά. Ναι, συμφωνώ, είναι μόνο δύο υλικά...

Αλλά έχετε ιδέα πόσο δύσκολο είναι να βρεις αυτά τα πολύτιμα υλικά, πόσο σπάνια είναι;

Μπορείς να γυρίσεις όλο τον κόσμο και να μην βρεις ποτέ τον κόσμο σου.
Μπορείς να ονειρεύεσαι συνέχεια και να μην βρεις ποτέ τα όνειρα σου.
Μπορεί να μην βρεις ποτέ ούτε τον κόσμο σου ούτε τα όνειρά σου.
Μπορεί να βρεις μόνο το ένα από τα δύο υλικά και να μην καταφέρεις να βρεις και τα δύο.
Μπορεί να έχεις τον κόσμο και να μην έχεις τα όνειρα ή να έχεις τα όνειρα και να μην έχεις τον κόσμο.
Έχει σημασία να έχεις ΚΑΙ τον κόσμο ΚΑΙ τα όνειρα για να καταφέρεις να φτιάξεις έναν κόσμο ονείρων...
Το σίγουρο είναι πως χωρίς κόσμο και χωρίς όνειρα δεν μπορείς να φτιάξεις έναν κόσμο ονείρων!
Αλλά ακόμα και αν βρεις έναν κόσμο και μπόλικα όνειρα, ακόμα και τότε, δεν είναι σίγουρο το αν θα καταφέρεις να φτιάξεις έναν κόσμο ονείρων!

Γιατί, όπως πάντα, το μυστικό βρίσκεται στην μαγική συνταγή... Χωρίς να έχεις τον τρόπο που θα χρησιμοποιήσεις τα υλικά σου το πιθανότερο θα κάνεις μια τρύπα στο νερό. Δηλαδή μια τρύπα στον κόσμο σου! Και αν ο κόσμος σου έχει μία ή περισσότερες τρύπες, πίστεψε με, τα όνειρά σου θα γλίστρισουν από εκεί και σύντομα θα βρεθείς με έναν άδειο κόσμο χωρίς όνειρα. Και ένας άδειος κόσμος είναι ένας κόσμος χωρίς ουσία. Όχι, έχει σημασία, να προσέξεις, να φροντίσεις τον κόσμο σου έτσι ώστε να προστατεύει τα όνειρά σου, να είναι ένας σταθερός κόσμος χωρίς μαύρες ή άσπρες τρύπες. Οι μαύρες τρύπες θα ρουφήξουν τα όνειρά σου και οι άσπρες θα τα αφήσουν να φύγουν. Θέλεις έναν γερό κόσμο. Και γερά όνειρα. Μην αρκεστείς σε ονειράκια. Τα υποκοριστικά μικραίνουν τα μεγάλα όνειρα.

Έστω, όμως, ότι καταφέρνεις να βρεις έναν κόσμο και μπόλικα όνειρα, πού θα βρεις την μυστική συνταγή;

Αν έχεις φτάσει, φίλε μου, στο σημείο που έχεις τον κόσμο και τα όνειρά σου, είσαι ήδη σε πολύ καλό δρόμο. Σημαίνει πως, μέσα στην παράνοια του πραγματικού κόσμου, εσύ κατάφερες να βρεις τον δικό σου κόσμο (ανεξάρτητα από το αν θα καταφέρεις τελικά να τον δημιουργήσεις). Κατά συνέπεια, σημαίνει πως είσαι άνθρωπος με δύναμη και θάρρος. Ιδιότητες που σίγουρα θα σε βοηθήσουν και στην συνέχεια. Αν έχεις καταφέρει να βρεις μπόλικα όνειρα στην τόσο πεζή, σκληρή, αδιάφορη, ζωή του πραγματικού κόσμου σημαίνει πως έχεις φαντασία και αγάπη. Πολύ σημαντικά στοιχεία, επίσης. Σημαίνει, λοιπόν, πως, αμέσως αμέσως, μαζί με τον κόσμο σου και τα όνειρά σου θα έχεις δύναμη, θάρρος, φαντασία και αγάπη... Πολύτιμες ικανότητες...

Δεν μπορώ να είμαι σίγουρη αλλά έχω το προαίσθημα ότι αν φτάσεις σε αυτό το σημείο όπου στο ένα χέρι σου θα κρατάς τον κόσμο σου και στο άλλο τα όνειρά σου, σε αυτό το σημείο όπου θα είσαι έτοιμος πια για να δημιουργήσεις έναν κόσμο ονείρων, τον δικό σου κόσμο, και έχοντας πια όλες τις παραπάνω ιδιότητες σε συνδιασμό με τα ιδιαίτερα χαραχτηριστικά της προσωπικότητάς σου που δεν μπορώ να γνωρίζω ή να προβλέψω (και τα οποία θα αποτελούν το απρόβλεπτο στοιχείο όπου κάνει τον ένα κόσμο ονείρων να διαφέρει από τον άλλο κόσμο ονείρων, που διαφοροποιεί τον δικό μου κόσμο από τον δικό σου), έχω το προαίσθημα ότι... δεν μπορεί... κάτι θα γίνει... και θα βρεις τον τρόπο να τα ενώσεις. Θα βρεθεί η μαγική συνταγή. Ίσως βρεθεί μέσα σου. Ίσως βρεθεί από κάποιον άλλον που θα συναντήσεις και θα σε βοηθήσει σε αυτό το δύσκολο έργο που λέγεται δημιουργία ενός κόσμου ονείρων... Ίσως... δεν ξέρω... ίσως... το οτιδήποτε... Πάντως, κάτι θα γίνει και θα βρεις τρόπο να περάσεις από την θεωρία στην πράξη.

Και αν ο κόσμος σου δεν βγει αρκετά γερός και αν τα όνειρά σου τελικά γλιστρίσουν δεν θα φταις εσύ. ΔΕΝ θα φταις εσύ, φίλε μου. Θα φταίει το ότι σου έλειπε ένα στοιχείο από την μαγική συνταγή. Ένα σημαντικό στοιχείο. Όχι μόνο που δίνει μια παραπάνω γεύση νοήματος αλλά που βοηθάει στην σταθερότητα του κόσμου σου έτσι ώστε να μην γλιστράνε τα όνειρά σου.

Το μόνο που έχω να σου πω σε αυτήν την περίπτωση είναι: Να ξαναπροσπαθήσεις, φίλε μου, να ξαναπροσπαθήσεις...

Αλλά δεν σε φοβάμαι.(Έχεις δύναμη).
Θα ξαναπροσπαθήσεις. (Έχεις θάρρος).
Να ξαναξαναπροσπαθήσεις. (Για την φαντασία).
Αξίζει να ξαναξαναξαναπροσπαθήσεις. (Για την αγάπη).

Γιατί εδώ δεν διαπραγματευόμαστε κάτι που αφορά κάποιον άλλον. Μιλάμε για κάτι που αφορά, κυρίως, εσένα. Μιλάμε για τον δικό σου κόσμο και τα δικά σου όνειρα και την δική σου μυστική συνταγή που θα πρέπει να την ανακαλύψεις στην πράξη.

Αξίζει να ξαναξαναξαναξαναπροσπαθήσεις. (Για εσένα).


Για να φτιάξουμε έναν κόσμο ονείρων χρειαζόμαστε τα εξής υλικά:

Α) Έναν κόσμο. Που θα τον χρησιμοποιήσουμε σαν βάση.
Β) Μπόλικα όνειρα. Που θα τα χρησιμοποιήσουμε σαν γέμιση.
Και
Γ) Έναν άνθρωπο. Τον άνθρωπο που θα τα ενώσει (με τον δικό του μοναδικό τρόπο).


Για να φτιάξεις τον δικό σου κόσμο χρειάζεσαι:

Α) Τον κόσμο σου.
Β) Τα όνειρά σου.
Γ) Εσένα.

Και από εκεί και πέρα άπειρες δοκιμές και πειραματισμούς μέχρι να ανακαλύψεις την δική σου μυστική, μαγική, συνταγή για να φτάσεις το ποθητό αποτέλεσμα και να γίνεις ικανοποιημένος με τον δικό σου κόσμο ονείρων...

Όσο για εμένα... και τον δικό μου κόσμο... και τα δικά μου όνειρα... και τον δικό μου κόσμο ονείρων... να ξέρεις, φίλε μου, πώς βρίσκομαι σε καλό δρόμο, σε πολύ καλό δρόμο, βρίσκομαι στον δρόμο της ξαναξαναξαναξαναξαναξαναξαναπροσπάθειας...

Ονειρεύομαι έναν καινούριο ονειρεμένο κόσμο ονείρων...

Χαμογελάω

Θέλω να γράψω κάτι όμορφο.

Θέλω να γράψω κάτι που όταν το διαβάσεις, εσύ, εσύ που με διαβάζεις τώρα, να σε κάνει να χαμογελάσεις.

Αλλά δεν σε ξέρω... Πώς μπορώ να ξέρω τι είναι αυτό που θα σε κάνει να χαμογελάσεις ή ακόμα καλύτερα να γελάσεις, να γελάσεις μέχρι δακρύων! Ο μόνος τρόπος για να μάθω τι θα σε έκανε να χαμογελάσεις ή να γελάσεις θα ήταν να σε γνωρίσω. Όμως δεν γίνεται να σε γνωρίσω. Δεν σε γνωρίζω και το πιθανότερο δεν θα σε γνωρίσω. Είσαι ένας αναγνώστης του blog μου. Αυτό. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο. Δεν είσαι φίλος μου, δεν είσαι εχθρός μου. Απλά με διαβάζεις. Βέβαια, αυτό είναι σημαντικό. Είναι πολύ σημαντικό. Δεν το υποτιμώ. Το ότι με διαβάζεις. Αν με διαβάζεις πραγματικά και δεν με προσπερνάς βιαστικά ή γρήγορα... Αν με διαβάζεις και δεν με ξεπετάς... Τότε μπορεί και να με γνωρίζεις ή να αρχίσεις να με γνωρίζεις καλύτερα από ανθρώπους που έχω γύρω μου και δεν θα με γνωρίσουν πραγματικά ποτέ.

Είναι πολύ σημαντικό και πολύ όμορφο να έχεις την ικανότητα να διαβάζεις τον άλλον. Όμως, ενώ εσύ με διαβάζεις, εγώ δεν μπορώ να σε διαβάσω. Δεν σε βλέπω για να διαβάσω τα μάτια σου, δεν μου γράφεις για να διαβάσω τις λέξεις σου, δεν έχω τίποτα δικό σου για να διαβάσω, δεν έχω κανένα στοιχείο δικό σου, δεν έχω τίποτα... Η μόνη επαφή που έχουμε είναι ότι εσύ με διαβάζεις ενώ εγώ δεν μπορώ να σε διαβάσω. Είναι μια άνιση σχέση. Μια μονόπλευρη ίσως σχέση. Αλλά δεν με πειράζει. Γιατί εγώ επέλεξα να γράφω σε εσένα γνωρίζοντας ότι δεν θα λάβω ποτέ την απάντησή σου σε όσα γράφω. Μπορείς να περάσεις μια βόλτα από εδώ και να μην ξαναπεράσεις ποτέ ξανά, ή μπορεί να είσαι τακτικός αναγνώστης και να περνάς κατά καιρούς για να διαβάζεις όσα γράφω. Δεν έχω ιδέα ποια είναι η συχνότητα που με διαβάζεις και δεν θα το μάθω ποτέ. Δεν με ενδιαφέρει κιόλας να το μάθω. Τι σημασία έχει το να μάθαινα απλά κάθε πότε με διαβάζεις όταν έτσι κι αλλιώς δεν θα μπορούσα να μάθω το πιο σημαντικό από όλα, τις σκέψεις και τα συναισθήματα που σου γεννιούνται όταν με διαβάζεις. Αν σου δίνω κάτι, αν σου δημιουργώ κάτι, αν σου προκαλώ κάτι ή αν σου είμαι εντελώς αδιάφορη. Βέβαια, αν σου ήμουν αδιάφορη, δεν θα με διάβαζες. Έχεις την επιλογή να με διαβάσεις ή όχι.Εγώ βρίσκομαι εδώ. Εσύ δεν βρίσκεσαι εδώ. Εμένα εδώ είναι το σπίτι μου, η έδρα μου, η βάση μου. Δεν θα φύγω από εδώ. Όπου και να είμαι, θα είμαι εδώ. Όπου και να είσαι, όπου και να πας, εγώ θα είμαι εδώ. Αναρωτιέσαι, αν τα γράφω σε εσένα... Ξέρεις, πως αυτό είναι ένα «παιχνίδι». Πώς μιλάω σε πολλούς ανθρώπους γράφοντας σε β ενικό. Έτσι ώστε όλοι να νιώσουν ότι μιλάω σε αυτούς. Όλοι να νιώσουν πιο κοντά μου. Σαν να μιλάω προσωπικά σε όλους. Όχι. Μην πέσεις στην παγίδα. Μιλάω σε όλους, ναι. Αλλά μιλάω σε εσένα, ναι. Μπορούν να ισχύουν και τα δύο μαζί. Μην περιορίσεις το μυαλό σου στο να σκεφτεί ότι αν μιλάω σε όλους, δεν μπορώ να μιλάω και σε εσένα.

Μιλάω σε εσένα.
Κυρίως, σε εσένα.

Και ποιος είσαι εσύ;

Μα είσαι, φυσικά, αυτός που με διαβάζει πραγματικά. Που βλέπει πέρα από τις λέξεις. Που με καταλαβαίνει. Που με γνωρίζει χωρίς να με γνωρίζει.

Μιλάω σε εσένα.
Μόνο σε εσένα.

Σε εσένα που με καταλαβαίνεις μιλάω περισσότερο από όλους τους άλλους.

Σε εσένα που με ακούς μιλάω με διαφορετική φωνή. Με αυτήν που μόνο εσύ μπορείς να ακούσεις.

Και γυρνάω στο αρχικό μου ερώτημα...

Πώς μπορώ να ξέρω τι θα σε κάνει να χαμογελάσεις;
Πώς μπορώ να σε κάνω να γελάσεις;
Τι είναι αυτό που θέλεις να ακούσεις;
Τι είναι αυτό που έχεις ανάγκη να σου πω;
Τι είναι αυτό που θα μπορούσα να σου δώσω;

Αν όμως με καταλαβαίνεις, αν με διαβάζεις, ίσως να θέλεις να ακούσεις αυτό που θα ήθελα να ακούσω εγώ... Βέβαια, ξέρω το λάθος αυτής της σκέψης μου... Tο ότι με καταλαβαίνεις δεν σημαίνει ότι μας κάνει ίδιους ή όμοιους, δεν αποτελεί απόδειξη για το ότι θα χαμογελούσαμε ή θα γελούσαμε με τα ίδια πράγματα... Αλλά αυτήν την στιγμή είναι το μόνο που μπορώ να κάνω... δεν έχω εσένα, έχω εμένα, και αξίζει να προσπαθήσω μέσα από εμένα να σε κάνω να χαμογελάσεις...

Αναρωτιέμαι...

Τι είναι αυτό που θα με έκανε να χαμογελάσω;
Τι είναι αυτό που θα με έκανε να γελάσω;

Θα γελούσα σίγουρα με ένα καλό αστείο... με ένα πετυχημένο ανέκδοτο... Αλλά δεν μπορώ να μεταφέρω ένα πετυχημένο ανέκδοτο ηλεκτρονικά... Εννοώ... τα πετυχημένα μου ανέκδοτα, τα δικά μου πετυχημένα ανέκδοτα, θέλουν εκφράσεις και τις αλλαγές της φωνής μου, και δεν μπορώ να στα προσφέρω αυτά σε γραπτή μορφή... Εξάλλου, ένα ανέκδοτο θα ήταν μια εύκολη λύση για να προκαλέσεις γέλιο...

Τι άλλο θα μπορούσε να σε κάνει να γελάσεις;
Τι θα μπορούσε να με κάνει να γελάσω;

Ίσως είναι πιο εύκολο να προσπαθήσω να σε κάνω να χαμογελάσεις... Ίσως αν σου έγραφα ό,τι θα με έκανε εμένα να χαμογελάσω...

Χμ...

Ο ήλιος με κάνει να χαμογελάω πάντα και ο αέρας... Τα παιδιά με κάνουν να χαμογελάω... Μια όμορφη μουσική με κάνει να χαμογελάω... Μια γλυκιά στιγμή, μια ζεστή αγκαλιά, μια λαχταριστή σοκολάτα, ένα μικρό ή μεγάλο αρκουδάκι, μια ωραία ιδέα, μια χαλαρή συζήτηση, μια έξυπνη φράση, μια χρωματιστή ζωγραφιά... Το να διαβάσω ένα καλό βιβλίο ή το να δω μια ταινία αριστούργημα, το να οργανώσω ένα πάρτυ ή το να με καλέσουν σε ένα πάρτυ, το να πω κάτι αληθινό ή το να μου πουν κάτι αληθινό, το να βοηθήσω ή το να με βοηθήσουν, το να περπατάω... όλα αυτά με κάνουν να χαμογελάω... Χμ... Τι άλλο; Το να στέκομαι στα χέρια μου χωρίς να πέφτω με κάνει να χαμογελάω. Το να στέκομαι στα πόδια μου χωρίς να πέφτω με κάνει να χαμογελάω. Το ουράνιο τόξο, η βροχή, το κύμα, η άμμος, το βουνό, ο ουρανός, το φεγγάρι, τα αστέρια, τα πουλιά και κυρίως εκείνη την απογευματινή ώρα που πετάνε σε ομάδες... Το πρωινό ξύπνημα... Ναι, ναι, λατρεύω το πρωινό ξύπνημα. Με κάνει να χαμογελάω γιατί έχω όλη την μέρα μπροστά μου! Το να χορεύω... μου δίνει ελευθερία και με κάνει να χαμογελάω και να γελάω... Το να αγαπάω... Πολύ και τα πάντα... Το να δίνω. Το να μαθαίνω. Το να γνωρίζω. Το να μεταδίδω. Το να λύνω κάποιο πρόβλημα. Το να καταφέρνω το ακατόρθωτο. Το να νικάω τα ανίκητα. Το να βγάζω ατμοσφαιρικές φωτογραφίες. Το να μου κάνουν ένα πρωτότυπο δώρο! Το να κοιμάμαι ξεκούραστα! Με κάνει να χαμογελάω ακόμα και στον ύπνο μου... Το να παίζω με κάνει πάντα να χαμογελάω! Να παίζω οτιδήποτε! Το να γράφω... Να, όπως τώρα, που γράφω σε εσένα!

Δεν σε βλέπω, όμως, ακόμα να χαμογελάς... Δεν χαμογελάς... Χρειάζεσαι κι άλλα...

Χμ...

Περίμενε, μην φεύγεις, περίμενε... Έχω κι άλλα να σου πω...

Η γατούλα μας! Η γατούλα στην πολυκατοικία μας με κάνει να χαμογελάω! Γέννησε χθες... και... δεν ξέρω ακόμα πόσα γατάκια έχει κάνει! Είναι σε μια κούτα και τα έχει τυλίξει με το σώμα της έτσι ώστε να μην μπορεί κανείς να δει πόσα είναι... Μια γατούλα και έφερε τόση αναταραχή στην πολυκατοικία... και η άλλη μας γατούλα με κάνει να χαμογελάω... είναι έγκυος και θα γεννήσει σε λίγες μέρες κι αυτή... Φαντάσου, το τι θα γίνει με τόσα γατάκια!!!! Ο μικρός μας με κάνει να χαμογελάω... Ένα τόσο δα μωράκι που σιγά σιγά γίνεται παιδάκι. Ένα πλασματάκι που ρουφάει τώρα τις λέξεις... Όταν φωνάζει το όνομά μου, που δεν μπορεί ακόμα να το πει, με κάνει να χαμογελάω και όταν με ρωτάει συνέχεια για τα πάντα και όταν κάνει περίεργους ήχους που δεν μοιάζουν ανθρώπινοι και όταν λέει λέξεις που δεν καταλαβαίνω σαν να έχει την δική του γλώσσα και όταν χαμογελάει... με κάνει να χαμογελάω! Υπάρχουν τόσα πράγματα που με κάνουν να χαμογελάω. Το να ξέρω πως με διαβάζεις, με κάνει να χαμογελάω... Το να ξέρω πως υπάρχεις, με κάνει να χαμογελάω... Το να ξέρω πως έχεις στιγμές, τις δικές σου στιγμές, που χαμογελάς κι εσύ, με κάνει να χαμογελάω. Θέλω να χαμογελάς γιατί ακόμα κι αν δεν σε ξέρω, ακόμα κι αν δεν σε βλέπω, το χαμόγελό σου αλλάζει τον κόσμο μου. Θα με ρωτήσεις «Πώς;». Θα γελάσεις μαζί μου και θα με ξαναρωτήσεις «Πώς αλλάζει τον κόσμο σου;». Αλλάζει τον κόσμο των γύρω σου και τους κάνει να χαμογελούν και αυτοί αλλάζουν τον κόσμο των γύρω τους και χαμογελάν και αυτοί και αυτό συνεχίζεται και συνεχίζεται και συνεχίζεται μέχρι που το χαμογελό σου μέσα από τους άλλους φτάνει σε εμένα, καθόλου αλλοιωμένο. Το ίδιο καθαρό, το ίδιο αληθινό, το ίδιο, το δικό σου χαμόγελο, το χαμογελό σου. Φτάνει σε εμένα και με κάνει να χαμογελάω. Για να γίνει η ίδια διαδικασία και να φτάσει και το δικό μου χαμόγελο σε εσένα. Όλα ανακυκλώνονται. Και δεν είναι καλύτερα να ανακυκλώνουμε χαμόγελα από δάκρυα; Τα δάκρυα γεννάνε δάκρυα... Είναι πολύ δύσκολο να ανακυκλώσεις δάκρυα και να γεννήσεις χαμόγελα... Γίνεται κι αυτό αλλά είναι πιο δύσκολο... Τα χαμόγελα γεννάνε χαμόγελα... Το χαμόγελο μου εξαρτάται από το δικό σου και το αντίστροφο... Χαμογελάω... Γιατί το χαμόγελο μου γεννάει χαμόγελα...

Χαμογελάω.

Χαμογελάω γιατί μόνο τότε έχουν κάποιο νόημα τα πάντα.

Χαμογελάω γιατί έτσι είναι πιο όμορφη η ζωή.

Χαμογελάω, για εμένα και για όλο τον κόσμο.

Χαμογελάω για εσένα...
Χαμογελάω σε εσένα...

Χαμογελάω.

Χαμογελάω για να Χαμογελάσεις.

Οι φόβοι.

Οι φόβοι.

Υπάρχουν πολλά είδη φόβων.

Υπάρχουν προσωρινοί και μόνιμοι φόβοι.
Στιγμιαίοι και εξακολουθητικοί.

Παιδικοί φόβοι.Εφηβικοί φόβοι. Ενήλικοι φόβοι.
Υπάρχουν φόβοι που αφορούν συγκεκριμένες ηλικίες και που έχουν συγκεκριμένο χρόνο...

Υπάρχουν φόβοι χωρίς χρόνο.
Αιώνιοι και Αθανάτοι.
Διαχρονικοί.

Υπάρχουν πραγματικοί και φανταστικοί φόβοι.

Υπερβολικοί.

Αδικαιολόγητοι και δικαιολογημένοι.
Απεριόριστοι και περιορισμένοι.

Σπάνιοι και συνηθισμένοι.

Επαναλήψιμοι.

Μικροί και μεγάλοι.
Εσωτερικοί και εξωτερικοί.

Εξαντλητικοί.

Φόβοι του μυαλού και φόβοι της καρδιάς.
Φόβοι του σώματος και φόβοι της ψυχής.

Φόβοι της σκέψης.
Φόβοι της σκέψης.
Φόβοι της σκέψης.

Υπάρχουν φόβοι που αφορούν συγκεκριμένα επαγγέλματα και φόβοι που αφορούν όλες τις ειδικότητες.

Υπάρχουν φόβοι που είναι κοινοί για όλους.

Υπάρχουν ατομικοί και ομαδικοί φόβοι.

Φόβοι του ατόμου και φόβοι του συνόλου.

Φόβοι της οικογένειας και φόβοι της κοινωνίας.

Υπάρχουν φόβοι ενός ολόκληρου λαού...

Υπάρχουν φόβοι ανάλογοι και αντίστοιχου μεγέθους με τις συνθήκες.

Υπάρχουν φόβοι των παντρεμένων και φόβοι των ανύπαντρων, φόβοι των γονιών και φόβοι των παιδιών, φόβοι των εραστών και φόβοι των συντρόφων, φόβοι των ηλικιωμένων, φόβοι των ετοιμοθάνατων...

Φόβοι της φυλακής
και φόβοι της ελευθερίας.
Φόβοι της ζωής
και φόβοι της αυτογνωσίας.

Υπάρχουν συνειδητοί και ασυνείδητοι φόβοι.

Φόβοι που μας δημιουργούν οι άλλοι και φόβοι που δημιουργούμε οι ίδιοι στον εαυτό μας.

Φόβοι που μπορούν να αντιμετωπιστούν και φόβοι ανίκητοι.

Υπάρχουν φόβοι που ξεπερνιούνται και φόβοι που σε ξεπερνάνε.
Φόβοι που τους καταπίνεις και φόβοι που σε καταπίνουν.

Υπάρχουν...

οι δικοί μου φόβοι,
οι δικοί σου φόβοι,
οι δικοί μας φόβοι
και οι φόβοι των άλλων... που δεν απέχουν και τόσο πολύ από τους δικούς μας...

Υπάρχουν παντού φόβοι.

Θνητοί φόβοι.

Απλοί ανθρώπινοι αδύναμοι φόβοι...

Ξύπνα.

Αν νομίζεις ότι θα γίνει κάποια τεράστια αλλαγή στην ζωή σου από την μια στιγμή στην άλλη, κάνεις πολύ μεγάλο λάθος.

Αν περιμένεις να ξυπνήσεις αύριο το πρωί διαφορετικός, ζεις σε μια αυταπάτη. Αυτό δεν θα γίνει. Δεν πρόκειται να συμβεί. Οι μεγάλες αλλαγές χρειάζονται χρόνο, κόπο, υπομονή και επιμονή.

Αν νομίζεις πως στην ζωή θα σου έρθει κάτι εύκολα χωρίς να χρειαστεί να πασχίσεις για αυτό, καλύτερα να τα παρατήσεις από τώρα. Θα ζεις διαρκώς με το αίσθημα της αδικίας και της ήττας. Καλύτερα να ζεις με το αίσθημα του ότι παραιτήθηκες εσύ, ήταν δική σου επιλογή, παρά να ζεις με το αίσθημα του ότι σε απέλυσαν ενώ εσύ άξιζες προαγωγή.

Αν νομίζεις πως η ζωή είναι απλή, θα σε ταρακουνήσω και θα σου πω: Δεν είναι. Η ζωή είναι σύνθετη. Όλα είναι σύνθετα και τίποτα δεν είναι απλό.

Αν νομίζεις πως οι άνθρωποι είναι από την φύση τους καλοί, θα πληγωθείς όταν μάθεις πως αυτό δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Και αν νομίζεις πως κάπου εκεί έξω υπάρχει καθαρότητα, θα σε απογοητεύσω. Εκεί έξω δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο.
Στην καλύτερη περίπτωση, να το βρεις εδώ μέσα, σε εσένα.
Στην χειρότερη να μην το βρεις πουθενά.

Αν περιμένεις κάποια ανταμοιβή, κάποια αναγνώριση, από κάποιον, κάποιον άλλον, θα περιμένεις για πάντα. Κανείς δεν θα σε ανταμείψει. Κανείς δεν θα σε αναγνωρίσει. Κανείς δεν θα σε επιβραβεύσει. Και κανείς δεν θα σε δικαιώσει.

Δεν υπάρχουν φίλοι.
Στην καλύτερη περίπτωση, δεν υπάρχουν ούτε εχθροί.
Στην χειρότερη, υπάρχουν μόνο εχθροί.

Ο μόνος που μπορεί να σε ανταμείψει είσαι εσύ.

Αν επιλέξεις να μην έρθει αυτή η ανταμοιβή από εκεί που οφείλει να έρθει απλά δεν θα ανταμειφθείς ποτέ.

Μόνος σύμμαχός σου ο εαυτός σου.
Μην χάσεις λοιπόν τον μοναδικό σου σύμμαχο κάνοντας τον εχθρό.

Αν νομίζεις πως το να πονάς είναι η εξαίρεση αρνείσαι να δεις πως είναι ο κανόνας. Και η άρνηση ποτέ δεν οδηγεί σε κάτι ουσιαστικό.

Ξύπνα.
Τώρα που μπορείς.
Ξύπνα.
Τώρα που προλαβαίνεις.
Ξύπνα.

Τα σπασμένα γυαλιά δεν κολλάνε. Και πριν βιαστείς να μου πεις ότι αυτό το έχεις ξανακούσει άκου και τα υπόλοιπα...

Τα σπασμένα γυαλιά δεν κολλάνε.
Οι χωρισμένοι άνθρωποι δεν ξανασμίγουν.
Μετά τον θάνατο δεν υπάρχει ζωή.
Ο χρόνος δεν γιατρεύει τις πληγές.
Ό, τι δεν σε σκοτώνει δεν σε κάνει πιο δυνατό.
Κάθε εμπόδιο δεν γίνεται για καλό.
Η αποτυχία δεν σε μαθαίνει περισσότερα από την επιτυχία.
Η αγάπη δεν νικάει τα πάντα.

Δεν είναι ανάγκη να σε πατήσουν κάτω,
για να μάθεις πώς να σηκώνεσαι.
Δεν είναι ανάγκη να σε πληγώσουν,
για να εκτιμήσεις την αγάπη.
Δεν είναι ανάγκη να σε σκοτώσουν,
για να εκτιμήσεις την ζωή.

Και όλες αυτές οι φράσεις και οι εκφράσεις που χρησιμοποιούνται από εδώ και από εκεί δεν είναι παρηγοριά στον άρρωστο, γιατί για τον πραγματικά άρρωστο δεν υπάρχει καμία παρηγοριά. Όλα αυτά είναι παρηγοριά στον άνθρωπο γιατί είναι ανθρώπινος και έχει ανάγκη να τα ακούει, να του τα λένε και να τα πιστεύει.

Αλλά αν νομίζεις πως εγώ θα κάτσω να στα πω, κάνεις, για μια ακόμα φορά, πολύ μεγάλο λάθος.
Από εμένα δεν θα τα ακούσεις. Δεν θα στα πω. Δεν τα πιστεύω και δεν έχω καμία ανάγκη ούτε να τα λέω ούτε να τα ακούω.
Και αν νομίζεις ότι αυτό λέγεται απαισιοδοξία, ότι είμαι απαισιόδοξη, ότι βλέπω το ποτήρι μισό άδειο, θα σου απαντήσω: Το αν βλέπει κάποιος το ποτήρι μισό άδειο ή μισό γεμάτο δεν έχει καμία σχέση με το αν είναι αισιόδοξος ή απαισιόδοξος.

Α! Και σε περίπτωση που δεν το γνωρίζεις... Η ζωή δεν είναι ωραία και επίσης δεν υπάρχει θεός.

Ωραία... Και τώρα που τα ξεκαθαρίσαμε όλα αυτά, ας ξεκαθαρίσω και κάτι ακόμα. Όλα όσα έγραψα παραπάνω (τα περισσότερα) δεν τα πιστεύω (τουλάχιστον, όχι, ακριβώς, έτσι). Είναι "απολυτότητες" , αντίστοιχες με τις "απολυτότητες" που κυκλοφορούν, και οι "απολυτότητες" είναι αποτέλεσμα αδιαλλαξίας. Και αντιπαθώ την αδιαλλαξία. Θα προσθέσω, λοιπόν, μερικές παρενθεσούλες για να νιώσουμε καλύτερα όλοι και επίσης για να ανακαλύψουμε την δύναμη της παρένθεσης!

Τα σπασμένα γυαλιά (συνήθως) δεν κολλάνε.
Οι χωρισμένοι άνθρωποι (συνήθως) δεν ξανασμίγουν.
Μετά τον θάνατο (το πιθανότερο) δεν υπάρχει ζωή.
Ο χρόνος δεν γιατρεύει (πάντα) τις πληγές.
Ό, τι δεν σε σκοτώνει δεν σε κάνει (απαραίτητα) πιο δυνατό.
Κάθε εμπόδιο δεν γίνεται (απαραίτητα) για καλό.
Η αποτυχία δεν σε μαθαίνει (απαραίτητα) περισσότερα από την επιτυχία.
Η αγάπη δεν νικάει (πάντα) τα πάντα.

Δεν είναι ανάγκη να σε πατήσουν κάτω,
για να μάθεις πώς να σηκώνεσαι.
Δεν είναι ανάγκη να σε πληγώσουν,
για να εκτιμήσεις την αγάπη.
Δεν είναι ανάγκη να σε σκοτώσουν,
για να εκτιμήσεις την ζωή.

Κατά τον ίδιο τρόπο: Τα λεφτά (μερικές φορές) φέρνουν την ευτυχία, ο γάμος δεν σκοτώνει (πάντα) τον έρωτα, ο έρωτας δεν είναι (πάντα) τυφλός και δεν έρχεται (πάντα) όταν δεν τον περιμένεις! Α! Και ο κόσμος σου (καμιά φορά) γυρνάει γύρω από εσένα. It' s Ok!

Η ζωή δεν είναι (πάντα) ωραία και δεν υπάρχει (;) θεός.

Υπάρχουν άνθρωποι.

Υπάρχουν φίλοι (αρκεί να τους συναντήσεις). Υπάρχουν εχθροί (αρκεί να σε συναντήσουν).
Υπάρχει καθαρότητα (αρκεί να την βρεις). Υπάρχει χυδαιότητα (αρκεί να σε βρει).
Υπάρχουν (συνήθως) πολύπλοκες καταστάσεις και (σπάνια) απλές καταστάσεις.
Υπάρχουν (συνήθως) δύσκολες αλλαγές και (σπάνια) εύκολες αλλαγές.
Υπάρχουν τα μεν υπάρχουν τα δε. It' s Ok!

Υπάρχουν κανόνες. Υπάρχουν εξαιρέσεις στους κανόνες. Αλλά οι εξαιρέσεις (συνήθως) δεν υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν τους κανόνες. Οι εξαιρέσεις (συνήθως) υπάρχουν για να εξουδετερώνουν τους κανόνες. Υπάρχουν, βέβαια, και περιπτώσεις που οι εξαιρέσεις υπάρχουν για να επιδιορθώνουν τους κανόνες.

Ξύπνα.
Σπάσε τους κανόνες.
Ξύπνα.
Σβήσε τις ταμπέλες.
Ξύπνα.

Γίνε η εξαίρεση που θέλεις να γίνεις (ή ακόμα καλύτερα, μην αρκεστείς στο να γίνεις μία εξαίρεση. Γίνε ο κανόνας που θέλεις να γίνεις), βρες φίλους εκεί που δεν υπάρχουν, γέννησε καθαρότητα μέσα στην χυδαιότητα, μην ακούς κανέναν ούτε φυσικά και εμένα. Δες την αλήθεια έτσι όπως είναι και βρες τρόπο να ζήσεις μέσα σε αυτήν. Μην ζεις με φράσεις δεκανίκια που δημιούργησαν άλλοι απλά για να δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα. Αυτές οι φράσεις σε απογοητεύουν όταν ανακαλύπτεις ότι δεν ισχύουν. Σε προδίδουν. Γιατί; Γιατί δεν είναι δικές σου.

Όσο έτοιμος κι αν είναι ο μαθητής δεν θα βρεθεί (απαραίτητα) ο δάσκαλος. Για την ακρίβεια, ο δάσκαλος μπορεί να μην εμφανιστεί ποτέ.

Όταν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό δεν πάει (απαραίτητα) το βουνό στο Μωάμεθ. Για την ακρίβεια, το κακόμοιρο το βουνό μπορεί να ξεκινήσει να πηγαίνει αλλά να διαλυθεί στην πορεία και μέχρι να φτάσει στον Μωάμεθ να έχει γίνει πετραδάκια.

Απογοητεύεσαι. Νιώθεις προδομένος. Εσύ είσαι ο διαλυμένος μαθητής που ακόμα περιμένει τον δάσκαλό του, εσύ είσαι το διαλυμένο βουνό που ακόμα ψάχνει τον Μωάμεθ του. Άλλα σου τάξανε, άλλα σε μάθανε, άλλα σου είπανε και άλλα ισχύουν. Κανείς δεν σου είπε τι να κάνεις αν δεν έρθει αυτό που περιμένεις, κανείς δεν σου είπε τι να κάνεις αν αρχίσεις να διαλύεσαι στο δρόμο προς τον στόχο σου...

Καμιά φορά... δεν υπάρχει "δεν θέλω" υπάρχει "δεν μπορώ". Έχεις σκεφτεί πως μπορεί εσύ μια χαρά να θέλεις αλλά να μην μπορείς; Είναι τόσο εύκολο όλοι να σου λένε ότι δεν θέλεις, δεν θέλεις, δεν θέλεις! Αλλά εσύ μπορεί να θέλεις και να θέλεις πολύ, πάρα πολύ, πιο πολύ από όσο μπορούν να φανταστούν όλοι αυτοί που σου λένε ότι δεν θέλεις, ναι, μπορεί να θέλεις... αλλά απλά να μην μπορείς! It' s Ok!

Δεν ορίζονται όλα από εμάς και καμιά φορά δεν αρκεί το να θέλεις κάτι για να γίνει... Ναι, τους αρέσει, δεν τους αρέσει, σου αρέσει, δεν σου αρέσει, μπορεί να μην μπορείς! Και κανείς δεν σου είπε τι να κάνεις όταν δεν μπορείς...

Υπάρχει δεν μπορώ. Υπάρχει δεν θέλω. Και πολύ απλά εξαρτάται από την κάθε περίπτωση και την κάθε κατάσταση το τι συμβαίνει και το τι ισχύει για τον κάθε άνθρωπο!

Πιστεύω στους ανθρώπους. Και θέλω να πιστεύω πως τις περισσότερες φορές οι άνθρωποι θέλουν. Και θέλουν πολύ. Αλλά δεν μπορούν. Το γιατί δεν μπορούν είναι μια άλλη ιστορία. Το τι θα μπορούσε να γίνει για να μπορέσουν είναι μια άλλη ιστορία. Αλλά στο τώρα τους απλά δεν μπορούν. Και για αυτούς που δεν μπορούν είναι τόσο άδικο απλά να τους τοποθετούμε στην κατηγορία του «δεν θέλουν».

Κατηγορίες και ταμπέλες. Τι σχέση έχω εγώ με αυτές; Καμία. Τι σχέση έχεις εσύ με αυτές; Καμία. Σου κόβουν τα πόδια και τα φτερά. Σου κλέβουν τα όνειρα και την σκέψη. Σε κάνουν αδιάφορο και αδύναμο. Κατηγορίες και ταμπέλες. Και φράσεις, φράσεις, φράσεις... Βομβαρδίζεσαι από φράσεις δεκανίκια. Κρατιέσαι από αυτές αλλά δεν έχεις συνειδητοποιήσει πως δεν σε αφήνουν να περπατήσεις. Δεν σε αφήνουν να γίνεις ανεξάρτητος, δεν σε αφήνουν να ελευθερωθείς. Όταν τις αφήσεις, πέφτεις. Και μετά φοβάσαι... και τις ξαναπιάνεις για να σηκωθείς. Αλλά μπορείς να σηκωθείς χωρίς αυτές και σίγουρα μπορείς να περπατήσεις ΚΑΙ χωρίς αυτές. Μπορείς να γίνεις κύριος του εαυτού σου.

Ξύπνα.
Γράψε τις δικές σου φράσεις, αυτές που σε ορίζουν.
Ξύπνα.
Φτιάξε τους δικούς σου κανόνες, αυτούς που δεν σε περιορίζουν.
Ξύπνα.

Και Ζήσε. Ζήσε. Ζήσε.

Ζήσε όπως είσαι!

Όπως θέλεις. Όπως μπορείς. Όπως καταλαβαίνεις. It' s ok!

Ζήσε όπως είσαι!

Ο δρόμος σου είναι δικός σου και οι ταμπέλες που θα έχει ο δρόμος σου (αν θέλεις να έχει ταμπέλες) πρέπει να έχουν γραφτεί από εσένα και οι κανόνες που θα έχει ο κόσμος σου (αν θέλεις να έχει κανόνες) πρέπει να έχουν φτιαχτεί από εσένα.

Ξύπνα.
Γίνε ο δρόμος σου.
Ξύπνα.
Γίνε ο κόσμος σου.
Ξύπνα.

Γίνε εσύ.

Τώρα που μπορείς.
Τώρα που προλαβαίνεις.

Γίνε εσύ.

Είμαι ένα λάθος.

Είμαι ένα λάθος.
Είμαι ένα τεράστιο λάθος.
Είμαι ένα τεράστιο κωμικοτραγικό λάθος.

Είμαι ένα λάθος που δεν γίνεται να σβηστεί.
Είμαι ένα λάθος που δεν γίνεται να ξεχαστεί.

Είμαι ένα αιώνιο τεράστιο κωμικοτραγικό λάθος.

Όταν ήμουν παιδάκι, όταν ήμουν ακόμα ένα μικρό μικρούτσικο λαθάκι, όλα μου φαίνονταν λάθος.

Πίστευα πως η γέννηση μου είναι ένα μεγάλο λάθος.

Ενώθηκαν δύο «μικρά» λάθη με λάθος τρόπο και κατά συνέπεια έφτιαξαν ένα μεγάλο λάθος. Μετά είχαν την φαϊνή ιδέα να θέλουν να μεγαλώσουν το μεγάλο τους λάθος. Και το έκαναν ένα τεράστιο λάθος. Με έκαναν ένα τεράστιο λάθος. Ή τουλάχιστον...

Με έκαναν να νιώθω ένα τεράστιο λάθος...

Οι γονείς μου: Ο γάμος τους μου φαινόταν ένα τραγικό λάθος. Η ένωση τους μου φαίνονταν ένα κωμικο λάθος. Και η συνύπαρξη τους μου φαινόταν ένα κωμικοτραγικό λάθος.

Όλα αυτά γελοιοποιούσαν την ύπαρξη μου και ...
Με έκαναν να νιώθω ένα τεράστιο κωμικοτραγικό λάθος...

Η μόνη σωστή λύση στα μάτια μου ήταν αυτή που όλοι οι άλλοι αντιμετώπιζαν σαν λάθος: το διαζύγιο. Τους εξηγούσα: «Δύο λάθη έχουν ελπίδα να γεννήσουν το σωστό, μόνο τότε, μόνο όταν υπάρχει αγάπη. Όταν δεν υπάρχει αγάπη θα γεννήσουν ένα ακόμα λάθος. Ο κόσμος έχει γεμίσει από λάθη και έχει ανάγκη από το σωστό.» Αλλά οι γονείς μου γελούσαν κάθε φορά που το πρότεινα και μου έλεγαν πως κάνω λάθος. «Κάνεις λάθος! Είναι τραγικό λάθος να πιστεύεις ότι έτσι λύνονται τα πρόβληματα. Δύο λάθη είναι υποχρεωμένα να μένουν μαζί μέχρι το τέλος. Εξάλλου, δύο λάθη είναι καταδικασμένα από την φύση τους να μην μπορούν να γεννήσουν κάτι σωστό.» Και συνέχιζαν να γελάνε... Αλλά εγώ δεν μπορούσα να καταλάβω πως γίνεται οι γονείς μου να γελάνε με το τραγικό μου λάθος. Έτσι σκέφτηκα πως το λάθος μου θα πρέπει να ήταν κωμικοτραγικό σαν κι εμένα...

Με έκαναν, λοιπόν, να νιώθω ένα τεράστιο κωμικοτραγικό λάθος που κάνει κωμικοτραγικά λάθη...

Κάθε φορά που προσπαθούσα να τους πείσω πως δεν είναι ντροπή να χωρίσουν δύο λάθη που δεν είναι ευτυχισμένα αλλά αντίθετα δείχνει δύναμη και θάρρος, κάθε φορά που τους έλεγα ότι δεν έχει νόημα να διατηρείται μια σχέση αν έχει τελειώσει η αγάπη και ότι βασανίζουν και τον εαυτό τους και εμένα χωρίς λόγο, οι γονείς μου γελούσαν ή θύμωναν. «Σκέφτεσαι τόσο λάθος, τόσο λάθος! Όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις. Θα πας στο σχολείο, θα μορφωθείς και μετά θα έχεις άποψη για το τι είναι σωστό και τι λάθος. Σκέφτεσαι τόσο λάθος, τόσο λάθος...». Μονολογούσαν κουνώντας το κεφάλι...

Με έκαναν, λοιπόν, να νιώθω ένα τεράστιο κωμικοτραγικό λάθος που κάνει κωμικοτραγικά λάθη και που όλα όσα σκέφτεται είναι λάθος...

Μετά πήγα στο σχολείο. Και όλα συνέχιζαν να μου φαίνονταν λάθος.

Όταν π.χ. είπα στον δάσκαλο μου ότι δεν πιστεύω στον θεό, ο δάσκαλος γέλασε... Εγώ δεν το βρήκα καθόλου αστείο και του εξήγησα τους λόγους για τους οποίους δεν πιστεύω. Τότε μίλησε πολύ άσχημα για τους γονείς μου. Μου είπε ότι οι γονείς μου σκέφτονταν λάθος και ότι με έκαναν να σκέφτομαι κι εγώ λάθος και ότι θα έπρεπε να ντρέπονται και κάπου εκεί άρχισε να μιλάει τόσο άσχημα για τους γονείς μου που αυθόρμητα έκλεισα τα αυτιά μου. Τότε μου είπε ότι δεν τον σέβομαι και μου τράβηξε τα χέρια από τα αυτιά για να ακούσω όλα αυτά τα απαίσια που έλεγε για τους γονείς μου. Και τότε τον κοίταξα στα μάτια και του είπα ότι δεν είναι θέμα σεβασμού προς αυτόν αλλά είναι θέμα σεβασμού προς τους γονείς μου, οι οποίοι δεν έχουν καμία σχέση με όσα του είπα αλλά μόνη μου κατέληξα σε αυτό το συμπέρασμα και ότι δεν είναι σωστό να μιλάει άσχημα για αυτούς μπροστά σε ολόκληρη την τάξη αλλά και μπροστά σε εμένα. Ότι αυτό είναι αντιπαιδαγωγικό και σχεδόν ανήθικο. Και ότι δεν τους γνωρίζει και αν δεν γνωρίζεις κάποιον δεν μπορείς να έχεις άποψη για αυτόν. Και ότι, στην τελική, δεν έχει κανένα δικαίωμα να μιλάει έτσι πίσω από την πλάτη τους. Και ότι εγώ είμαι ακόμα ένα μικρό λαθάκι και θα μπορούσαν θεωρητικά να με επηρρεάσουν τα λόγια του. Αλλά, ευτυχώς, εγώ είμαι ένα σκεφτόμενο λάθος γιατί έχω μεγαλώσει πριν της ώρας μου και δεν θα επηρρεαστώ από όσα είπε. Του είπα ότι μπορεί να μην πιστεύω στον θεό αλλά πιστεύω στον άνθρωπο, στην αγάπη, στην αλήθεια, στην αξιοπρέπεια. Ανάμεσα σε αυτά που πιστεύω είναι και ο σεβασμός και η εκτίμηση. Και αφού η δική του συμπεριφορά δεν είχε τίποτα από τα παραπάνω ο δάσκαλος θα ήταν στην κατηγορία των μη πιστεύω μου. Δεν θα πίστευα τίποτα από όσα θα μου έλεγε. Τότε αυτός θύμωσε και μου είπε πως δεν τον αφορά τι πιστεύω και τι δεν πιστεύω και πως δεν θα του πω εγώ τι είναι σωστό και τι λάθος και μου έδωσε μια πολύ μεγάλη τιμωρία που δεν θα ξεχάσω ποτέ. «Όλα όσα πιστεύεις είναι λάθος και θα σε κάνω εγώ να θυμάσαι το πόσο λάθος είναι» φώναζε οργισμένος σέρνοντας με στο πάτωμα της αίθουσας. Και την ώρα που με τραβούσε από το χέρι του φώναζα «Μα αυτό είναι λάθοοοοοος!» και οι συμμαθητές μου με έδειχναν και γελούσαν!

Με έκαναν, λοιπόν, να νιώθω ένα τεράστιο κωμικοτραγικό λάθος που κάνει κωμικοτραγικά λάθη και και που όλα όσα σκέφτεται είναι λάθος και που όλα όσα πιστεύει είναι λάθος...

Χρειάστηκαν αρκετές τιμωρίες από αρκετούς δασκάλους για να καταλήξω πως το να λες την αλήθεια είναι λάθος και πως το σωστό είναι να λες στους άλλους αυτά που θέλουν να ακούσουν. Δηλαδή να τους λες ψέματα. Και έτσι επιβιώσα στο σχολείο λέγοντας τα σωστά ψέματα στις σωστές στιγμές. Αλλά αυτό ήταν αντίθετο σε σχέση με αυτά που ένιωθα. Αυτή η υποκρισία γελοιοποιούσε την αλήθεια και μαζί με την αλήθεια, τα αληθινά συναισθήματα μου τα οποία πάσχιζα να κρύψω και να πνίξω...

Με έκαναν, λοιπόν, να νιώθω ένα τεράστιο κωμικοτραγικό λάθος που κάνει κωμικοτραγικά λάθη και και που όλα όσα σκέφτεται είναι λάθος και που όλα όσα πιστεύει είναι λάθος και που όλα όσα νιώθει είναι λάθος...

Και όλο το σχολείο μου φαινόταν ένα τεράστιο κωμικοτραγικό λάθος με μεγάλα κινούμενα λάθη (δάσκαλοι και καθηγητές) και μικρά κινούμενα λαθάκια (οι συμμαθητές μου) που τα προόριζαν να γίνουν αργότερα τεράστια κινούμενα λάθη. Ναι, ήμουν ένα λάθος και οι συμμαθητές μου ήταν λάθη. Τα μόνα σταθερά, ακίνητα, λάθη ήταν αυτά που υπήρχαν στα χαρτιά μας, οι κοκκινισμένες διορθώσεις. Κι εγώ αναρωτιόμουν γιατί ενδιαφέρονται πιο πολύ να διορθώνουν το χαρτί από το να διορθώνουν την ψυχή...

Με έκαναν, λοιπόν, να νιώθω ένα τεράστιο κωμικοτραγικό λάθος που κάνει κωμικοτραγικά λάθη και και που όλα όσα σκέφτεται είναι λάθος και που όλα όσα πιστεύει είναι λάθος και που όλα όσα νιώθει είναι λάθος και που βρίσκεται ανάμεσα σε κινητά λάθη...

Κάπου εκεί, γυρώ στα 17, ερωτεύτηκα πολύ και έκανα την πρώτη μου σχέση. Η πρώτη μου σχέση μου φαινόταν τόσο σωστή και ο πρώτος χωρισμός τόσο λάθος.
Προσπαθούσα να καταλάβω αλλά δεν υπήρχε τίποτα για να καταλάβω. Μου έλεγε ότι με αγαπάει αλλά δεν ήθελε να είμαστε μαζί πια. Όμως εγώ από πάντα πίστευα πως όταν υπάρχει αγάπη μένεις μαζί με τον άλλον και όταν δεν υπάρχει αγάπη χωρίζεις. Για μένα, τα πράγματα ήταν απλά. Δεν μπορούσα να κατάλαβω πως γίνεται να συνεχίζει να υπάρχει η αγάπη αλλά κι όμως ο άλλος να θέλει να μην είναι μαζί σου. Γελοιοποίησαν την αγάπη στα μάτια μου και την έκαναν ένα γελοίο κωμικοτραγικό λάθος!

Με έκαναν, λοιπόν, να νιώθω ένα τεράστιο κωμικοτραγικό λάθος που κάνει κωμικοτραγικά λάθη και και που όλα όσα σκέφτεται είναι λάθος και που όλα όσα πιστεύει είναι λάθος και που όλα όσα νιώθει είναι λάθος που βρίσκεται ανάμεσα σε κινητά λάθη τα οποία αγαπάνε με λάθος τρόπο...

Και έτσι κάπως συνεχίστηκε η ζωή μου...

Στην προσωπική ζωή οι σωστές σχέσεις ήταν ανύπαρκτες, οι λάθος σχέσεις ήταν παντού. Στο πανεπιστήμιο οι σωστές γνώσεις ήταν ανύπαρκτες, οι λάθος γνώσεις ήταν παντού. Στην δουλειά δεν προχωρούσε ο πιο σωστός αλλά ο πιο λάθος. Στη ζωή δεν προχωρούσε ο πιο σωστός αλλά ο πιο λάθος.

Κανένας δεν καταλάβαινε πόσο λάθος ήταν όλα! Η αντίληψη όλων για όλα όσα συνέβαιναν ήταν όλη λάθος!!!

Με έκαναν, λοιπόν, να νιώθω ένα τεράστιο κωμικοτραγικό λάθος που κάνει κωμικοτραγικά λάθη και και που όλα όσα σκέφτεται είναι λάθος και που όλα όσα πιστεύει είναι λάθος και που όλα όσα νιώθει είναι λάθος και που βρίσκεται ανάμεσα σε κινητά λάθη τα οποία αγαπάνε με λάθος τρόπο και έχουν λάθος αντίληψη για όσα συμβαίνουν γύρω τους...

Και τότε... όλα έμοιαζαν λάθος. Όλα ήταν λάθος. Ο κόσμος όλος ήταν λάθος. Ναι!!!

Κοιτάζωντας τον κόσμο μας σκέφτηκα:

Είναι ένα λάθος.
Είναι ένα τεράστιο λάθος.
Είναι ένα τεράστιο κωμικοτραγικό λάθος.

Είναι ένα λάθος που δεν γίνεται να σβηστεί.
Είναι ένα λάθος που δεν γίνεται να ξεχαστεί.

Είναι ένα αιώνιο τεράστιο κωμικοτραγικό λάθος.

Έτσι σε ένα τεράστιο κωμικοτραγικό λάθος κόσμο σταμάτησα να νιώθω ένα λάθος και έγινα λάθος. Έγινα ένα τεράστιο κωμικοτραγικό λάθος.

Ήταν ο μόνος τρόπος να επιβιώσω.

Και τότε, μια μέρα, ξαφνικά, αναρωτήθηκα...

Αν όμως είμαι λάθος, και ό,τι σκέφτομαι, πιστεύω και νιώθω είναι λάθος τότε γιατί η αντίληψη μου για τον κόσμο ότι είναι λάθος να είναι σωστή; Ίσως να μην είναι ο κόσμος λάθος. Ή πάλι μπορεί να μην είμαι λάθος εγώ. Και αν εγώ δεν είμαι λάθος; Αν είχα δίκιο; Αν ήμουν, έστω και λίγο, σωστή σε κάτι από όλα;

Και τότε αναρωτήθηκα... Πώς θα ήταν άραγε αν...

Αν όταν σταματούσε η αγάπη απλά χωρίζαμε;
Αν πιστεύαμε σε έναν δυνατό άνθρωπο και όχι σε έναν αδύναμο θεό;
Αν λέγαμε όσα σκεφτόμαστε, όσα πιστεύουμε, όσα νιώθουμε;
Αν διορθώναμε πρώτα τις ψυχές και μετά τα χαρτιά;
Αν αγαπούσαμε πραγματικά;
Αν προτιμούσαμε τις σωστές από τις λάθος σχέσεις, αν διεκδικούσαμε τις σωστές από τις λάθος γνώσεις, αν στην δουλειά προωθούνταν ο πιο σωστός κι όχι ο πιο λάθος, αν στη ζωή προχωρούσε ο πιο σωστός κι όχι ο πιο λάθος;

Αναρωτήθηκα... Πώς θα ήταν τότε ο κόσμος μας;

Θα ήταν έστω και λίγο πιο... σωστός;

Αλλά ποιος είναι αυτός που θα κρίνει τι είναι σωστό και τι λάθος;

Δεν έχω ιδέα ποιος έχει δικαίωμα να το κρίνει. Αλλά κάτι μέσα μου μου λέει πώς αν συνέβαιναν τα παραπάνω δεν θα μου φαίνονταν όλα λάθος. Ίσως να μου φαίνονταν μερικά, αλλά όχι όλα...

Και τότε κοίταξα πίσω την ζωή μου από την αρχή. Και κατάλαβα... πως έκανα λάθος. Έκανα ένα λάθος. Ένα μεγάλο λάθος. Ένα τεράστιο λάθος. Ένα τεράστιο κωμικοτραγικό λάθος. Ένα σημαντικό τεράστιο κωμικοτραγικό λάθος. Και ήταν το πιο πραγματικό λάθος που έκανα ποτέ. Δεν είμαι λάθος. Δεν είμαι λάθος!!!! Ο κόσμος είναι λάθος και δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο πιο σωστός τρόπος για να είσαι σωστός σε έναν λάθος κόσμο. Είναι φτιαγμένος έτσι ο κόσμος ώστε να δημιουργεί λαθάκια που θα γίνουν αργότερα μεγάλα λάθη και τα οποία αργότερα θα είναι υπεύθυνα για τον λάθος κόσμο μας και θα κάνουν άλλα λαθάκια που θα γίνουν άλλα μεγάλα λάθη κτλκτλκτλ. Έτσι το λάθος ανακυκλώνεται. Κανείς δεν μπορεί να σπάσει αυτόν τον κύκλο παρά μόνο αυτοί που θα κάνουν ένα τεράστιο βήμα. Που θα αποφασίσουν πως όσο και αν γεννήθηκαν για λάθος λόγους από λάθος ανθρώπους, όσο κι αν μεγάλωσαν με λάθος τρόπο από λάθος ανθρώπους, όσο κι αν πληγώθηκαν για λάθος λόγους με λάθος τρόπους από λάθος ανθρώπους, υπάρχει μέσα τους κάτι σωστό. Και οφείλουν να το βρουν και να το θρέψουν και να το μεγαλώσουν και να το κάνουν ένα τεράστιο σωστό. Κι ίσως αυτό το παροντικό προσωρινό σωστό ισορροπήσει όλο το παρελθοντικό μόνιμο λάθος και δημιουργήσει ένα μελλοντικό δυναμικό σωστό που σαν στόχο θα έχει να γίνει η βάση για έναν έστω και λίγο πιο σωστό κόσμο! Και ίσως τότε ξεκινήσει μια καινούρια ανακύκλωση. Η ανακύκλωση των σωστών πραγμάτων αντί των λάθος. Ναι!!!!Αυτό είναι!

Το μόνο που έχω να κάνω είναι να κάνω το τεράστιο σωστό βήμα μου. Να σβήσω όλα τα λάθη και να ψάξω το σωστό!

Και αυτό θα είναι το δικό μου σωστό μερίδιο σε αυτόν τον τόσο λάθος κόσμο...

Με θυμάμαι να διαβάζω…

Με θυμάμαι να διαβάζω…


Με θυμάμαι μπροστά σε ένα πιάνο να διαβάζω νότες.
Μπροστα σε ένα βιβλίο να διαβάζω λέξεις.
Μπροστά σε έναν άνθρωπο να διαβάζω σκέψεις.

Μπροστά σε εκείνον να διαβάζω τον εαυτό μου.
Μπροστά σε εμένα να διαβάζω εκείνον.

Μπροστά σε μια μητέρα να διαβάζω ένα παιδί.
Μπροστά σε ένα παιδί να διαβάζω τον κόσμο.



Με θυμάμαι να διαβάζω…

Με θυμάμαι να διαβάζω «Λούκυ Λουκ» (τα δανειζόμουν από τον αδερφό μου), «Κάντυ Κάντυ» (τα δανειζόμουν από την αδερφή μου), «Star Comix» (τα δανειζόμουν από τον άλλο μου αδερφό), «Τσιπ και Ντέηλ» (τα δανειζόμουν από την άλλη μου αδερφή)... Ο καθένας είχε το δικό του περιοδικό στο σπίτι! Με θυμάμαι να διαβάζω τα περιοδικά των άλλων αλλά και το δικό μου: «ΚΟΜΙΞ»!

Με θυμάμαι να διαβάζω Βασιλιά Αρθούρο, Στορμ και Έρικ Καστέλ. Δεν είμαι σίγουρη πόσοι γνωρίζουν αυτά τα περιοδικά και αυτούς τους ήρωες. Ήταν πολύ ποιοτικά περιοδικά. Διέφεραν από όλα τα υπόλοιπα. Έμοιαζαν σαν να είναι για μεγάλους και όχι για παιδιά. Ο Βασιλιάς Αρθούρος με μάγευε και με τρόμαζε ταυτόχρονα. Ο Στορμ με εντυπωσίαζε και με ενθουσίαζε. Ο Έρικ Καστέλ ήταν ο «αδικημένος» της υπόθεσης. Τον «σνόμπαραν» τον κακομοίρη στο σπίτι και έτσι αποφάσισα να τον διαβάσω. Είχε σχέση με το ποδόσφαιρο και έτσι... λάτρεψα την μπάλα! Αν είναι ποτέ δυνατόν! Εγώ, ένα μικρό κοριτσάκι, να διαβάζω ιστορίες ποδοσφαίρου, διαστήματος, και στρογγυλής τραπέζης! Φαντάζομαι, ότι αυτά παθαίνει κανείς όταν έχει μεγαλύτερους αδερφούς! Αλλά δεν παραπονιέμαι... οι «αγορίστικες» ιστορίες μου άρεσαν ακριβώς το ίδιο με τις «κοριτσίστικες»!

Πρέπει να ομολογήσω, όμως, ότι ήμουν ικανή να ανακαλύψω «κοριτσίστικες» ιστορίες παντού, ακόμα και μέσα στις «αγορίστικες», ακόμα κι εκεί που θεωρητικά δεν υπήρχαν!

Με θυμάμαι, λοιπόν, να διαβάζω το «Η Μνηστή του Λούκυ Λουκ». Ξανά και ξανά και ξανά και ξανά!!!

Και με θυμάμαι να διαβάζω «Μίστυ» στα Star Comix!

Και εξηγώ:

Στα Λούκυ Λουκ (του αδερφού μου Α) το τεύχος «Η Μνηστή του Λούκυ Λουκ» έγινε ένα από τα αγαπημένα μου (Κάπου ανάμεσα στην Νιτρογλυκερίνη, στον Λευκό Ιππότη, στον Μπίλι τον τρομέρο, στην Αμνηστία τον Ντάλτον και σε τόσα άλλα!). Είδα κοπέλες και χάρηκα! Mέχρι και τον Λούκυ Λουκ ήθελα να παντρέψω! Να δω μετά πώς θα τραγουδούσε «Είμαι ένα φτωχός και μόνος καουμπόυ»! Και ενώ όλα τα «Λούκυ Λουκ» ο αδερφός μου τα είχε απίστευτα ταχτοποιημένα και περιποιημένα, το συγκεκριμένο είχε γίνει φύλλο και φτερό... Και ποιος ευθύνεται άραγε για αυτό; Δεν το έκανα επίτηδες! Αλήθεια! Φταίνε οι πολλές φορές που το διάβασα...

Στα Star Comix (του αδερφού μου Β) ανακάλυψα την Μίστυ (κάπου ανάμεσα στα babies μάπετ σόου και στους Θάντερκατς!) ! Η Μίστυ ήταν μια όμορφη νεαρή κοπέλα, ονειροπόλα και ρομαντική, που ήθελε να γίνει ηθοποιός και επειδή εγώ από πάντα ήθελα να γίνω ηθοποιός... τρελάθηκα! Είχα τόση αγωνία για το τι θα γίνει... Δυστυχώς, δεν ξαναέβαλαν την συνέχεια της ιστορίας της... μεγάλη στενοχώρια... Απογοητευμένη και στενοχωρημένη κάθισα κι έγραψα την συνέχεια μόνη μου, για να παρηγορηθώ!!!

Με θυμάμαι να διαβάζω «Κατερίνα» κάθε Πέμπτη και «Σούπερ Κατερίνα» κάθε μήνα. «Σούπερ Κατερίνα» αγόραζε η μεγαλύτερη αδερφή μου (η Α) και έτσι την δανειζόμουν κι εγώ για να διαβάσω για τα γυναικεία θέματα και για να καταλάβω τι στο καλό συμβαίνει στο μυαλό των αγοριών! Αυτό το τελευταίο μέχρι σήμερα δεν έχω καταφέρει να το λύσω... αλλά τότε δεν υπήρχε κανείς να μου πει ότι στο μυαλό των αγοριών (και κατά συνέπεια και των αντρών) απλά ή γίνεται το απόλυτο χάος ή δεν γίνεται απολύτως τίποτα!!!! Διάβαζα κι εγώ για τις σχέσεις και τους έρωτες και προσπαθούσα να βγάλω συμπεράσματα! Παράλληλα, μάζευα και τις αφίσες ηθοποιών και τραγουδιστών και γέμιζα τους τοίχους με διάσημα πρόσωπα που μπορεί να μην ήξερα καν! Και υπήρχαν και εκείνα τα δωρεάν δωράκια! Βραχιολάκια, κολιεδάκια, αυτοκολητάκια... Πώς και πώς περίμενα να βγει η Κατερίνα (Σούπερ ή μη σούπερ!)! Διάβαζα και διάβαζα και διάβαζα κι ονειρευόμουν τον τέλειο πρίγκηπα. Τον έναν!

Με θυμάμαι να διαβάζω την Λούνα. Στο περιοδικό «Κάντυ Κάντυ» (της αδερφής μου Α) από ένα σημείο και μετά υπήρχε και μια άλλη ιστορία. Η ιστορία της Λούνα. Και ενώ δεν είχα ενθουσιαστεί καθόλου με την ιστορία της Κάντυ Κάντυ η οποία είχε εξελιχθεί σε ένα μόνιμο βασανιστήριο που με εκνεύριζε τρελά, την ιστορία της Λούνα κυριολεκτικά την ερωτεύτηκα. Είχε αρχή, μέση και τέλος. Δεν ένιωσα να «ξεχειλώνει» πουθενά. Είχε πρωταγωνίστρια μια όμορφη, γλυκιά, τσιγγάνα με μακρυά καστάνα μπουκλωτά μαλλιά, που έπαιζε πιάνο και χόρευε, που ήταν αυθόρμητη και ανέμελη... Η Λούνα ήταν η προσωποποίηση της χαράς της ζωής, και είχα ταυτιστεί μαζί της. Έτσι θα ήθελα να ήταν η ζωή μου! Η Λούνα ήταν ελεύθερη. Και ήθελα να είμαι κι εγώ. Έκανε τα δικά της. Και ήθελα κι εγώ να κάνω τα δικά μου. Δεν ταίριαζε με τους άλλους γύρω της, όπως ένιωθα κι εγώ. Φυσικά, από την ιστορία της δεν έλειπε και ο όμορφος πρίγκηπας (ο τέλειος, ο ένας) πάνω στο άλογό του! Οπότε δεν χρειαζόμουν τίποτα άλλο! Και, επίσης, δεν ήταν όλα χαρούμενα και παιδικά. Είχε μέσα συγκρούσεις χαραχτήρων, θανάτους, μυστήριο, αγωνία! Είχε σοβαρότητα. Με αντιμετώπιζε σαν να είμαι μεγάλη. Και εγώ ένιωθα μεγάλη, δεν ένιωθα παιδί. Η Λούνα με μάγεψε και ήθελα να την διαβάζω συνέχεια. Και κάπως έτσι αρχισε το μικρό μου έθιμο. Μια φορά τον χρόνο... με θυμάμαι να διαβάζω την Λούνα... Φαντάζομαι ότι και τώρα αν την είχα στο σπίτι θα την διάβαζα... Αλλά η μεγαλύτερη μου αδερφή δεν μένει πια μαζί μου... έφυγε... και μαζί της έφυγε και η Λούνα...

Με θυμάμαι να διαβάζω στην μικρότερη αδερφή μου (στην Β) όταν εκείνη δεν μπορούσε να διαβάσει ακόμα. Γινόμουν οι λέξεις που εκείνη δεν μπορούσε ακόμα να δει. Η Μικρή Γοργόνα. Το αγαπημένο της. Αλλά και διάφορα άλλα παραμύθια... Σταχτοπούτα, Ασχημόπαπο, Πεντάμορφη και το Τέρας, Χιονάτη, Μπάμπι...

Με θυμάμαι να διαβάζω «Σαϊνια» και «Μίκυ Μυστήριο» (της αδερφής μου Β)! Η μικρότερη αδερφή μου ( η αδερφή ψυχή μου!) όταν ήταν μικρούλα ήταν ξετρελαμένη και με τα δύο... Και αφού αυτά τα περιοδικά κυκλοφορούσαν στο δωμάτιό μας τα διάβαζα όποτε έπεφταν στα χέρια μου!

Με θυμάμαι να διαβάζω «Μανίνα». Στην τελευταία σελίδα είχε χάρτινες κούκλες με χάρτινα φορέματα. Η μητέρα μου μου τις έκοβε όλες και μου τις έδινε και έτσι έκανα μια μεγάλη συλλογή από χάρτινες κούκλες... Τις έπαιζα και τις έντυνα με τις ώρες!

Με θυμάμαι να διαβάζω «Φρου φρου». Το παιδάκι με τα κόκκινα μαλλιά που γινόταν αόρατο και που λάτρευε τις πουτίγκες! Και ποιο παιδάκι δεν θα ήθελε να γίνεται αόρατο; Και να κρύβεται από τους μεγάλους;

Με θυμάμαι να διαβάζω «Πίκο». Το παιδάκι που είχε πολύ δύναμη και την έχανε όταν κρυολογούσε! Και ποιο παιδάκι δεν θα ήθελε να έχει υπεράνθρωπη δύναμη; Και να κάνει ό,τι θέλει;

Με θυμάμαι, κατά καιρούς, να διαβάζω: Δύο, Οι τέσσερις φανταστικοί, Το ρόδι, Βαβούρα, Άρτσι, Barbie, Τομ και Τζέρυ, Τουίτυ, Μικρή Λουλού, Ραν ταν πλαν, Ποπάϋ, Μίκυ Μάους, Αλμανακο, Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος, Αστερίξ και Οβελίξ! Αυτό, το ομολογώ, είναι περίεργο... Δεν μπορώ να καταλάβω πως μας ξέφυγαν σαν συλλογή τα «Αστερίξ και Οβελίξ». Άρεσαν σε όλους μας αλλά κι όμως δε τα μαζέψαμε... μάλλον δεν έτυχε! Είχαμε διάφορα σκορπισμένα από εδώ και από εκεί. Αλλά ποτέ όλα. Κρίμα και πάλι κρίμα. Φοβερό χιούμορ. Και καυστικότατη σάτιρα...

Όπως καταλαβαίνετε πολλά αδέρφια, σημαίνει και πολλά περιοδικά!!!!

Με θυμάμαι να διαβάζω για το σχολείο...

Μαθηματικά και να εκνευρίζομαι, ιστορία και να απογοητεύομαι, φυσική και να μην καταλαβαίνω, φιλοσοφία και να βαράω το κεφάλι μου στον τοίχο! Μα πώς γίνεται η μάθηση να ήταν τόσο ανυπόφορη; Ήμουν έξυπνη αλλά ένιωθα χαζή. Ήμουν σπάνια αλλά ένιωθα συνηθισμένη. Ήμουν διαφορετική αλλά με πίεζαν να γίνω ίδια και εγώ απλά δεν μπορούσα να γίνω αυτό που μου ζητούσαν, ήταν πέρα από τις δυνάμεις μου. Ο τρόπος σκέψης μου, ο τρόπος γραφής μου, ο τρόπος διαβάσματος μου ήταν άλλος, ήταν αλλιώς... Κανένας δεν μπορούσε να το αποδεχτεί με αποτέλεσμα να νιώθω ασφυκτικά. Ήμουν διαρκώς στενοχωρημένη με ένα τεράστιο ερωτηματικό πάνω από το κεφάλι μου. Μου ζητούσαν πράγματα που δεν μπορούσα να τα δώσω. Με ρωτούσαν πράγματα που δεν μπορούσα να απαντήσω. Για την ακρίβεια, που ήθελαν να τα απαντήσω με τον δικό τους τρόπο αλλά εγώ είχα τις δικές μου απαντήσεις στις ερωτήσεις τους... και δεν με άφηναν, δεν μου επέτρεπαν να τις διατυπώσω έτσι όπως θα ήθελα να τις διατυπώσω... Ναι, με θυμάμαι να διαβάζω στο σχολείο και ήταν το πιο ανώφελο διάβασμα που έκανα ποτέ... 99% χαμένος χρόνος... Το 1% το αφήνω... Τουλάχιστον, με έμαθαν να διάβαζω...

Με θυμάμαι να διαβάζω εκτός σχολείου...

Πηνελόπη Δέλτα και να βαριέμαι.
Σαμαράκη και να κλαίω.
Αρκά και να γελάω.

Με θυμάμαι να διαβάζω την «Πολυάννα». Σε μια δυστυχισμένη παιδική ζωή το μόνο που βρήκα να κρατηθώ ήταν το παιχνίδι της χαράς της Πολυάννας. Προσπαθούσα να μετατρέπω κάθε αρνητικό σε θετικό, κάθε κακό σε καλό, κάθε δυστυχισμένη στιγμή σε ευτυχισμένη. Και δεν ήταν καθόλου, μα καθόλου, εύκολο...

Με θυμάμαι να διαβάζω βιβλία Bell και Plaza. Είχε αγοράσει ένα περιοδικό η μητέρα μου και έτυχε να έχει μέσα δώρο ένα βιβλίο. Το διάβασα και ενθουσιάστηκα! Είχε να κάνει με όνειρα και φαντασία... Τότε έβλεπα περίεργα όνειρα... και ενθουσιαζόμουν με ιστορίες που έμπλεκαν τα όνειρα με την πραγματικότητα. Αυτό ήταν η αρχή... Μετά άρχισα να πηγαίνω συνέχεια να αγοράζω βιβλία τσέπης. Τα διάλεγα στην τύχη! Κάποια πραγματικά δεν διαβάζονταν... Κάποια άλλα, όμως, ήταν υπέροχα! Δεν το πίστευα ότι μόνη μου, τυχαία, ανακάλυπτα τέτοιους μικρούς θησαυρούς!

Με θυμάμαι να διαβάζω αστυνομικά βιβλία. Ναι, ναι. Ακριβώς μετά την κρίση των βιβλίων Bell. Δανείστηκα, από μία φίλη μου, ένα βιβλίο της Αγκάθα Κρίστυ... να δεις πώς λεγόταν... Α! Ναι, «Ποιος σκότωσε τον Ρότζερ Άκρουντ». Το διάβασα μονομιάς! Τρελάθηκα! Και μετά για αρκετούς μήνες ήμουν παντού με ένα αστυνομικό βιβλίο στο χέρι. Κοιμόμουν και ξυπνούσα παρέα με τον Ηρακλή Πουαρό και ονειρευόμουν εγκλήματα και τιμωρίες! Παρόλα αυτά, το πρώτο βιβλίο που διάβασα κατά την γνώμη μου ήταν και το καλύτερο...

Με θυμάμαι να διαβάζω βιογραφίες. Αν δεν κάνω λάθως η βιογραφική κρίση με έπιασε ακριβώς μετά την αστυνομική! Λαμπέτη, Χορν, Καρέζη, Βουγιουκλάκη, Κωνσταντάρας, Ηλιόπουλος... Εκείνη την περίοδο δεν μπορούσα να διαβάσω τίποτα άλλο. Ξαφνικά μπροστά στις αληθινές ιστορίες, οι φανταστικές ιστορίες μου φαίνονταν πιο αδιάφορες... και έκανα λίγο καιρό να τις ξαναεκτιμήσω. Βέβαια, ήξερα πως... κρίση ήταν θα περνούσε. Και πέρασε. Η αγάπη μου για τους φανταστικούς κόσμους ήταν και είναι διαχρονική. Και βρέθηκε μια κάποια ισορροπία. Ακόμα τρελαίνομαι για τις αληθινές ιστορίες και ακόμα μαγεύομαι από τις φανταστικές ιστορίες!

Με θυμάμαι να διαβάζω μικρά βιβλιαράκια. Δεν είχε καμία σημασία τι ήταν... αρκεί να ήταν μικρά! Επειδή εκείνα τα χρόνια έλειπα πολλές ώρες από το σπίτι και κουβαλούσα πολλά πράγματα έπρεπε τα βιβλία που κουβαλάω να χωράνε παντού. Το κύριο κριτήριο λοιπόν ήταν να είναι μικρά και βολικά. Ευτυχώς για εμένα εκείνη την εποχή κυκλοφορούσαν θησαυροί της λογοτεχνίας μεγάλου μεγέθους σε μικρό μέγεθος. Έτσι διάβασα Κάφκα, Μωπασάν, Βάλζερ, Στάινμπεργκ, Γουλφ, Έσε. Αυτά τα μικρά βιβλιαράκια έγιναν αφορμή για να αγοράσω αργότερα και μεγαλύτερα βιβλία και να διαβάσω πιο «επίσημα» το έργο μεγάλων συγγραφέων. Αλλά εκείνα τα χρόνια διάβαζα τα μικρά μου βιβλιαράκια μέσα σε τρένα και λεωφορεία ακόμα και περπατώντας στους δρόμους... και έτσι πήρα μια μικρή γεύση μεγάλων συγγραφέων...

Με θυμάμαι να διαβάζω ποίηση.

Καβάφη.

«Και αν δεν μπορείς να κάνεις την ζωή σου, όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον, όσο μπορείς...»

και

«... Και καταντάει το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει...»

Καρυωτάκη.

«Θέλω να φύγω πια από εδώ, θέλω να φύγω πέρα, σε κάποιο τόπο αγνώριστο και νέο...»

και

«...Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες...»

Λειβαδίτη

«... Τα πιο ωραία ποιήματα δεν θα γραφτούν ποτέ...»

Μελισάνθη

«...Πιστεύω στην αγάπη...»

Ρίτσο, την τέταρτη διάσταση. Δημουλά, τον πληθυντικό αριθμό.

Έντγκαρ Άλαν Πόε

και

Σύλβια Πλαθ...

Με θυμάμαι να διαβάζω Ντοστογιεφσκι, Μπουκοφσκι, Γιάλομ, Μπουκάι, Τσβάιχ, Κοέλο, Μπουσκάλια, Έσε, Όσο, Μπαχ, Νηλ, Ράιχ,...

Με θυμάμαι να διαβάζω θέατρο. Από Σοφοκλή και Σαίξπηρ μέχρι Μπέκετ και Κέιν.

Με θυμάμαι να διαβάζω εφημερίδες!

Μetro: Για τα νέα της ημέρας και για τα σταυρόλεξα!
Athens Voice: Για το edito, τα γράμματα των αναγνωστών, τα ζώδια, την Μυρτώ, το Σε είδα, το Ξέρεις εσύ, και τα (+) και τα (-)!
Faq: Για τις συνεντεύξεις!
Lifo: Για το "ό,τι να’ ναι"!

Με θυμάμαι να διαβάζω τα ένθετα μέσα στις εφημερίδες. Π.χ. Ποντίκι Αρτ. Κάνει το καλύτερο «θάψιμο» με τον χειρότερο τρόπο! Ή το χειρότερο «θάψιμο» με τον καλύτερο τρόπο. Όπως το δει κανείς.. Η πιο δολοφονική κριτική που έγινε ποτέ... Δεν υπάρχει!!!!!!

Με θυμάμαι να διαβάζω εφημερίδες και περιοδικά για τα σκορπισμένα Quotes που ανακαλύπτω και σημειώνω.

Ναι, με θυμάμαι να διαβάζω quotes. Μεγάλη σοφία σε μικρές φράσεις...

Με θυμάμαι να διαβάζω... «Αγάπη είναι...», «Μαφάλντα», «Σνούπυ»...

Με θυμάμαι να διαβάζω γελοιογραφίες όπως π.χ. «quino» (Συγκλονιστικές γελοιογραφίες. Ανατριχιάζω και μόνο στην σκέψη. Ο άνθρωπος πρέπει να είναι πανέξυπνος...).

Με θυμάμαι να διαβάζω τους «αταίριαστους» και τις «τρελαμένες γυναικές»!

Με θυμάμαι να διαβάζω το «Σινεμά» για να ενημερωθώ για τον κινηματογράφο, το «Φουαγιέ» για να ενημερωθώ για το θέατρο και το «Αθηνόραμα» για να ενημερωθώ και για τα δύο.

Με θυμάμαι να διαβάζω «γυναικεία» περιοδικά όπως π.χ. cosmopolitan όταν θέλω να υπάρξει μια κάποια ισορροπία στο μυαλό μου. Ένα αντίβαρο σε όλο αυτό το «φιλοσοφικό» βάρος που κουβαλάω!

Με θυμάμαι να διαβάζω υπότιτλους σε ταινίες... Πόσο δύσκολο ήταν όταν ήμασταν παιδιά και δεν μπορούσαμε να διαβάσουμε τους υπότιτλους και έπρεπε κάποιος να μας τους διαβάζει; Πόσο χάλια ένιωθες επειδή συνέχεια έπρεπε να ζητάς να σου διαβάσουν... να ζητάς, να ζητάς, να ζητάς... Δεν καταλάβαινες τίποτα και εξαρτιώσουν από τους άλλους. Δεν συμπαθώ την εξάρτηση. Ούτε τότε τότε την συμπαθούσα ούτε τώρα την συμπαθώ... Πόση ικανοποιήση όταν πια μπορούσες να δεις μόνος σου μια ξένη ταινία! Τι ωραία αίσθηση! Αυτή η μικρή ανεξαρτησία... Υπότιτλους σε ταινίες φυσικά διαβάζω ακόμα και τώρα... Λατρεύω τις ταινίες... θα προτιμούσα βέβαια να ήξερα όλες τις γλώσσες και να παρακολουθούσα τις ταινίες την κάθε μία στην γλώσσα της (αλλά αυτό ισχύει και για τα βιβλία)... Θα προτιμούσα να είμαι ανεξάρτητη και να μπορώ να εστιάσω μόνο στην εικόνα και στον ήχο... Αλλά δεν γίνεται να τα γνωρίζουμε όλα! Και έτσι έχω εξάρτηση από τους ίδιους τους υπότιτλους...

Με θυμάμαι να διαβάζω αφίσες για ταινίες και για συναυλίες... Ποιος, πού και πότε...

Με θυμάμαι να διαβάζω κριτικές κριτικών ή κριτικές θεατών.

Με θυμάμαι να διαβάζω γράμματα φίλων ή εχθρών.

Με θυμάμαι να διαβάζω email, μηνύματα στο κινητό, blogs, forum...

Με θυμάμαι να προσπαθώ να διαβάσω... συνταγές γιατρών, υποδείξεις καθηγητών, σημειώσεις των άλλων ή ακόμα και δικές μου... και να μην τα καταφέρνω. Μερικές φράσεις πάντα πάνε χαμένες... αλλά τι να κάνεις... προφανώς, δεν γίνεται όλα να διαβάζονται πάντα... Αυτοί οι άτιμοι οι γραφικοί χαραχτήρες...

Με θυμάμαι να διαβάζω συνταγές. Για το πώς θα φτιάξω ένα κέϊκ ή ένα παστίτσιο! Δεν τα πάω ιδιαίτερα καλά με την μαγειρική αλλά έχω πάντα την τύχη του αρχαρίου με το μέρος μου. Διαβάζω την συνταγή, κάνω τα δικά μου, και το αποτέλεσμα πετυχαίνει (αν όχι πάντα, σχεδόν πάντα!) ! Χωρίς την συνταγή όμως δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα, ούτε καν τα δικά μου! Η σχέση εξάρτησης, λοιπόν, που λέγαμε ισχύει και εδώ. Δεν είναι ωραία όταν συναντάς ανθρώπους που μαγειρεύουν εκπληκτικά χωρίς να χρειαστούν κανένα βιβλίο για βοήθεια; Για αυτό θαυμάζω τις γιαγιάδες στα χωριά (και για πολλούς άλλους λόγους βέβαια)...

Με θυμάμαι να διαβάζω οδηγίες, για το πώς φτιάχνεται ένα έπιπλο του ΙΚΕΑ, για το τι λειτουργείες κάνει το καινούριο μου κινητό, ή για το πως θα συνδέσω τον προβολέα... Θα ήταν ωραία να υπήρχαν και ανθρώπινα βιβλιαράκια οδηγιών... Θα ήξερες ακριβώς τι πρέπει να κάνεις για να λειτουργήσει κάτι. Και έτσι οι σχέσεις θα είχαν μια κάποια λογική και δεν θα ήταν τόσο παράλογες... Αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν τέτοια βιβλιαράκια για τους ανθρώπους...

Με θυμάμαι να διαβάζω πινακίδες αυτοκινήτων! Και να παίζω ένα παιχνίδι με τα αδέρφια μου! ‘Επρεπε να φτιάξουμε λέξεις με την σειρά που είναι τα γράμματα στην πινακίδα. ΥΑΙ 5342 Ύαινα, ΚΛΜ 4589 Καλάμι! ΜΝΤ 1342 Μανιτάρι!!!! Με τις ώρες... αυτοκίνητα, πινακίδες, γράμματα και λέξεις!

Με θυμάμαι να διαβάζω φράσεις πάνω σε ένα λεωφορείο! Πανέξυπνη ιδέα. Είχαν γράψει συννεφάκια με σκέψεις σε όλο το λεωφορείο γύρω γύρω ακόμα και πάνω από τα παραθύρα και έτσι μέσα στο λεωφορείο καθόντουσαν ή στεκόντουσαν οι άνθρωποι και είχαν συννεφάκια με σκέψεις σαν να είναι οι δικές τους. Εσύ τους έβλεπες από έξω και διάβαζες τις δήθεν σκέψεις τους... Έβλεπες ένα παιδί και διάβαζες «Βαριέμαιαιαιαιαι», μετά έβλεπες έναν ηλικιωμένο και διάβαζες «Πάλι έχει κίνηση σήμερα!», μετά έβλεπες μια γυναίκα και διάβαζες «Ωχ! Χτυπάει το κινητό μου!»! Πολύ γέλιο! Φοβερή ιδέα... Ήταν απόλαυση... Τι ωραία που θα ήταν να μπορούσα να διαβάσω στα αλήθεια τις πραγματικές σκέψεις των ανθρώπων, να διαβάσω τους ίδιους τους ανθρώπους!

Με θυμάμαι να διαβάζω ένα όνομα σε κάποιο δρόμο, έναν αριθμό σε κάποια πολυκατοικία, ένα όνομα σε κάποιο κουδούνι, έναν αριθμό σε κάποιο διαμέρισμα...

Με θυμάμαι να διαβάζω τα στοιχεία μιας ταυτότητας και να μην αναγνωρίζω το πρόσωπο στο οποίο ανήκει η ταυτότητα. Η ταυτότητα ήταν η δική μου και το πρόσωπο ήμουν εγώ. Η φωτογραφία δεν μου έμοιαζε (οι φωτογραφίες ταυτότητας βγαίνουν πάντα απαίσιες) και τα στοιχεία είχαν γραφτεί σχεδόν όλα λάθος. Μα καλά εγώ είχα ύψος 1.60 και ήμουν 50 κιλά; (άντε μετά να μην πάθεις κρίση ταυτότητας!) Πάλι καλά που δεν μου είχαν γράψει ότι έχω γαλάζια μάτια... Χρειάστηκε καιρός για να με πείσω πως αυτή είναι η ταυτότητα μου και μιλάει για εμένα!

Με θυμάμαι να διαβάζω διαφημιστικά φυλλάδια. Τι θέλεις να μάθεις; Ξένες γλώσσες; Υπολογιστές; Μουσική; Χορό; Όλα υπάρχουν σε φυλλάδια στους δρόμους! Σχολές χορού και πολεμικών τεχνών, Ωδεία, Φροντιστήρια, γυμναστήρια... όλα περνάνε μπροστά από τα χέρια σου. Η ζωή που κάνεις, η ζωή που θα ήθελες να κάνεις, η ζωή που θα μπορούσες να κάνεις... όλα περνάνε μπροστά από τα μάτια σου. Από τα κινέζικα μέχρι το τανγκό και από τα μαθήματα ιστιοπλοϊας μέχρι το ταξίδι στην Βιέννη που πάντα ονειρευόσουν. Βομβαρδίζεσαι με φυλλάδια και δελεαστικές προτάσεις! Και τελικά δεν κάνεις ούτε τα μισά από αυτά... Δεν υπάρχει χρόνος, δεν υπάρχει χρήμα και δυστυχώς ακόμα και αν έχεις χρόνο και χρήμα... δεν υπάρχουν καλοί δάσκαλοι!

Με θυμάμαι να διάβαζω «Ζητείται», «Πωλείται» και «Ενοικιάζεται». Ένα σπίτι, ένα αυτοκίνητο, ένας άνθρωπος. Μην απορείτε και μην εκπλήσεστε. Στην εποχή μας, ακόμα κι ένας άνθρωπος μπορεί και να ζητείται και να πωλείται και να ενοικιάζεται...

Με θυμάμαι να διαβάζω στάμπες σε μπλουζάκια. Σε αυτές τις στάμπες φαίνεται η προσωπικότητα του άλλου. «I need a man» «Do you think pink?» «I am 6 do you want to be 9?» «Μην το πεις πουθενά» « Call me» «I am Bart Simpson who the hell are you?» Παρατηρήστε τα μπλουζάκια των ανθρώπων!!!!!! Μην τα προσπερνάτε!!!! Διαβάζοντας τα, διαβάζετε τους ίδιους τους ανθρώπους χωρίς να χρειαστεί να σας πουν τίποτα για τον εαυτό τους...

Με θυμάμαι να διαβάζω ταμπέλες στο δρόμο. Ολόκληρες ιστορίες γράφονται μέσα σε αυτές τις ταμπέλες. «Προσοχή: Σκύλος που δαγκώνει», «Απαγορεύεται η είσοδος», «Μην καπνίζετε», «Μην ενοχλείτε»... Εντολές, απαγορεύσεις, προειδοποιήσεις...

Με θυμάμαι να διαβάζω ανακοινώσεις στο δρόμο. Ολόκληρες ιστορίες γράφονται μέσα σε αυτές τις ανακοινώσεις. «Χάθηκε σκυλάκι», «Βρέθηκε γατάκι» ή «Εξαφανίστηκε κοριτσάκι»... Τραγικές ειρωνίες... Τραγική ζωή... Και διάφορες άλλες ανακοινώσεις... Γάμοι, Βαφτίσεις, Κηδείες... Ο κύκλος της ζωής...

Με θυμάμαι να μην μπορώ να διαβάσω. Δφδγφδ ξφηγγυρ κδθφθδηψγ επρθτμβεφ. Κάπως έτσι μου φαινόντουσαν όλα...

Με θυμάμαι να μαθαίνω να διαβάζω. Α σ τ ε ρ ι. Β ι β λ ι ο. Γ α τ α. Δ ε ν τ ρ ο. Ε λ ε υ θ ε ρ ι α. Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα...

Ξεκίνησα να διαβάζω και μετά ξεκίνησα να με θυμάμαι να διαβάζω...
Ξεκίνησε η ελευθερία μου του να διαβάζω ό,τι θέλω οπότε το θέλω.... Έγινα ελεύθερη...

Έγινα ελεύθερη και άρχισα να διαβάζω τους ανθρώπους...

Με θυμάμαι να διαβάζω τους ανθρώπους... Μετά από τόσο διάβασμα... κατάφερα να διαβάζω τους ίδιους τους ανθρώπους... Τόσοι άνθρωποι πέρασαν και διάβασα τόσο διαφορετικές ιστορίες...

...και πέρασες κι εσύ και σε διάβασα... διάβασα καθαρά την ελευθερία μέσα σου, διάβασα τα κοινά μας σημεία...

Έγινα ελεύθερη και σε βρήκα... Και ήσουν ελεύθερος κι εσύ...

Με θυμάμαι να σε διαβάζω... Σαν ένα όμορφο βιβλίο, σαν ένα ενδιαφέρον περιοδικό, σαν μια ενημερωτική εφημερίδα, σαν μια ξεκάθαρη ταμπέλα, σαν μια συγκινητική ανακοίνωση, σαν ένα παιδικό παραμύθι, σαν μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας, σαν ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, σαν άπειρες νότες σε μια ατέλειωτη παρτιτούρα και θυμάμαι ακόμα την μελωδία σου και το νόημά σου...

και μετά με θυμάμαι να δυσκολεύομαι... να δυσκολεύομαι να σε καταλάβω... να δυσκολεύομαι να σε διαβάσω... σαν να σκορπίζουν οι ίδιες νότες στην ίδια ατελείωτη παρτιτούρα και έτσι όπως είναι άπειρες να μουντζουρώνεται το σύμπαν, σαν να μου λες «Μην ενοχλείτε» και «Προσοχή δαγκώνω» αλλά αμέσως μετά να μου λες «Είμαστε ανοιχτά» και «Έλξατε», μια έτσι, μια αλλιώς, οι ταμπέλες σου δεν ήταν καθόλου ξεκάθαρες πια, σαν πινακίδα αυτοκινήτου, σαν το παιχνίδι που έπαιζα μικρή, που πρέπει να ενώσω τα σκόρπια γράμματα για να βγάλω κάποιο συμπέρασμα αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ ούτε μία λέξη που να ταιριάζει...

και μετά να δυσκολεύομαι ακόμα πιο πολύ... και ακόμα πιο πολύ... και μετά να μην μπορώ να σε διαβάσω πια... καθόλου, τίποτα, σαν ένα γράμμα που δεν μπορώ να ανοίξω τον φάκελο, σαν μια σβησμένη αφίσα από την βροχή, σαν μια ξεχασμένη συνταγή γιατρού, σαν κάτι (γραμμένες) ανθρώπινες σκέψεις πάνω σε ένα λεωφορείο που περνάει δίπλα μου τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνω να τις (διαβάσω) ακούσω, σαν τις σημειώσεις μου που ενώ εγώ η ίδια της έγραψα δεν βγάζω πια κανένα νόημα, σαν μια γελοιογραφία του quino που με πονάει όσες φορές κι αν την διαβάσω αλλά την έχω μάθει από έξω πια και δεν χρειάζεται καν να την διαβάσω για να με πονέσει, σαν ένα μαύρο, σκοτεινό, ανέκδοτο που ανατριχιάζεις κάθε φορά που το θυμάσαι χωρίς να χρειάζεται να το ξαναδιαβάσεις...

... ναι, εγώ να μην μπορώ να σε διαβάσω πια και εσύ να μην με βοηθάς να σε διαβάσω... σαν να πουλάς την αγάπη μας, σαν να κρεμάς ταμπέλα «Πωλείται» πάνω στον ερωτά μας, σαν να μπορείς πια να με παραχωρήσεις ανενόχλητος στον επόμενο, σαν να θες να με νοικιάσεις, σαν να κολλάς αυτοκόλητο «Ενοικιάζεται» πάνω σε εμένα γιατί δεν έχεις δύναμη να με πουλήσεις και αποζητάς μια ενδιάμεση λύση, σαν να γκρεμίζεις όσα ζήσαμε, σαν να δηλώνεις ότι δεν ενδιαφέρεσαι πια για εμένα, βγάζοντας ανακοίνωση «Ζητείται»... Ζητείται τι; Κάποιος άλλος για να σε καταλάβει...

Με θυμάμαι να σε διαβάζω αλλά αυτό ήταν πολύ πολύ καιρό πριν. Αργότερα το μόνο που διάβαζα από εσένα ήταν αυτό:

Δφδλφδφηγ΄βωιττπpσηoπι.΄θιοπηξδηςθεμφια,πθε. Δγησκδδσδσσδ.

Σαν να μιλούσες μια άλλη γλώσσα που δεν μπορούσα να ακούσω, δεν μπορούσα να καταλάβω και το κυριότερο, δεν μπορούσα να διαβάσω...

Σαν την ταυτότητα μου που ενώ ήμουν εγώ δεν με αναγνώριζα, ακριβώς έτσι, με το ίδιο συναίσθημα, σε κοιτούσα και δεν ήσουν πια εσύ, δεν σε αναγνώριζα, δεν σε καταλάβαινα, δεν σε διάβαζα... αλλά εγώ δεν άντεχα να μην μπορώ να σε διαβάσω, βλέπεις, υπάρχω όλα αυτά τα χρόνια μέσα από το διάβασμα.. είναι μέρος αυτού που είμαι, έχω ανάγκη να διαβάζω και να καταλαβαίνω τι διαβάζω... και αφού δεν μπορούσα να σε διαβάσω μόνο ένα πράγμα μπορούσα να κάνω...

Προφανώς, αυτή ήταν η κηδεία της σχέσης μας... Διάβασα την ανακοίνωση κολλημένη σε κάποια κολώνα, ήταν το μόνο που διάβασα μετά από καιρό σε σχέση με εσένα...

Δεν με ρώτησες για τις ταμπέλες σου, ούτε κι εγώ σε ρώτησα για την δική μου...

«Επιστρέφω αμέσως», κρέμασα την ταμπέλα μου στην πόρτα σου και δεν επέστρεψα ποτέ.

Με θυμάμαι να μπορώ να σε διαβάζω και με θυμάμαι να μην μπορώ να σε διαβάσω.

Και θα ήταν καλύτερα χίλιες φορές να μην σε είχα διαβάσει ποτέ. Γιατί τώρα σε κουβαλάω. Σαν τα σημαντικά βιβλία που με στιγμάτισαν. Αλλά η διαφορά είναι ότι εκείνα μπορώ να τα βρω και να τα ξαναδιαβάσω οποιαδήποτε στιγμή. Ενώ εσένα όχι. Εσύ δεν είσαι εδώ. Είναι σαν... σαν... σαν να μου έκαψαν το αγαπημένο μου βιβλίο... όχι, σαν να μου έκαψαν όλα όσα διάβασα ποτέ... Και το μόνο που απόμεινε είναι ο απόηχος του διαβάσματος...

... και δεν μπορώ να διαβάσω πια ... Σαν να τινάχτηκαν στον αέρα όλα όσα έμαθα, όσα διάβασα, όσα έγινα...

Όλα έχουν χάσει το νόημά τους... αλλά ξέρω πως θα το ξαναβρούν... όταν τα γράμματα από μουτζούρες ξαναρχίσουν να φαίνονται σαν λέξεις...

Ναι, ξέρω πως μόνο τότε θα με ξαναβρώ... μόνο τότε... όταν θα αρχίσω ξανά να διαβάζω...