Με θυμάμαι να διαβάζω…
Με θυμάμαι μπροστά σε ένα πιάνο να διαβάζω νότες.
Μπροστα σε ένα βιβλίο να διαβάζω λέξεις.
Μπροστά σε έναν άνθρωπο να διαβάζω σκέψεις.
Μπροστά σε εκείνον να διαβάζω τον εαυτό μου.
Μπροστά σε εμένα να διαβάζω εκείνον.
Μπροστά σε μια μητέρα να διαβάζω ένα παιδί.
Μπροστά σε ένα παιδί να διαβάζω τον κόσμο.
Με θυμάμαι να διαβάζω…
Με θυμάμαι να διαβάζω «Λούκυ Λουκ» (τα δανειζόμουν από τον αδερφό μου), «Κάντυ Κάντυ» (τα δανειζόμουν από την αδερφή μου), «Star Comix» (τα δανειζόμουν από τον άλλο μου αδερφό), «Τσιπ και Ντέηλ» (τα δανειζόμουν από την άλλη μου αδερφή)... Ο καθένας είχε το δικό του περιοδικό στο σπίτι! Με θυμάμαι να διαβάζω τα περιοδικά των άλλων αλλά και το δικό μου: «ΚΟΜΙΞ»!
Με θυμάμαι να διαβάζω Βασιλιά Αρθούρο, Στορμ και Έρικ Καστέλ. Δεν είμαι σίγουρη πόσοι γνωρίζουν αυτά τα περιοδικά και αυτούς τους ήρωες. Ήταν πολύ ποιοτικά περιοδικά. Διέφεραν από όλα τα υπόλοιπα. Έμοιαζαν σαν να είναι για μεγάλους και όχι για παιδιά. Ο Βασιλιάς Αρθούρος με μάγευε και με τρόμαζε ταυτόχρονα. Ο Στορμ με εντυπωσίαζε και με ενθουσίαζε. Ο Έρικ Καστέλ ήταν ο «αδικημένος» της υπόθεσης. Τον «σνόμπαραν» τον κακομοίρη στο σπίτι και έτσι αποφάσισα να τον διαβάσω. Είχε σχέση με το ποδόσφαιρο και έτσι... λάτρεψα την μπάλα! Αν είναι ποτέ δυνατόν! Εγώ, ένα μικρό κοριτσάκι, να διαβάζω ιστορίες ποδοσφαίρου, διαστήματος, και στρογγυλής τραπέζης! Φαντάζομαι, ότι αυτά παθαίνει κανείς όταν έχει μεγαλύτερους αδερφούς! Αλλά δεν παραπονιέμαι... οι «αγορίστικες» ιστορίες μου άρεσαν ακριβώς το ίδιο με τις «κοριτσίστικες»!
Πρέπει να ομολογήσω, όμως, ότι ήμουν ικανή να ανακαλύψω «κοριτσίστικες» ιστορίες παντού, ακόμα και μέσα στις «αγορίστικες», ακόμα κι εκεί που θεωρητικά δεν υπήρχαν!
Με θυμάμαι, λοιπόν, να διαβάζω το «Η Μνηστή του Λούκυ Λουκ». Ξανά και ξανά και ξανά και ξανά!!!
Και με θυμάμαι να διαβάζω «Μίστυ» στα Star Comix!
Και εξηγώ:
Στα Λούκυ Λουκ (του αδερφού μου Α) το τεύχος «Η Μνηστή του Λούκυ Λουκ» έγινε ένα από τα αγαπημένα μου (Κάπου ανάμεσα στην Νιτρογλυκερίνη, στον Λευκό Ιππότη, στον Μπίλι τον τρομέρο, στην Αμνηστία τον Ντάλτον και σε τόσα άλλα!). Είδα κοπέλες και χάρηκα! Mέχρι και τον Λούκυ Λουκ ήθελα να παντρέψω! Να δω μετά πώς θα τραγουδούσε «Είμαι ένα φτωχός και μόνος καουμπόυ»! Και ενώ όλα τα «Λούκυ Λουκ» ο αδερφός μου τα είχε απίστευτα ταχτοποιημένα και περιποιημένα, το συγκεκριμένο είχε γίνει φύλλο και φτερό... Και ποιος ευθύνεται άραγε για αυτό; Δεν το έκανα επίτηδες! Αλήθεια! Φταίνε οι πολλές φορές που το διάβασα...
Στα Star Comix (του αδερφού μου Β) ανακάλυψα την Μίστυ (κάπου ανάμεσα στα babies μάπετ σόου και στους Θάντερκατς!) ! Η Μίστυ ήταν μια όμορφη νεαρή κοπέλα, ονειροπόλα και ρομαντική, που ήθελε να γίνει ηθοποιός και επειδή εγώ από πάντα ήθελα να γίνω ηθοποιός... τρελάθηκα! Είχα τόση αγωνία για το τι θα γίνει... Δυστυχώς, δεν ξαναέβαλαν την συνέχεια της ιστορίας της... μεγάλη στενοχώρια... Απογοητευμένη και στενοχωρημένη κάθισα κι έγραψα την συνέχεια μόνη μου, για να παρηγορηθώ!!!
Με θυμάμαι να διαβάζω «Κατερίνα» κάθε Πέμπτη και «Σούπερ Κατερίνα» κάθε μήνα. «Σούπερ Κατερίνα» αγόραζε η μεγαλύτερη αδερφή μου (η Α) και έτσι την δανειζόμουν κι εγώ για να διαβάσω για τα γυναικεία θέματα και για να καταλάβω τι στο καλό συμβαίνει στο μυαλό των αγοριών! Αυτό το τελευταίο μέχρι σήμερα δεν έχω καταφέρει να το λύσω... αλλά τότε δεν υπήρχε κανείς να μου πει ότι στο μυαλό των αγοριών (και κατά συνέπεια και των αντρών) απλά ή γίνεται το απόλυτο χάος ή δεν γίνεται απολύτως τίποτα!!!! Διάβαζα κι εγώ για τις σχέσεις και τους έρωτες και προσπαθούσα να βγάλω συμπεράσματα! Παράλληλα, μάζευα και τις αφίσες ηθοποιών και τραγουδιστών και γέμιζα τους τοίχους με διάσημα πρόσωπα που μπορεί να μην ήξερα καν! Και υπήρχαν και εκείνα τα δωρεάν δωράκια! Βραχιολάκια, κολιεδάκια, αυτοκολητάκια... Πώς και πώς περίμενα να βγει η Κατερίνα (Σούπερ ή μη σούπερ!)! Διάβαζα και διάβαζα και διάβαζα κι ονειρευόμουν τον τέλειο πρίγκηπα. Τον έναν!
Με θυμάμαι να διαβάζω την Λούνα. Στο περιοδικό «Κάντυ Κάντυ» (της αδερφής μου Α) από ένα σημείο και μετά υπήρχε και μια άλλη ιστορία. Η ιστορία της Λούνα. Και ενώ δεν είχα ενθουσιαστεί καθόλου με την ιστορία της Κάντυ Κάντυ η οποία είχε εξελιχθεί σε ένα μόνιμο βασανιστήριο που με εκνεύριζε τρελά, την ιστορία της Λούνα κυριολεκτικά την ερωτεύτηκα. Είχε αρχή, μέση και τέλος. Δεν ένιωσα να «ξεχειλώνει» πουθενά. Είχε πρωταγωνίστρια μια όμορφη, γλυκιά, τσιγγάνα με μακρυά καστάνα μπουκλωτά μαλλιά, που έπαιζε πιάνο και χόρευε, που ήταν αυθόρμητη και ανέμελη... Η Λούνα ήταν η προσωποποίηση της χαράς της ζωής, και είχα ταυτιστεί μαζί της. Έτσι θα ήθελα να ήταν η ζωή μου! Η Λούνα ήταν ελεύθερη. Και ήθελα να είμαι κι εγώ. Έκανε τα δικά της. Και ήθελα κι εγώ να κάνω τα δικά μου. Δεν ταίριαζε με τους άλλους γύρω της, όπως ένιωθα κι εγώ. Φυσικά, από την ιστορία της δεν έλειπε και ο όμορφος πρίγκηπας (ο τέλειος, ο ένας) πάνω στο άλογό του! Οπότε δεν χρειαζόμουν τίποτα άλλο! Και, επίσης, δεν ήταν όλα χαρούμενα και παιδικά. Είχε μέσα συγκρούσεις χαραχτήρων, θανάτους, μυστήριο, αγωνία! Είχε σοβαρότητα. Με αντιμετώπιζε σαν να είμαι μεγάλη. Και εγώ ένιωθα μεγάλη, δεν ένιωθα παιδί. Η Λούνα με μάγεψε και ήθελα να την διαβάζω συνέχεια. Και κάπως έτσι αρχισε το μικρό μου έθιμο. Μια φορά τον χρόνο... με θυμάμαι να διαβάζω την Λούνα... Φαντάζομαι ότι και τώρα αν την είχα στο σπίτι θα την διάβαζα... Αλλά η μεγαλύτερη μου αδερφή δεν μένει πια μαζί μου... έφυγε... και μαζί της έφυγε και η Λούνα...
Με θυμάμαι να διαβάζω στην μικρότερη αδερφή μου (στην Β) όταν εκείνη δεν μπορούσε να διαβάσει ακόμα. Γινόμουν οι λέξεις που εκείνη δεν μπορούσε ακόμα να δει. Η Μικρή Γοργόνα. Το αγαπημένο της. Αλλά και διάφορα άλλα παραμύθια... Σταχτοπούτα, Ασχημόπαπο, Πεντάμορφη και το Τέρας, Χιονάτη, Μπάμπι...
Με θυμάμαι να διαβάζω «Σαϊνια» και «Μίκυ Μυστήριο» (της αδερφής μου Β)! Η μικρότερη αδερφή μου ( η αδερφή ψυχή μου!) όταν ήταν μικρούλα ήταν ξετρελαμένη και με τα δύο... Και αφού αυτά τα περιοδικά κυκλοφορούσαν στο δωμάτιό μας τα διάβαζα όποτε έπεφταν στα χέρια μου!
Με θυμάμαι να διαβάζω «Μανίνα». Στην τελευταία σελίδα είχε χάρτινες κούκλες με χάρτινα φορέματα. Η μητέρα μου μου τις έκοβε όλες και μου τις έδινε και έτσι έκανα μια μεγάλη συλλογή από χάρτινες κούκλες... Τις έπαιζα και τις έντυνα με τις ώρες!
Με θυμάμαι να διαβάζω «Φρου φρου». Το παιδάκι με τα κόκκινα μαλλιά που γινόταν αόρατο και που λάτρευε τις πουτίγκες! Και ποιο παιδάκι δεν θα ήθελε να γίνεται αόρατο; Και να κρύβεται από τους μεγάλους;
Με θυμάμαι να διαβάζω «Πίκο». Το παιδάκι που είχε πολύ δύναμη και την έχανε όταν κρυολογούσε! Και ποιο παιδάκι δεν θα ήθελε να έχει υπεράνθρωπη δύναμη; Και να κάνει ό,τι θέλει;
Με θυμάμαι, κατά καιρούς, να διαβάζω: Δύο, Οι τέσσερις φανταστικοί, Το ρόδι, Βαβούρα, Άρτσι, Barbie, Τομ και Τζέρυ, Τουίτυ, Μικρή Λουλού, Ραν ταν πλαν, Ποπάϋ, Μίκυ Μάους, Αλμανακο, Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος, Αστερίξ και Οβελίξ! Αυτό, το ομολογώ, είναι περίεργο... Δεν μπορώ να καταλάβω πως μας ξέφυγαν σαν συλλογή τα «Αστερίξ και Οβελίξ». Άρεσαν σε όλους μας αλλά κι όμως δε τα μαζέψαμε... μάλλον δεν έτυχε! Είχαμε διάφορα σκορπισμένα από εδώ και από εκεί. Αλλά ποτέ όλα. Κρίμα και πάλι κρίμα. Φοβερό χιούμορ. Και καυστικότατη σάτιρα...
Όπως καταλαβαίνετε πολλά αδέρφια, σημαίνει και πολλά περιοδικά!!!!
Με θυμάμαι να διαβάζω για το σχολείο...
Μαθηματικά και να εκνευρίζομαι, ιστορία και να απογοητεύομαι, φυσική και να μην καταλαβαίνω, φιλοσοφία και να βαράω το κεφάλι μου στον τοίχο! Μα πώς γίνεται η μάθηση να ήταν τόσο ανυπόφορη; Ήμουν έξυπνη αλλά ένιωθα χαζή. Ήμουν σπάνια αλλά ένιωθα συνηθισμένη. Ήμουν διαφορετική αλλά με πίεζαν να γίνω ίδια και εγώ απλά δεν μπορούσα να γίνω αυτό που μου ζητούσαν, ήταν πέρα από τις δυνάμεις μου. Ο τρόπος σκέψης μου, ο τρόπος γραφής μου, ο τρόπος διαβάσματος μου ήταν άλλος, ήταν αλλιώς... Κανένας δεν μπορούσε να το αποδεχτεί με αποτέλεσμα να νιώθω ασφυκτικά. Ήμουν διαρκώς στενοχωρημένη με ένα τεράστιο ερωτηματικό πάνω από το κεφάλι μου. Μου ζητούσαν πράγματα που δεν μπορούσα να τα δώσω. Με ρωτούσαν πράγματα που δεν μπορούσα να απαντήσω. Για την ακρίβεια, που ήθελαν να τα απαντήσω με τον δικό τους τρόπο αλλά εγώ είχα τις δικές μου απαντήσεις στις ερωτήσεις τους... και δεν με άφηναν, δεν μου επέτρεπαν να τις διατυπώσω έτσι όπως θα ήθελα να τις διατυπώσω... Ναι, με θυμάμαι να διαβάζω στο σχολείο και ήταν το πιο ανώφελο διάβασμα που έκανα ποτέ... 99% χαμένος χρόνος... Το 1% το αφήνω... Τουλάχιστον, με έμαθαν να διάβαζω...
Με θυμάμαι να διαβάζω εκτός σχολείου...
Πηνελόπη Δέλτα και να βαριέμαι.
Σαμαράκη και να κλαίω.
Αρκά και να γελάω.
Με θυμάμαι να διαβάζω την «Πολυάννα». Σε μια δυστυχισμένη παιδική ζωή το μόνο που βρήκα να κρατηθώ ήταν το παιχνίδι της χαράς της Πολυάννας. Προσπαθούσα να μετατρέπω κάθε αρνητικό σε θετικό, κάθε κακό σε καλό, κάθε δυστυχισμένη στιγμή σε ευτυχισμένη. Και δεν ήταν καθόλου, μα καθόλου, εύκολο...
Με θυμάμαι να διαβάζω βιβλία Bell και Plaza. Είχε αγοράσει ένα περιοδικό η μητέρα μου και έτυχε να έχει μέσα δώρο ένα βιβλίο. Το διάβασα και ενθουσιάστηκα! Είχε να κάνει με όνειρα και φαντασία... Τότε έβλεπα περίεργα όνειρα... και ενθουσιαζόμουν με ιστορίες που έμπλεκαν τα όνειρα με την πραγματικότητα. Αυτό ήταν η αρχή... Μετά άρχισα να πηγαίνω συνέχεια να αγοράζω βιβλία τσέπης. Τα διάλεγα στην τύχη! Κάποια πραγματικά δεν διαβάζονταν... Κάποια άλλα, όμως, ήταν υπέροχα! Δεν το πίστευα ότι μόνη μου, τυχαία, ανακάλυπτα τέτοιους μικρούς θησαυρούς!
Με θυμάμαι να διαβάζω αστυνομικά βιβλία. Ναι, ναι. Ακριβώς μετά την κρίση των βιβλίων Bell. Δανείστηκα, από μία φίλη μου, ένα βιβλίο της Αγκάθα Κρίστυ... να δεις πώς λεγόταν... Α! Ναι, «Ποιος σκότωσε τον Ρότζερ Άκρουντ». Το διάβασα μονομιάς! Τρελάθηκα! Και μετά για αρκετούς μήνες ήμουν παντού με ένα αστυνομικό βιβλίο στο χέρι. Κοιμόμουν και ξυπνούσα παρέα με τον Ηρακλή Πουαρό και ονειρευόμουν εγκλήματα και τιμωρίες! Παρόλα αυτά, το πρώτο βιβλίο που διάβασα κατά την γνώμη μου ήταν και το καλύτερο...
Με θυμάμαι να διαβάζω βιογραφίες. Αν δεν κάνω λάθως η βιογραφική κρίση με έπιασε ακριβώς μετά την αστυνομική! Λαμπέτη, Χορν, Καρέζη, Βουγιουκλάκη, Κωνσταντάρας, Ηλιόπουλος... Εκείνη την περίοδο δεν μπορούσα να διαβάσω τίποτα άλλο. Ξαφνικά μπροστά στις αληθινές ιστορίες, οι φανταστικές ιστορίες μου φαίνονταν πιο αδιάφορες... και έκανα λίγο καιρό να τις ξαναεκτιμήσω. Βέβαια, ήξερα πως... κρίση ήταν θα περνούσε. Και πέρασε. Η αγάπη μου για τους φανταστικούς κόσμους ήταν και είναι διαχρονική. Και βρέθηκε μια κάποια ισορροπία. Ακόμα τρελαίνομαι για τις αληθινές ιστορίες και ακόμα μαγεύομαι από τις φανταστικές ιστορίες!
Με θυμάμαι να διαβάζω μικρά βιβλιαράκια. Δεν είχε καμία σημασία τι ήταν... αρκεί να ήταν μικρά! Επειδή εκείνα τα χρόνια έλειπα πολλές ώρες από το σπίτι και κουβαλούσα πολλά πράγματα έπρεπε τα βιβλία που κουβαλάω να χωράνε παντού. Το κύριο κριτήριο λοιπόν ήταν να είναι μικρά και βολικά. Ευτυχώς για εμένα εκείνη την εποχή κυκλοφορούσαν θησαυροί της λογοτεχνίας μεγάλου μεγέθους σε μικρό μέγεθος. Έτσι διάβασα Κάφκα, Μωπασάν, Βάλζερ, Στάινμπεργκ, Γουλφ, Έσε. Αυτά τα μικρά βιβλιαράκια έγιναν αφορμή για να αγοράσω αργότερα και μεγαλύτερα βιβλία και να διαβάσω πιο «επίσημα» το έργο μεγάλων συγγραφέων. Αλλά εκείνα τα χρόνια διάβαζα τα μικρά μου βιβλιαράκια μέσα σε τρένα και λεωφορεία ακόμα και περπατώντας στους δρόμους... και έτσι πήρα μια μικρή γεύση μεγάλων συγγραφέων...
Με θυμάμαι να διαβάζω ποίηση.
Καβάφη.
«Και αν δεν μπορείς να κάνεις την ζωή σου, όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον, όσο μπορείς...»
και
«... Και καταντάει το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει...»
Καρυωτάκη.
«Θέλω να φύγω πια από εδώ, θέλω να φύγω πέρα, σε κάποιο τόπο αγνώριστο και νέο...»
και
«...Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες...»
Λειβαδίτη
«... Τα πιο ωραία ποιήματα δεν θα γραφτούν ποτέ...»
Μελισάνθη
«...Πιστεύω στην αγάπη...»
Ρίτσο, την τέταρτη διάσταση. Δημουλά, τον πληθυντικό αριθμό.
Έντγκαρ Άλαν Πόε
και
Σύλβια Πλαθ...
Με θυμάμαι να διαβάζω Ντοστογιεφσκι, Μπουκοφσκι, Γιάλομ, Μπουκάι, Τσβάιχ, Κοέλο, Μπουσκάλια, Έσε, Όσο, Μπαχ, Νηλ, Ράιχ,...
Με θυμάμαι να διαβάζω θέατρο. Από Σοφοκλή και Σαίξπηρ μέχρι Μπέκετ και Κέιν.
Με θυμάμαι να διαβάζω εφημερίδες!
Μetro: Για τα νέα της ημέρας και για τα σταυρόλεξα!
Athens Voice: Για το edito, τα γράμματα των αναγνωστών, τα ζώδια, την Μυρτώ, το Σε είδα, το Ξέρεις εσύ, και τα (+) και τα (-)!
Faq: Για τις συνεντεύξεις!
Lifo: Για το "ό,τι να’ ναι"!
Με θυμάμαι να διαβάζω τα ένθετα μέσα στις εφημερίδες. Π.χ. Ποντίκι Αρτ. Κάνει το καλύτερο «θάψιμο» με τον χειρότερο τρόπο! Ή το χειρότερο «θάψιμο» με τον καλύτερο τρόπο. Όπως το δει κανείς.. Η πιο δολοφονική κριτική που έγινε ποτέ... Δεν υπάρχει!!!!!!
Με θυμάμαι να διαβάζω εφημερίδες και περιοδικά για τα σκορπισμένα Quotes που ανακαλύπτω και σημειώνω.
Ναι, με θυμάμαι να διαβάζω quotes. Μεγάλη σοφία σε μικρές φράσεις...
Με θυμάμαι να διαβάζω... «Αγάπη είναι...», «Μαφάλντα», «Σνούπυ»...
Με θυμάμαι να διαβάζω γελοιογραφίες όπως π.χ. «quino» (Συγκλονιστικές γελοιογραφίες. Ανατριχιάζω και μόνο στην σκέψη. Ο άνθρωπος πρέπει να είναι πανέξυπνος...).
Με θυμάμαι να διαβάζω τους «αταίριαστους» και τις «τρελαμένες γυναικές»!
Με θυμάμαι να διαβάζω το «Σινεμά» για να ενημερωθώ για τον κινηματογράφο, το «Φουαγιέ» για να ενημερωθώ για το θέατρο και το «Αθηνόραμα» για να ενημερωθώ και για τα δύο.
Με θυμάμαι να διαβάζω «γυναικεία» περιοδικά όπως π.χ. cosmopolitan όταν θέλω να υπάρξει μια κάποια ισορροπία στο μυαλό μου. Ένα αντίβαρο σε όλο αυτό το «φιλοσοφικό» βάρος που κουβαλάω!
Με θυμάμαι να διαβάζω υπότιτλους σε ταινίες... Πόσο δύσκολο ήταν όταν ήμασταν παιδιά και δεν μπορούσαμε να διαβάσουμε τους υπότιτλους και έπρεπε κάποιος να μας τους διαβάζει; Πόσο χάλια ένιωθες επειδή συνέχεια έπρεπε να ζητάς να σου διαβάσουν... να ζητάς, να ζητάς, να ζητάς... Δεν καταλάβαινες τίποτα και εξαρτιώσουν από τους άλλους. Δεν συμπαθώ την εξάρτηση. Ούτε τότε τότε την συμπαθούσα ούτε τώρα την συμπαθώ... Πόση ικανοποιήση όταν πια μπορούσες να δεις μόνος σου μια ξένη ταινία! Τι ωραία αίσθηση! Αυτή η μικρή ανεξαρτησία... Υπότιτλους σε ταινίες φυσικά διαβάζω ακόμα και τώρα... Λατρεύω τις ταινίες... θα προτιμούσα βέβαια να ήξερα όλες τις γλώσσες και να παρακολουθούσα τις ταινίες την κάθε μία στην γλώσσα της (αλλά αυτό ισχύει και για τα βιβλία)... Θα προτιμούσα να είμαι ανεξάρτητη και να μπορώ να εστιάσω μόνο στην εικόνα και στον ήχο... Αλλά δεν γίνεται να τα γνωρίζουμε όλα! Και έτσι έχω εξάρτηση από τους ίδιους τους υπότιτλους...
Με θυμάμαι να διαβάζω αφίσες για ταινίες και για συναυλίες... Ποιος, πού και πότε...
Με θυμάμαι να διαβάζω κριτικές κριτικών ή κριτικές θεατών.
Με θυμάμαι να διαβάζω γράμματα φίλων ή εχθρών.
Με θυμάμαι να διαβάζω email, μηνύματα στο κινητό, blogs, forum...
Με θυμάμαι να προσπαθώ να διαβάσω... συνταγές γιατρών, υποδείξεις καθηγητών, σημειώσεις των άλλων ή ακόμα και δικές μου... και να μην τα καταφέρνω. Μερικές φράσεις πάντα πάνε χαμένες... αλλά τι να κάνεις... προφανώς, δεν γίνεται όλα να διαβάζονται πάντα... Αυτοί οι άτιμοι οι γραφικοί χαραχτήρες...
Με θυμάμαι να διαβάζω συνταγές. Για το πώς θα φτιάξω ένα κέϊκ ή ένα παστίτσιο! Δεν τα πάω ιδιαίτερα καλά με την μαγειρική αλλά έχω πάντα την τύχη του αρχαρίου με το μέρος μου. Διαβάζω την συνταγή, κάνω τα δικά μου, και το αποτέλεσμα πετυχαίνει (αν όχι πάντα, σχεδόν πάντα!) ! Χωρίς την συνταγή όμως δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα, ούτε καν τα δικά μου! Η σχέση εξάρτησης, λοιπόν, που λέγαμε ισχύει και εδώ. Δεν είναι ωραία όταν συναντάς ανθρώπους που μαγειρεύουν εκπληκτικά χωρίς να χρειαστούν κανένα βιβλίο για βοήθεια; Για αυτό θαυμάζω τις γιαγιάδες στα χωριά (και για πολλούς άλλους λόγους βέβαια)...
Με θυμάμαι να διαβάζω οδηγίες, για το πώς φτιάχνεται ένα έπιπλο του ΙΚΕΑ, για το τι λειτουργείες κάνει το καινούριο μου κινητό, ή για το πως θα συνδέσω τον προβολέα... Θα ήταν ωραία να υπήρχαν και ανθρώπινα βιβλιαράκια οδηγιών... Θα ήξερες ακριβώς τι πρέπει να κάνεις για να λειτουργήσει κάτι. Και έτσι οι σχέσεις θα είχαν μια κάποια λογική και δεν θα ήταν τόσο παράλογες... Αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν τέτοια βιβλιαράκια για τους ανθρώπους...
Με θυμάμαι να διαβάζω πινακίδες αυτοκινήτων! Και να παίζω ένα παιχνίδι με τα αδέρφια μου! ‘Επρεπε να φτιάξουμε λέξεις με την σειρά που είναι τα γράμματα στην πινακίδα. ΥΑΙ 5342 Ύαινα, ΚΛΜ 4589 Καλάμι! ΜΝΤ 1342 Μανιτάρι!!!! Με τις ώρες... αυτοκίνητα, πινακίδες, γράμματα και λέξεις!
Με θυμάμαι να διαβάζω φράσεις πάνω σε ένα λεωφορείο! Πανέξυπνη ιδέα. Είχαν γράψει συννεφάκια με σκέψεις σε όλο το λεωφορείο γύρω γύρω ακόμα και πάνω από τα παραθύρα και έτσι μέσα στο λεωφορείο καθόντουσαν ή στεκόντουσαν οι άνθρωποι και είχαν συννεφάκια με σκέψεις σαν να είναι οι δικές τους. Εσύ τους έβλεπες από έξω και διάβαζες τις δήθεν σκέψεις τους... Έβλεπες ένα παιδί και διάβαζες «Βαριέμαιαιαιαιαι», μετά έβλεπες έναν ηλικιωμένο και διάβαζες «Πάλι έχει κίνηση σήμερα!», μετά έβλεπες μια γυναίκα και διάβαζες «Ωχ! Χτυπάει το κινητό μου!»! Πολύ γέλιο! Φοβερή ιδέα... Ήταν απόλαυση... Τι ωραία που θα ήταν να μπορούσα να διαβάσω στα αλήθεια τις πραγματικές σκέψεις των ανθρώπων, να διαβάσω τους ίδιους τους ανθρώπους!
Με θυμάμαι να διαβάζω ένα όνομα σε κάποιο δρόμο, έναν αριθμό σε κάποια πολυκατοικία, ένα όνομα σε κάποιο κουδούνι, έναν αριθμό σε κάποιο διαμέρισμα...
Με θυμάμαι να διαβάζω τα στοιχεία μιας ταυτότητας και να μην αναγνωρίζω το πρόσωπο στο οποίο ανήκει η ταυτότητα. Η ταυτότητα ήταν η δική μου και το πρόσωπο ήμουν εγώ. Η φωτογραφία δεν μου έμοιαζε (οι φωτογραφίες ταυτότητας βγαίνουν πάντα απαίσιες) και τα στοιχεία είχαν γραφτεί σχεδόν όλα λάθος. Μα καλά εγώ είχα ύψος 1.60 και ήμουν 50 κιλά; (άντε μετά να μην πάθεις κρίση ταυτότητας!) Πάλι καλά που δεν μου είχαν γράψει ότι έχω γαλάζια μάτια... Χρειάστηκε καιρός για να με πείσω πως αυτή είναι η ταυτότητα μου και μιλάει για εμένα!
Με θυμάμαι να διαβάζω διαφημιστικά φυλλάδια. Τι θέλεις να μάθεις; Ξένες γλώσσες; Υπολογιστές; Μουσική; Χορό; Όλα υπάρχουν σε φυλλάδια στους δρόμους! Σχολές χορού και πολεμικών τεχνών, Ωδεία, Φροντιστήρια, γυμναστήρια... όλα περνάνε μπροστά από τα χέρια σου. Η ζωή που κάνεις, η ζωή που θα ήθελες να κάνεις, η ζωή που θα μπορούσες να κάνεις... όλα περνάνε μπροστά από τα μάτια σου. Από τα κινέζικα μέχρι το τανγκό και από τα μαθήματα ιστιοπλοϊας μέχρι το ταξίδι στην Βιέννη που πάντα ονειρευόσουν. Βομβαρδίζεσαι με φυλλάδια και δελεαστικές προτάσεις! Και τελικά δεν κάνεις ούτε τα μισά από αυτά... Δεν υπάρχει χρόνος, δεν υπάρχει χρήμα και δυστυχώς ακόμα και αν έχεις χρόνο και χρήμα... δεν υπάρχουν καλοί δάσκαλοι!
Με θυμάμαι να διάβαζω «Ζητείται», «Πωλείται» και «Ενοικιάζεται». Ένα σπίτι, ένα αυτοκίνητο, ένας άνθρωπος. Μην απορείτε και μην εκπλήσεστε. Στην εποχή μας, ακόμα κι ένας άνθρωπος μπορεί και να ζητείται και να πωλείται και να ενοικιάζεται...
Με θυμάμαι να διαβάζω στάμπες σε μπλουζάκια. Σε αυτές τις στάμπες φαίνεται η προσωπικότητα του άλλου. «I need a man» «Do you think pink?» «I am 6 do you want to be 9?» «Μην το πεις πουθενά» « Call me» «I am Bart Simpson who the hell are you?» Παρατηρήστε τα μπλουζάκια των ανθρώπων!!!!!! Μην τα προσπερνάτε!!!! Διαβάζοντας τα, διαβάζετε τους ίδιους τους ανθρώπους χωρίς να χρειαστεί να σας πουν τίποτα για τον εαυτό τους...
Με θυμάμαι να διαβάζω ταμπέλες στο δρόμο. Ολόκληρες ιστορίες γράφονται μέσα σε αυτές τις ταμπέλες. «Προσοχή: Σκύλος που δαγκώνει», «Απαγορεύεται η είσοδος», «Μην καπνίζετε», «Μην ενοχλείτε»... Εντολές, απαγορεύσεις, προειδοποιήσεις...
Με θυμάμαι να διαβάζω ανακοινώσεις στο δρόμο. Ολόκληρες ιστορίες γράφονται μέσα σε αυτές τις ανακοινώσεις. «Χάθηκε σκυλάκι», «Βρέθηκε γατάκι» ή «Εξαφανίστηκε κοριτσάκι»... Τραγικές ειρωνίες... Τραγική ζωή... Και διάφορες άλλες ανακοινώσεις... Γάμοι, Βαφτίσεις, Κηδείες... Ο κύκλος της ζωής...
Με θυμάμαι να μην μπορώ να διαβάσω. Δφδγφδ ξφηγγυρ κδθφθδηψγ επρθτμβεφ. Κάπως έτσι μου φαινόντουσαν όλα...
Με θυμάμαι να μαθαίνω να διαβάζω. Α σ τ ε ρ ι. Β ι β λ ι ο. Γ α τ α. Δ ε ν τ ρ ο. Ε λ ε υ θ ε ρ ι α. Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα...
Ξεκίνησα να διαβάζω και μετά ξεκίνησα να με θυμάμαι να διαβάζω...
Ξεκίνησε η ελευθερία μου του να διαβάζω ό,τι θέλω οπότε το θέλω.... Έγινα ελεύθερη...
Έγινα ελεύθερη και άρχισα να διαβάζω τους ανθρώπους...
Με θυμάμαι να διαβάζω τους ανθρώπους... Μετά από τόσο διάβασμα... κατάφερα να διαβάζω τους ίδιους τους ανθρώπους... Τόσοι άνθρωποι πέρασαν και διάβασα τόσο διαφορετικές ιστορίες...
...και πέρασες κι εσύ και σε διάβασα... διάβασα καθαρά την ελευθερία μέσα σου, διάβασα τα κοινά μας σημεία...
Έγινα ελεύθερη και σε βρήκα... Και ήσουν ελεύθερος κι εσύ...
Με θυμάμαι να σε διαβάζω... Σαν ένα όμορφο βιβλίο, σαν ένα ενδιαφέρον περιοδικό, σαν μια ενημερωτική εφημερίδα, σαν μια ξεκάθαρη ταμπέλα, σαν μια συγκινητική ανακοίνωση, σαν ένα παιδικό παραμύθι, σαν μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας, σαν ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, σαν άπειρες νότες σε μια ατέλειωτη παρτιτούρα και θυμάμαι ακόμα την μελωδία σου και το νόημά σου...
και μετά με θυμάμαι να δυσκολεύομαι... να δυσκολεύομαι να σε καταλάβω... να δυσκολεύομαι να σε διαβάσω... σαν να σκορπίζουν οι ίδιες νότες στην ίδια ατελείωτη παρτιτούρα και έτσι όπως είναι άπειρες να μουντζουρώνεται το σύμπαν, σαν να μου λες «Μην ενοχλείτε» και «Προσοχή δαγκώνω» αλλά αμέσως μετά να μου λες «Είμαστε ανοιχτά» και «Έλξατε», μια έτσι, μια αλλιώς, οι ταμπέλες σου δεν ήταν καθόλου ξεκάθαρες πια, σαν πινακίδα αυτοκινήτου, σαν το παιχνίδι που έπαιζα μικρή, που πρέπει να ενώσω τα σκόρπια γράμματα για να βγάλω κάποιο συμπέρασμα αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ ούτε μία λέξη που να ταιριάζει...
και μετά να δυσκολεύομαι ακόμα πιο πολύ... και ακόμα πιο πολύ... και μετά να μην μπορώ να σε διαβάσω πια... καθόλου, τίποτα, σαν ένα γράμμα που δεν μπορώ να ανοίξω τον φάκελο, σαν μια σβησμένη αφίσα από την βροχή, σαν μια ξεχασμένη συνταγή γιατρού, σαν κάτι (γραμμένες) ανθρώπινες σκέψεις πάνω σε ένα λεωφορείο που περνάει δίπλα μου τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνω να τις (διαβάσω) ακούσω, σαν τις σημειώσεις μου που ενώ εγώ η ίδια της έγραψα δεν βγάζω πια κανένα νόημα, σαν μια γελοιογραφία του quino που με πονάει όσες φορές κι αν την διαβάσω αλλά την έχω μάθει από έξω πια και δεν χρειάζεται καν να την διαβάσω για να με πονέσει, σαν ένα μαύρο, σκοτεινό, ανέκδοτο που ανατριχιάζεις κάθε φορά που το θυμάσαι χωρίς να χρειάζεται να το ξαναδιαβάσεις...
... ναι, εγώ να μην μπορώ να σε διαβάσω πια και εσύ να μην με βοηθάς να σε διαβάσω... σαν να πουλάς την αγάπη μας, σαν να κρεμάς ταμπέλα «Πωλείται» πάνω στον ερωτά μας, σαν να μπορείς πια να με παραχωρήσεις ανενόχλητος στον επόμενο, σαν να θες να με νοικιάσεις, σαν να κολλάς αυτοκόλητο «Ενοικιάζεται» πάνω σε εμένα γιατί δεν έχεις δύναμη να με πουλήσεις και αποζητάς μια ενδιάμεση λύση, σαν να γκρεμίζεις όσα ζήσαμε, σαν να δηλώνεις ότι δεν ενδιαφέρεσαι πια για εμένα, βγάζοντας ανακοίνωση «Ζητείται»... Ζητείται τι; Κάποιος άλλος για να σε καταλάβει...
Με θυμάμαι να σε διαβάζω αλλά αυτό ήταν πολύ πολύ καιρό πριν. Αργότερα το μόνο που διάβαζα από εσένα ήταν αυτό:
Δφδλφδφηγ΄βωιττπpσηoπι.΄θιοπηξδηςθεμφια,πθε. Δγησκδδσδσσδ.
Σαν να μιλούσες μια άλλη γλώσσα που δεν μπορούσα να ακούσω, δεν μπορούσα να καταλάβω και το κυριότερο, δεν μπορούσα να διαβάσω...
Σαν την ταυτότητα μου που ενώ ήμουν εγώ δεν με αναγνώριζα, ακριβώς έτσι, με το ίδιο συναίσθημα, σε κοιτούσα και δεν ήσουν πια εσύ, δεν σε αναγνώριζα, δεν σε καταλάβαινα, δεν σε διάβαζα... αλλά εγώ δεν άντεχα να μην μπορώ να σε διαβάσω, βλέπεις, υπάρχω όλα αυτά τα χρόνια μέσα από το διάβασμα.. είναι μέρος αυτού που είμαι, έχω ανάγκη να διαβάζω και να καταλαβαίνω τι διαβάζω... και αφού δεν μπορούσα να σε διαβάσω μόνο ένα πράγμα μπορούσα να κάνω...
Προφανώς, αυτή ήταν η κηδεία της σχέσης μας... Διάβασα την ανακοίνωση κολλημένη σε κάποια κολώνα, ήταν το μόνο που διάβασα μετά από καιρό σε σχέση με εσένα...
Δεν με ρώτησες για τις ταμπέλες σου, ούτε κι εγώ σε ρώτησα για την δική μου...
«Επιστρέφω αμέσως», κρέμασα την ταμπέλα μου στην πόρτα σου και δεν επέστρεψα ποτέ.
Με θυμάμαι να μπορώ να σε διαβάζω και με θυμάμαι να μην μπορώ να σε διαβάσω.
Και θα ήταν καλύτερα χίλιες φορές να μην σε είχα διαβάσει ποτέ. Γιατί τώρα σε κουβαλάω. Σαν τα σημαντικά βιβλία που με στιγμάτισαν. Αλλά η διαφορά είναι ότι εκείνα μπορώ να τα βρω και να τα ξαναδιαβάσω οποιαδήποτε στιγμή. Ενώ εσένα όχι. Εσύ δεν είσαι εδώ. Είναι σαν... σαν... σαν να μου έκαψαν το αγαπημένο μου βιβλίο... όχι, σαν να μου έκαψαν όλα όσα διάβασα ποτέ... Και το μόνο που απόμεινε είναι ο απόηχος του διαβάσματος...
... και δεν μπορώ να διαβάσω πια ... Σαν να τινάχτηκαν στον αέρα όλα όσα έμαθα, όσα διάβασα, όσα έγινα...
Όλα έχουν χάσει το νόημά τους... αλλά ξέρω πως θα το ξαναβρούν... όταν τα γράμματα από μουτζούρες ξαναρχίσουν να φαίνονται σαν λέξεις...
Ναι, ξέρω πως μόνο τότε θα με ξαναβρώ... μόνο τότε... όταν θα αρχίσω ξανά να διαβάζω...
1/3/10
Χιονισμένοι Άνθρωποι.
Είμαι ευτυχισμένη, είμαι κάτασπρη, είμαι χιονισμένη...
Κι όλα γύρω μου είναι ευτυχισμένα, είναι κάτασπρα, είναι χιονισμένα...
Αν δεν βλέπετε το χιόνι δεν είναι γιατί δεν υπάρχει. Αλλά γιατί δεν σταθήκατε ούτε για μια στιγμή, ούτε για ένα λεπτό, να κοιτάξετε τι συμβαίνει γύρω σας και κυρίως τι συμβαίνει μέσα σας.
Χιονίζει...
Αν σταθείτε στο παραθυρό σας θα δείτε τις νιφάδες του χιονιού να πέφτουν χιλιάδες.
Αν σταθείτε στο κέντρο μιας πλατείας και κοιτάξετε προς τον ουρανό θα νιώσετε στο πρόσωπό σας τις ίδιες νιφάδες.
Αν σταθείτε ακίνητοι, οπουδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή, θα νιώσετε το χιόνι μέσα σας.
Υπάρχει ένα μυστικό σε σχέση με το χιόνι... Ίσως ήρθε η στιγμή να το μάθετε...
Υπάρχουν οι χιονάνθρωποι και οι χιονισμένοι άνθρωποι.
Οι χιονάνθρωποι έχουν σαν βάση χιόνι αλλά είναι στολισμένοι (εξωτερικά) με ανθρώπινη μορφή. Είναι ακίνητοι, στέκονται σε ένα σημείο δυστυχισμένοι περιμένοντας το τέλος. Δεν έχουν επιλογή ούτε να γίνουν κάτι άλλο ούτε να πάνε πουθενά αλλού. Είναι καταδικασμένοι όταν βγει ο ήλιος να λιώσουν και εκεί τελειώνει η ιστορία τους. Στην καλύτερη περίπτωση να αποτυπωθούν σε κάποια φωτογραφία ή να προκαλέσουν μερικά χαμόγελα. Συνήθως, όμως, ακόμα κι αυτά τα χαμόγελα γρήγορα μετατρέπονται σε κλάμα. Και έτσι ο τελευταίος ήχος που ακούνε οι χιονάνθρωποι είναι το κλάμα ενός παιδιού που στενοχωριέται επειδή εξαφανίζονται οι ίδιοι, επειδή γίνονται ξανά ένα με το χιόνι, επειδή χάνεται η ανθρώπινη μορφή τους.
Οι χιονισμένοι άνθρωποι, έχουν σαν βάση τον άνθρωπο αλλά είναι στολισμένοι (εσωτερικά) με χιόνι. Για αυτό και το κλάμα δεν είναι ο τελευταίος ήχος που ακούνε αλλά ο πρώτος. Και δεν είναι το κλάμα κάποιου άλλου παιδιού αλλά είναι το δικό τους κλάμα (η δική τους φωνή, η δική τους κραυγή στην προσπάθεια τους να αναπνεύσουν και να βγουν στην ζωή). Κινούνται συνέχεια, δεν μένουν σε ένα μόνο σημείο, είναι ευτυχισμένοι και δεν περιμένουν κανένα τέλος (ακόμα κι αν ξέρουν ότι κάποτε υποχρεωτικά το δικό τους τέλος θα έρθει, δεν έχει καμία σημασία για αυτούς γιατί καταλαβαίνουν την ενότητα των ανθρώπινων όντων και την ουσία της ζωής). Έχουν άπειρες επιλογές να γίνουν οτιδήποτε και μπορούν να πάνε παντού. Δεν είναι καταδικασμένοι για τίποτα και καταφέρνουν το ακατόρθωτο. Όταν βγαίνει ο ήλιος δεν λιώνουν, μέσα τους συνεχίζει να χιονίζει και εκεί συνεχίζει η ιστορία τους... Στην καλύτερη περίπτωση θα αποτυπωθούν σε πολλές φωτογραφίες και θα προκαλέσουν πολλά χαμόγελα. Και αυτά τα χαμόγελα δεν θα μετατραπούν σε κλάμα.
Προσοχή, δεν αναφερόμαι γενικά στους ανθρώπους. Οι συνηθισμένοι άνθρωποι γνωρίζουν πολλούς τρομαχτικούς τρόπους για να μετατρέψεις ένα χαμόγελο σε κλάμα. Δεν μας αφορούν αυτοί οι άνθρωποι. Αναφέρομαι στο μυστικό του χιονιού. Και το μυστικό του χιονιού μιλάει για εκείνους τους λίγους, τους σπάνιους, τους χιονισμένους, ανθρώπους.
Οι χιονισμένοι άνθρωποι συνδυάζουν χιόνι και ήλιο. Και αυτό είναι που τους κάνει τόσο ιδιαίτερους και μαγικούς.
Οι χιονάνθρωποι είναι φυλακισμένοι.
Οι χιονισμένοι άνθρωποι είναι ελεύθεροι.
Μόνο τότε φυλακίζονται. Όταν ξεχνάνε ότι είναι χιονισμένοι. Όταν κινούνται τόσο γρήγορα και τόσο πολύ που ξεχνάνε ποιοι είναι. Και τότε η μόνη λύση για αυτούς είναι να σταθούν για λίγο ακίνητοι, να γίνουν για λίγο χιονάνθρωποι μέχρι να ξανααισθανθούν το χιόνι μέσα τους για να μπορέσουν να συνεχίσουν.
Οι χιονισμένοι άνθρωποι έχουν επιλογή σε σχέση με το χιόνι και τον ήλιο. Σε σχέση με την ακινησία και την κίνηση. Έχουν επιλογή σε σχέση με όλα. Και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάνε.
Είμαι ευτυχισμένη, είμαι κάτασπρη, είμαι χιονισμένη...
Ανήκω στους χιονισμένους ανθρώπους.
Εσείς;
Κι όλα γύρω μου είναι ευτυχισμένα, είναι κάτασπρα, είναι χιονισμένα...
Αν δεν βλέπετε το χιόνι δεν είναι γιατί δεν υπάρχει. Αλλά γιατί δεν σταθήκατε ούτε για μια στιγμή, ούτε για ένα λεπτό, να κοιτάξετε τι συμβαίνει γύρω σας και κυρίως τι συμβαίνει μέσα σας.
Χιονίζει...
Αν σταθείτε στο παραθυρό σας θα δείτε τις νιφάδες του χιονιού να πέφτουν χιλιάδες.
Αν σταθείτε στο κέντρο μιας πλατείας και κοιτάξετε προς τον ουρανό θα νιώσετε στο πρόσωπό σας τις ίδιες νιφάδες.
Αν σταθείτε ακίνητοι, οπουδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή, θα νιώσετε το χιόνι μέσα σας.
Υπάρχει ένα μυστικό σε σχέση με το χιόνι... Ίσως ήρθε η στιγμή να το μάθετε...
Υπάρχουν οι χιονάνθρωποι και οι χιονισμένοι άνθρωποι.
Οι χιονάνθρωποι έχουν σαν βάση χιόνι αλλά είναι στολισμένοι (εξωτερικά) με ανθρώπινη μορφή. Είναι ακίνητοι, στέκονται σε ένα σημείο δυστυχισμένοι περιμένοντας το τέλος. Δεν έχουν επιλογή ούτε να γίνουν κάτι άλλο ούτε να πάνε πουθενά αλλού. Είναι καταδικασμένοι όταν βγει ο ήλιος να λιώσουν και εκεί τελειώνει η ιστορία τους. Στην καλύτερη περίπτωση να αποτυπωθούν σε κάποια φωτογραφία ή να προκαλέσουν μερικά χαμόγελα. Συνήθως, όμως, ακόμα κι αυτά τα χαμόγελα γρήγορα μετατρέπονται σε κλάμα. Και έτσι ο τελευταίος ήχος που ακούνε οι χιονάνθρωποι είναι το κλάμα ενός παιδιού που στενοχωριέται επειδή εξαφανίζονται οι ίδιοι, επειδή γίνονται ξανά ένα με το χιόνι, επειδή χάνεται η ανθρώπινη μορφή τους.
Οι χιονισμένοι άνθρωποι, έχουν σαν βάση τον άνθρωπο αλλά είναι στολισμένοι (εσωτερικά) με χιόνι. Για αυτό και το κλάμα δεν είναι ο τελευταίος ήχος που ακούνε αλλά ο πρώτος. Και δεν είναι το κλάμα κάποιου άλλου παιδιού αλλά είναι το δικό τους κλάμα (η δική τους φωνή, η δική τους κραυγή στην προσπάθεια τους να αναπνεύσουν και να βγουν στην ζωή). Κινούνται συνέχεια, δεν μένουν σε ένα μόνο σημείο, είναι ευτυχισμένοι και δεν περιμένουν κανένα τέλος (ακόμα κι αν ξέρουν ότι κάποτε υποχρεωτικά το δικό τους τέλος θα έρθει, δεν έχει καμία σημασία για αυτούς γιατί καταλαβαίνουν την ενότητα των ανθρώπινων όντων και την ουσία της ζωής). Έχουν άπειρες επιλογές να γίνουν οτιδήποτε και μπορούν να πάνε παντού. Δεν είναι καταδικασμένοι για τίποτα και καταφέρνουν το ακατόρθωτο. Όταν βγαίνει ο ήλιος δεν λιώνουν, μέσα τους συνεχίζει να χιονίζει και εκεί συνεχίζει η ιστορία τους... Στην καλύτερη περίπτωση θα αποτυπωθούν σε πολλές φωτογραφίες και θα προκαλέσουν πολλά χαμόγελα. Και αυτά τα χαμόγελα δεν θα μετατραπούν σε κλάμα.
Προσοχή, δεν αναφερόμαι γενικά στους ανθρώπους. Οι συνηθισμένοι άνθρωποι γνωρίζουν πολλούς τρομαχτικούς τρόπους για να μετατρέψεις ένα χαμόγελο σε κλάμα. Δεν μας αφορούν αυτοί οι άνθρωποι. Αναφέρομαι στο μυστικό του χιονιού. Και το μυστικό του χιονιού μιλάει για εκείνους τους λίγους, τους σπάνιους, τους χιονισμένους, ανθρώπους.
Οι χιονισμένοι άνθρωποι συνδυάζουν χιόνι και ήλιο. Και αυτό είναι που τους κάνει τόσο ιδιαίτερους και μαγικούς.
Οι χιονάνθρωποι είναι φυλακισμένοι.
Οι χιονισμένοι άνθρωποι είναι ελεύθεροι.
Μόνο τότε φυλακίζονται. Όταν ξεχνάνε ότι είναι χιονισμένοι. Όταν κινούνται τόσο γρήγορα και τόσο πολύ που ξεχνάνε ποιοι είναι. Και τότε η μόνη λύση για αυτούς είναι να σταθούν για λίγο ακίνητοι, να γίνουν για λίγο χιονάνθρωποι μέχρι να ξανααισθανθούν το χιόνι μέσα τους για να μπορέσουν να συνεχίσουν.
Οι χιονισμένοι άνθρωποι έχουν επιλογή σε σχέση με το χιόνι και τον ήλιο. Σε σχέση με την ακινησία και την κίνηση. Έχουν επιλογή σε σχέση με όλα. Και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάνε.
Είμαι ευτυχισμένη, είμαι κάτασπρη, είμαι χιονισμένη...
Ανήκω στους χιονισμένους ανθρώπους.
Εσείς;
Χριστούγεννα
Είναι Χριστούγεννα... κι εγώ, παραδόξως, δεν έχω μελαγχολική διάθεση, δεν κλαίω, δεν πονάω, δεν φοβάμαι... Δεν έχω ιδέα τι ακριβώς έχει συμβεί αλλά η ψυχή μου είναι ήρεμη και το μυαλό μου – έστω και για λίγες μέρες – έχει σωπάσει. Όλα γύρω μου φαίνονται όμορφα. Βγάζω από την εικόνα ό,τι με εμποδίζει και τα βλέπω όλα ξανά άσπρα, χιονισμένα. Οι μάυρες μέρες απομακρύνονται και τις αποχαιρετάω καθώς φεύγουν. Το βάρος που κουβαλάω όλα αυτά τα χρόνια γίνεται πιο ελαφρύ και πιο ελαφρύ, σχεδόν δεν το νιώθω. Και έχω μια αίσθηση πως ο δρόμος μου είναι κάπου εκεί έξω, κάπου εδώ μέσα, και με περιμένει. Το μόνο που πρέπει να κάνω είναι να ακολουθώ τα σήματα και να δίνω προσοχή στα φανάρια. Να σταματάω στο κόκκινο, να συνεχίζω στο πράσινο και όταν φτάνω σε αδιέξοδο να αλλάζω πορεία. Τα σημάδια-σήματα θα με οδηγήσουν αρκεί να έχω ανοιχτά τα μάτια μου για να τα δω. Δεν περιμένω πια να φτάσω στο δρόμο μου για να με οδηγήσει στην ευτυχία. Είμαι ευτυχισμένη και θα αφήσω την ευτυχία να με οδηγήσει στον δρόμο μου. Ναι...
Αν δεν μπορώ να βρω τον δρόμο που θα με οδηγήσει στην ευτυχία θα βρω την ευτυχία που θα με οδηγήσει στον δρόμο.
Πόσο κουραστικό εξάλλου ήταν να μην είμαι καλά; Πόσο εξαντλητικό; Πόση ενέργεια ξοδεύτηκε στο να είμαι δυστυχισμένη και στην προσπάθεια μου να ξεφύγω από αυτήν την δυστυχία;
Θέλω να είμαι καλά για να μπορώ να προσφέρω τον καλύτερο δυνατό εαυτό μου στον κόσμο και στους ανθρώπους.
Θέλω να είμαι καλά γιατί μόνο τότε έχει νόημα η ζωή, όταν ζω.
Θέλω να είμαι καλά για εμένα.
Ναι...
Θέλω να είμαι καλά... και για αυτό είμαι καλά.
Είμαι καλά, είμαι ευτυχισμένη και ελπίζω να είστε και εσείς.
Μην ξοδεύεστε, μην αναλώνεστε, μην στενοχωριέστε και μην αγχώνεστε...
Όλα θα γίνουν, όλα θα λυθούν.
Αρκεί να κρατάτε τα μάτια σας ανοιχτά, να ακουλουθείτε τα σήματα και να δίνετε προσοχή στα φανάρια...
Αρκεί να θέλετε να είστε καλά και θα είστε καλά.
Αρκεί να είστε καλά και θα γίνετε ευτυχισμένοι.
Αρκεί να είστε ευτυχισμένοι και η ευτυχία θα γίνει οδηγός σας.
Αρκεί να γίνει η ευτυχία οδηγός σας και θα βρεθείτε εκεί ακριβώς που θέλετε να είστε.
Γιατί ο δρόμος σας είναι κάπου εκεί έξω, κάπου εδώ μέσα. Σε εσάς.
Αρκεί να τον βρείτε.
Αν δεν μπορώ να βρω τον δρόμο που θα με οδηγήσει στην ευτυχία θα βρω την ευτυχία που θα με οδηγήσει στον δρόμο.
Πόσο κουραστικό εξάλλου ήταν να μην είμαι καλά; Πόσο εξαντλητικό; Πόση ενέργεια ξοδεύτηκε στο να είμαι δυστυχισμένη και στην προσπάθεια μου να ξεφύγω από αυτήν την δυστυχία;
Θέλω να είμαι καλά για να μπορώ να προσφέρω τον καλύτερο δυνατό εαυτό μου στον κόσμο και στους ανθρώπους.
Θέλω να είμαι καλά γιατί μόνο τότε έχει νόημα η ζωή, όταν ζω.
Θέλω να είμαι καλά για εμένα.
Ναι...
Θέλω να είμαι καλά... και για αυτό είμαι καλά.
Είμαι καλά, είμαι ευτυχισμένη και ελπίζω να είστε και εσείς.
Μην ξοδεύεστε, μην αναλώνεστε, μην στενοχωριέστε και μην αγχώνεστε...
Όλα θα γίνουν, όλα θα λυθούν.
Αρκεί να κρατάτε τα μάτια σας ανοιχτά, να ακουλουθείτε τα σήματα και να δίνετε προσοχή στα φανάρια...
Αρκεί να θέλετε να είστε καλά και θα είστε καλά.
Αρκεί να είστε καλά και θα γίνετε ευτυχισμένοι.
Αρκεί να είστε ευτυχισμένοι και η ευτυχία θα γίνει οδηγός σας.
Αρκεί να γίνει η ευτυχία οδηγός σας και θα βρεθείτε εκεί ακριβώς που θέλετε να είστε.
Γιατί ο δρόμος σας είναι κάπου εκεί έξω, κάπου εδώ μέσα. Σε εσάς.
Αρκεί να τον βρείτε.
12/18/09
"Εδώ είναι το σωστό σημείο."
"Ένας τυχαίος δρόμος, ένας τυχαίος άνθρωπος, ένα τυχαίο χαρτί, ένα καθόλου τυχαίο σημείο..."
Και εκεί που περπατάω όμορφα όμορφα σε έναν από τους όμορφους όμορφους δρόμους της όμορφης όμορφης πόλης μας... ξαφνικά διακρίνω από μακριά σε ένα (σχετικά) μικρό χαρτί κάτι (καθόλου σχετικά) μικρά γράμματα.
Και προσπαθώ από απόσταση να διαβάσω
Ε - δ - ώ
Α! "Εδώ".
Και το μυαλό μου ρωτάει "Εδώ; Τι εδώ;" και συνεχίζω να διαβάζω
ε - ί - ν - α - ι
A! "Εδώ είναι"
Και το μυαλό μου συνεχίζει να ρωτάει "Είναι; Τι είναι;" και συνεχίζω να πλησιάζω και συνεχίζω να διαβάζω
τ - ο
Α! "Εδώ είναι το"
και το μυαλό μου αναρωτιέται "Το; Το ποιο;" και γεμάτη περιέργεια συνεχίζω να πλησιάζω και συνεχίζω να διαβάζω
σ - ω - σ - τ - ό
Α! "Εδώ είναι το σωστό"
Και το μυαλό μου συνεχίζει να αναρωτιέται "Σωστό; Σωστό τι;" Και γεμάτη περιέργεια και σαν να περιμένω να λυθεί κάποιο μεγάλο μυστήριο ή να αποκαλυφθεί κάποιο μεγάλο μυστικό συνεχίζω να πλησιάζω και συνεχίζω να διαβάζω
σ η μ ε ί ο
Α! "Εδώ είναι το σωστό σημείο"
Και το μυαλό μου τώρα συνεχίζει να ρωτάει και συνεχίζει να αναρωτιέται και κυριολεκτικά αρχίζει να τρέχει "Σημείο; Ποιο σημείο; Το σωστό. Σωστό σημείο; Ποιο σωστό σημείο; Για τι; Για να καθίσω; Για να μιλήσω; Για να πιώ νερό; Για να συζητήσω; Για να ρωτήσω; Για να ξεκουραστώ; Για να επικοινωνήσω; Για να φιλοσοφήσω; Για να σκεφτώ; Για να βρω τον εαυτό μου;" και με όλες αυτές τις ερωτήσεις έχω φτάσει ακριβώς μπροστά στο χαρτί το οποίο προς μεγάλη μου έκπληξη δεν έχει καμία συνέχεια στη φράση. Πλήρης απογοήτευση. Απεγνωσμένα προσπαθώ να βρω κάποια συνέχεια, κάποια επόμενη λέξη. Αλλά τίποτα. Τίποτα άλλο. 'Η μάλλον, υπάρχει κάτι μικρό. Ένα σημείο στίξεως. Η τελεία. Μετά το "σημείο", τελεία.
"Εδώ είναι το σωστό σημείο" Τελεία.
"Εδώ είναι το σωστό σημείο."
Και για πρώτη φορά, κοιτάζοντας λίγο πιο κάτω και πιο δίπλα από το χαρτί, συνειδητοποιώ ότι είναι "κολλημένο" πάνω σε έναν κάδο σκουπιδιών. Μέχρι εκείνο το σημείο της πορείας μου δεν είχα παρατηρήσει ότι το σωστό σημείο ήταν... ένας κάδος για σκουπίδια.
Και ναι, κυρίες και κύριοι, εδώ είναι το σωστό σημείο για να πετάξω το σκουπίδι μου! Και δεν πιστεύω στα μάτια μου! «Εδώ είναι το σωστό σημείο.»! Και από μέσα μου γελάω. Ναι, εκεί φτάσαμε, να πρέπει να μας δείξουν πού ακριβώς είναι το σωστό σημείο για να πετάξουμε τα σκουπίδια μας γιατί μόνοι μας δεν μπορούμε να το βρούμε! Πόσο πρωτόγονοι πρέπει ακόμα να είμαστε για να πρέπει να μας δείξουν πού είναι ο κάδος για τα σκουπίδια και πού κανονικά πρέπει να πετάμε όλοι τα σκουπίδια μας αν θέλουμε να διατηρήσουμε την πόλη μας καθαρή! Αλλά τι λέω τώρα; Πόλη; Καθαρή; Ποιον ενδιαφέρει να είναι καθαρή η πόλη μας;
Έχω μερικούς απλούς γρίφους για εσάς ή ένα μικρό τεστ (ή, στην πραγματικότητα, μερικές γελοίες ερωτήσεις αλλά δεν σας το λέω από τώρα για να μην τις προσπεράσετε χωρίς να τις διαβάσετε!).
Γρίφος νούμερο 1: Έχουμε ένα κάδο σκουπιδιών, ένα πεζοδρόμιο, και ένα σκουπίδι. Πρέπει να πετάξουμε το σκουπίδι μας κάπου. Πού το πετάμε;
Γρίφος νούμερο 2: Έχουμε ένα κάδο σκουπιδιών, μια πλατεία και 2 σκουπίδια. Πού τα πετάμε;
Γρίφος νούμερο 3: Έχουμε ένα κάδο σκουπιδιών, μια αυλή σχολείου και 15 σκουπίδια. Πού τα πετάμε;
Γρίφος νούμερο 4: Θέλετε να ζείτε σε μια πόλη καθαρή ή σε μια πόλη στολισμένη με διακοσμητικά σκουπίδια;
Αν χρειάζεστε για να απαντήσετε το 50-50, την βοήθεια του κοινού ή το τηλέφωνο, σας αφήνω να το χρησιμοποιήσετε! Παρόλα αυτά, μην παιδεύεστε! Είναι τόσο δύσκολες οι ερωτήσεις που για να τις απαντήσουμε χρειαζόμαστε ταμπέλες! Ταμπέλες που να μας υπενθυμίζουν πού είναι το σωστό σημείο για τα σκουπίδια μας! Το επόμενο βήμα θα είναι οι φωτεινές επιγραφές και τα τεράστια βέλακια που θα αναβοσβήνουν... Μπορεί μάλιστα κάποτε να μπει και καμιά μαγνητοφωνημένη φωνητική εντολή και να ακούγεται από κανένα μεγάφωνο: «Εδώωωωω είναι το σωστό σημείοοοοο!».
Και δεν ξέρω τι είναι πιο υποτιμητικό.
Το ότι γράφτηκε μια τέτοια υπόδειξη ή το ότι (δικαίως γράφτηκε γιατί) την έχουμε ανάγκη; Αλλά τι σημασία έχει; Έτσι κι αλλιώς, το χειρότερο από όλα είναι το ότι δεν έχει καμία σημασία το ότι γράφτηκε γιατί ελάχιστοι είναι αυτοί που θα πετάξουν τα σκουπίδια τους στο «σωστό» σημείο!
Εδώ είναι το σωστό σημείο αλλά κανένας δεν μπαίνει στον κόπο να το πάρει στα σοβαρά!
Περιφρονούμε το σωστό σημείο αντιμετωπίζοντας το σαν να είναι το λάθος σημείο και απλά πετάμε το σκουπιδάκι μας επιδεικτικά λίγο παραπέρα υποτιμώντας το σωστό σημείο κάνοντας το λάθος και το λάθος σημείο κάνοντάς το σωστό, ισοπεδώνοντας τα όλα. Και το αποτέλεσμα είναι ότι θέλοντας να αποδείξουμε ότι δεν υπάρχουν σωστά και λάθος σημεία τελικά αποδεικνύουμε ότι σίγουρα υπάρχουν σωστές και λάθος συμπεριφορές!
Ποιος νοιάζεται, εξάλλου, για το αν είναι το σωστό σημείο; (Όσοι ακριβώς νοιάζονται και για την καθαρή μας πόλη) Κανένας. (Και για να μην είμαστε αυστηροί υπάρχουν οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα). Γεμίζουν τα σκουπίδια γύρω γύρω από το σωστό σημείο και το κάνουν να φαίνεται γελοίο. Το γελοιοποιούν! Καταλήγουν να φαίνονται όλα τα υπόλοιπα σημεία σωστά εκτός από το ίδιο. Μικραίνουν την αξία του... Γιατί; Επειδή οι άνθρωποι, για μια ακόμη φορά, έχουν αποφασίσει να συμπεριφερθούν με μικροπρέπεια.
«Εδώ είμαι!» Φωνάζει το κακόμοιρο σημείο! «Εγώ είμαι!». «Είμαι το σωστό σημείο!» και αναρωτιέται γιατί το προσπερνάμε.
«Ε, και;» Απαντάμε εμείς. Και συνεχίζουμε να περπατάμε αμέριμνα το δρόμο, αδιαφορώντας για οτιδήποτε είναι έστω και ελάχιστα σωστό σε αυτήν την ζωή και πετώντας επιπόλαια οτιδήποτε μπορεί να πεταχτεί οπουδήποτε "απαγορεύεται" να πεταχτεί!
Μην στενοχωριέσαι μικρό μου σημείο, δεν είναι τίποτα προσωπικό. Έτσι συμπεριφερόμαστε και μεταξύ μας, χωρίς σεβασμό. Προσπερνάμε ο ένας τον άλλον και αδιαφορούμε για όλους και για όλα.
Αχ, μικρό μου σημείο! Πιστεύεις ότι μόνο εσύ πέφτεις θύμα της άσχημης, απαράδεκτης, και της - ό,τι και να πούμε είναι λίγο - συμπεριφοράς μας; Εδώ κάνεις λάθος σωστό μου σημείο! Μην το παίρνεις πάνω σου. Μην παίρνουν τα μυαλά σου αέρα! Συμπεριφερόμαστε έτσι γενικά. Τα παίρνει όλα η μπάλα και τα σηκώνει! Σταμάτα να αναρωτιέσαι γιατί σε προσπερνάνε. Δεν υπάρχει καμία ικανοποιητική απάντηση. Η καλύτερη απάντηση που ίσως μπορείς να λάβεις είναι «Γιατί έτσι».
Γιατί να κάνουμε έστω και λίγο καλό αφού είμαστε το ίδιο καλά κι όταν δεν το κάνουμε; Γιατί να ασχοληθούμε με κάτι το οποίο υποτίθεται πως δεν μας αφορά (νομίζουμε δηλαδή ή πιστεύουμε ότι δεν μας αφορά); Γιατί να φροντίσουμε κάτι αφού αν δεν το φροντίσουμε δεν υπάρχει καμία ποινή; Εκεί φτάσαμε. Να είναι απαραίτητη η "τιμωρία" μπας και σταματήσουμε να συμπεριφερόμαστε με αυτόν τον "υπέροχο" τρόπο. Αν πληρώναμε πρόστιμο (όπως γίνεται σε άλλες χώρες) για κάθε σκουπίδι που πετάμε κάτω (από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο!) δεν θα συμπεριφερόμασταν με την ίδια ευκολία έτσι. Αλλά εδώ δεν έχουμε πρόστιμα για αυτό! Έχουμε όμως χαρτάκια που βασίζονται στην καλή μας την καρδιά τα οποία μας λένε «Εδώ είναι το σωστό σημείο».
Πάντως, σωστό μου σημείο... το έχει η μοίρα σου να σε περιφρονούμε και να σε προσπερνάμε.
Όλοι, συνέχεια, σε προσπερνάμε....
Π.χ. Οι άντρες προσπερνάνε το «Εδώ είναι το σωστό - για να την φιλήσω - σημείο» από φόβο μήπως είναι το λάθος. Έτσι τις περισσότερες φορές χάνουν και το σημείο και την γυναίκα (τώρα το αν αυτή η γυναίκα θα ήταν η σωστή ή η λάθος για αυτούς είναι μια άλλη ιστορία!). Οι γυναίκες προσπερνάνε το «Εδώ είναι το σωστό - για να του μιλήσω - σημείο» από φόβο μήπως είναι το λάθος. Έτσι τις περισσότερες φορές χάνουν και το σημείο και τον άνδρα (τώρα το αν αυτός ο άντρας θα ήταν ο σωστός ή ο λάθος για αυτές είναι μια άλλη ιστορία!).(Εδώ να προσθέσω ότι στην εποχή μας τα δύο παραπάνω παραδείγματα συμβαίνουν και αντίστροφα λόγω αντιστροφής ρόλων). Όλοι - άντρες, γυναίκες – προσπερνάμε το «Εδώ είναι το σωστό - για να πούμε την αλήθεια - σημείο» πείθοντας τον εαυτό μας ότι «Εδώ ΔΕΝ είναι το σωστό σημείο». Δεν ξέρουμε πότε είναι το σωστό σημείο αλλά είμαστε σίγουροι ότι ΔΕΝ είναι αυτό. Έτσι περνάμε από λάθος σε λάθος σημείο και καταλήγουμε, περιμένοντας το σωστό σημείο, να μην πούμε την αλήθεια ποτέ.
Εδώ, λοιπόν, είναι το σωστό σημείο για να σας πω.
Για τα σκουπίδια υπάρχει σωστό σημείο. Και οι άνθρωποι που δεν το καταλαβαίνουν αυτό είναι το λιγότερο απαράδεκτοι. Για τα ρούχα, τα βιβλία, υπάρχουν σωστά σημεία. Είμαι σίγουρη πως τα μολύβια και τα στυλό σας έχουν σωστά σημεία. Εσείς βέβαια τα ορίσατε. Αλλά από την στιγμή που τα ορίσατε είναι τα σωστά και είναι απαραίτητα για την καλύτερη οργάνωση και την καλύτερη καθημερινή λειτουργία σας. Φανταστείτε έναν κόσμο χωρίς "σωστά" σημεία. Θα γινόταν το χάος! Μαχαιροπήρουνα σε μολυβοθήκες και πουκάμισα σε βιβλιοθήκες! Δεν μου ακούγεται και πολύ πρακτικό... Ναι, υπάρχουν σωστά σημεία για τα αντικείμενα. Και όχι μόνο για τα αντικείμενα...
Υπάρχουν, επίσης, σωστά σημεία για τους ανθρώπους ανάλογα με τις διάφορες καταστάσεις στις οποίες βρίσκονται. Όπως π.χ. για τον ύπνο. Σε άλλους μπορεί να είναι ένα κρεβάτι, σε άλλους μπορεί να είναι ένα παγκάκι και σε άλλους μια πέτρα. Ή για το φαγητό ή για το να περιμένεις ένα λεωφορείο ή για να πάρεις ένα ταξί, ή για να αγοράσεις κάτι που χρειάζεσαι ή για να συναντήσεις έναν φίλο (αν δεν πας στο συγκεκριμένο σημείο συνάντησης, αν δεν πας στο σωστό σημείο, πιθανότατα δεν θα βρεθείτε ποτέ). Ναι, ένας κόσμος χωρίς σωστά σημεία θα μας μπέρδευε και θα μας ακινητοποιούσε.
Όλα αυτά τα σωστά σημεία φυσικά έχουν σχέση με την εποχή, την χώρα στην οποία ζούμε, την κουλτούρα που έχει κάθε λαός, την κοινωνική μας τάξη, την οικονομική μας κατάσταση και διάφορα άλλα...
Αλλά και για τα ζώα, υπάρχουν σωστά σημεία... για να προστατευτούν από το κρύο, για να ζευγαρώσουν, για να γεννήσουν. ΄Η για τα φυτά... Ναι, δεν έχει ορίσει μόνο ο άνθρωπος σωστά σημεία αλλά και η ίδια φύση... Ναι, κάθετι έχει το σωστό του σημείο.
Όμως, βάλτε το καλά στο μυαλό σας... για την αλήθεια δεν υπάρχει σωστό σημείο. Για την αλήθεια δεν όρισε σωστό σημείο ούτε η φύση ούτε ο άνθρωπος. Ποτέ δεν θα είστε σίγουροι ότι εδώ είναι το σωστό σημείο. Γιατί ή όλα τα σημεία είναι τα σωστά για την αλήθεια ή δεν είναι κανένα. Στην ουσία, λοιπόν, όταν περιμένετε το σωστό σημείο για να πείτε την αλήθεια, περιμένετε το πότε θα είναι για εσάς το σωστό σημείο, πότε θα ορίσετε εσείς το σωστό σας σημείο. Και αυτό δεν είναι δίκαιο απέναντι στον άλλον. Γιατί δεν έχετε ιδέα αν τα δικά σας σωστά σημεία ταιριάζουν σε σχέση με του άλλου. Συμπεριφέρεστε σαν να είστε κάποιος θεός κρίνοντας εσείς και καλά τι είναι καλύτερο για τον άλλον και περιμένοντας το σωστό σημείο, την κατάλληλη στιγμή. Σε όλο αυτό το διάστημα που δεν λέτε την αλήθεια γύρω από τον άλλον πετάτε τα ψέματα-σκουπίδια σας γύρω του. Και ο άλλος βυθίζετε μέσα σε όλα αυτά τα ψέματα επειδή εσείς αρνείστε να του δώσετε την αλήθεια. Τον γελοιοποιείτε (ακριβώς όπως κάνατε και με το σωστό σημείο). Στα μάτια σας και στα μάτια του. Όταν πια νιώσετε ότι είναι το σωστό σημείο μπορεί να είναι η πιο λάθος στιγμή. Μπορεί να έχετε καταδικάσει ήδη μια σχέση επειδή δεν σταθήκατε αρκετά δυνατοί να την υπερασπιστείτε όταν θα έπρεπε και όταν θα μπορούσατε και όταν θα είχατε ελπίδα να δυναμώσει η σχέση σας αντί να καταστραφεί. Το σωστό σας σημείο το χάνετε κάθε φορά που σκέφτεστε "εκεί θα είναι το σωστό σημείο". Στηρίζετε το σωστό σας σημείο σε ένα "εκεί" που μπορεί να μην έρθει ποτέ, χάνοντας ταυτόχρονα το "εδώ" σας. Και σε ένα «θα» και τα «θα» δεν είναι γερή βάση για ένα σωστό σημείο. Αλήθεια, έχετε αναρωτηθεί για το αν το σωστό σημείο δεν βρίσκεται στην στιγμή αλλά στον ίδιο τον άνθρωπο; Δεν βρίσκεται στις συνθήκες αλλά στην σχέσεις; Τι κρίμα να μην καταλαβαίνετε πως καμιά φορά το σωστό σημείο είναι εκεί μπροστά σας (ή μέσα σας) όλη την ώρα. Κινείται και μετακινείται μαζί σας. Είναι ο άλλος. Ή εσείς. Ή η σχέση σας. Ή και τα τρία μαζί...
Ένας κάδος σκουπιδιών, πάντως, είναι το σωστό σημείο για όλους. Εκεί μπορούμε να πετάξουμε ανασφάλειες, ψέματα, φόβους μαζί με τα σκουπίδια μας. Εκεί μπορούμε να ξεφορτωθούμε οτιδήποτε λερώνει τον δρόμο της αλήθειας. Και η αλήθεια είναι εδώ και τώρα και κάθε εδώ και κάθε τώρα.
Εδώ είναι το σωστό μου σημείο...
για να τα πετάξω όλα και να ξαναγεννηθώ από την αρχή.
Για να πετάξω την γκρίνια, την μιζέρια, την απογοήτευση, την θλίψη... Και αυτό κάνω, κάθε μέρα, πετάω και από κάτι. Και έτσι δεν γεμίζω τους δρόμους των άλλων με τα δικά μου προβλήματα. Οι άνθρωποι δεν σκοντάφτουν ούτε στα πραγματικά ούτε στα φανταστικά μου σκουπίδια. Εγώ πάλι σκοντάφτω... Και κάθε φορά που σκοντάφτω πάνω σε ένα κουτάκι αναψυκτικού ή σε ένα κύπελλο του καφέ σκέφτομαι πως σκόνταψα πάνω στον θυμό ή στην κακία κάποιου. Μέχρι σήμερα έχω σκοντάψει πάνω σε γονείς που δέρνουν τα παιδιά τους, σε παιδιά που δεν σέβονται τους γονείς τους, σε καθηγητές που υποτιμούν τους μαθητές τους, σε διευθυντές που εκμεταλλεύονται τους υπαλλήλους τους, σε φίλους που συμπεριφέρονται σαν εχθροί, σε ανθρώπους που ενώ είναι αληθινοί (δυστυχώς, υπάρχουν και κυκλοφορούν ανάμεσά μας) δεν έχουν ιδέα τι θα πει αλήθεια... Ναι, έχω σκοντάψει σε ένα σωρό προβληματικές καταστάσεις. Και αν κοιτάξετε τα σκουπίδια... αν τα κοιτάξετε πραγματικά... θα δείτε όλες αυτές τις ιστορίες. Και είναι οι δικές μας ιστορίες, οι δικές σας ιστορίες...
Εδώ είναι το σωστό σας σημείο...
για να τα πετάξετε όλα και να ξαναγεννηθείτε από την αρχή.
Αν θέλετε να ξεκινήσετε κάτι ή να τελειώσετε κάτι, εδώ είναι το σωστό σημείο.
Αν θέλετε να διεκδικήσετε κάτι, εδώ είναι το σωστό σημείο.
Αν θέλετε να παρατήσετε κάτι, εδώ είναι το σωστό σημείο.
Αν θέλετε να ξαναξεκινήσετε κάτι που παρατήσατε, εδώ είναι το σωστό σημείο.
Αν περιμένετε να κάνετε κάποια κίνηση προς κάποιον, εδώ είναι το σωστό σημείο.
Αν περιμένετε να κάνετε κάποια κίνηση προς τον εαυτό σας, εδώ είναι το σωστό σημείο.
Αν θέλετε να ζητήσετε "συγνώμη" από κάποιον, εδώ είναι το σωστό σημείο.
Αν θέλετε να πείτε "σ΄αγαπώ" σε κάποιον, εδώ είναι το σωστό σημείο.
Αν θέλετε να πείτε «Συγνώμη» ή «Σ’ αγαπώ» στον εαυτό σας, εδώ είναι το σωστό σημείο.
Αν έχετε κάποιο φόβο που θέλετε να ξεπεράσετε, εδώ είναι το σωστό σημείο.
Αν έχετε κάποιο πόνο που θέλετε να ξεριζώσετε, εδώ είναι το σωστό σημείο.
Εδώ είναι το σωστό σημείο για να τα πετάξετε όλα και να ξαναγεννηθείτε από την αρχή.
Εδώ είναι το σωστό σημείο για να χωρίσετε από μια σχέση που δεν σας εκφράζει, για να διεκδικήσετε μια σχέση που να σας ταιριάζει, για να αλλάξετε δουλειά αν σας πιέζει, για να αλλάξετε χώρα αν σας καταπιέζει, για να κάνετε οικονομίες, για να πάτε ένα μικρό ή μεγάλο ταξίδι, για να γυρίσετε τον κόσμο, για να μάθετε ζωγραφική, για να φτιάξετε μια μουσική μπάντα, για να κάνετε Bungee Jumping, για να τραγουδήσετε karaoke, για να γράψετε την αυτοβιογραφία σας, για να ξαναμιλήστε στους γονείς σας, για να προσπαθήσετε να καταλάβετε τα παιδιά σας, για να ξαναπροσεγγίσετε τα πάντα από διαφορετική οπτική γωνία, για να ελευθερωθείτε από ό, τι (νομίζετε ότι) σας περιορίζει, για να αλλάξετε ό, τι (νομίζετε ότι) σας ορίζει, για να τα πετάξετε όλα και να ξαναγεννηθείτε από την αρχή.
Βάλτε το καλά στο μυαλό σας: Εδώ είναι το σωστό σας σημείο! Και δεν υπάρχει καμία επόμενη λέξη μετά από αυτό. Μόνο η τελεία. (.)
Ε δ ώ ε ί ν α ι τ ο σ ω σ τ ό σ η μ ε ί ο .
Και εκεί που περπατάω όμορφα όμορφα σε έναν από τους όμορφους όμορφους δρόμους της όμορφης όμορφης πόλης μας... ξαφνικά διακρίνω από μακριά σε ένα (σχετικά) μικρό χαρτί κάτι (καθόλου σχετικά) μικρά γράμματα.
Και προσπαθώ από απόσταση να διαβάσω
Ε - δ - ώ
Α! "Εδώ".
Και το μυαλό μου ρωτάει "Εδώ; Τι εδώ;" και συνεχίζω να διαβάζω
ε - ί - ν - α - ι
A! "Εδώ είναι"
Και το μυαλό μου συνεχίζει να ρωτάει "Είναι; Τι είναι;" και συνεχίζω να πλησιάζω και συνεχίζω να διαβάζω
τ - ο
Α! "Εδώ είναι το"
και το μυαλό μου αναρωτιέται "Το; Το ποιο;" και γεμάτη περιέργεια συνεχίζω να πλησιάζω και συνεχίζω να διαβάζω
σ - ω - σ - τ - ό
Α! "Εδώ είναι το σωστό"
Και το μυαλό μου συνεχίζει να αναρωτιέται "Σωστό; Σωστό τι;" Και γεμάτη περιέργεια και σαν να περιμένω να λυθεί κάποιο μεγάλο μυστήριο ή να αποκαλυφθεί κάποιο μεγάλο μυστικό συνεχίζω να πλησιάζω και συνεχίζω να διαβάζω
σ η μ ε ί ο
Α! "Εδώ είναι το σωστό σημείο"
Και το μυαλό μου τώρα συνεχίζει να ρωτάει και συνεχίζει να αναρωτιέται και κυριολεκτικά αρχίζει να τρέχει "Σημείο; Ποιο σημείο; Το σωστό. Σωστό σημείο; Ποιο σωστό σημείο; Για τι; Για να καθίσω; Για να μιλήσω; Για να πιώ νερό; Για να συζητήσω; Για να ρωτήσω; Για να ξεκουραστώ; Για να επικοινωνήσω; Για να φιλοσοφήσω; Για να σκεφτώ; Για να βρω τον εαυτό μου;" και με όλες αυτές τις ερωτήσεις έχω φτάσει ακριβώς μπροστά στο χαρτί το οποίο προς μεγάλη μου έκπληξη δεν έχει καμία συνέχεια στη φράση. Πλήρης απογοήτευση. Απεγνωσμένα προσπαθώ να βρω κάποια συνέχεια, κάποια επόμενη λέξη. Αλλά τίποτα. Τίποτα άλλο. 'Η μάλλον, υπάρχει κάτι μικρό. Ένα σημείο στίξεως. Η τελεία. Μετά το "σημείο", τελεία.
"Εδώ είναι το σωστό σημείο" Τελεία.
"Εδώ είναι το σωστό σημείο."
Και για πρώτη φορά, κοιτάζοντας λίγο πιο κάτω και πιο δίπλα από το χαρτί, συνειδητοποιώ ότι είναι "κολλημένο" πάνω σε έναν κάδο σκουπιδιών. Μέχρι εκείνο το σημείο της πορείας μου δεν είχα παρατηρήσει ότι το σωστό σημείο ήταν... ένας κάδος για σκουπίδια.
Και ναι, κυρίες και κύριοι, εδώ είναι το σωστό σημείο για να πετάξω το σκουπίδι μου! Και δεν πιστεύω στα μάτια μου! «Εδώ είναι το σωστό σημείο.»! Και από μέσα μου γελάω. Ναι, εκεί φτάσαμε, να πρέπει να μας δείξουν πού ακριβώς είναι το σωστό σημείο για να πετάξουμε τα σκουπίδια μας γιατί μόνοι μας δεν μπορούμε να το βρούμε! Πόσο πρωτόγονοι πρέπει ακόμα να είμαστε για να πρέπει να μας δείξουν πού είναι ο κάδος για τα σκουπίδια και πού κανονικά πρέπει να πετάμε όλοι τα σκουπίδια μας αν θέλουμε να διατηρήσουμε την πόλη μας καθαρή! Αλλά τι λέω τώρα; Πόλη; Καθαρή; Ποιον ενδιαφέρει να είναι καθαρή η πόλη μας;
Έχω μερικούς απλούς γρίφους για εσάς ή ένα μικρό τεστ (ή, στην πραγματικότητα, μερικές γελοίες ερωτήσεις αλλά δεν σας το λέω από τώρα για να μην τις προσπεράσετε χωρίς να τις διαβάσετε!).
Γρίφος νούμερο 1: Έχουμε ένα κάδο σκουπιδιών, ένα πεζοδρόμιο, και ένα σκουπίδι. Πρέπει να πετάξουμε το σκουπίδι μας κάπου. Πού το πετάμε;
Γρίφος νούμερο 2: Έχουμε ένα κάδο σκουπιδιών, μια πλατεία και 2 σκουπίδια. Πού τα πετάμε;
Γρίφος νούμερο 3: Έχουμε ένα κάδο σκουπιδιών, μια αυλή σχολείου και 15 σκουπίδια. Πού τα πετάμε;
Γρίφος νούμερο 4: Θέλετε να ζείτε σε μια πόλη καθαρή ή σε μια πόλη στολισμένη με διακοσμητικά σκουπίδια;
Αν χρειάζεστε για να απαντήσετε το 50-50, την βοήθεια του κοινού ή το τηλέφωνο, σας αφήνω να το χρησιμοποιήσετε! Παρόλα αυτά, μην παιδεύεστε! Είναι τόσο δύσκολες οι ερωτήσεις που για να τις απαντήσουμε χρειαζόμαστε ταμπέλες! Ταμπέλες που να μας υπενθυμίζουν πού είναι το σωστό σημείο για τα σκουπίδια μας! Το επόμενο βήμα θα είναι οι φωτεινές επιγραφές και τα τεράστια βέλακια που θα αναβοσβήνουν... Μπορεί μάλιστα κάποτε να μπει και καμιά μαγνητοφωνημένη φωνητική εντολή και να ακούγεται από κανένα μεγάφωνο: «Εδώωωωω είναι το σωστό σημείοοοοο!».
Και δεν ξέρω τι είναι πιο υποτιμητικό.
Το ότι γράφτηκε μια τέτοια υπόδειξη ή το ότι (δικαίως γράφτηκε γιατί) την έχουμε ανάγκη; Αλλά τι σημασία έχει; Έτσι κι αλλιώς, το χειρότερο από όλα είναι το ότι δεν έχει καμία σημασία το ότι γράφτηκε γιατί ελάχιστοι είναι αυτοί που θα πετάξουν τα σκουπίδια τους στο «σωστό» σημείο!
Εδώ είναι το σωστό σημείο αλλά κανένας δεν μπαίνει στον κόπο να το πάρει στα σοβαρά!
Περιφρονούμε το σωστό σημείο αντιμετωπίζοντας το σαν να είναι το λάθος σημείο και απλά πετάμε το σκουπιδάκι μας επιδεικτικά λίγο παραπέρα υποτιμώντας το σωστό σημείο κάνοντας το λάθος και το λάθος σημείο κάνοντάς το σωστό, ισοπεδώνοντας τα όλα. Και το αποτέλεσμα είναι ότι θέλοντας να αποδείξουμε ότι δεν υπάρχουν σωστά και λάθος σημεία τελικά αποδεικνύουμε ότι σίγουρα υπάρχουν σωστές και λάθος συμπεριφορές!
Ποιος νοιάζεται, εξάλλου, για το αν είναι το σωστό σημείο; (Όσοι ακριβώς νοιάζονται και για την καθαρή μας πόλη) Κανένας. (Και για να μην είμαστε αυστηροί υπάρχουν οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα). Γεμίζουν τα σκουπίδια γύρω γύρω από το σωστό σημείο και το κάνουν να φαίνεται γελοίο. Το γελοιοποιούν! Καταλήγουν να φαίνονται όλα τα υπόλοιπα σημεία σωστά εκτός από το ίδιο. Μικραίνουν την αξία του... Γιατί; Επειδή οι άνθρωποι, για μια ακόμη φορά, έχουν αποφασίσει να συμπεριφερθούν με μικροπρέπεια.
«Εδώ είμαι!» Φωνάζει το κακόμοιρο σημείο! «Εγώ είμαι!». «Είμαι το σωστό σημείο!» και αναρωτιέται γιατί το προσπερνάμε.
«Ε, και;» Απαντάμε εμείς. Και συνεχίζουμε να περπατάμε αμέριμνα το δρόμο, αδιαφορώντας για οτιδήποτε είναι έστω και ελάχιστα σωστό σε αυτήν την ζωή και πετώντας επιπόλαια οτιδήποτε μπορεί να πεταχτεί οπουδήποτε "απαγορεύεται" να πεταχτεί!
Μην στενοχωριέσαι μικρό μου σημείο, δεν είναι τίποτα προσωπικό. Έτσι συμπεριφερόμαστε και μεταξύ μας, χωρίς σεβασμό. Προσπερνάμε ο ένας τον άλλον και αδιαφορούμε για όλους και για όλα.
Αχ, μικρό μου σημείο! Πιστεύεις ότι μόνο εσύ πέφτεις θύμα της άσχημης, απαράδεκτης, και της - ό,τι και να πούμε είναι λίγο - συμπεριφοράς μας; Εδώ κάνεις λάθος σωστό μου σημείο! Μην το παίρνεις πάνω σου. Μην παίρνουν τα μυαλά σου αέρα! Συμπεριφερόμαστε έτσι γενικά. Τα παίρνει όλα η μπάλα και τα σηκώνει! Σταμάτα να αναρωτιέσαι γιατί σε προσπερνάνε. Δεν υπάρχει καμία ικανοποιητική απάντηση. Η καλύτερη απάντηση που ίσως μπορείς να λάβεις είναι «Γιατί έτσι».
Γιατί να κάνουμε έστω και λίγο καλό αφού είμαστε το ίδιο καλά κι όταν δεν το κάνουμε; Γιατί να ασχοληθούμε με κάτι το οποίο υποτίθεται πως δεν μας αφορά (νομίζουμε δηλαδή ή πιστεύουμε ότι δεν μας αφορά); Γιατί να φροντίσουμε κάτι αφού αν δεν το φροντίσουμε δεν υπάρχει καμία ποινή; Εκεί φτάσαμε. Να είναι απαραίτητη η "τιμωρία" μπας και σταματήσουμε να συμπεριφερόμαστε με αυτόν τον "υπέροχο" τρόπο. Αν πληρώναμε πρόστιμο (όπως γίνεται σε άλλες χώρες) για κάθε σκουπίδι που πετάμε κάτω (από το πιο μικρό μέχρι το πιο μεγάλο!) δεν θα συμπεριφερόμασταν με την ίδια ευκολία έτσι. Αλλά εδώ δεν έχουμε πρόστιμα για αυτό! Έχουμε όμως χαρτάκια που βασίζονται στην καλή μας την καρδιά τα οποία μας λένε «Εδώ είναι το σωστό σημείο».
Πάντως, σωστό μου σημείο... το έχει η μοίρα σου να σε περιφρονούμε και να σε προσπερνάμε.
Όλοι, συνέχεια, σε προσπερνάμε....
Π.χ. Οι άντρες προσπερνάνε το «Εδώ είναι το σωστό - για να την φιλήσω - σημείο» από φόβο μήπως είναι το λάθος. Έτσι τις περισσότερες φορές χάνουν και το σημείο και την γυναίκα (τώρα το αν αυτή η γυναίκα θα ήταν η σωστή ή η λάθος για αυτούς είναι μια άλλη ιστορία!). Οι γυναίκες προσπερνάνε το «Εδώ είναι το σωστό - για να του μιλήσω - σημείο» από φόβο μήπως είναι το λάθος. Έτσι τις περισσότερες φορές χάνουν και το σημείο και τον άνδρα (τώρα το αν αυτός ο άντρας θα ήταν ο σωστός ή ο λάθος για αυτές είναι μια άλλη ιστορία!).(Εδώ να προσθέσω ότι στην εποχή μας τα δύο παραπάνω παραδείγματα συμβαίνουν και αντίστροφα λόγω αντιστροφής ρόλων). Όλοι - άντρες, γυναίκες – προσπερνάμε το «Εδώ είναι το σωστό - για να πούμε την αλήθεια - σημείο» πείθοντας τον εαυτό μας ότι «Εδώ ΔΕΝ είναι το σωστό σημείο». Δεν ξέρουμε πότε είναι το σωστό σημείο αλλά είμαστε σίγουροι ότι ΔΕΝ είναι αυτό. Έτσι περνάμε από λάθος σε λάθος σημείο και καταλήγουμε, περιμένοντας το σωστό σημείο, να μην πούμε την αλήθεια ποτέ.
Εδώ, λοιπόν, είναι το σωστό σημείο για να σας πω.
Για τα σκουπίδια υπάρχει σωστό σημείο. Και οι άνθρωποι που δεν το καταλαβαίνουν αυτό είναι το λιγότερο απαράδεκτοι. Για τα ρούχα, τα βιβλία, υπάρχουν σωστά σημεία. Είμαι σίγουρη πως τα μολύβια και τα στυλό σας έχουν σωστά σημεία. Εσείς βέβαια τα ορίσατε. Αλλά από την στιγμή που τα ορίσατε είναι τα σωστά και είναι απαραίτητα για την καλύτερη οργάνωση και την καλύτερη καθημερινή λειτουργία σας. Φανταστείτε έναν κόσμο χωρίς "σωστά" σημεία. Θα γινόταν το χάος! Μαχαιροπήρουνα σε μολυβοθήκες και πουκάμισα σε βιβλιοθήκες! Δεν μου ακούγεται και πολύ πρακτικό... Ναι, υπάρχουν σωστά σημεία για τα αντικείμενα. Και όχι μόνο για τα αντικείμενα...
Υπάρχουν, επίσης, σωστά σημεία για τους ανθρώπους ανάλογα με τις διάφορες καταστάσεις στις οποίες βρίσκονται. Όπως π.χ. για τον ύπνο. Σε άλλους μπορεί να είναι ένα κρεβάτι, σε άλλους μπορεί να είναι ένα παγκάκι και σε άλλους μια πέτρα. Ή για το φαγητό ή για το να περιμένεις ένα λεωφορείο ή για να πάρεις ένα ταξί, ή για να αγοράσεις κάτι που χρειάζεσαι ή για να συναντήσεις έναν φίλο (αν δεν πας στο συγκεκριμένο σημείο συνάντησης, αν δεν πας στο σωστό σημείο, πιθανότατα δεν θα βρεθείτε ποτέ). Ναι, ένας κόσμος χωρίς σωστά σημεία θα μας μπέρδευε και θα μας ακινητοποιούσε.
Όλα αυτά τα σωστά σημεία φυσικά έχουν σχέση με την εποχή, την χώρα στην οποία ζούμε, την κουλτούρα που έχει κάθε λαός, την κοινωνική μας τάξη, την οικονομική μας κατάσταση και διάφορα άλλα...
Αλλά και για τα ζώα, υπάρχουν σωστά σημεία... για να προστατευτούν από το κρύο, για να ζευγαρώσουν, για να γεννήσουν. ΄Η για τα φυτά... Ναι, δεν έχει ορίσει μόνο ο άνθρωπος σωστά σημεία αλλά και η ίδια φύση... Ναι, κάθετι έχει το σωστό του σημείο.
Όμως, βάλτε το καλά στο μυαλό σας... για την αλήθεια δεν υπάρχει σωστό σημείο. Για την αλήθεια δεν όρισε σωστό σημείο ούτε η φύση ούτε ο άνθρωπος. Ποτέ δεν θα είστε σίγουροι ότι εδώ είναι το σωστό σημείο. Γιατί ή όλα τα σημεία είναι τα σωστά για την αλήθεια ή δεν είναι κανένα. Στην ουσία, λοιπόν, όταν περιμένετε το σωστό σημείο για να πείτε την αλήθεια, περιμένετε το πότε θα είναι για εσάς το σωστό σημείο, πότε θα ορίσετε εσείς το σωστό σας σημείο. Και αυτό δεν είναι δίκαιο απέναντι στον άλλον. Γιατί δεν έχετε ιδέα αν τα δικά σας σωστά σημεία ταιριάζουν σε σχέση με του άλλου. Συμπεριφέρεστε σαν να είστε κάποιος θεός κρίνοντας εσείς και καλά τι είναι καλύτερο για τον άλλον και περιμένοντας το σωστό σημείο, την κατάλληλη στιγμή. Σε όλο αυτό το διάστημα που δεν λέτε την αλήθεια γύρω από τον άλλον πετάτε τα ψέματα-σκουπίδια σας γύρω του. Και ο άλλος βυθίζετε μέσα σε όλα αυτά τα ψέματα επειδή εσείς αρνείστε να του δώσετε την αλήθεια. Τον γελοιοποιείτε (ακριβώς όπως κάνατε και με το σωστό σημείο). Στα μάτια σας και στα μάτια του. Όταν πια νιώσετε ότι είναι το σωστό σημείο μπορεί να είναι η πιο λάθος στιγμή. Μπορεί να έχετε καταδικάσει ήδη μια σχέση επειδή δεν σταθήκατε αρκετά δυνατοί να την υπερασπιστείτε όταν θα έπρεπε και όταν θα μπορούσατε και όταν θα είχατε ελπίδα να δυναμώσει η σχέση σας αντί να καταστραφεί. Το σωστό σας σημείο το χάνετε κάθε φορά που σκέφτεστε "εκεί θα είναι το σωστό σημείο". Στηρίζετε το σωστό σας σημείο σε ένα "εκεί" που μπορεί να μην έρθει ποτέ, χάνοντας ταυτόχρονα το "εδώ" σας. Και σε ένα «θα» και τα «θα» δεν είναι γερή βάση για ένα σωστό σημείο. Αλήθεια, έχετε αναρωτηθεί για το αν το σωστό σημείο δεν βρίσκεται στην στιγμή αλλά στον ίδιο τον άνθρωπο; Δεν βρίσκεται στις συνθήκες αλλά στην σχέσεις; Τι κρίμα να μην καταλαβαίνετε πως καμιά φορά το σωστό σημείο είναι εκεί μπροστά σας (ή μέσα σας) όλη την ώρα. Κινείται και μετακινείται μαζί σας. Είναι ο άλλος. Ή εσείς. Ή η σχέση σας. Ή και τα τρία μαζί...
Ένας κάδος σκουπιδιών, πάντως, είναι το σωστό σημείο για όλους. Εκεί μπορούμε να πετάξουμε ανασφάλειες, ψέματα, φόβους μαζί με τα σκουπίδια μας. Εκεί μπορούμε να ξεφορτωθούμε οτιδήποτε λερώνει τον δρόμο της αλήθειας. Και η αλήθεια είναι εδώ και τώρα και κάθε εδώ και κάθε τώρα.
Εδώ είναι το σωστό μου σημείο...
για να τα πετάξω όλα και να ξαναγεννηθώ από την αρχή.
Για να πετάξω την γκρίνια, την μιζέρια, την απογοήτευση, την θλίψη... Και αυτό κάνω, κάθε μέρα, πετάω και από κάτι. Και έτσι δεν γεμίζω τους δρόμους των άλλων με τα δικά μου προβλήματα. Οι άνθρωποι δεν σκοντάφτουν ούτε στα πραγματικά ούτε στα φανταστικά μου σκουπίδια. Εγώ πάλι σκοντάφτω... Και κάθε φορά που σκοντάφτω πάνω σε ένα κουτάκι αναψυκτικού ή σε ένα κύπελλο του καφέ σκέφτομαι πως σκόνταψα πάνω στον θυμό ή στην κακία κάποιου. Μέχρι σήμερα έχω σκοντάψει πάνω σε γονείς που δέρνουν τα παιδιά τους, σε παιδιά που δεν σέβονται τους γονείς τους, σε καθηγητές που υποτιμούν τους μαθητές τους, σε διευθυντές που εκμεταλλεύονται τους υπαλλήλους τους, σε φίλους που συμπεριφέρονται σαν εχθροί, σε ανθρώπους που ενώ είναι αληθινοί (δυστυχώς, υπάρχουν και κυκλοφορούν ανάμεσά μας) δεν έχουν ιδέα τι θα πει αλήθεια... Ναι, έχω σκοντάψει σε ένα σωρό προβληματικές καταστάσεις. Και αν κοιτάξετε τα σκουπίδια... αν τα κοιτάξετε πραγματικά... θα δείτε όλες αυτές τις ιστορίες. Και είναι οι δικές μας ιστορίες, οι δικές σας ιστορίες...
Εδώ είναι το σωστό σας σημείο...
για να τα πετάξετε όλα και να ξαναγεννηθείτε από την αρχή.
Αν θέλετε να ξεκινήσετε κάτι ή να τελειώσετε κάτι, εδώ είναι το σωστό σημείο.
Αν θέλετε να διεκδικήσετε κάτι, εδώ είναι το σωστό σημείο.
Αν θέλετε να παρατήσετε κάτι, εδώ είναι το σωστό σημείο.
Αν θέλετε να ξαναξεκινήσετε κάτι που παρατήσατε, εδώ είναι το σωστό σημείο.
Αν περιμένετε να κάνετε κάποια κίνηση προς κάποιον, εδώ είναι το σωστό σημείο.
Αν περιμένετε να κάνετε κάποια κίνηση προς τον εαυτό σας, εδώ είναι το σωστό σημείο.
Αν θέλετε να ζητήσετε "συγνώμη" από κάποιον, εδώ είναι το σωστό σημείο.
Αν θέλετε να πείτε "σ΄αγαπώ" σε κάποιον, εδώ είναι το σωστό σημείο.
Αν θέλετε να πείτε «Συγνώμη» ή «Σ’ αγαπώ» στον εαυτό σας, εδώ είναι το σωστό σημείο.
Αν έχετε κάποιο φόβο που θέλετε να ξεπεράσετε, εδώ είναι το σωστό σημείο.
Αν έχετε κάποιο πόνο που θέλετε να ξεριζώσετε, εδώ είναι το σωστό σημείο.
Εδώ είναι το σωστό σημείο για να τα πετάξετε όλα και να ξαναγεννηθείτε από την αρχή.
Εδώ είναι το σωστό σημείο για να χωρίσετε από μια σχέση που δεν σας εκφράζει, για να διεκδικήσετε μια σχέση που να σας ταιριάζει, για να αλλάξετε δουλειά αν σας πιέζει, για να αλλάξετε χώρα αν σας καταπιέζει, για να κάνετε οικονομίες, για να πάτε ένα μικρό ή μεγάλο ταξίδι, για να γυρίσετε τον κόσμο, για να μάθετε ζωγραφική, για να φτιάξετε μια μουσική μπάντα, για να κάνετε Bungee Jumping, για να τραγουδήσετε karaoke, για να γράψετε την αυτοβιογραφία σας, για να ξαναμιλήστε στους γονείς σας, για να προσπαθήσετε να καταλάβετε τα παιδιά σας, για να ξαναπροσεγγίσετε τα πάντα από διαφορετική οπτική γωνία, για να ελευθερωθείτε από ό, τι (νομίζετε ότι) σας περιορίζει, για να αλλάξετε ό, τι (νομίζετε ότι) σας ορίζει, για να τα πετάξετε όλα και να ξαναγεννηθείτε από την αρχή.
Βάλτε το καλά στο μυαλό σας: Εδώ είναι το σωστό σας σημείο! Και δεν υπάρχει καμία επόμενη λέξη μετά από αυτό. Μόνο η τελεία. (.)
Ε δ ώ ε ί ν α ι τ ο σ ω σ τ ό σ η μ ε ί ο .
12/16/09
Γιατί με κοιτάνε;
Συνήθως, ξυπνάω τόσο δυστυχισμένη. Σήμερα, όμως, έγινε κάτι περίεργο και ξύπνησα χαρούμενη χωρίς να ξέρω ακριβώς γιατί. Η διάθεση μου ήταν ανεβασμένη. Κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέφτη, χαμογέλασα κι αποφάσισα να βγω μια βόλτα.
Περπατούσα στον δρόμο και είδα έναν άντρα να με κοιτάει. Σκέφτηκα πως ήταν ιδέα μου όταν στο επόμενο τετράγωνο ένα κοριτσάκι σταμάτησε μπροστά μου ανοίγοντας το στόμα του. Ασυναίσθητα έφτιαξα τα μαλλιά μου γιατί αγχώθηκα ότι κάτι θα είχε μπλεχτεί σε αυτά. Η μητέρα του ήρθε τρέχοντας και τράβηξε το κοριτσάκι από το χέρι κοιτάζοντάς με κι αυτή σαν να μην πιστεύει στα μάτια της. Μου έριξε μόνο μια ματιά γιατί οι καλοί της τρόποι δεν της επέτρεπαν να με κοιτάξει παραπάνω. Αλλά αυτή η ματιά ήταν αρκετή. Αγχώθηκα ότι κάτι έχει το πρόσωπό μου κι άρχισα να το τρίβω. Η μητέρα με το κοριτσάκι έφυγαν βιαστικά. Το κοριτσάκι συνέχιζε να με κοιτάει γυρνώντας το κεφάλι προς την μεριά μου μέχρι που έστριψαν στην γωνία.
Στο επόμενο τετράγωνο, πάνω που είχα αποφασίσει να μην δώσω βάρος σε αυτό το περίεργο σκηνικό, ένα ηλικιωμένο ζευγάρι άνοιξε διάπλατα τα μάτια του μόλις με είδε. Η ηλικιωμένη έκανε ένα βήμα να με πλησιάσει αλλά ο ηλικιωμένος την τράβηξε προς το μέρος του. Επειδή είδε πως τον κοίταξα, μου χαμογέλασε. Μα δεν κατάλαβα αν το χαμόγελο του ήταν ειρωνικό ή όχι. Αμέσως, άλλαξαν πορεία.
Και εκείνη ακριβώς την στιγμή μια παρέα εφήβων αγοριών ήρθε καταπάνω μου. Με κύκλωσαν κοιτάζοντάς με από πάνω μέχρι κάτω και μετά με προσπέρασαν χαζογελώντας. Φοβήθηκα πως έχουν κάτι τα ρούχα μου και προσπάθησα να τα φτιάξω.
Συνέχισα να περπατάω όταν μια νέα κοπέλα που έκανε ποδήλατο χάζεψε τόσο πολύ όταν με είδε που παραλίγο να πέσει σε μια κολώνα που βρίσκονταν πιο πέρα. Αγχώθηκα μήπως είναι κάτι στο περπάτημα μου ή στην κίνηση μου γελοίο.
Παρόλα αυτά, συνέχισα να περπατάω. Ένιωθα άβολα τώρα. Τα ρούχα μου τα ένιωθα στενά και το δέρμα μου στεγνό.
Συνέχισα να περπατάω... όταν είδα μια έγκυο γυναίκα να με κοιτάζει στο πρόσωπό μου. Είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι. Μήπως έφταιγε η μύτη μου που είναι μεγάλη ή τα χείλια μου που είναι μικροσκοπικά; Πάντα ήθελα να έχω αισθησιακά χείλια και μια μικροσκοπική γαλλική μυτούλα! Μήπως έφταιγε αυτό;
Και όταν πια είδα και το επόμενο ζευγάρι, νέων αυτήν την φορά, να με κοιτάζει έκπληκτο, ήμουν σίγουρη πώς έφταιγαν πέρα από την μύτη και τα χείλια, οι μαύροι κύκλοι γύρω από τα μάτια μου (πάντα ήθελα να μπορώ να κοιμάμαι καλά τα βράδια αλλά ποτέ δεν τα κατάφερνα) και οι φακίδες στα μάγουλα μου. Μισώ τις φακίδες! Οι φακίδες είναι ωραίες μόνο όταν έχεις κόκκινα μπουκλωτά μαλλιά. Εμένα τα μαλλιά μου είναι ένα συνηθισμένο καστανό χρώμα και χωρίς καθόλου μπούκλες. Ούτε μια φυσική μπουκλίτσα, έτσι για δείγμα. Πάντα ήθελα κόκκινα μαλλιά.
Κι όταν είδα τα τρία παιδιά στο επόμενο τετράγωνο να κοιτάζουν τους ώμους μου θυμήθηκα και το πόσο θα ήθελα να έχω μακριά μαλλιά... να κρύβουν και τους στραβούς μου ώμους και το λαιμό μου που δεν είναι και τόσο ελκυστικός. Πάντα ήθελα μακριά μαλλιά που να κυματίζουν. Αλλά εμένα τα μαλλιά μου είναι αδύναμα και δεν κυματίζουν. Για αυτό και όσες φορές δοκίμασα να τα μακρύνω το αποτέλεσμα ήταν άθλιο. Για αυτό και τα κόβω τόσο κοντά. Μέχρι το σαγόνι το πολύ. Αυτό το σαγόνι με τις τετράγωνες άγριες γωνίες του...
Στο επόμενο τετράγωνο ήταν ένας άντρας, γύρω στα 40. Αυτός με κοίταζε επίμονα στο σώμα χωρίς ίχνος διακριτικότητας. Η κοιλιά μου! Αυτή θα φταίει που με κοιτάνε όλοι... Η κοιλιά μου δεν είναι επίπεδη, δεν είναι ευθεία. Γενικά πάντα είχα καμπύλες. Καμπύλες! Λέμε τώρα! Στήθος πλάκα! Τίποτα. Από την μέση και κάτω καμπύλες... Δεν ήμουν κανένα καλλίγραμμο μοντέλο. Πάντα ήθελα να είμαι πολύ ψηλή με ψηλά λεπτά πόδια. Αλλά εγώ είμαι μέτρια στο ύψος και με πόδια πάπιας! Ναι, ναι. Το ξέρω. Ακούγεται αστείο. Αλλά δεν είναι καθόλου αστείο όταν πρέπει να ζήσεις με αυτά! Τα πόδια μου είναι εντελώς άχαρα (όπως και το περπάτημά μου).
Για αυτό, μάλλον, και αυτή η κυρία, που περνάει μαζί με το σκυλάκι της (ακόμα κι αυτό με κοιτάζει περίεργα!), κοιτάζει τις γάμπες μου. Ε, ναι, το ξέρω. Οι γάμπες μου είναι γάμπες ποδοσφαιριστή. Για αυτό φταίει ο στίβος. Τι να κάνω; Ήμουν πάντα καλή στο τρέξιμο και το τίμημα που πλήρωσα για αυτή μου την αγάπη ήταν οι γάμπες μου οι οποίες δεν έχουν πια καμία θηλυκότητα (όπως και κίνησή μου).
Στο επόμενο τετράγωνο, είδα έναν άντρα. Έμοιαζε με τον πρώτο άντρα που είδα αλλά δεν έχω ιδέα αν είναι αυτός. Με κοίταζε απροκάλυπτα και εξαντλημένη και εκνευρισμένη καθώς ήμουν από όλα τα προηγούμενα κοιτάγματα, δεν άντεξα και τον σταμάτησα.
"Σε παρακαλώ" του είπα. "Σε παρακαλώ, πες μου. Γιατί με κοιτάς; Γιατί με κοιτάζουν όλοι;"
Έκπληκτος μου απάντησε ρωτώντας με
"Δεν ξέρεις;"
"Δεν έχω ιδέα... έχω κάτι στο σώμα μου ή στο πρόσωπό μου; Μήπως φταίει η μεγάλη μου μύτη, τα μικρά μου χείλια, οι άπειρες φακίδες στα μάγουλά μου, οι μαύροι κύκλοι γύρω από τα μάτια μου, τα αδύναμα και συνηθισμένα καστανά μαλλιά μου, τα σαγόνι μου, οι ώμοι μου, ο λαιμός μου, το ανύπαρκτο στήθος μου, η φουσκωμένη κοιλιά μου, οι γάμπες μου, τα πόδια μου, η άτσαλη κίνησή μου, το άχαρο περπάτημά μου..."
Ο άντρας ακόμα πιο έκπληκτος τώρα με διέκοψε σχεδόν τρομοκρατημένος πριν προλάβω να συνεχίσω (εγώ είχα τόσα να προσθέσω ακόμα... και, για να πω την αλήθεια, εκνευρίστηκα ακόμα περισσότερο που με σταμάτησε πριν ολοκληρώσω)
"Σε κοιτάζουν γιατί είσαι όμορφη."
μου είπε.
Και εγώ άνοιξα το στόμα μου και τα μάτια μου όπως, τόση ώρα, έκαναν όλοι οι άλλοι.
"Εννοείς, πως όλοι αυτοί με βλέπουν τόση ώρα όμορφη;"
"Ναι."
'Εννοείς πως και εσύ με είδες όμορφη;"
"Ναι."
"Δηλαδή, τώρα, εσύ, εδώ, με βλέπεις όμορφη;"
"Όχι."
Τον κοίταξα ερωτηματικά.
"Το πιθανότερο εγώ να μην μπορέσω να σε ξαναδώ ποτέ όμορφη."
Και βλέποντας το βλέμμα μου που δεν καταλάβαινε, συνέχισε
"Μου χάλασες την εικόνα..."
Είδα την έκφραση του να αλλάζει. Δεν με κοιτούσε όπως πριν.
"Πριν σε κοίταζα αλλιώς γιατί ήσουν πολύ όμορφη. Τώρα, σε βλέπω μέσα από τα δικά σου μάτια, έτσι όπως βλέπεις εσύ τον εαυτό σου. Και δεν μου αρέσει αυτό που βλέπω. Είδα όσα δεν έβλεπα πριν. Και το χειρότερο είναι ότι όσα βλέπω τώρα δεν είναι πραγματικά είναι πλασματικά. Είναι τόσο άδικο αυτό για εσένα, να ζεις με τόσες ανύπαρκτες ανασφάλειες. Απορώ πώς το κάνεις. Το βρίσκω εξαντλητικό και χωρίς νόημα. Εύχομαι κάποτε να δεις τον εαυτό σου διαφορετικά, από άλλη οπτική γωνία, με άλλη ματιά. Και τότε ίσως καταφέρω να σε ξαναδώ κι εγώ όπως πραγματικά είσαι και όχι όπως σε βλέπεις τώρα. Αν καταφέρεις να δεις τον εαυτό σου όπως είναι, και όχι όπως θα ήθελες να είναι ή όπως φαντάζεσαι ότι είναι, θα δεις πόσο όμορφη είσαι. Μέχρι τότε θα ζεις νιώθοντας πως όλοι σε κοιτάνε επειδή έχεις κάτι κι όχι επειδή είσαι κάτι. Σε παρακαλώ, αν βρεις τον εαυτό σου, αν δεις τον εαυτό σου, σε εκπλιπαρώ, έλα να με βρεις για να σε ξαναδώ όπως είσαι. Όμορφη."
και με αυτά τα λόγια έφυγε με κατεβασμένο το κεφάλι. Και φεύγοντας μονολογούσε "Τόση ομορφιά, τόση ομορφιά, να πηγαίνει τόσο χαμένη".
Στο επόμενο τετράγωνο δεν συνάντησα κανέναν. Κι όπως περπατούσα η διάθεση μου είχε αλλάξει. Ένιωθα... πώς να το πω... όπως ξυπνάω, συνήθως, τα πρωινά... ποια είναι η λέξη; Δεν θυμάμαι. Πάντως, δεν ένιωθα χαρούμενη. Ναι, την μοναδική μέρα που ξύπνησα χαρούμενη βρήκα πάλι τρόπο να με κάνω να μην νιώθω καλά με εμένα.
Μα να με κοιτάνε γιατί είμαι όμορφη; Εγώ; Όμορφη; Εγώ; Αν είναι ποτέ δυνατόν! Εγώ γεννήθηκα άσχημη. Μεγάλωσα άσχημα. Ωρίμασα άσχημα. Και τώρα νιώθω ακόμα πιο άσχημη από ότι όταν γεννήθηκα. Εγώ δεν είμαι όμορφη, δεν ήμουν ποτέ όμορφη. Δεν είναι λογικό να είμαι όμορφη. Δεν έχω δικαίωμα να είμαι όμορφη. Δεν έχουν δικαίωμα να με κοιτάνε σαν να είμαι όμορφη. Δεν είμαι όμορφη. Δεν έχω ιδέα τι σημαίνει ομορφιά. Δεν είμαι, σας λέω, όμορφη! Γιατί με κοιτάτε έτσι; Δεν είμαι. Δεν είμαι. Δεν αξίζω να με κοιτάτε. Δεν είμαι όμορφη. Δεν είμαι όμορφη.
Και στα επόμενα τετράγωνα και μέχρι να γυρίσω σπίτι μου... Δεν με κοίταξε κανείς. Ούτε ένας.
Αλλά εγώ ένιωθα στο στοιχείο μου. Ένιωθα - ποια είναι η λέξη; - Α! Δυστυχισμένη...
Περπατούσα στον δρόμο και είδα έναν άντρα να με κοιτάει. Σκέφτηκα πως ήταν ιδέα μου όταν στο επόμενο τετράγωνο ένα κοριτσάκι σταμάτησε μπροστά μου ανοίγοντας το στόμα του. Ασυναίσθητα έφτιαξα τα μαλλιά μου γιατί αγχώθηκα ότι κάτι θα είχε μπλεχτεί σε αυτά. Η μητέρα του ήρθε τρέχοντας και τράβηξε το κοριτσάκι από το χέρι κοιτάζοντάς με κι αυτή σαν να μην πιστεύει στα μάτια της. Μου έριξε μόνο μια ματιά γιατί οι καλοί της τρόποι δεν της επέτρεπαν να με κοιτάξει παραπάνω. Αλλά αυτή η ματιά ήταν αρκετή. Αγχώθηκα ότι κάτι έχει το πρόσωπό μου κι άρχισα να το τρίβω. Η μητέρα με το κοριτσάκι έφυγαν βιαστικά. Το κοριτσάκι συνέχιζε να με κοιτάει γυρνώντας το κεφάλι προς την μεριά μου μέχρι που έστριψαν στην γωνία.
Στο επόμενο τετράγωνο, πάνω που είχα αποφασίσει να μην δώσω βάρος σε αυτό το περίεργο σκηνικό, ένα ηλικιωμένο ζευγάρι άνοιξε διάπλατα τα μάτια του μόλις με είδε. Η ηλικιωμένη έκανε ένα βήμα να με πλησιάσει αλλά ο ηλικιωμένος την τράβηξε προς το μέρος του. Επειδή είδε πως τον κοίταξα, μου χαμογέλασε. Μα δεν κατάλαβα αν το χαμόγελο του ήταν ειρωνικό ή όχι. Αμέσως, άλλαξαν πορεία.
Και εκείνη ακριβώς την στιγμή μια παρέα εφήβων αγοριών ήρθε καταπάνω μου. Με κύκλωσαν κοιτάζοντάς με από πάνω μέχρι κάτω και μετά με προσπέρασαν χαζογελώντας. Φοβήθηκα πως έχουν κάτι τα ρούχα μου και προσπάθησα να τα φτιάξω.
Συνέχισα να περπατάω όταν μια νέα κοπέλα που έκανε ποδήλατο χάζεψε τόσο πολύ όταν με είδε που παραλίγο να πέσει σε μια κολώνα που βρίσκονταν πιο πέρα. Αγχώθηκα μήπως είναι κάτι στο περπάτημα μου ή στην κίνηση μου γελοίο.
Παρόλα αυτά, συνέχισα να περπατάω. Ένιωθα άβολα τώρα. Τα ρούχα μου τα ένιωθα στενά και το δέρμα μου στεγνό.
Συνέχισα να περπατάω... όταν είδα μια έγκυο γυναίκα να με κοιτάζει στο πρόσωπό μου. Είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι. Μήπως έφταιγε η μύτη μου που είναι μεγάλη ή τα χείλια μου που είναι μικροσκοπικά; Πάντα ήθελα να έχω αισθησιακά χείλια και μια μικροσκοπική γαλλική μυτούλα! Μήπως έφταιγε αυτό;
Και όταν πια είδα και το επόμενο ζευγάρι, νέων αυτήν την φορά, να με κοιτάζει έκπληκτο, ήμουν σίγουρη πώς έφταιγαν πέρα από την μύτη και τα χείλια, οι μαύροι κύκλοι γύρω από τα μάτια μου (πάντα ήθελα να μπορώ να κοιμάμαι καλά τα βράδια αλλά ποτέ δεν τα κατάφερνα) και οι φακίδες στα μάγουλα μου. Μισώ τις φακίδες! Οι φακίδες είναι ωραίες μόνο όταν έχεις κόκκινα μπουκλωτά μαλλιά. Εμένα τα μαλλιά μου είναι ένα συνηθισμένο καστανό χρώμα και χωρίς καθόλου μπούκλες. Ούτε μια φυσική μπουκλίτσα, έτσι για δείγμα. Πάντα ήθελα κόκκινα μαλλιά.
Κι όταν είδα τα τρία παιδιά στο επόμενο τετράγωνο να κοιτάζουν τους ώμους μου θυμήθηκα και το πόσο θα ήθελα να έχω μακριά μαλλιά... να κρύβουν και τους στραβούς μου ώμους και το λαιμό μου που δεν είναι και τόσο ελκυστικός. Πάντα ήθελα μακριά μαλλιά που να κυματίζουν. Αλλά εμένα τα μαλλιά μου είναι αδύναμα και δεν κυματίζουν. Για αυτό και όσες φορές δοκίμασα να τα μακρύνω το αποτέλεσμα ήταν άθλιο. Για αυτό και τα κόβω τόσο κοντά. Μέχρι το σαγόνι το πολύ. Αυτό το σαγόνι με τις τετράγωνες άγριες γωνίες του...
Στο επόμενο τετράγωνο ήταν ένας άντρας, γύρω στα 40. Αυτός με κοίταζε επίμονα στο σώμα χωρίς ίχνος διακριτικότητας. Η κοιλιά μου! Αυτή θα φταίει που με κοιτάνε όλοι... Η κοιλιά μου δεν είναι επίπεδη, δεν είναι ευθεία. Γενικά πάντα είχα καμπύλες. Καμπύλες! Λέμε τώρα! Στήθος πλάκα! Τίποτα. Από την μέση και κάτω καμπύλες... Δεν ήμουν κανένα καλλίγραμμο μοντέλο. Πάντα ήθελα να είμαι πολύ ψηλή με ψηλά λεπτά πόδια. Αλλά εγώ είμαι μέτρια στο ύψος και με πόδια πάπιας! Ναι, ναι. Το ξέρω. Ακούγεται αστείο. Αλλά δεν είναι καθόλου αστείο όταν πρέπει να ζήσεις με αυτά! Τα πόδια μου είναι εντελώς άχαρα (όπως και το περπάτημά μου).
Για αυτό, μάλλον, και αυτή η κυρία, που περνάει μαζί με το σκυλάκι της (ακόμα κι αυτό με κοιτάζει περίεργα!), κοιτάζει τις γάμπες μου. Ε, ναι, το ξέρω. Οι γάμπες μου είναι γάμπες ποδοσφαιριστή. Για αυτό φταίει ο στίβος. Τι να κάνω; Ήμουν πάντα καλή στο τρέξιμο και το τίμημα που πλήρωσα για αυτή μου την αγάπη ήταν οι γάμπες μου οι οποίες δεν έχουν πια καμία θηλυκότητα (όπως και κίνησή μου).
Στο επόμενο τετράγωνο, είδα έναν άντρα. Έμοιαζε με τον πρώτο άντρα που είδα αλλά δεν έχω ιδέα αν είναι αυτός. Με κοίταζε απροκάλυπτα και εξαντλημένη και εκνευρισμένη καθώς ήμουν από όλα τα προηγούμενα κοιτάγματα, δεν άντεξα και τον σταμάτησα.
"Σε παρακαλώ" του είπα. "Σε παρακαλώ, πες μου. Γιατί με κοιτάς; Γιατί με κοιτάζουν όλοι;"
Έκπληκτος μου απάντησε ρωτώντας με
"Δεν ξέρεις;"
"Δεν έχω ιδέα... έχω κάτι στο σώμα μου ή στο πρόσωπό μου; Μήπως φταίει η μεγάλη μου μύτη, τα μικρά μου χείλια, οι άπειρες φακίδες στα μάγουλά μου, οι μαύροι κύκλοι γύρω από τα μάτια μου, τα αδύναμα και συνηθισμένα καστανά μαλλιά μου, τα σαγόνι μου, οι ώμοι μου, ο λαιμός μου, το ανύπαρκτο στήθος μου, η φουσκωμένη κοιλιά μου, οι γάμπες μου, τα πόδια μου, η άτσαλη κίνησή μου, το άχαρο περπάτημά μου..."
Ο άντρας ακόμα πιο έκπληκτος τώρα με διέκοψε σχεδόν τρομοκρατημένος πριν προλάβω να συνεχίσω (εγώ είχα τόσα να προσθέσω ακόμα... και, για να πω την αλήθεια, εκνευρίστηκα ακόμα περισσότερο που με σταμάτησε πριν ολοκληρώσω)
"Σε κοιτάζουν γιατί είσαι όμορφη."
μου είπε.
Και εγώ άνοιξα το στόμα μου και τα μάτια μου όπως, τόση ώρα, έκαναν όλοι οι άλλοι.
"Εννοείς, πως όλοι αυτοί με βλέπουν τόση ώρα όμορφη;"
"Ναι."
'Εννοείς πως και εσύ με είδες όμορφη;"
"Ναι."
"Δηλαδή, τώρα, εσύ, εδώ, με βλέπεις όμορφη;"
"Όχι."
Τον κοίταξα ερωτηματικά.
"Το πιθανότερο εγώ να μην μπορέσω να σε ξαναδώ ποτέ όμορφη."
Και βλέποντας το βλέμμα μου που δεν καταλάβαινε, συνέχισε
"Μου χάλασες την εικόνα..."
Είδα την έκφραση του να αλλάζει. Δεν με κοιτούσε όπως πριν.
"Πριν σε κοίταζα αλλιώς γιατί ήσουν πολύ όμορφη. Τώρα, σε βλέπω μέσα από τα δικά σου μάτια, έτσι όπως βλέπεις εσύ τον εαυτό σου. Και δεν μου αρέσει αυτό που βλέπω. Είδα όσα δεν έβλεπα πριν. Και το χειρότερο είναι ότι όσα βλέπω τώρα δεν είναι πραγματικά είναι πλασματικά. Είναι τόσο άδικο αυτό για εσένα, να ζεις με τόσες ανύπαρκτες ανασφάλειες. Απορώ πώς το κάνεις. Το βρίσκω εξαντλητικό και χωρίς νόημα. Εύχομαι κάποτε να δεις τον εαυτό σου διαφορετικά, από άλλη οπτική γωνία, με άλλη ματιά. Και τότε ίσως καταφέρω να σε ξαναδώ κι εγώ όπως πραγματικά είσαι και όχι όπως σε βλέπεις τώρα. Αν καταφέρεις να δεις τον εαυτό σου όπως είναι, και όχι όπως θα ήθελες να είναι ή όπως φαντάζεσαι ότι είναι, θα δεις πόσο όμορφη είσαι. Μέχρι τότε θα ζεις νιώθοντας πως όλοι σε κοιτάνε επειδή έχεις κάτι κι όχι επειδή είσαι κάτι. Σε παρακαλώ, αν βρεις τον εαυτό σου, αν δεις τον εαυτό σου, σε εκπλιπαρώ, έλα να με βρεις για να σε ξαναδώ όπως είσαι. Όμορφη."
και με αυτά τα λόγια έφυγε με κατεβασμένο το κεφάλι. Και φεύγοντας μονολογούσε "Τόση ομορφιά, τόση ομορφιά, να πηγαίνει τόσο χαμένη".
Στο επόμενο τετράγωνο δεν συνάντησα κανέναν. Κι όπως περπατούσα η διάθεση μου είχε αλλάξει. Ένιωθα... πώς να το πω... όπως ξυπνάω, συνήθως, τα πρωινά... ποια είναι η λέξη; Δεν θυμάμαι. Πάντως, δεν ένιωθα χαρούμενη. Ναι, την μοναδική μέρα που ξύπνησα χαρούμενη βρήκα πάλι τρόπο να με κάνω να μην νιώθω καλά με εμένα.
Μα να με κοιτάνε γιατί είμαι όμορφη; Εγώ; Όμορφη; Εγώ; Αν είναι ποτέ δυνατόν! Εγώ γεννήθηκα άσχημη. Μεγάλωσα άσχημα. Ωρίμασα άσχημα. Και τώρα νιώθω ακόμα πιο άσχημη από ότι όταν γεννήθηκα. Εγώ δεν είμαι όμορφη, δεν ήμουν ποτέ όμορφη. Δεν είναι λογικό να είμαι όμορφη. Δεν έχω δικαίωμα να είμαι όμορφη. Δεν έχουν δικαίωμα να με κοιτάνε σαν να είμαι όμορφη. Δεν είμαι όμορφη. Δεν έχω ιδέα τι σημαίνει ομορφιά. Δεν είμαι, σας λέω, όμορφη! Γιατί με κοιτάτε έτσι; Δεν είμαι. Δεν είμαι. Δεν αξίζω να με κοιτάτε. Δεν είμαι όμορφη. Δεν είμαι όμορφη.
Και στα επόμενα τετράγωνα και μέχρι να γυρίσω σπίτι μου... Δεν με κοίταξε κανείς. Ούτε ένας.
Αλλά εγώ ένιωθα στο στοιχείο μου. Ένιωθα - ποια είναι η λέξη; - Α! Δυστυχισμένη...
12/8/09
Με θυμάμαι να περπατάω…
Με θυμάμαι να περπατάω…
-τα πρώτα μου βήματα τότε που δεν μπορούσα να σηκώσω το βάρος του εαυτού μου
-τα ενδιάμεσα μου βήματα τότε που δεν μπορούσα να σηκώσω το βάρος των άλλων
-τα τελευταία μου βήματα τότε που έγινα εγώ βάρος για τα βήματα των άλλων...
Με θυμάμαι να περπατάω όταν ήμουν μικρή ακόμα, χεράκι-χεράκι, πάντα με κάποιον «μεγάλο» δίπλα μου. Πέντε βήματα δικά μου ήταν ένα δικό του. Ένιωθα περισσότερο σαν να με τραβολογάνε παρά σαν να περπατάμε παρέα. Ένιωθα να περισσεύω... Αυτός ο κάποιος (διαφορετικός κάθε φορά) περπατούσε με τέσσερα πόδια κι εγώ με κανένα...
Με θυμάμαι να περπατάω πηγαίνοντας στο σχολείο, μια εβδομάδα πρωί - μια εβδομάδα απόγευμα, και το περπάτημά μου ήταν ανάλογο με το αν είχα διαβάσει ή όχι, αν είχα κοιμηθεί καλά ή όχι, αν τσακώθηκα με κάποια φίλη μου ή όχι... Ανάλογο με τα γεγονότα και με την διάθεση μου απέναντι σε αυτά τα γεγονότα.
Με θυμάμαι να περπατάω πάνω-κάτω σε κάποιο από τα δωμάτια του σπιτιού διαβάζοντας δυνατά οποιοδήποτε θεωρητικό μάθημα. Μπορεί να ήταν για ένα απλό τεστ ή για ένα σοβαρό διαγώνισμα, σε εξετάσεις του δημοτικού, του γυμνασίου ή του λυκείου. Μπορεί να ήταν ιστορία, γεωγραφία, βιολογία ή φιλοσοφία... Δεν έχει καμία σημασία! Κάθε εξετάσεις τα ίδια! Κατέληγα να με πονάνε τα πόδια μου από το περπάτημα και ο λαιμός μου από το «φωναχτό» διάβασμα!
Με θυμάμαι να περπατάω μιλώντας με τις ώρες στο τηλέφωνο με κάποια φίλη για κάποιο πρόβλημα και δίνοντας για μια ακόμη φορά εκείνες τις «απαράδεκτες» «σοφές» συμβουλές μου (αποτέλεσμα εκείνης της «σπάνιας» «αντικειμενικής» ματιάς μου πάνω στα πράγματα).
Με θυμάμαι να περπατάω στα μαγαζιά (και πάλι με κάποια φίλη) και να βαριέμαι! Ήταν και είναι γεγονός. Δεν είμαι άνθρωπος του Shopping (μάλλον είμαι άνθρωπος του σκέτου therapy ή άλλων τύπων therapy!!!)! Έχω περιορισμένο χρόνο αντοχής στα μαγαζιά. Αυτό το αργό περπάτημα χαζεύοντας τις βιτρίνες με εκνεύριζε και με εκνευρίζει τρελά!
Με θυμάμαι να περπατάω με μια τεράστια τσάντα στην πλάτη μου (και δεν εννοώ μόνο για τα χρόνια του σχολείου αλλά και αργότερα). Μια τσάντα γεμάτη χαρτιά, στυλό, τετράδια, βιβλία, φόρμες, κάλτσες... Περιπλανώμενη καλλιτέχνης, έτοιμη για πρόβα ανά πάσα στιγμή! Η μαγική μου τσάντα είχε τα πάντα όχι μόνο για εμένα αλλά και για ολόκληρο θίασο αν χρειαζόταν! (Μέχρι σήμερα, όσοι άνθρωποι με γνωρίζουν με αναγνωρίζουν στον δρόμο από την τεράστια τσάντα που κουβαλάω μαζί μου, η οποία έχει γίνει πια ένα με εμένα).
Με θυμάμαι να περπατάω κουβαλώντας ένα σακβουαγιάζ! Όλοι όσοι με συναντούσαν μου ευχόντουσαν «Καλό ταξίδι» ή «Να περάσεις καλά». Εγώ χαμογελούσα γιατί το σακβουαγιάζ μου έκρυβε ένα μυστικό. Ήταν γεμάτο με ρούχα και σκηνικά αντικείμενα είτε για κάποιο αυτοσχεδιασμό σε κάποιο σεμινάριο είτε για κάποια παράσταση σε κάποιο θέατρο (η ποσότητα και η ποιότητα των πραγμάτων ήταν η ίδια και στις δύο περιπτώσεις)! Κατά μία έννοια πήγαινα να κάνω το δικό μου ταξίδι σε άλλα μέρη και σε άλλους τόπους. Η φαντασία ήταν το εισιτήριο μου, η πρόβα το ταξίδι μου και η παράσταση ο προορισμός.
Με θυμάμαι να περπατάω στην Πατησίων, στην Αχαρνών, στην Φωκίωνος, στην Αλεξάνδρας, στο κέντρο της Αθήνας, στο Μοναστηράκι, στο Θησείο, στην Ηλιούπολη, στο Περιστέρι, στην Θεσσαλονίκη, στα Χανιά, στα Γιάννενα, στην Κέρκυρα, στην Σάμο...
-Στο Λονδίνο. Στο πρώτο μου ταξίδι στο εξωτερικό. Μία η ώρα το βράδυ χωρίς να έχω ιδέα πού πάω και πώς θα πάω βάζοντας τα με τον εαυτό μου που για μία ακόμα φορά είμαι τόσο ανοργάνωτη και άφησα τα πάντα για τελευταία στιγμή και που απλά δεν είχα σκεφτεί να φτάσει τουλάχιστον η πτήση μου πρωί!
-Στο Λονδίνο. Στο ίδιο ταξίδι. Όλη μέρα κάθε μέρα για δύο εβδομάδες. Με ένα χάρτη στο χέρι. Γυρνώντας όλα τα πάρκα, κοιτάζοντας λίμνες και σκιουράκια και χαμογελώντας στους ανθρώπους που έκαναν τζόκινγκ και ποδήλατο.
-Στο Λονδίνο στο δεύτερο μου ταξίδι με την αδερφή μου. Χαρούμενη που όσα είδα μόνη μου τώρα τα έβλεπαν δύο ζευγάρια μάτια και όσα ένιωθα, τα ένιωθαν δύο καρδιές.
Με θυμάμαι να περπατάω και να μην περπατάω ταυτόχρονα, να κινούμαι και να μην κινούμαι την ίδια στιγμή! Στο μοναδικό μέρος που μπορεί να συμβεί αυτό: Στο διάδρομο του γυμναστηρίου. Ματαιότης Ματαιοτήτων. Να περπατάω και να μένω στο ίδιο σημείο.
Με θυμάμαι να περπατάω...
-Φθινόπωρο σε μια χιονισμένη πλατεία.
-Χριστούγεννα σε μια στολισμένη πόλη.
-Πρωτοχρονιά ξημερώματα, μετά από ξενύχτι, ψάχνοντας απεγνωσμένα για ζεστό κουλούρι!
-Πρωτομαγιά σε κάποιο λόφο μαζεύοντας λουλούδια.
-Καλοκαίρι σε κάποια ακρογιαλιά μαζεύοντας κοχύλια.
-Ακούγοντας μουσική.
-Προσπαθώντας να βρω μια λύση.
-Μόνη μου, μόνη μου, μόνη μου ή με παρέα.
-Γρήγορα (όταν είμαι αγχωμένη), αργά (όταν είμαι στενοχωρημένη) και σε κανονικό ρυθμό (όταν είμαι αφηρημένη και δεν έχω προλάβει να αγχωθώ ή να στενοχωρηθώ για κάτι)!
-Για να προλάβω, για να ξεχάσω, για να ηρεμήσω, για να γεμίσω, για να εκτονωθώ, για να χαλαρώσω, για να σωθώ,
για να με νιώσω...
-Στην βροχή τραγουδώντας.
-Σε ένα καράβι όπου κοιμούνται όλοι βράδυ.
-Στα όνειρά μου. Στον αέρα, στο νερό ή πάνω στο ουράνιο τόξο.
-Στην πραγματικότητα. Παντού και πάντα.
Με θυμάμαι να περπατάω μετά από ένα απροσδόκητο φιλί, χαζογελώντας και στραβοπατώντας σαν μεθυσμένη, 120% ερωτευμένη και νιώθοντας απόλυτα ευτυχισμένη! Με θυμάμαι να δυσκολεύομαι να περπατήσω σε ευθεία και να μην μπορώ να αρθρώσω λέξη. Μόνο να γελάω, να γελάω, να γελάω. Και στο μυαλό μου (για πρώτη φορά στην ιστορία) να μην υπάρχει καμία σκέψη. Μόνο το κενό!
Με θυμάμαι να περπατάω από τον Άγιο Νικόλαο μέχρι τον Περισσό, μετά από ένα χωρισμό. Και στο μυαλό μου (για δεύτερη φορά στην ιστορία) να μην υπάρχει καμία σκέψη. Μόνο το κενό. Να περπατάω στο κενό. Μόνο που τώρα το ίδιο κενό είχε άλλη γεύση και όψη.
Με θυμάμαι να περπατάω σκεπτόμενη «δεξί-αριστερό, δεξί-αριστερό». Σε μια προσπάθεια να με πιέσω τουλάχιστον να περπατήσω μηχανικά μήπως και καταφέρω να βγω από την κατάθλιψη. Σε μια προσπάθεια να με πείσω να σηκωθώ από το κρεβάτι (δεξί-αριστερό), να βγω στον έξω κόσμο (δεξί-αριστερό), να πάω για πρόβα (δεξί-αριστερό), να σταματήσω να κλαίω (δεξί-αριστερό) και να αρχίσω ξανά να ζω (δεξί-αριστερό, δεξί-αριστερό).
Με θυμάμαι να περπατάω
-και να σκέφτομαι.
-και να γράφω.
-και να διαβάζω.
Μα κυρίως να περπατάω και να παρατηρώ.
Με θυμάμαι να περπατάω
-στα 5,
-στα 10,
-στα 20,
-στα 30,
-στα 40,
-στα 50,
-στα 60 μου χρόνια.
Με θυμάμαι να περπατάω, όταν παραμεγάλωσα πια, όταν έγινα πολύ πολύ μεγάλη, χεράκι-χεράκι, πάντα με κάποιον «μικρό» δίπλα μου. Πέντε βήματα δικά μου ήταν ένα δικό του. Ένιωθα περισσότερο σαν να με τραβολογάνε παρά σαν να περπατάμε παρέα. Ένιωθα να περισσεύω... Αυτός ο κάποιος (διαφορετικός κάθε φορά) περπατούσε με τέσσερα πόδια κι εγώ με κανένα...
Με θυμάμαι να περπατάω
-τα πρώτα μου βήματα τότε που δεν μπορούσα να σηκώσω το βάρος του εαυτού μου
-τα ενδιάμεσα μου βήματα τότε που δεν μπορούσα να σηκώσω το βάρος των άλλων
-τα τελευταία μου βήματα τότε που έγινα εγώ βάρος για τα βήματα των άλλων...
Αλλά η αλήθεια είναι πως, όχι, τα πρώτα μου βήματα δεν τα θυμάμαι (τα θυμούνται οι άλλοι... με θυμούνται να περπατάω στις μύτες των ποδιών μου, ήθελα φαίνεται ή να ψηλώσω ή να μεγαλώσω ή να χορέψω ή και τα τρία μαζί!) και τα τελευταία μου βήματα ακόμα δεν τα έχω φτάσει και δεν τα έχω ξεπεράσει για να γίνουν ανάμνηση (αλλά ακόμα κι όταν τα ξεπεράσω είναι πολύ πιθανό να τα θυμούνται μόνο οι άλλοι και δεν νομίζω να είναι πια στις μύτες των ποδιών μου). Έτσι το μόνο που μου μένει (και για να ζω και αργότερα για να θυμάμαι) είναι όλα εκείνα τα ενδιάμεσα βήματα. Αυτά περπατάω, αυτά θα περπατάω, μέχρι τα πόδια μου να μην αντέχουν πια, μέχρι να υποχρεωθώ από την φύση να σταματήσω, μέχρι τότε... θα συνεχίζω να περπατάω. Θα περπατάω.
Θα με ρωτήσεις γιατί περπατάω.
«Γιατί;», «Γιατί περπατάς;». Θα μου πεις.
Και εγώ θα σου πω πως σε αυτό το περπάτημα κρύβεται ένα από τα μεγαλύτερα μυστικά του κόσμου. Ή μάλλον καλύτερα του δικού μου κόσμου, του κόσμου μου. Μου πήρε καιρό να το ανακαλύψω και θέλω να το μοιραστώ μαζί σου.
Όποιος κι αν είσαι, όπου κι αν έχεις γεννηθεί, όσο χρονών κι αν είσαι, όσα κι αν έχεις περάσει, όσα κι αν έχεις ζήσει, όσες χαρές κι αν πανηγύρισες, όσες ήττες κι αν βίωσες, όσα κι αν κέρδισες ή έχασες σε προσωπικό ή επαγγελματικό τομέα, όσες φορές κι αν έπεσες ή σηκώθηκες, όσα μαχαίρια κι αν έβαλαν στην πλάτη ή στην καρδιά σου, έχω ένα μυστικό για εσένα, μια συμβουλή που είμαι σίγουρη ότι θα σου χρησιμεύσει...
"Keep Walking, my friend, keep walking".
Συνέχισε να περπατάς όχι για τους άλλους αλλά για εσένα, όχι γιατί θα έρθει κάτι καλύτερο (το καλύτερο θα έρθει για να ξαναφύγει) αλλά για εσένα...
Συνέχισε να περπατάς γιατί αυτό είναι το μόνο που σου μένει να κάνεις. Μπορείς να κρατηθείς από αυτό. Μπορείς να επιβιώσεις. Μπορείς να ζήσεις. Ό, τι κι αν γίνεται γύρω σου... Just keep walking...
Γιατί η ουσία της ζωής σου, φίλε μου, βρίσκεται σε εκείνα τα βήματα που βρίσκονται ανάμεσα στα πρώτα και στα τελευταία, σε εκείνα τα ενδιάμεσα βήματα... Κι αν δεν θέλεις να ζήσεις με τις αναμνήσεις των βημάτων σου, συνέχισε να περπατάς... Κάνε τα βήματα αυτά να αξίζουν και μην αφήσεις κανέναν και τίποτα να σου τα στερήσει.
-τα πρώτα μου βήματα τότε που δεν μπορούσα να σηκώσω το βάρος του εαυτού μου
-τα ενδιάμεσα μου βήματα τότε που δεν μπορούσα να σηκώσω το βάρος των άλλων
-τα τελευταία μου βήματα τότε που έγινα εγώ βάρος για τα βήματα των άλλων...
Με θυμάμαι να περπατάω όταν ήμουν μικρή ακόμα, χεράκι-χεράκι, πάντα με κάποιον «μεγάλο» δίπλα μου. Πέντε βήματα δικά μου ήταν ένα δικό του. Ένιωθα περισσότερο σαν να με τραβολογάνε παρά σαν να περπατάμε παρέα. Ένιωθα να περισσεύω... Αυτός ο κάποιος (διαφορετικός κάθε φορά) περπατούσε με τέσσερα πόδια κι εγώ με κανένα...
Με θυμάμαι να περπατάω πηγαίνοντας στο σχολείο, μια εβδομάδα πρωί - μια εβδομάδα απόγευμα, και το περπάτημά μου ήταν ανάλογο με το αν είχα διαβάσει ή όχι, αν είχα κοιμηθεί καλά ή όχι, αν τσακώθηκα με κάποια φίλη μου ή όχι... Ανάλογο με τα γεγονότα και με την διάθεση μου απέναντι σε αυτά τα γεγονότα.
Με θυμάμαι να περπατάω πάνω-κάτω σε κάποιο από τα δωμάτια του σπιτιού διαβάζοντας δυνατά οποιοδήποτε θεωρητικό μάθημα. Μπορεί να ήταν για ένα απλό τεστ ή για ένα σοβαρό διαγώνισμα, σε εξετάσεις του δημοτικού, του γυμνασίου ή του λυκείου. Μπορεί να ήταν ιστορία, γεωγραφία, βιολογία ή φιλοσοφία... Δεν έχει καμία σημασία! Κάθε εξετάσεις τα ίδια! Κατέληγα να με πονάνε τα πόδια μου από το περπάτημα και ο λαιμός μου από το «φωναχτό» διάβασμα!
Με θυμάμαι να περπατάω μιλώντας με τις ώρες στο τηλέφωνο με κάποια φίλη για κάποιο πρόβλημα και δίνοντας για μια ακόμη φορά εκείνες τις «απαράδεκτες» «σοφές» συμβουλές μου (αποτέλεσμα εκείνης της «σπάνιας» «αντικειμενικής» ματιάς μου πάνω στα πράγματα).
Με θυμάμαι να περπατάω στα μαγαζιά (και πάλι με κάποια φίλη) και να βαριέμαι! Ήταν και είναι γεγονός. Δεν είμαι άνθρωπος του Shopping (μάλλον είμαι άνθρωπος του σκέτου therapy ή άλλων τύπων therapy!!!)! Έχω περιορισμένο χρόνο αντοχής στα μαγαζιά. Αυτό το αργό περπάτημα χαζεύοντας τις βιτρίνες με εκνεύριζε και με εκνευρίζει τρελά!
Με θυμάμαι να περπατάω με μια τεράστια τσάντα στην πλάτη μου (και δεν εννοώ μόνο για τα χρόνια του σχολείου αλλά και αργότερα). Μια τσάντα γεμάτη χαρτιά, στυλό, τετράδια, βιβλία, φόρμες, κάλτσες... Περιπλανώμενη καλλιτέχνης, έτοιμη για πρόβα ανά πάσα στιγμή! Η μαγική μου τσάντα είχε τα πάντα όχι μόνο για εμένα αλλά και για ολόκληρο θίασο αν χρειαζόταν! (Μέχρι σήμερα, όσοι άνθρωποι με γνωρίζουν με αναγνωρίζουν στον δρόμο από την τεράστια τσάντα που κουβαλάω μαζί μου, η οποία έχει γίνει πια ένα με εμένα).
Με θυμάμαι να περπατάω κουβαλώντας ένα σακβουαγιάζ! Όλοι όσοι με συναντούσαν μου ευχόντουσαν «Καλό ταξίδι» ή «Να περάσεις καλά». Εγώ χαμογελούσα γιατί το σακβουαγιάζ μου έκρυβε ένα μυστικό. Ήταν γεμάτο με ρούχα και σκηνικά αντικείμενα είτε για κάποιο αυτοσχεδιασμό σε κάποιο σεμινάριο είτε για κάποια παράσταση σε κάποιο θέατρο (η ποσότητα και η ποιότητα των πραγμάτων ήταν η ίδια και στις δύο περιπτώσεις)! Κατά μία έννοια πήγαινα να κάνω το δικό μου ταξίδι σε άλλα μέρη και σε άλλους τόπους. Η φαντασία ήταν το εισιτήριο μου, η πρόβα το ταξίδι μου και η παράσταση ο προορισμός.
Με θυμάμαι να περπατάω στην Πατησίων, στην Αχαρνών, στην Φωκίωνος, στην Αλεξάνδρας, στο κέντρο της Αθήνας, στο Μοναστηράκι, στο Θησείο, στην Ηλιούπολη, στο Περιστέρι, στην Θεσσαλονίκη, στα Χανιά, στα Γιάννενα, στην Κέρκυρα, στην Σάμο...
-Στο Λονδίνο. Στο πρώτο μου ταξίδι στο εξωτερικό. Μία η ώρα το βράδυ χωρίς να έχω ιδέα πού πάω και πώς θα πάω βάζοντας τα με τον εαυτό μου που για μία ακόμα φορά είμαι τόσο ανοργάνωτη και άφησα τα πάντα για τελευταία στιγμή και που απλά δεν είχα σκεφτεί να φτάσει τουλάχιστον η πτήση μου πρωί!
-Στο Λονδίνο. Στο ίδιο ταξίδι. Όλη μέρα κάθε μέρα για δύο εβδομάδες. Με ένα χάρτη στο χέρι. Γυρνώντας όλα τα πάρκα, κοιτάζοντας λίμνες και σκιουράκια και χαμογελώντας στους ανθρώπους που έκαναν τζόκινγκ και ποδήλατο.
-Στο Λονδίνο στο δεύτερο μου ταξίδι με την αδερφή μου. Χαρούμενη που όσα είδα μόνη μου τώρα τα έβλεπαν δύο ζευγάρια μάτια και όσα ένιωθα, τα ένιωθαν δύο καρδιές.
Με θυμάμαι να περπατάω και να μην περπατάω ταυτόχρονα, να κινούμαι και να μην κινούμαι την ίδια στιγμή! Στο μοναδικό μέρος που μπορεί να συμβεί αυτό: Στο διάδρομο του γυμναστηρίου. Ματαιότης Ματαιοτήτων. Να περπατάω και να μένω στο ίδιο σημείο.
Με θυμάμαι να περπατάω...
-Φθινόπωρο σε μια χιονισμένη πλατεία.
-Χριστούγεννα σε μια στολισμένη πόλη.
-Πρωτοχρονιά ξημερώματα, μετά από ξενύχτι, ψάχνοντας απεγνωσμένα για ζεστό κουλούρι!
-Πρωτομαγιά σε κάποιο λόφο μαζεύοντας λουλούδια.
-Καλοκαίρι σε κάποια ακρογιαλιά μαζεύοντας κοχύλια.
-Ακούγοντας μουσική.
-Προσπαθώντας να βρω μια λύση.
-Μόνη μου, μόνη μου, μόνη μου ή με παρέα.
-Γρήγορα (όταν είμαι αγχωμένη), αργά (όταν είμαι στενοχωρημένη) και σε κανονικό ρυθμό (όταν είμαι αφηρημένη και δεν έχω προλάβει να αγχωθώ ή να στενοχωρηθώ για κάτι)!
-Για να προλάβω, για να ξεχάσω, για να ηρεμήσω, για να γεμίσω, για να εκτονωθώ, για να χαλαρώσω, για να σωθώ,
για να με νιώσω...
-Στην βροχή τραγουδώντας.
-Σε ένα καράβι όπου κοιμούνται όλοι βράδυ.
-Στα όνειρά μου. Στον αέρα, στο νερό ή πάνω στο ουράνιο τόξο.
-Στην πραγματικότητα. Παντού και πάντα.
Με θυμάμαι να περπατάω μετά από ένα απροσδόκητο φιλί, χαζογελώντας και στραβοπατώντας σαν μεθυσμένη, 120% ερωτευμένη και νιώθοντας απόλυτα ευτυχισμένη! Με θυμάμαι να δυσκολεύομαι να περπατήσω σε ευθεία και να μην μπορώ να αρθρώσω λέξη. Μόνο να γελάω, να γελάω, να γελάω. Και στο μυαλό μου (για πρώτη φορά στην ιστορία) να μην υπάρχει καμία σκέψη. Μόνο το κενό!
Με θυμάμαι να περπατάω από τον Άγιο Νικόλαο μέχρι τον Περισσό, μετά από ένα χωρισμό. Και στο μυαλό μου (για δεύτερη φορά στην ιστορία) να μην υπάρχει καμία σκέψη. Μόνο το κενό. Να περπατάω στο κενό. Μόνο που τώρα το ίδιο κενό είχε άλλη γεύση και όψη.
Με θυμάμαι να περπατάω σκεπτόμενη «δεξί-αριστερό, δεξί-αριστερό». Σε μια προσπάθεια να με πιέσω τουλάχιστον να περπατήσω μηχανικά μήπως και καταφέρω να βγω από την κατάθλιψη. Σε μια προσπάθεια να με πείσω να σηκωθώ από το κρεβάτι (δεξί-αριστερό), να βγω στον έξω κόσμο (δεξί-αριστερό), να πάω για πρόβα (δεξί-αριστερό), να σταματήσω να κλαίω (δεξί-αριστερό) και να αρχίσω ξανά να ζω (δεξί-αριστερό, δεξί-αριστερό).
Με θυμάμαι να περπατάω
-και να σκέφτομαι.
-και να γράφω.
-και να διαβάζω.
Μα κυρίως να περπατάω και να παρατηρώ.
Με θυμάμαι να περπατάω
-στα 5,
-στα 10,
-στα 20,
-στα 30,
-στα 40,
-στα 50,
-στα 60 μου χρόνια.
Με θυμάμαι να περπατάω, όταν παραμεγάλωσα πια, όταν έγινα πολύ πολύ μεγάλη, χεράκι-χεράκι, πάντα με κάποιον «μικρό» δίπλα μου. Πέντε βήματα δικά μου ήταν ένα δικό του. Ένιωθα περισσότερο σαν να με τραβολογάνε παρά σαν να περπατάμε παρέα. Ένιωθα να περισσεύω... Αυτός ο κάποιος (διαφορετικός κάθε φορά) περπατούσε με τέσσερα πόδια κι εγώ με κανένα...
Με θυμάμαι να περπατάω
-τα πρώτα μου βήματα τότε που δεν μπορούσα να σηκώσω το βάρος του εαυτού μου
-τα ενδιάμεσα μου βήματα τότε που δεν μπορούσα να σηκώσω το βάρος των άλλων
-τα τελευταία μου βήματα τότε που έγινα εγώ βάρος για τα βήματα των άλλων...
Αλλά η αλήθεια είναι πως, όχι, τα πρώτα μου βήματα δεν τα θυμάμαι (τα θυμούνται οι άλλοι... με θυμούνται να περπατάω στις μύτες των ποδιών μου, ήθελα φαίνεται ή να ψηλώσω ή να μεγαλώσω ή να χορέψω ή και τα τρία μαζί!) και τα τελευταία μου βήματα ακόμα δεν τα έχω φτάσει και δεν τα έχω ξεπεράσει για να γίνουν ανάμνηση (αλλά ακόμα κι όταν τα ξεπεράσω είναι πολύ πιθανό να τα θυμούνται μόνο οι άλλοι και δεν νομίζω να είναι πια στις μύτες των ποδιών μου). Έτσι το μόνο που μου μένει (και για να ζω και αργότερα για να θυμάμαι) είναι όλα εκείνα τα ενδιάμεσα βήματα. Αυτά περπατάω, αυτά θα περπατάω, μέχρι τα πόδια μου να μην αντέχουν πια, μέχρι να υποχρεωθώ από την φύση να σταματήσω, μέχρι τότε... θα συνεχίζω να περπατάω. Θα περπατάω.
Θα με ρωτήσεις γιατί περπατάω.
«Γιατί;», «Γιατί περπατάς;». Θα μου πεις.
Και εγώ θα σου πω πως σε αυτό το περπάτημα κρύβεται ένα από τα μεγαλύτερα μυστικά του κόσμου. Ή μάλλον καλύτερα του δικού μου κόσμου, του κόσμου μου. Μου πήρε καιρό να το ανακαλύψω και θέλω να το μοιραστώ μαζί σου.
Όποιος κι αν είσαι, όπου κι αν έχεις γεννηθεί, όσο χρονών κι αν είσαι, όσα κι αν έχεις περάσει, όσα κι αν έχεις ζήσει, όσες χαρές κι αν πανηγύρισες, όσες ήττες κι αν βίωσες, όσα κι αν κέρδισες ή έχασες σε προσωπικό ή επαγγελματικό τομέα, όσες φορές κι αν έπεσες ή σηκώθηκες, όσα μαχαίρια κι αν έβαλαν στην πλάτη ή στην καρδιά σου, έχω ένα μυστικό για εσένα, μια συμβουλή που είμαι σίγουρη ότι θα σου χρησιμεύσει...
"Keep Walking, my friend, keep walking".
Συνέχισε να περπατάς όχι για τους άλλους αλλά για εσένα, όχι γιατί θα έρθει κάτι καλύτερο (το καλύτερο θα έρθει για να ξαναφύγει) αλλά για εσένα...
Συνέχισε να περπατάς γιατί αυτό είναι το μόνο που σου μένει να κάνεις. Μπορείς να κρατηθείς από αυτό. Μπορείς να επιβιώσεις. Μπορείς να ζήσεις. Ό, τι κι αν γίνεται γύρω σου... Just keep walking...
Γιατί η ουσία της ζωής σου, φίλε μου, βρίσκεται σε εκείνα τα βήματα που βρίσκονται ανάμεσα στα πρώτα και στα τελευταία, σε εκείνα τα ενδιάμεσα βήματα... Κι αν δεν θέλεις να ζήσεις με τις αναμνήσεις των βημάτων σου, συνέχισε να περπατάς... Κάνε τα βήματα αυτά να αξίζουν και μην αφήσεις κανέναν και τίποτα να σου τα στερήσει.
12/3/09
Από το Α στο Ω.
Από το Α στο Ω.
Από την Αθωότητα στην Ωριμότητα.
Α. Αθωότητα. Από εδώ ξεκινάμε όλοι.
Ω. Ωριμότητα. Και εδώ καταλήγουμε όλοι, αν είμαστε τυχεροί. Αν δεν είμαστε τυχεροί, καταλήγουμε στην Ωμότητα.
Α και Ω. Αθωότητα και Ωριμότητα. Αν είμαστε πολύ τυχεροί καταφέρνουμε έχοντας φτάσει πια στην Ωριμότητα να διατηρήσουμε και την Aθωότητα μας.
Α.
Άνθρωπος.
Πού είναι οι Άνθρωποι με το Άλφα κεφαλαίο; Με μικρό άλφα υπάρχουν πολλοί, πάρα πολλοί, και συνεχίζουν να αυξάνονται οι άτιμοι. Αλλά, ε, και; Στο Άλφα κεφαλαίο κρύβεται όλη η ουσία.
Ανθρωπιά.
Πού είναι η Ανθρωπιά με το (Α)άλφα κεφαλαίο ή μικρό; Δεν έχει καμία σημασία το άλφα εδώ. Αρκεί να είναι ανθρωπιά.
Αξιοπρέπεια.
Πού είναι η Αξιοπρέπεια; Εκεί που βρίσκονται και οι Αξίες. Στους Ανθρώπους.
Απανθρωπιά.
Πού είναι η Απανθρωπιά; Εκεί που χάνονται και οι Αξίες. Στους ανθρώπους.
Αρχή.
Πού είναι η Αρχή σου; Εκεί που είναι και η δική μου. Το Άλφα είναι η αρχή, η αρχή μου, η αρχή σου.
Αλήθεια και Αγάπη.
Να είσαι Αληθινός και να Αγαπάς. Αυτή είναι η Αρχή σου.
Β.
Βιβλίο.
Ό, τι κι αν γίνεται γύρω σου, να διαβάζεις, να διαβάζεις, να διαβάζεις...
Γ.
Γράψιμο.
Ό, τι κι αν γίνεται γύρω σου, να γράφεις, να γράφεις, να γράφεις...
Δ.
Δίνω και Δέχομαι.
Να δίνεις, να δίνεις, να δίνεις...
Να δέχεσαι, να δέχεσαι, να δέχεσαι...
Ε.
Είμαι, Είσαι, Είμαστε.
Όποιος κι αν είσαι και όποιος κι αν είμαι, μαζί το «είσαι» και το «είμαι» γίνεται «είμαστε» και πίστεψε με, σε παρακαλώ, πίστεψε με, το «είμαστε» είναι πιο δυνατό και από αυτό που είμαι και αυτό που είσαι. Το «είμαστε» είναι το «είναι».
Ζ
Ζωή.
Να ζεις.
Η.
ή
Θ.
Θάνατος.
Να μην ζεις;
Να ζεις για όσο ζεις.
Ι.
Ίδιος.
Δεν είσαι ίδιος με κανέναν άλλον.
Κ.
Κανένας.
Και κανένας δεν είναι ίδιος με εσένα.
Λ.
Λέω.
Να λες.
Μ.
Μαθαίνω.
Να μαθαίνεις, να μαθαίνεις, να μαθαίνεις...
Και πώς θα μάθεις;
Ν.
Ναι.
Να λες ναι.
Ξ.
Ξέρω.
Να Ξέρεις πότε να λες Ναι και πότε να λες Όχι.
Ο.
Όχι.
Να λες όχι.
Π.
Ποτέ και Πάντα.
Ποτέ να μην λες ποτέ. Ποτέ να μην λες πάντα. Ποτέ να μην πιστεύεις το ποτέ και το πάντα.
Ρ.
Ρωτάω.
Να ρωτάς, να ρωτάς, να ρωτάς...
Μόνο έτσι θα μάθεις.
Σ.
Συνέχεια και Συνέπεια.
Σκαλί σκαλί να συνεχίζεις, να είσαι συνεπής σε σχέση με σένα, να έχεις συναίσθηση της συνέχειας και της συνέπειας σου, και να συνεχίζεις και το να συνεχίζεις και το να είσαι συνεπής.
Τ.
Τέχνη και Τρέλα.
Η τέχνη θέλει τρέλα και η τρέλα θέλει τέχνη.
Να ταξιδεύεις τραγουδώντας, να τραγουδάς ταξιδεύοντας...
Υ.
Υπέρβαση.
Να ζητάς πάντα παραπάνω. Η αλφαβήτα σου ξεκινάει με το Α και το Β και τελειώνει στο Ω. Η Βάση σου είναι το Α. Να στοχεύεις στο Ω για να φτάσεις κάπου στο Υ. Μην συμβιβάζεσαι με τίποτα λιγότερο από το Υ. Το Υ δεν είναι υπερβολικό. Δεν χρειάζεται να είσαι υπεράνθρωπος για να το φτάσεις. Το Υ είναι υπαρκτό. Υπάρχει και είναι υπέροχο.
Φ.
Φύση.
Η Φύση είναι Φίλος. Φίλος σου.
Δεν είναι φυσικό να την φοβάσαι. Να την φροντίζεις. Και την φύση και την φύση σου. Να σε φροντίζεις.
Χ.
Χαμηλά.
Ακόμα κι αν πέσεις χαμηλά...
Ψ.
Ψηλά.
Να κοιτάς ψηλά...
Όσες φορές κι αν πέσεις στο χαμηλά, το ψηλά θα σε σηκώσει.
Ω.
Ωριμότητα.
Ωραία. Η Ώρα της Ωριμότητας.
Από το Α στο Ω.
Να είσαι Αληθινός και να Αγαπάς, να Βιβλιοδιαβάζεις, να Γράφεις, να Δίνεις και να Δέχεσαι, να Είσαι, να Είμαι, να Είμαστε, να Ζεις ή να μην Ζεις, να Ζεις για όσο Ζεις... Δεν είσαι Ίδιος με κανέναν και Κανένας δεν είναι ίδιος με εσένα... να Λες, να Μαθαίνεις, Να λες Ναι, να Ξέρεις πότε να λες ναι και πότε να λες όχι, να λες Όχι, Ποτέ να μην λες Ποτέ, Ποτέ να μην λες Πάντα, Ποτέ να μην Πιστεύεις το Ποτέ και το Πάντα, να Ρωτάς, να έχεις Συνέχεια και Συνέπεια, Τέχνη και Τρέλα, να Ταξιδεύεις Τραγουδώντας, να Τραγουδάς Ταξιδεύοντας, να είσαι Υπέρ της Υπέρβασης, να Φροντίζεις την Φύση, να σε Φροντίζεις, και όπου κι αν βρίσκεσαι Χαμηλά ή Ψηλά, να Αναζητάς την Ωριμότητα.
Να Αναζητάς την Αθωότητα μέσα στην Ωριμότητα και την Ωριμότητα μέσα στην Αθωότητα.
Από την Αθωότητα στην Ωριμότητα.
Α. Αθωότητα. Από εδώ ξεκινάμε όλοι.
Ω. Ωριμότητα. Και εδώ καταλήγουμε όλοι, αν είμαστε τυχεροί. Αν δεν είμαστε τυχεροί, καταλήγουμε στην Ωμότητα.
Α και Ω. Αθωότητα και Ωριμότητα. Αν είμαστε πολύ τυχεροί καταφέρνουμε έχοντας φτάσει πια στην Ωριμότητα να διατηρήσουμε και την Aθωότητα μας.
Α.
Άνθρωπος.
Πού είναι οι Άνθρωποι με το Άλφα κεφαλαίο; Με μικρό άλφα υπάρχουν πολλοί, πάρα πολλοί, και συνεχίζουν να αυξάνονται οι άτιμοι. Αλλά, ε, και; Στο Άλφα κεφαλαίο κρύβεται όλη η ουσία.
Ανθρωπιά.
Πού είναι η Ανθρωπιά με το (Α)άλφα κεφαλαίο ή μικρό; Δεν έχει καμία σημασία το άλφα εδώ. Αρκεί να είναι ανθρωπιά.
Αξιοπρέπεια.
Πού είναι η Αξιοπρέπεια; Εκεί που βρίσκονται και οι Αξίες. Στους Ανθρώπους.
Απανθρωπιά.
Πού είναι η Απανθρωπιά; Εκεί που χάνονται και οι Αξίες. Στους ανθρώπους.
Αρχή.
Πού είναι η Αρχή σου; Εκεί που είναι και η δική μου. Το Άλφα είναι η αρχή, η αρχή μου, η αρχή σου.
Αλήθεια και Αγάπη.
Να είσαι Αληθινός και να Αγαπάς. Αυτή είναι η Αρχή σου.
Β.
Βιβλίο.
Ό, τι κι αν γίνεται γύρω σου, να διαβάζεις, να διαβάζεις, να διαβάζεις...
Γ.
Γράψιμο.
Ό, τι κι αν γίνεται γύρω σου, να γράφεις, να γράφεις, να γράφεις...
Δ.
Δίνω και Δέχομαι.
Να δίνεις, να δίνεις, να δίνεις...
Να δέχεσαι, να δέχεσαι, να δέχεσαι...
Ε.
Είμαι, Είσαι, Είμαστε.
Όποιος κι αν είσαι και όποιος κι αν είμαι, μαζί το «είσαι» και το «είμαι» γίνεται «είμαστε» και πίστεψε με, σε παρακαλώ, πίστεψε με, το «είμαστε» είναι πιο δυνατό και από αυτό που είμαι και αυτό που είσαι. Το «είμαστε» είναι το «είναι».
Ζ
Ζωή.
Να ζεις.
Η.
ή
Θ.
Θάνατος.
Να μην ζεις;
Να ζεις για όσο ζεις.
Ι.
Ίδιος.
Δεν είσαι ίδιος με κανέναν άλλον.
Κ.
Κανένας.
Και κανένας δεν είναι ίδιος με εσένα.
Λ.
Λέω.
Να λες.
Μ.
Μαθαίνω.
Να μαθαίνεις, να μαθαίνεις, να μαθαίνεις...
Και πώς θα μάθεις;
Ν.
Ναι.
Να λες ναι.
Ξ.
Ξέρω.
Να Ξέρεις πότε να λες Ναι και πότε να λες Όχι.
Ο.
Όχι.
Να λες όχι.
Π.
Ποτέ και Πάντα.
Ποτέ να μην λες ποτέ. Ποτέ να μην λες πάντα. Ποτέ να μην πιστεύεις το ποτέ και το πάντα.
Ρ.
Ρωτάω.
Να ρωτάς, να ρωτάς, να ρωτάς...
Μόνο έτσι θα μάθεις.
Σ.
Συνέχεια και Συνέπεια.
Σκαλί σκαλί να συνεχίζεις, να είσαι συνεπής σε σχέση με σένα, να έχεις συναίσθηση της συνέχειας και της συνέπειας σου, και να συνεχίζεις και το να συνεχίζεις και το να είσαι συνεπής.
Τ.
Τέχνη και Τρέλα.
Η τέχνη θέλει τρέλα και η τρέλα θέλει τέχνη.
Να ταξιδεύεις τραγουδώντας, να τραγουδάς ταξιδεύοντας...
Υ.
Υπέρβαση.
Να ζητάς πάντα παραπάνω. Η αλφαβήτα σου ξεκινάει με το Α και το Β και τελειώνει στο Ω. Η Βάση σου είναι το Α. Να στοχεύεις στο Ω για να φτάσεις κάπου στο Υ. Μην συμβιβάζεσαι με τίποτα λιγότερο από το Υ. Το Υ δεν είναι υπερβολικό. Δεν χρειάζεται να είσαι υπεράνθρωπος για να το φτάσεις. Το Υ είναι υπαρκτό. Υπάρχει και είναι υπέροχο.
Φ.
Φύση.
Η Φύση είναι Φίλος. Φίλος σου.
Δεν είναι φυσικό να την φοβάσαι. Να την φροντίζεις. Και την φύση και την φύση σου. Να σε φροντίζεις.
Χ.
Χαμηλά.
Ακόμα κι αν πέσεις χαμηλά...
Ψ.
Ψηλά.
Να κοιτάς ψηλά...
Όσες φορές κι αν πέσεις στο χαμηλά, το ψηλά θα σε σηκώσει.
Ω.
Ωριμότητα.
Ωραία. Η Ώρα της Ωριμότητας.
Από το Α στο Ω.
Να είσαι Αληθινός και να Αγαπάς, να Βιβλιοδιαβάζεις, να Γράφεις, να Δίνεις και να Δέχεσαι, να Είσαι, να Είμαι, να Είμαστε, να Ζεις ή να μην Ζεις, να Ζεις για όσο Ζεις... Δεν είσαι Ίδιος με κανέναν και Κανένας δεν είναι ίδιος με εσένα... να Λες, να Μαθαίνεις, Να λες Ναι, να Ξέρεις πότε να λες ναι και πότε να λες όχι, να λες Όχι, Ποτέ να μην λες Ποτέ, Ποτέ να μην λες Πάντα, Ποτέ να μην Πιστεύεις το Ποτέ και το Πάντα, να Ρωτάς, να έχεις Συνέχεια και Συνέπεια, Τέχνη και Τρέλα, να Ταξιδεύεις Τραγουδώντας, να Τραγουδάς Ταξιδεύοντας, να είσαι Υπέρ της Υπέρβασης, να Φροντίζεις την Φύση, να σε Φροντίζεις, και όπου κι αν βρίσκεσαι Χαμηλά ή Ψηλά, να Αναζητάς την Ωριμότητα.
Να Αναζητάς την Αθωότητα μέσα στην Ωριμότητα και την Ωριμότητα μέσα στην Αθωότητα.
Subscribe to:
Posts (Atom)
